บทที่ 532: ทองคำอยู่ที่ไหน?
เฮ่ออวี้เสียงรู้สึกพอใจ เขาอยากให้น้องสาวเป็นเหมือนคุณน้ามากขึ้นอีกสักหน่อย คือเป็นคนที่มีความคิดเป็นของตัวเอง มีความสามารถ และสามารถดูแลปกป้องตัวเองได้
เสี่ยวอวี้จึงหันไปถามคุณน้า "งั้นหนูตั้งชื่อเล่นให้น้องๆ ได้ไหมคะ"
เฉินชิงพยักหน้า "ได้สิจ๊ะ แต่ตอนนี้ยังไม่รู้ว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงนะ หนูต้องพยายามตั้งชื่อที่ใช้ได้ทั้งผู้ชายผู้หญิง เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน พอดีเป็นแฝดสองคน ให้พี่ชายหนูตั้งชื่อคนโต ส่วนหนูตั้งชื่อคนเล็ก ดีไหม"
เฮ่ออวี้เสียงกับเสี่ยวอวี้ดีใจกันมาก แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึกว่านี่เป็นความรับผิดชอบที่ยิ่งใหญ่ ทั้งคู่จึงตกอยู่ในภวังค์ความคิดอย่างลึกซึ้ง จนกระทั่งกินข้าวเสร็จก็ยังคิดไม่ออก สองพี่น้องจึงตัดสินใจพากันไปเปิดพจนานุกรมซินหัว
เฮ่อหย่วนเป็นคนเก็บจานชามไปล้าง ส่วนเฉินชิงก็ลากเก้าอี้ตัวหนึ่งมานั่งข้างๆ เขา "คุณจะไปทำงานเมื่อไหร่"
"น่าจะวันที่ 2 สิงหาคม นะ"
"งั้นครั้งนี้คุณก็ได้หยุดยาวจริงๆ สิ ตั้งสิบวัน ไม่เคยมีมาก่อนเลยนะเนี่ย"
"ก็ยากจริงๆ นั่นแหละ" เฮ่อหย่วนเองก็ประหลาดใจไม่น้อยที่ได้หยุดยาวขนาดนี้ ถือว่าคุ้มค่ากับช่วงเวลาที่เขาไปทำงานนอกสถานที่ ซึ่งต้องทำงานอย่างน้อยวันละ 15 ชั่วโมง
พอล้างจานเสร็จ เฮ่อหย่วนก็ไปหาเฮ่ออวี้เสียงเพื่ออธิบายเรื่องชิ้นส่วนต่างๆ ของเครื่องพิมพ์ดีดว่าแต่ละชิ้นคืออะไร และหากเกิดปัญหาขึ้นมาจะซ่อมแซมได้อย่างไร เสี่ยวอวี้เองก็เข้าไปนั่งเรียนด้วย
เพราะคุณอาของเธอไม่ค่อยได้อยู่บ้าน เธอจึงอยากใช้เวลาอยู่กับคุณอาให้มากขึ้น
เฉินชิงอยู่ในห้องเพียงคนเดียวก็รู้สึกเหงาๆ ขึ้นมา อยากจะไปร่วมวงสนทนาด้วย แต่ห้องหนังสือก็เล็กเกินไป ทั้งอากาศก็ร้อน หากเธอเข้าไปเบียดด้วยคงรู้สึกอึดอัดไม่สบายตัว จึงทำได้เพียงนั่งทำงานของตัวเองในห้องต่อไป
ภายในห้องหนังสือ เฮ่อหย่วนอธิบายภาพรวมให้เด็กทั้งสองฟังคร่าวๆ หนึ่งรอบก่อน แล้วจึงถามว่าจำได้หรือไม่ เมื่อทั้งคู่พยักหน้าว่าจำได้ เฮ่อหย่วนก็เริ่มโหมดการอธิบายแบบรวดเร็วทันที สองพี่น้องไม่กล้าวอกแวก ตั้งอกตั้งใจฟังอย่างจดจ่อ
เฮ่อหย่วนใช้เวลาสอนอยู่หนึ่งชั่วโมงเต็ม ก็ปล่อยให้ทั้งสองคนไปย่อยข้อมูล ส่วนตัวเขาก็เดินไปหาเฉินชิง
พอคุณอาเดินออกไป เสี่ยวอวี้ก็ไหล่ตกฮวบ เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่หน้าผาก "คุณอาสอนเร็วจังเลยค่ะ"
ปกติเวลาเรียนบทใหม่ที่โรงเรียน คุณครูจะอธิบายซ้ำไปซ้ำมา แต่คุณอาอธิบายแค่รอบเดียวเท่านั้น
เฮ่ออวี้เสียง "อาเขารีบไปอยู่กับน้าน่ะสิ"
"เข้าใจแล้วค่ะ" เสี่ยวอวี้ฟุบหน้าลงบนโต๊ะ รู้สึกหมดเรี่ยวหมดแรง เธอเรียนไปแค่หนึ่งชั่วโมง แต่กลับรู้สึกเหมือนสมองลอยหายไปไหนแล้ว ในหัวมันว่างเปล่าไปหมด
เฮ่ออวี้เสียงเห็นน้องสาวเหนื่อยล้า จึงชวนดูพจนานุกรมซินหัวแทน "น้องอยากตั้งชื่อเล่นว่าอะไร"
แถวบ้านพวกเขาไม่นิยมตั้งชื่อเล่นกัน แต่มักจะนิยมตั้งฉายามากกว่า อย่างเช่น อ่ายเจี่ยวหู่ หรือ อ่ายตงกวา เฮ่ออวี้เสียงเลยไม่เข้าใจว่าทำไมน้องสาวถึงอยากตั้งชื่อเล่นให้เด็กๆ
เสี่ยวอวี้ "หนูคิดชื่อได้แล้วค่ะ ชื่อ 'โยวโยว'"
เฮ่ออวี้เสียงไม่เข้าใจ "ทำไมล่ะ"
เสี่ยวอวี้ "หนูอยากให้น้องได้เล่นสนุกไปตลอดเลย"
เฮ่ออวี้เสียง "..."
"ไม่สร้างสรรค์เลย"
"ไม่สร้างสรรค์ตรงไหนกันคะ ได้เล่นสนุกทุกวัน มีความสุขจะตายไป" เสี่ยวอวี้ใฝ่ฝันถึงชีวิตแบบนั้นมาตลอด
เฮ่ออวี้เสียงรู้สึกว่าน้องสาวทำแบบขอไปที แต่เสี่ยวอวี้กลับรู้สึกว่าเธอได้มอบคำอวยพรที่ดีที่สุดให้กับลูกของคุณน้าแล้ว
เฮ่ออวี้เสียงยังคงพลิกพจนานุกรมซินหัวต่อไป เขารู้สึกว่าชื่อนี้ก็ไม่ดี ชื่อนั้นก็ไม่เพราะ คิ้วของเขายิ่งขมวดเข้าหากันลึกกว่าเดิม
เสี่ยวอวี้จู่ๆ ก็โพล่งขึ้นมา "คุณน้าท้องลูกแฝดสองคนแบบนี้ ก็เท่ากับว่าต้องเจ็บปวดเป็นสองเท่าตอนท้องเลยหรือเปล่าคะ"
มือที่กำลังพลิกหน้าหนังสือของเฮ่ออวี้เสียงหยุดชะงัก "ไม่รู้สิ..."
เขาก็เห็นน้าดูปกติดี
เสี่ยวอวี้ "พี่โง่"
เฮ่ออวี้เสียงหันไปมองน้องสาวช้าๆ เสี่ยวอวี้รีบวิ่งหนีออกไปทันที คิกๆ เธอได้ด่ากลับแล้ว ดีใจจัง
ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น เสี่ยวอวี้หันไปมอง พอเห็นว่าเป็นคนที่คุ้นเคยก็ตะโกน "ผู้จัดการเสิ่นมาแล้วค่ะ"
เสิ่นเย่าเผิง "เสี่ยวอวี้ ตอนนี้ฉันเป็นหัวหน้าเสิ่นแล้วนะ"
เสี่ยวอวี้จึงตะโกนอีกครั้ง "หัวหน้าเสิ่นมาแล้วค่ะ"
เสิ่นเย่าเผิงหัวเราะ เขาก้าวเข้ามาขยี้หัวเด็กน้อย "สอบปลายภาคเป็นยังไงบ้าง"
"ได้เต็มร้อยสองวิชาเลยนะคะ" เสี่ยวอวี้เท้าสะเอว เชิดหน้า ทำท่าทางอวดเก่ง
เสิ่นเย่าเผิงชม "เก่งจริงๆ เหมือนคุณน้าของหนูเลย"
เสี่ยวอวี้เอามือปิดปาก หัวเราะคิกคัก เสิ่นเย่าเผิงเห็นท่าทางเจ้าเล่ห์ซุกซนของเธอก็อดขำไม่ได้ "คุณอาของหนูอยู่บ้านไหม"
"อยู่ค่ะ"
เสี่ยวอวี้ตอบไม่ทันขาดคำ เฮ่อหย่วนก็เดินออกมา "หัวหน้าเสิ่น"
"เออ เราสองคนออกไปข้างนอกกันหน่อย" เสิ่นเย่าเผิงเดินเข้าไปกอดคอเฮ่อหย่วนอย่างสนิทสนม ก่อนจะหันไปยิ้มให้เฉินชิงที่ยืนอยู่หน้าประตูห้อง
"สหายเฉินคงไม่ว่าอะไรใช่ไหม ถ้าจะยืมตัวคน"
"คุณประสาทหรือเปล่าคะ" เฉินชิงเหลือบตามองบน
เสิ่นเย่าเผิงบ่น "ฉันอุตส่าห์พูดจาสุภาพนะ เธอยังด่าฉันอีก" สายตาของเขาเหลือบไปมองที่ท้องของเฉินชิงอย่างอดไม่ได้
"ฉันได้ยินว่าเธอท้อง ไม่นึกว่าจะเป็นเรื่องจริง เธอนี่ก็เก่งนะ ท้องอยู่แท้ๆ ยังปลุกปั้นโรงงานขึ้นมาได้ทั้งโรงงาน"
เฉินชิงตอบด้วยท่าทางจริงจัง "เพราะฉันรักชาติค่ะ ไม่มีใครหรืออะไรจะมาขวางกั้นการอุทิศตนเพื่อประเทศชาติของฉันได้"
เสิ่นเย่าเผิงยอมแพ้จริงๆ เวลาคุยกับเธอทีไร เขาไม่เคยเถียงชนะเลยสักครั้ง มันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดในใจนิดๆ
เสิ่นเย่าเผิงพาเฮ่อหย่วนออกจากบ้านตรงไปยังชั้นสองของร้านอาหารของรัฐ ทั้งสองคนเลือกจองห้องส่วนตัว เฮ่อหย่วนจึงเอ่ยถาม "มีอะไรงั้นเหรอครับ"
"เอาน่า" เสิ่นเย่าเผิงถูมือไปมา
"เราสองคนสนิทกันจะตายไปใช่ไหมล่ะ ก่อนหน้านี้นายเคยขอให้ฉันสับเปลี่ยนปืนของหยางสีเหวิน ฉันก็เปลี่ยนให้แล้ว แล้วทองคำล่ะ อยู่ไหน”
“ฉันรู้ว่านั่นมันของภรรยานาย นายซ่อนเอาไว้ มันก็เสี่ยงสำหรับนาย แต่ฉันก็ช่วยนายบังหน้าอยู่ ฉันเองก็เสี่ยงเหมือนกัน เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน คนละครึ่ง ฉันจะไม่บอกภรรยานายว่านายแอบเอาทองคำไปครึ่งหนึ่ง"
เฮ่อหย่วนเงียบไป อย่าว่าแต่จะแอบซ่อนทองคำของเฉินชิงเลย แค่เงินค่าขนม เดือนหนึ่งเขายังได้ไม่ถึงสิบหยวนด้วยซ้ำ
"ทองคำไม่ได้อยู่ที่ผม"
"เฮอะ เราสนิทกันขนาดนี้ นายยังจะมาเล่นลิ้นกับฉันอีก" เสิ่นเย่าเผิงรู้ว่าเฮ่อหย่วนกลับบ้าน เขาก็รีบมาหาทันที จุดประสงค์ก็เพื่อจะนัดเขาออกมาถามเรื่องทองคำนี่แหละ
เฮ่อหย่วน "ไม่ได้อยู่กับผมจริงๆ ผมสาบานได้"
"แล้วทองคำไปอยู่ที่ไหน" เสิ่นเย่าเผิงซักต่อ
เฮ่อหย่วนคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบ "อยู่กับคนสำคัญคนหนึ่งครับ"
"ใครล่ะ" เสิ่นเย่าเผิงรู้สึกสงสัย
คนที่เฮ่อหย่วนสามารถบอกว่าสำคัญมากๆ ได้ ทั่วทั้งประเทศคงมีไม่กี่คน
เฮ่อหย่วน "ผมบอกไม่ได้"
เสิ่นเย่าเผิงจิบชา รู้สึกเสียดายนิดหน่อย "งั้นก็ช่างมันเถอะ ไม่ได้ก็คือไม่ได้"
เฮ่อหย่วน 'อืม' ในลำคอเบาๆ
เสิ่นเย่าเผิงถามต่อ "นายรู้เรื่องที่หยางสีเหวินไปแล้วหรือยัง"
เฮ่อหย่วน "พอจะได้ยินมาบ้างครับ"
"นายว่าชีวิตคนเรานี่มันก็แปลกนะ วางแผนมาสารพัด แต่ก็สู้ฟ้าลิขิตไม่ได้ เขาพลาดไปแค่ก้าวเดียวจริงๆ" เสิ่นเย่าเผิงกับหยางสีเหวินทำงานด้วยกันมาหลายปี พออีกฝ่ายตายไป เขาก็รู้สึกใจหายอยู่บ้าง
เฮ่อหย่วนรินชาให้ตัวเองบ้าง "เขากำหนดมาให้ต้องตายอยู่แล้ว"
เหตุผลที่เขายังไม่ตายไปก่อนหน้านี้... ก็เพราะว่าลูกชายของหยางสีเหวินที่อยู่ต่างประเทศเริ่มมีอิทธิพลแล้ว ทางการเลยอยากจะสาวไส้ให้ถึงตัวการใหญ่ เพื่อจัดการลูกชายของหยางสีเหวินไปพร้อมกัน
แต่หยางอี้เหอดันมาชิงแจ้งเบาะแสเสียก่อน มันเลยช่วยชีวิตเฮ่ออวี้เสียง เสี่ยวอวี้ แล้วก็เหมาเหมาเอาไว้ได้ แต่ก็ทำให้แผนการที่จะตัดท่อน้ำเลี้ยงสายลับจากต่างประเทศที่ส่งเข้ามาในประเทศต้องหยุดชะงักไป ไม่อย่างนั้นหยางสีเหวินคงไปนานแล้ว
[จบบท]