บทที่ 378: ขอบคุณเฉินชิง
เหมาเจี้ยนกั๋วแทบจะอุ้มน้องชายคนดีที่เพิ่งสนิทกันได้ไม่นานวิ่งหน้าตั้งเข้าโรงพยาบาล สหายผู้นี้เป็นถึงหัวหน้าเล็กๆ ในแผนกเทคนิค
แต่คนส่วนใหญ่กลับเรียกเขาว่าจ้าวเฮยโส่ว หรือจ้าวมือดำ เพราะดันเมาไปทำงานแล้วทำมือตัวเองโดนลวกจนเป็นแผลเป็นสีดำปื้ด
เขาวิ่งวุ่นพาอีกฝ่ายไปหาหมอ หัวใจเต้นโครมครามประหนึ่งจะหลุดออกมานอกอก ยิ่งตอนที่หมอเริ่มตรวจ
เขาก็ยิ่งกังวลหนัก หมอตรวจอยู่ครู่หนึ่งก็บอกว่าคงต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะฟื้นตัว เหมาเจี้ยนกั๋วถึงกับถอนหายใจออกมาดังเฮือกใหญ่
ปัญหาคือจ้าวเฮยโส่วไม่ได้ยินอะไรเลย เขาเห็นแค่ปากหมอขยับพะงาบๆ เท่านั้น อาการเหงื่อแตกพลั่กจึงบังเกิด หมอเลยต้องเขียนใส่กระดาษยื่นให้อ่าน
"อีก 3 เดือนก็หายแล้ว" ที่แท้ก็แค่หูหนวกชั่วคราวจากแรงกระแทกของเสียงที่ดังเกินไป แค่ 3 เดือนก็น่าจะกลับมาได้ยินเหมือนเดิม
พอรู้ว่าไม่พิการถาวร จ้าวเฮยโส่วก็ใจชื้นขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังไม่วายโวยวายใส่เหมาเจี้ยนกั๋ว
"นี่พี่เลี้ยงลูกประสาอะไร ปล่อยให้เด็กไม่มีสัมมาคารวะแบบนี้ได้ยังไง ถ้าหูผมหนวกไปเลยจะทำยังไง!"
เหมาเจี้ยนกั๋วรู้สึกผิดเต็มอก ได้แต่เขียนตอบกลับไป "ฉันจะชดใช้ให้แบ้วกัน"
จ้าวเฮยโส่วถือโอกาสนี้รีดไถเงิน 50 หยวนทันที แถมยังตีหน้าขึงขังทำเป็นพูดให้บุญคุณ
"นี่โชคดีนะว่าเป็นพี่ ถ้าเป็นคนอื่นผมเรียกเงินเดือน 3 เดือนไปแล้ว”
“ลูกชายพี่น่ะ ผมดูแววแล้วเอาดีไม่ได้หรอก พี่รีบๆ มีเพิ่มอีกหลายๆ คนเถอะ สมัยนี้ใครเขามีลูกคนเดียว เดี๋ยวโตขึ้นมันบอกไม่เลี้ยง พี่ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว"
เหมาเจี้ยนกั๋วฟังแล้วควันแทบออกหู แต่เพราะเหมาเหมาเป็นฝ่ายผิดจริง เขาเลยเถียงไม่ออก ได้แต่จ่ายเงินแล้วพาสหายจอมปลิงกลับบ้านไป
***
พอไปถึงบ้านของจ้าวเฮยโส่ว เหมาเจี้ยนกั๋วก็ได้เห็นภาพที่ทำให้เขาแทบช็อก ภรรยาของอีกฝ่ายขอบตลึกโบ๋ ผอมแห้งเหมือนไม้ขีดไฟ
ในอ้อมแขนอุ้มทารกคนหนึ่ง บนหลังสะพายเด็กวัย 2-3 ขวบอีกคน แถมบนเตียงยังมีเด็กอีกกลุ่มกำลังเล่นฟัดกันนัวเนีย เขารู้สึกสยดสยองจนชาวาบไปทั้งตัว
จ้าวเฮยโส่วกลับยืดอกพูดอย่างภาคภูมิใจ "เห็นไหม ภรรยาผมดีงามและเข้าใจอะไรง่ายแค่ไหน" พูดไม่ทันขาดคำ เขาก็ตะคอกใส่ภรรยา
"มัวยืนบื้อทำไม! มาถอดรองเท้าให้ฉันสิ!"
เหมาเจี้ยนกั่วมองผู้หญิงร่างเล็กคนนั้นที่เคลื่อนไหวเหมือนหุ่นเชิด เธอคุกเข่าลงเพื่อถอดรองเท้าให้สามี
ภาพนั้นทำให้เขาผงะถอยหลังไปหลายก้าว นี่เขาก็เคยอยากให้ทาเลีย "เชื่อฟัง" แบบนี้ไม่ใช่หรือ... แต่ถ้าทาเลียกลายเป็นแบบนี้ขึ้นมาจริงๆ เขาคงรู้สึกขยะแขยงจนทนไม่ไหว
ความคิดหนึ่งแวบเข้ามาในหัว คนที่ต้องอยู่อย่างต่ำต้อยไร้ตัวตนแบบนี้ จะถูกคู่ชีวิตรักได้จริงๆ หรือ นี่มันเจ้านายกับทาสชัดๆ
ก่อนที่เฉินชิงจะมาอาละวาด ความสัมพันธ์ของเขากับทาเลียก็คงไม่ต่างกันนัก เป็นเจ้านายกับสัตว์เลี้ยง ไม่ใช่คู่รักที่เคารพกัน
เหมาเจี้ยนกั๋วตัวสั่นสะท้าน เขามองผู้หญิงคนนั้นที่กำลังลำบาก เด็กในอ้อมแขนร้องไห้จ้า เด็กบนหลังก็กระชากผมเธอจนหน้าเหยเก แต่เธอก็ยังต้องก้มหน้าปรนนิบัติสามี เขาจึงอดพูดขึ้นมาไม่ได้
"เธอทำตัวให้มันเป็นผู้เป็นคนหน่อยเถอะ" เขาคิดในใจว่าคนแบบนี้สมควรโดนบทเรียนจากเฉินชิงจริงๆ
แต่จ้าวเฮยโส่วไม่ได้ยิน เขาเลยหันไปเตะภรรยาตัวเองระบายอารมณ์ เหมาเจี้ยนกั๋วตกใจรีบเข้าไปประคองไว้ จ้าวเฮยโส่วหันมาเห็นเหมาเจี้ยนกั๋วประคองภรรยาตัวเองก็โกรธจัด
"พี่ทำอะไร! ไม่รู้หรือไงว่าภรรยาเพื่อนห้ามแตะต้อง! ปล่อยมือเดี๋ยวนี้!"
เขายังหันไปด่าภรรยาตัวเอง "นังแพศยา! ไม่มียางอายหรือไง รีบไสหัวไปให้ห่าง!"
ว่าแล้วก็หยิบรองเท้าที่เพิ่งถอดขว้างใส่อีกรอบ แต่คราวนี้ดันพลาดไปโดนทารกในอ้อมแขนเข้าเต็มๆ เด็กน้อยร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด เหมาเจี้ยนกั๋วรีบปล่อยมือทันที
"ฉันกลับก่อนนะ" เขาไม่อยู่รอฟังอะไรอีก รีบเดินหนีออกมาจากบรรยากาศที่น่าอึดอัดนั่น
***
ไม่น่าเชื่อว่าเขาเคยชื่นชมผู้ชายกลุ่มนี้ ที่คุยโวว่าภรรยาตัวเอง "เชื่อฟัง" และ "ดีงาม" สามารถดูแลทุกคนในบ้านได้โดยไม่ปริปากบ่น
ทุกครั้งที่เขาเอามาเทียบกับทาเลียที่พร้อมจะปะทะคารมกับเขาตลอดเวลา เขาก็จะหงุดหงิดหัวฟัดหัวเหวี่ยง แต่ตอนนี้เขากลับคิด... โชคดีแค่ไหนแล้วที่เธอยังขัดใจเขาเป็น
เหมาเจี้ยนกั๋วลูบแผลบนหน้าผากตัวเอง รู้สึกหวาดหวั่นไม่หาย ถ้าเขายังดันทุรังต่อไป คงได้ผลักทาเลียออกไปจากชีวิตจริงๆ แม้ตอนนี้ความสัมพันธ์จะร่อแร่... แต่อย่างน้อยก็ยังไม่ได้เลิกกัน
อีกอย่าง ทาเลียยังมีเฉินชิงคอยคุ้มกะลาหัวอยู่ ถ้าวันไหนทาเลียหมดความอดทนขึ้นมาจริงๆ ด้วยนิสัยไม่กลัวใครหน้าไหนของเฉินชิง มีหวังเธอต้องยุให้หย่ากันแน่ ถึงตอนนั้นต่อให้เสียใจแค่ไหนก็คงไม่ทันแล้ว
เขาเดินคอตกกลับมาถึงบ้านสไตล์ตะวันตก ทาเลียกำลังบอกให้เหมาเหมาเข้าไปนอน เหมาเจี้ยนกั๋วเลยถือโอกาสดุลูกชายตัวเองสักหน่อย
"ต่อไปห้ามไปตะโกนใส่หูใครแบบนั้นอีกนะ รู้ไหมว่าเพราะลูก เขาถึงกับหูหนวกไป 3 เดือน พ่อต้องเสียเงินไปตั้ง 50 หยวน รู้ใช่ไหมว่า 50 หยวนมันเยอะขนาดไหน!"
"ผมรู้แล้วครับว่าผมผิด" เหมาเหมาตอบเสียงอ่อย
ตอนนั้นเขาแค่โมโหที่พวกผู้ใหญ่พูดจาแย่ๆ เท่านั้นเอง ทาเลียหันมามองสามีด้วยสายตาเย็นชา
เหมาเจี้ยนกั๋วเลยต้องเปลี่ยนเรื่อง หันไปบอกลูกชาย "เข้าไปนอนเถอะ เดี๋ยวพ่อจะลองหาเจ้าหน้าที่อาวุโสที่เกษียณจากคณะศิลปะการแสดงและวัฒนธรรมมาสอนดนตรีให้ ลูกต้องตั้งใจเรียนล่ะ"
"ครับ!" เหมาเหมารับคำอย่างว่าง่ายแล้วรีบปิดประตูห้องทันที เขาอยากนอนหลับ แล้วฝันว่าได้กลับไปที่บ้านพักรวมแสนสนุก
ภายในห้องโถงเหลือเพียงชายหญิงสองคนที่ต่างก็นั่งเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร สุดท้ายเหมาเจี้ยนกั๋วก็ทนความอึดอัดไม่ไหว
"ผมไม่ได้เจ้าเล่ห์อะไรขนาดที่เฉินชิงพูดหรอกนะ" เขาพยายามแก้ตัว
"ถ้าเทียบกับผู้ชายคนอื่น ผมก็ไม่เลวนะ ไม่เคยตบตี ไม่เคยนอกใจ ไม่เคยบังคับให้คุณมีลูกเยอะๆ แค่วิธีการของผมมันอาจจะ...แรงไปหน่อย แต่ก็ไม่ถึงกับเลวร้ายอภัยให้ไม่ได้นี่"
ทาเลียไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา สิ่งที่เธอสนใจตอนนี้มีแค่การตั้งใจทำงานให้ได้บรรจุ เลื่อนตำแหน่งให้ได้เป็นหัวหน้าเล็กๆ เพื่อที่จะได้สิทธิ์ในห้องพักเดี่ยว แล้วพาลูกย้ายออกมาอยู่ด้วยกัน เธอจึงลุกเดินเข้าห้องนอนไปโดยไม่พูดอะไร
เหมาเจี้ยนกั๋วรีบไปอาบน้ำแล้วตามเข้ามานอนข้างๆ "คุณดูสิ วันนี้เฉินชิงอัดผม ผมยังไม่ว่าอะไรเลย แถมผมยังไม่ดุเหมาเหมาแรงๆ ด้วย ต่อไปผมจะปรับปรุงตัวนะ"
เขาเขยิบเข้าไปใกล้ "เราแต่งงานกันมาตั้งนาน มีอะไรก็พูดกันดีๆ สิ"
ทาเลียนอนหันหลังให้ น้ำตาหยดหนึ่งไหลซึมลงหมอน เขาเพิ่งจะมาคิดพูดดีๆ ก็ตอนที่โดนเฉินชิงอัดจนน่วมไปแล้วนี่น่ะหรือ
"ฉันง่วงแล้ว จะนอน"
"โอเคๆ ผมปิดไฟนะ" เหมาเจี้ยนกั๋วดึงภรรยาเข้ามากอดไว้แน่น คืนนั้นทาเลียไม่ได้ขัดขืน แต่ทั้งสองคนก็ต่างนอนลืมตาโพลงจนสว่าง
***
เช้าวันต่อมา เหมาเจี้ยนกั๋วพยายามทำคะแนนด้วยการตื่นไปซื้อปาท่องโก๋จากร้านอาหารของรัฐมาให้สองแม่ลูก บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเงียบสนิท
เหมาเหมากัดปาท่องโก๋ ของโปรดของเฮ่ออวี้ถิง แล้วก็คิดถึงบ้านพักรวมจับใจ อยากกลับไปกินข้าวพร้อมเสียงเจื้อยแจ้วของคุณน้ากับเฮ่ออวี้ถิง
เหมาเจี้ยนกั๋วเองก็อึดอัดไม่แพ้กัน เขารีบกินรีบไปสถาบันวิจัย กะว่าเจอเฮ่อหย่วนเมื่อไหร่ จะชี้ผ้าพันแผลบนหน้าผากฟ้องทันที "ดูสิ! ภรรยานายทำฉัน!"
พอเจอเฮ่อหย่วนจริงๆ เขาก็ทำตามที่คิดไว้เป๊ะ "ภรรยานายอัดฉัน!"
เฮ่อหย่วนมองหน้าเขานิ่งๆ "อ้อเหรอครับ งั้นคุณต้องไปขอบคุณเธอหรือเปล่าล่ะ?"
เหมาเจี้ยนกั๋ว “…”
"หรือคุณคิดว่า" เฮ่อหย่วนถามต่อ
"การที่คุณไปข่มขู่ภรรยา นั่นแปลว่าผมควรจะต้องขอบคุณคุณ?"
เหมาเจี้ยนกั๋วถึงกับถอยหลังกรูด "นาย... นาย... ฉัน... ฉัน... เดี๋ยวฉันหาซื้อของขวัญไปขอบคุณเธอเอง!"
"ครับ" เฮ่อหย่วนรับคำสั้นๆ แล้วเดินผ่านหน้าเขาเข้าห้องทำงานไป ทิ้งให้เหมาเจี้ยนกั๋วยืนโอดครวญอยู่คนเดียว
สองสามีภรรยาบ้านนี้มันจะเกินไปแล้ว! เขาโดนอัดแท้ๆ ยังต้องโดนขู่ให้เอาของไปขอบคุณคนอัดอีกเนี่ยนะ!
[จบบท]