บทที่ 328: ผู้ถือธงแดง 8 มีนา

บทที่ 328: ผู้ถือธงแดง 8 มีนา

วันนี้เฉินชิงแต่งตัวได้สะดุดตาเป็นพิเศษ เธอสวมเสื้อสีแดงสดซึ่งตัดกับกางเกงทรงกระบอกสีดำขลับได้อย่างลงตัว การแต่งกายนี้ช่วยขับเน้นรูปร่างที่ดูโปร่งและท่าทางที่กระฉับกระเฉงสะอาดตาของเธอได้เป็นอย่างดี

ทันทีที่ก้าวเท้าขึ้นเวที เสียงโห่ร้องยินดีจากเหล่าพนักงานก็ดังกระหึ่มขึ้นมา บรรดาผู้นำโรงงานที่นั่งอยู่แถวหน้าสุดต่างก็รับรู้ได้ถึงคลื่นมหาชนที่ชื่นชอบในตัวเฉินชิงอย่างชัดเจน

วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่ 8 มีนา ซึ่งตรงกับวันสตรีสากลพอดี เหล่าสหายหญิงจากแผนกต่างๆ จึงได้รับอนุมัติให้หยุดงานเป็นกรณีพิเศษ ส่วนสหายชายบางส่วนก็ได้หยุดพักผ่อนตามระเบียบการทำงานปกติ

แม้จำนวนคนที่ได้หยุดงานในวันนี้จะเทียบไม่ได้กับช่วงวันชาติ แต่เมื่อกวาดสายตามองไปทั่วบริเวณงาน ก็จะเห็นผู้คนมากมายมหาศาล

ทั้งครอบครัวของพนักงานโรงงานเครื่องจักร หรือแม้แต่เด็กๆ ต่างก็พากันมุ่งหน้ามาที่โรงงานเพื่อร่วมกิจกรรมนี้โดยเฉพาะ เหล่าผู้นำโรงงานเองก็อดทึ่งกับพลังในการดึงดูดผู้คนของเธอไม่ได้

เฉินชิงยืนนิ่งบนเวทีด้วยท่าทางที่มั่นคงและเป็นธรรมชาติ ท่วงท่าของเธอดูสง่างามสมกับที่เป็นจุดรวมสายตาของคนทั้งงาน เธอมองไปรอบๆ พร้อมรอยยิ้ม

"สวัสดีค่ะสหายทุกท่าน วันนี้คือวันสตรีสากล 8 มีนา ในวันพิเศษเช่นนี้ พวกเราจะร่วมกันเชิดชูแนวคิดของสตรีนักปฏิวัติ และส่งเสริมจิตวิญญาณการต่อสู้ของสหายหญิง เพื่อที่เราจะได้อุทิศแรงกายแรงใจในการสร้างสรรค์สังคมนิยมจีนใหม่ไปด้วยกัน!"

คำกล่าวที่เปี่ยมไปด้วยพลังของเธอปลุกเร้าอารมณ์ของสหายหญิงที่นั่งฟังอยู่ด้านล่างจนรู้สึกตื่นเต้นตามไปด้วย

เฉินชิงจึงเริ่มทำหน้าที่พิธีกร ประกาศการแสดงลำดับแรก พร้อมทั้งนำให้ผู้ชมทุกคนในที่นั้นปรบมือต้อนรับอย่างกึกก้อง การแสดงชุดแรกเป็นการร้องประสานเสียงจากแผนกประกอบ ในบทเพลง

"พวกเราเหล่ากรรมกรมีพลัง"

คนงานหญิงกว่า 20 ชีวิตยืนเรียงแถวอย่างเป็นระเบียบ พวกเธอเปล่งเสียงร้องเพลงออกมาอย่างทรงพลังและมีชีวิตชีวา แม้จะไม่มีชุดการแสดงที่หรูหราฟู่ฟ่า แต่ชุดทำงานสีน้ำเงินที่ทุกคนสวมใส่เหมือนกันนั้นก็คือเครื่องแต่งกายที่เหมาะสมที่สุดแล้ว

เสียงร้องที่ดังกังวานนั้นถ่ายทอดความภาคภูมิใจของสตรีผู้ใช้แรงงานในยุคจีนใหม่ได้อย่างสมบูรณ์ จนผู้ชมหลายคนที่อยู่ด้านล่างเวทีอดไม่ได้ที่จะร้องคลอตามไปด้วย

ปฏิกิริยาของผู้ชมนั้นร้อนแรงอย่างยิ่ง ทำให้เหล่าสหายหญิงที่ทำการแสดงบนเวทีต่างก็ตื่นเต้นดีใจไปด้วย ถือเป็นการเปิดงานที่ยอดเยี่ยมจนหัวหน้าหลินรู้สึกโล่งใจขึ้นมาเปลาะหนึ่ง

การแสดงถัดมาคือการแสดงไคว้ป่าน หรือกลอนตบไม้ จากชั้นเรียนเชื่อมไฟฟ้า ในชุด "ใครว่าสตรีด้อยกว่าบุรุษ"

คนงานหญิงสาว 4 คนถือไม้ไคว้ป่านไว้ในมือ เริ่มขยับและร้องบทกลอนด้วยจังหวะที่สนุกสนานเร้าใจ "ปืนเชื่อมในมือแสดงอิทธิฤทธิ์ สะเก็ดไฟสีทองส่องประกายแดงฉาน ใครว่าสตรีฝีมือไม่ดี ดูรอยเชื่อมฉันสิ เรียบเนียนสวยงาม!"

เนื้อหาที่ตรงไปตรงมาบวกกับจังหวะที่คึกคัก ทำให้เหล่าคนงานหญิงที่ชมอยู่ด้านล่างพากันโห่ร้องชื่นชม และปรบมือให้เสียงดังสนั่น

การแสดงยังคงดำเนินต่อไปทีละชุดอย่างต่อเนื่อง แต่ละชุดล้วนยอดเยี่ยมและมีความหลากหลาย ทั้งระบำจงจื้อ หรือการรำถวายความภักดีของกลุ่มพลาธิการ และละครสั้นจากแผนกเทคนิคเรื่อง "นักเทคนิคหญิงลงชนบท"

ทุกๆ การแสดงที่ปรากฏบนเวที ล้วนกลั่นกรองมาจากความตั้งใจและหยาดเหงื่อแรงงานของเหล่าคนงานหญิง ซึ่งสะท้อนให้เห็นความสามารถอันหลากหลายที่พวกเธอมี

เสียงเชียร์และเสียงปรบมือดังขึ้นอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย เฉินชิงจะก้าวขึ้นมาบนเวทีในช่วงคั่นระหว่างการแสดงแต่ละชุด เพื่อทำหน้าที่แนะนำรายการลำดับถัดไป จนกระทั่งดำเนินมาถึงช่วงสุดท้ายของงาน นั่นคือการมอบรางวัล 'ผู้ถือธงแดง 8 มีนา'

รางวัลผู้ถือธงแดง 8 มีนา นี้ ไม่ได้เป็นเพียงรางวัลภายในของโรงงานเครื่องจักรเท่านั้น แต่ผู้ที่ได้รับยังถือเป็นสหายที่ได้รับการคัดเลือกให้เป็นตัวแทนไปเข้าร่วมงานของสหพันธ์สตรีในระดับมณฑลอีกด้วย

และเมื่อคำนวณเวลาดูแล้ว คาดว่าเมื่อการแสดงชุดอื่นๆ จบลง พวกเธอก็คงเดินทางกลับมาถึงโรงงานพอดี แน่นอนว่านี่ถือเป็นความได้เปรียบทางภูมิศาสตร์ล้วนๆ

เพราะสหายหญิงจากเขตอื่นๆ อาจจะไม่สามารถเดินทางกลับมาทันร่วมงานวันสตรี 8 มีนา ที่โรงงานของตนเองจัดขึ้นได้

ดังนั้น หน้าที่ในการประกาศรายชื่อและแนะนำผู้ถือธงแดง 8 มีนา ในวันนี้ จึงตกเป็นของหัวหน้าหลิน

"ผู้ถือธงแดง 8 มีนา ท่านแรก คืออาจารย์อาวุโสของโรงงานเครื่องจักรของเรา สหายหลิวซิ่วหลานค่ะ เธอได้สร้างผลงานอันยอดเยี่ยมมากมายไว้ที่โรงงานแห่งนี้ และยังเป็นผู้ที่สหายเฉินชิงเคยนำเรื่องราวไปนำเสนอบนกระดานข่าวของเราด้วย!"

พอได้ยินว่าเกี่ยวข้องกับกระดานข่าวที่เฉินชิงเป็นคนเขียน ผู้คนก็เริ่มนึกออกทันที

หลิวซิ่วหลานยกมือกุมหน้าอก ในขณะที่หัวหน้าหลินยังคงกล่าวแนะนำเธอด้วยน้ำเสียงที่ตื้นตันใจเล็กน้อย เธอก็ก้าวเท้าขึ้นสู่เวทีอย่างมั่นคง

เฉินชิงที่ยืนมองอยู่ด้านข้างเวที อดรู้สึกภาคภูมิใจแทนอาจารย์หลิวไม่ได้ที่ได้เห็นเธอก้าวขึ้นสู่เวทีที่เป็นของเธออย่างแท้จริง

ทันทีที่หลิวซิ่วหลานขึ้นไปยืนบนเวที ผู้คนด้านล่างต่างพร้อมใจกันปรบมืออย่างกึกก้อง โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกลุ่มผู้ชมนั้นยังมีเหล่าลูกศิษย์ที่หลิวซิ่วหลานเคยฝึกฝนฝีมือมากับมือ

เมื่อพวกเขาเห็นอาจารย์ของตนก้าวขึ้นรับรางวัลอันทรงเกียรติ ก็พากันยกมือขึ้นสูงเหนือศีรษะ แล้วปรบมือส่งเสียงเชียร์อย่างสุดกำลัง

หัวหน้าหลินจึงกล่าวเชิญให้หลิวซิ่วหลานกล่าวแสดงความรู้สึก

"ดิฉันดีใจมากค่ะที่ได้มีโอกาสขึ้นเวทีรับรางวัลในวันสตรี 8 มีนา ต้องขอบคุณองค์กรที่เล็งเห็นและยอมรับในการทำงานของดิฉัน และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าสหายหญิงทุกท่านจะยังคงมุ่งมั่นพัฒนาตนเอง และกล้าที่จะปีนป่ายไปสู่จุดสูงสุดที่ตั้งเป้าไว้!"

แม้น้ำเสียงของเธอจะไม่ดังนัก แต่ก็แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นและมั่นคง เปี่ยมล้นไปด้วยเสน่ห์ที่ผ่านการขัดเกลาจากกาลเวลามานานหลายปี

เฉินชิงยืนปรบมือชื่นชมอยู่ที่ข้างเวที จากนั้นหัวหน้าหลินก็เริ่มประกาศรายชื่อ 'ผู้ถือธงแดง 8 มีนา' ท่านต่อไป

เมื่อผู้ที่ได้รับรางวัลผู้ถือธงแดง 8 มีนา ทุกคนขึ้นมายืนพร้อมกันบนเวทีแล้ว เฉินชิงก็อดคิดไม่ได้ว่าภาพความยิ่งใหญ่ของโรงงานเครื่องจักรในวันนี้อาจจะได้ตีพิมพ์ลงหนังสือพิมพ์

เธอจึงตั้งใจจะขยับถอยหลังเล็กน้อย เพราะครั้งนี้เธอไม่อยากทำตัวโดดเด่นเกินไป

แต่หัวหน้าหลินกับหลิวซิ่วหลานกลับคว้าแขนเธอไว้แล้วดึงให้มาอยู่ด้านหน้าเวทีด้วยกัน เหล่าสหายผู้ถือธงแดงท่านอื่นๆ ที่อยู่บนเวทีต่างก็คะยั้นคะยอให้เฉินชิงยืนอยู่ตรงนั้นดีๆ ไหนๆ ก็อุตส่าห์ขึ้นมาบนเวทีแล้ว ก็ไม่ควรลงไป!

เฉินชิงเลยหน้าแดงขึ้นมานิดๆ ได้แต่ยืนอยู่ท่ามกลางพวกเธออย่างขัดเขินเล็กน้อย และในจังหวะนั้นเอง ช่างภาพก็ได้กดชัตเตอร์เพื่อบันทึกภาพสำคัญนี้ไว้

ภาพของเหล่าสหายหญิงบนเวทีซึ่งมีทั้งผู้สูงวัยและคนรุ่นใหม่ ทุกคนต่างเปี่ยมไปด้วยพลังใจและจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ที่ลุกโชน

การแสดงในงานวันสตรี 8 มีนา ได้สิ้นสุดลงเพียงเท่านี้ ช่วงเวลาหลังจากนี้คือวันหยุดพักผ่อนที่เป็นของสหายหญิงทุกคนโดยเฉพาะ

เฉินชิงรีบลงจากเวทีเพื่อไปหาเสี่ยวอวี้ทันที เธอมองเห็นเถียนเมิ่งหย่ากำลังอุ้มหลานสาวอยู่ แต่เพื่อนของเธอกลับน้ำตาร่วงเผาะ

"ฮือ... เฉินชิง ตอนที่ฉันเห็นเธอขึ้นไปยืนถ่ายรูปกับพวกเขาน่ะ ฉันซึ้งใจมากจริงๆ นะ"

เถียนเมิ่งหย่ารู้สึกตื้นตันอย่างบอกไม่ถูก มันเป็นภาพที่เธอก็ใฝ่ฝันอยากจะเป็นเช่นนั้นบ้าง แต่ในขณะเดียวกันเธอก็รู้สึกว่าตัวเองช่างไร้ความสามารถเหลือเกิน

ทว่าเสี่ยวอวี้กลับมีท่าทีที่แตกต่างออกไป ดวงตาของเด็กหญิงเป็นประกายวาววับ

"คุณน้าคะ! หนูเห็นคุณน้าด้วย หนูดีใจมากๆ เลยค่ะ!" รอยยิ้มของเธอสดใสไร้เดียงสา เปี่ยมไปด้วยความภาคภูมิใจในตัวตนของเพศหญิง

เฉินชิงเอื้อมมือไปอุ้มเสี่ยวอวี้ขึ้นมากอดแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ "ดีใจก็ดีแล้วจ้ะ งั้นเดี๋ยวเราไปหาอะไรอร่อยๆ กินนอกบ้านกันนะ"

เถียนเมิ่งหย่ารีบเช็ดน้ำตาป้อยๆ "ฉันไปด้วยคนสิ!"

"แน่นอน ไปด้วยกันนี่แหละ เรารีบไปกันหน่อยดีกว่านะ เดี๋ยวร้านอาหารของรัฐคนจะเยอะ" เฉินชิงรีบเร่งทุกคน

เฮ่ออวี้เสียงเดินตามหลังไปอย่างเงียบๆ ในใจของเขาก็เปี่ยมไปด้วยความชื่นชมในตัวคุณน้า เขาเองก็ไม่ค่อยแน่ใจนักว่าผู้หญิงคนอื่นๆ ในสังคมเป็นอย่างไร

แต่ที่เขารู้สึกได้ชัดเจนคือ ผู้หญิงในครอบครัวของเขานั้นแข็งแกร่งมากจริงๆ ทั้งคุณน้า และรวมถึงน้องสาวของเขาด้วย

ทั้งสี่ชีวิตจึงรีบจ้ำอ้าวมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารของรัฐ เพื่อไปจับจองที่นั่งให้ทัน แม้ว่าจะต้องนั่งร่วมโต๊ะกับคนอื่นก็ตาม

โชคดีที่พวกเขายังพอมีที่ว่าง สหายหญิงที่นั่งร่วมโต๊ะเดียวกันหันมาพูดกับเฉินชิงด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อย

"สหายเฉินชิงคะ วันนี้ฉันตั้งใจมาดูคุณในงานวันสตรี 8 มีนา โดยเฉพาะเลย แต่พอได้ดูการแสดงทั้งหมดแล้ว ฉันก็รู้สึกว่าสหายหญิงคนอื่นๆ ก็เก่งมากๆ เหมือนกัน"

เฉินชิงยิ้มรับ "ใช่แล้วค่ะ พวกเธอทุกคนเก่งมากจริงๆ"

เถียนเมิ่งหย่าลอบมองเฉินชิงที่กำลังพูดคุยอย่างเปล่งประกาย ในใจของเธอก็อดที่จะรู้สึกอิจฉาขึ้นมาไม่ได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อนึกถึงภาพที่เฉินชิงยืนอยู่บนเวที เธอก็ยิ่งชื่นชมเพื่อนคนนี้ และภูมิใจเหลือเกินที่มีเพื่อนที่เก่งกาจขนาดนี้

แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกต่ำต้อยก็เข้าเกาะกุมจิตใจ เธอกลับรู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสามารถอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยสักอย่าง มันช่างไม่คู่ควรกับการเป็นเพื่อนของเฉินชิงเลย

เถียนเมิ่งหย่าจมอยู่กับความเศร้าในใจเงียบๆ จนแม้แต่อาหารรสเลิศที่ถูกนำมาเสิร์ฟบนโต๊ะก็ดูไม่น่าสนใจสำหรับเธออีกต่อไป

ตัดภาพมาที่เสี่ยวอวี้กับเฉินชิง ทั้งคู่กำลังอร่อยกับมื้ออาหารอย่างเต็มที่ เฮ่ออวี้เสียงที่มองอยู่ก็ได้แต่คิดในใจว่าอยากจะเตือนให้ทั้งคู่เพลาๆ ลงหน่อย

ท่าทางการกินที่ดูเอร็ดอร่อยขนาดนั้นมันทำให้ดูเหมือนว่าอาหารที่เขาทำอยู่ทุกวันมันไม่อร่อยอย่างนั้นแหละ!

เฉินชิงกินมื้อนี้อย่างอิ่มหนำสำราญ ส่วนเสี่ยวอวี้ก็ลูบท้องกลมป่องของตัวเอง "หนูอิ่มมากเลยค่ะ"

เมื่อทั้งสี่คนกินอิ่มดื่มหนำกันเรียบร้อยแล้ว ก็พากันเดินกลับบ้าน โดยเถียนเมิ่งหย่าขอติดสอยห้อยตามมาที่บ้านของเฉินชิงด้วย

พอมาถึงบ้านก็พบว่าทาเลียรออยู่ก่อนแล้ว เธอส่งยิ้มต้อนรับมาให้ แต่พอเห็นว่าเถียนเมิ่งหย่ากำลังควงแขนเฉินชิงอย่างสนิทสนม มุมปากที่ยกยิ้มอยู่นั้นก็พลันชะงักไปเล็กน้อย

แต่เหมาเหมากลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เด็กชายพุ่งตรงเข้าหาคุณน้าที่เขารักอย่างไม่ลังเล "น้าครับ สุขสันต์วันสตรีครับ!"

"จ้าเด็กดี" เฉินชิงรีบอ้าแขนรับร่างเล็กๆ นั้นไว้เต็มอ้อมแขน ไม่อย่างนั้นเธอคงโดนแรงพุ่งชนจนหงายหลังล้มไปแล้ว

เสี่ยวอวี้รีบอวดเหมาเหมาทันที "นี่ๆ วันนี้คุณน้าของฉันได้เป็นพิธีกรด้วยนะ เก่งสุดๆ ไปเลยล่ะ!"

"จริงเหรอ พ่อฉันต้องทำงานล่วงเวลาน่ะ พ่อกับแม่ก็เลยไม่ยอมให้ฉันไปด้วย" เหมาเหมาแสดงท่าทีผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

เฮ่ออวี้เสียงที่ฟังเด็กๆ คุยกันอยู่ ก็เดินไปไขกุญแจแล้วเปิดประตูบ้านออก เพื่อให้ทุกคนได้เข้าไปนั่งคุยกันข้างใน เขายังอุตส่าห์ไปหยิบขนมขบเคี้ยวต่างๆ ออกมาวางไว้บนโต๊ะในห้องโถงกลาง เพื่อให้ทุกคนหยิบกินได้ตามสบาย

เฉินชิงมองขนมที่วางอยู่เต็มโต๊ะแล้วก็คิดว่าอยากจะชวนเพื่อนสาวมาสังสรรค์ที่บ้านแบบนี้ทุกวัน

"อ่ะ พวกเธอกินกันเลยนะ" ว่าแล้วเธอก็ไม่รอช้า หยิบขนมเข้าปากเป็นคนแรก

[จบบท]