บทที่ 331: ไปปักกิ่ง

บทที่ 331: ไปปักกิ่ง

การเดินทางมาเยือนปักกิ่งในครั้งนี้ของเฮ่อซิวอวี้ ไม่ใช่เพียงแค่การกลับมาเยี่ยมบ้านในช่วงเทศกาลเท่านั้น แต่เขายังมีภารกิจสำคัญที่ต้องจัดการควบคู่กันไปด้วย นั่นคือการเข้ามารายงานผลการดำเนินงานบางส่วนต่อหน่วยงานต้นสังกัด

อีกทั้งยังมีเอกสารสำคัญทางราชการและหนังสือวิชาการจำนวนหนึ่งที่ต้องส่งมอบให้กับเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องที่สำนักงานใหญ่ ส่วนเอกสารที่เหลือและข้อมูลสำคัญอื่นๆ เขาจะต้องนำกลับไปยังฐานวิจัยเถิงไห่ที่เมืองซีชวน นอกจากนี้ ยังมีธุระปะปังเรื่องอื่นๆ ที่มีความสำคัญไม่แพ้กันรอให้เขาจัดการอยู่

แม้ว่าช่วงเวลานี้จะเป็นช่วงเทศกาลตรุษจีนที่ผู้คนส่วนใหญ่หยุดพักผ่อนและเฉลิมฉลองกัน แต่ที่สำนักงานประสานงานแห่งนี้ก็ยังคงมีเจ้าหน้าที่เข้าเวรปฏิบัติหน้าที่อยู่อย่างเคร่งครัด

ทว่าบรรยากาศโดยรอบของเรือนรับรองกลับเงียบสงบกว่าปกติอย่างเห็นได้ชัด โดยเฉพาะตั้งแต่ชั้นหนึ่งขึ้นไปจนถึงชั้นสาม แทบจะไม่มีแขกเข้าพักเลย ทำให้ทางเดินดูโล่งกว้างและเงียบเชียบ

ยังไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยปากพูดอะไรขึ้นมา เฮ่อเสวี่ยหรง หรือหลานสาวตัวน้อยในวัยกำลังซน ก็แบกกระเป๋านักเรียนลายดอกไม้ใบเก่งไว้บนหลัง มือเล็กๆ พยายามลากกระเป๋าเดินทางแบบมีล้อลากสำหรับเด็ก ซึ่งเป็นของขวัญที่ผู้เฒ่าอู่ หรืออู่ซิวข่าย หิ้วข้ามน้ำข้ามทะเลมาจากต่างประเทศมาฝากหลานสาวสุดที่รัก

เด็กหญิงตัวน้อยออกแรงลากกระเป๋าใบสวยอย่างทุลักทุเล ก้าวขึ้นบันไดไปทีละขั้นด้วยความมุ่งมั่น จากนั้นก็หันกลับมาส่งยิ้มกว้างจนตาหยีให้กับเฮ่อซิวอวี้และเฉียวชิงอวี้ พร้อมกับส่งเสียงเจื้อยแจ้วถามขึ้นว่า

“อาคะ อาสะใภ้คะ... พวกเราจะยังพักที่ห้องเดิมที่เคยพักเมื่อคราวก่อนใช่ไหมคะ หนูชอบห้องนั้นจังเลย”

เฮ่อซิวอวี้หันไปสบตากับพนักงานต้อนรับของสำนักงานประสานงานที่ยืนรอให้บริการอยู่ แล้วส่งยิ้มให้อย่างสุภาพก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

“ต้องรบกวนคุณด้วยนะครับ ช่วยเปิดห้อง 301 ให้พวกเราหน่อยครับ”

“ได้เลยค่ะ รอสักครู่นะคะ”

พนักงานสาวตอบรับด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นและรอยยิ้มพิมพ์ใจ เธอจัดการลงทะเบียนเข้าพักให้อย่างรวดเร็วและคล่องแคล่ว เพียงไม่นานกุญแจห้องพักก็ถูกส่งมาอยู่ในมือของเฮ่อซิวอวี้

พนักงานต้อนรับคนนี้เป็นหญิงสาววัยรุ่นหน้าตาจิ้มลิ้ม ตั้งแต่ตอนที่กลุ่มของเฮ่อซิวอวี้เดินเข้ามาในโถงรับรอง ดวงตาของเธอก็เป็นประกายระยิบระยับด้วยความตื่นเต้น แน่นอนว่าเธอไม่ได้ตื่นเต้นเพียงเพราะเห็นครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูก...

เอ๊ะ ไม่ใช่สิ เมื่อกี้เด็กหญิงตัวน้อยเรียกพวกเขาว่าอากับอาสะใภ้ แสดงว่าเด็กคนนี้เป็นหลานสาว ส่วนชายหญิงคู่นี้เป็นอาและอาสะใภ้ของแก

แต่สิ่งที่ทำให้เธอละสายตาไม่ได้เลยก็คือ รูปร่างหน้าตาของทั้งสามคนที่ดูดีราวกับหลุดออกมาจากภาพวาด ไม่ว่าจะเป็นชายหนุ่มที่ดูภูมิฐานและหล่อเหลา

หญิงสาวที่สวยสง่าและดูทันสมัย หรือแม้แต่เด็กหญิงตัวน้อยที่น่ารักน่าเอ็นดู ทั้งสามคนมีเสน่ห์ดึงดูดสายตาอย่างน่าประหลาด ราวกับว่าความสว่างไสวของพวกเขาทำให้โถงต้อนรับที่เงียบเหงาดูสดใสขึ้นมาทันตา

เฮ่อซิวอวี้รับกุญแจมาถือไว้ แล้วก้าวเดินยาวๆ เพียงไม่กี่ก้าวก็ไปถึงตัวหลานสาว เขาเอื้อมมือไปคว้าหูหิ้วกระเป๋าเดินทางใบเล็กของเฮ่อเสวี่ยหรงแล้วยกขึ้นอย่างง่ายดายราวกับมันไร้น้ำหนัก การกระทำนั้นทำให้เจ้าตัวเล็กส่งเสียงโวยวายด้วยความตกใจปนหวงของ

“อาคะ! อาคะ... ระวังหน่อยสิคะ อย่าให้ล้อข้างล่างกระแทกพื้นนะ เดี๋ยวจะพังเอา”

ต้องยอมรับว่ากระเป๋าเดินทางล้อลากสำหรับเด็กใบนี้ หากมองในมุมมองของยุคสมัยอีกหลายสิบปีข้างหน้า มันอาจจะดูเป็นของธรรมดาๆ แต่สำหรับในยุคสมัยนี้ ดีไซน์และวัสดุของมันถือว่าล้ำสมัยและสวยงามสะดุดตามาก จึงไม่แปลกใจเลยที่มันจะกลายเป็นสมบัติล้ำค่า เป็นของรักของหวงอันดับหนึ่งในใจของเฮ่อเสวี่ยหรง

จริงๆ แล้วเฟยเฟย หลานสาวอีกคนก็มีกระเป๋าแบบนี้อยู่ใบหนึ่งเช่นกัน คิดว่าพอเปิดเทอมแล้วกลับไปที่บ้าน เฟยเฟยคงจะเอาออกมาลากเล่นอวดเพื่อนๆ อย่างแน่นอน

เฮ่อซิวอวี้และเฉียวชิงอวี้หันมามองหน้ากันเมื่อเห็นท่าทางกระตือรือร้นและหวงของจนเกินเหตุของหลานสาว ทั้งคู่ต่างก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู

พวกเขาเดินทางมาถึงปักกิ่งตั้งแต่ช่วงสายของวัน ส่วนเสี่ยวอู๋ พนักงานขับรถที่มาส่งนั้นได้ขอตัวขับรถกลับไปก่อนแล้ว เนื่องจากเฮ่อซิวอวี้มีภารกิจด่วนที่ต้องรีบนำเอกสารและรายงานไปเสนอที่สำนักงานใหญ่ เขาจึงต้องค้างที่นี่และจะกลับเข้าบ้านตระกูลเฮ่อได้ก็คงเป็นช่วงบ่ายของวันพรุ่งนี้

สถานการณ์ภายในบ้านตระกูลเฮ่อนั้น แม้เสี่ยวอู๋จะไม่ได้รู้ลึกซึ้งถึงทุกซอกทุกมุม แต่เขาก็พอจะรู้ความสัมพันธ์พื้นฐานของคนในบ้านเป็นอย่างดี เช่น เรื่องราวในอดีตระหว่างเฮ่อซานกับอู่เชี่ยนอวิ๋น หรือสถานะปัจจุบันที่เฉียวชิงอวี้และเฮ่อซิวอวี้ตกลงปลงใจใช้ชีวิตคู่ร่วมกันอย่างมีความสุข

แต่ถึงอย่างนั้น บรรยากาศในบ้านใหญ่ก็ใช่ว่าจะราบรื่น เมิ่งซือฉี ภรรยาใหม่ของเฮ่อซานยังคงมีปมในใจที่ไม่สามารถคลายออกได้ง่ายๆ ส่วนเฮ่อจวนจวน ลูกสาวของเธอก็เคยแสดงท่าทีดูถูกดูแคลนเฉียวชิงอวี้มาก่อน

แน่นอนว่าในเวลานี้ คงไม่มีใครกล้าดูถูกเฉียวชิงอวี้ได้อีกแล้ว ต่อให้เธอจะไม่มีอู่ซิวข่าย ผู้เป็นประธานกลุ่มอู่หลงเป็นตาแท้ๆ คอยหนุนหลัง แต่ลำพังแค่ความสามารถของเธอเองที่สอบเข้ามหาวิทยาลัยได้ด้วยคะแนนอันดับหนึ่งของสายศิลป์

จนได้ชื่อว่าเป็น 'จอหงวนสายศิลป์' ก็เพียงพอที่จะตบหน้าคนที่เคยสบประมาทเธอว่าเป็นสาวบ้านนอกผู้โง่เขลาได้ฉาดใหญ่ ใครที่ยังกล้าพูดว่าเธอไร้การศึกษาก็คงเป็นพวกตาบอดใจบอดอย่างแท้จริง

ถึงกระนั้น บรรยากาศภายในครอบครัวตระกูลเฮ่อก็ยังจัดว่าอึมครึมและน่าอึดอัดอยู่ดี หากเฮ่อซิวอวี้ไม่กลับไปที่บ้าน เฉียวชิงอวี้ก็คงไม่อยากจะพาหลานสาวอย่างเฮ่อเสวี่ยหรงเข้าไปเผชิญหน้ากับความตึงเครียดนั้นตามลำพัง เสี่ยวอู๋เองก็พลอยโล่งใจไปด้วยที่พวกเขาเลือกพักที่เรือนรับรอง แต่เขาก็ฉลาดพอที่จะไม่พูดความรู้สึกนั้นออกมา

เฉียวชิงอวี้เองแม้จะไม่ได้รับรู้ทุกความเป็นไปในบ้านตระกูลเฮ่อ ณ ปัจจุบัน แต่ด้วยสัญชาตญาณและความฉลาดเฉลียว เธอก็พอจะเดาทางได้ไม่ยาก อคติและความขุ่นข้องหมองใจที่เมิ่งซือฉีมีต่อเธอนั้น ไม่ใช่สิ่งที่จะเลือนหายไปได้ในชั่วข้ามคืน ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะไม่พาตัวเองเข้าไปหาเรื่องใส่ตัวหรือสร้างความลำบากใจให้ใคร

เมื่อเฮ่อซิวอวี้ไขกุญแจและผลักบานประตูห้องพักเข้าไป เขาจัดการกวาดสายตาสำรวจความเรียบร้อยภายในห้อง ภายในนั้นสะอาดสะอ้าน

ข้าวของเครื่องใช้ถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ และเนื่องจากในเมืองหลวงมีระบบทำความร้อนที่ยอดเยี่ยม ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ไออุ่นจากเครื่องทำความร้อนก็แผ่ออกมาปะทะร่างกาย สร้างความรู้สึกอบอุ่นสบายตัวตัดกับอากาศหนาวเย็นภายนอกอย่างสิ้นเชิง

เฮ่อเสวี่ยหรงดูจะชอบใจเป็นพิเศษ เพราะแม้ว่าเมืองอวิ๋นเฉิงที่พวกเขาจากมาจะมีอากาศดี แต่ในฤดูหนาวก็ยังถือว่าหนาวจับใจ แม้ว่าตอนที่เดินทางมาที่นี่ ดอกไม้ใบหญ้าจะเริ่มผลิดอกออกใบต้อนรับฤดูใบไม้ผลิบ้างแล้ว

แต่อุณหภูมิภายในอาคารก็ยังไม่ได้สูงมากนัก การได้เข้ามาอยู่ในห้องที่อบอุ่นเช่นนี้จึงเป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับเด็กน้อย

เจ้าตัวเล็กรีบถอดเสื้อโค้ตตัวหนาออก แล้ววิ่งสำรวจไปทั่วห้อง ก่อนจะหันมาพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ

“อาสะใภ้คะ นี่มันห้องเดิมที่เราเคยมาพักจริงๆ ด้วย! ทุกอย่างยังเหมือนเดิมเปี๊ยบเลย ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยค่ะ”

เฮ่อซิวอวี้วางสัมภาระลง จากนั้นเขาก็หยิบข้าวของเครื่องใช้ที่จำเป็นบางส่วนออกมาจัดใส่กระเป๋าถืออีกใบ แล้วคว้ากระเป๋าเอกสารคู่ใจขึ้นสะพายไหล่ ท่าทางของเขาดูเร่งรีบเล็กน้อย เพราะต้องรีบเดินทางไปยังสำนักงานใหญ่ของฐานวิจัยเถิงไห่เพื่อจัดการงานสำคัญให้เสร็จสิ้น

เมื่อเฮ่อซิวอวี้ออกไปแล้ว เฉียวชิงอวี้กับเฮ่อเสวี่ยหรงก็เริ่มลงมือจัดเก็บข้าวของ แม้ว่าจะไม่ได้ไปพักที่บ้านใหญ่ตระกูลเฮ่อ แต่เฮ่อซิวอวี้ก็ยังต้องประจำอยู่ที่ปักกิ่งอีกหลายวัน ดังนั้นสองอาหลานจึงช่วยกันนำอุปกรณ์อาบน้ำและของใช้ส่วนตัวออกมาจัดวางให้เป็นระเบียบ

หลังจากจัดการธุระในห้องเสร็จเรียบร้อย เสียงประทัดดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ผสมผสานกับแสงสีของพลุที่ถูกจุดขึ้นสู่ท้องฟ้าเป็นระยะ เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ก็เห็นเด็กๆ กลุ่มหนึ่งกำลังวิ่งเล่น

ถือไฟเย็นในมือแกว่งไปมาเป็นเส้นสายที่สวยงาม ภาพความสนุกสนานภายนอกทำให้เฮ่อเสวี่ยหรงเริ่มนั่งไม่ติดที่ ด้วยความที่ไม่อยากให้หลานเบื่อ เฉียวชิงอวี้จึงตัดสินใจจูงมือพาหลานสาวเดินลงไปข้างล่าง

บรรยากาศภายในเรือนรับรองแห่งนี้ช่างเงียบสงบ แตกต่างจากความคึกคักภายนอกอย่างสิ้นเชิง

พนักงานต้อนรับสาวคนเดิมกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ที่เคาน์เตอร์ เมื่อเห็นเฉียวชิงอวี้เดินลงบันไดมา เธอก็รีบลุกขึ้นทักทายด้วยความนอบน้อม

เฉียวชิงอวี้ส่งยิ้มให้พลางกล่าวว่า

“เราว่าจะออกไปเดินเล่นข้างนอกกันสักหน่อยค่ะ”

“ไปเลยค่ะ ไปเลย ช่วงเวลานี้ข้างนอกกำลังครึกครื้นเชียวค่ะ” พนักงานสาวแนะนำด้วยความกระตือรือร้น

“ถ้าคุณเดินออกจากซอยนี้ไป เดินตรงไปเรื่อยๆ จนถึงสี่แยก แล้วเลี้ยวขวา เดินต่ออีกประมาณสามร้อยเมตร ตรงนั้นจะมีงานโคมไฟที่สวยมากค่ะ ตอนนี้กำลังเปิดไฟสว่างไสวเลย น่าไปดูมากๆ แถวนั้นยังมีร้านขายของกินเล่นอร่อยๆ เยอะแยะเต็มไปหมดด้วยนะคะ”

“อาสะใภ้คะ หนูอยากไปดูโคมไฟ!” เฮ่อเสวี่ยหรงรีบกระตุกมืออาสะใภ้ ร้องบอกด้วยความตื่นเต้น

เฉียวชิงอวี้พยักหน้ารับ ก่อนจะหันไปฝากความกับพนักงานต้อนรับว่า

“ถ้าอย่างนั้น หากหัวหน้าวิศวกรเฮ่อกลับมา รบกวนคุณช่วยบอกเขาด้วยนะคะ ว่าฉันพาหรงหรงไปดูโคมไฟตรงจุดที่คุณแนะนำ แล้วพวกเราก็จะทานข้าวเย็นกันที่นั่นเลย”

“ได้เลยค่ะ ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันจะรีบแจ้งให้ทราบทันทีที่เขากลับมาค่ะ”

หลังจากกล่าวขอบคุณพนักงานสาวแล้ว เฉียวชิงอวี้ก็จูงมือมือน้อยๆ ของเฮ่อเสวี่ยหรงเดินออกไปตามเส้นทางที่ได้รับคำแนะนำ และเมื่อเลี้ยวตรงหัวมุมถนน ภาพเบื้องหน้าก็ทำให้ทั้งสองต้องตื่นตะลึง

ถนนทั้งสายกลายเป็นทะเลแห่งแสงไฟ!

สมกับเป็นเมืองหลวงจริงๆ บรรยากาศการเฉลิมฉลองเทศกาลตรุษจีนที่นี่ยิ่งใหญ่และคึกคักกว่าที่ไหนๆ แม้ว่าตามธรรมเนียมทางเหนือ หลังวัน 'พั่วอู่' หรือวันขึ้นห้าค่ำเดือนอ้ายผ่านพ้นไป ก็ถือว่าเข้าสู่วันที่หกแล้ว แต่กลิ่นอายของเทศกาลปีใหม่ก็ยังคงอบอวลอยู่อย่างหนาแน่น ไม่จางหายไปเลยแม้แต่น้อย

อย่างไรก็ตาม สิ่งที่แตกต่างออกไปคือ ในบริเวณนี้ไม่มีการจุดประทัดเสียงดังรบกวน อาจเป็นเพราะมีโคมไฟประดับอยู่เป็นจำนวนมาก

ซึ่งเสี่ยงต่อการเกิดเพลิงไหม้ได้ง่าย จึงเห็นเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบคอยเดินตรวจตราความเรียบร้อยอย่างเข้มงวด เมื่อเห็นเด็กๆ พยายามจะจุดประทัด เจ้าหน้าที่ก็จะรีบเข้าไปห้ามปรามทันที แม้แต่เด็กที่ถือไฟเย็นเล่น ก็ยังถูกกำชับให้ระมัดระวังเป็นพิเศษ

นอกจากนี้ ยังมีกฎห้ามสูบบุหรี่ในบริเวณงานอีกด้วย ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมาก

ถนนสายนี้คลาคล่ำไปด้วยผู้คนมหาศาล เบียดเสียดกันเดินชมงานอย่างหนาแน่น แต่ถึงกระนั้นความเป็นระเบียบเรียบร้อยก็ยังมีให้เห็น ร้านรวงต่างๆ ตั้งเรียงรายอยู่สองข้างทาง มีทั้งร้านขายถังหูลู่ หรือพุทราเคลือบน้ำตาลสีแดงสดน่ากิน

ช่างปั้นน้ำตาลที่กำลังโชว์ฝีมือปั้นเป็นรูปสัตว์ต่างๆ ร้านขายภาพวาด ขายขนมโบราณ และร้านขายขนมบัวลอย ทุกร้านต่างส่งเสียงเรียกลูกค้าอย่างคึกคัก สร้างบรรยากาศที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาและความสุข

โคมไฟที่แขวนประดับอยู่เหนือศีรษะนั้นมีหลากหลายรูปแบบ ทั้งโคมไฟรูปกระต่ายที่ดูน่ารักน่าชัง โคมไฟรูปแตงโมสีสดใส โคมไฟแบบวังหลวงที่วิจิตรบรรจง และโคมไฟม้าหมุนที่หมุนวนเล่าเรื่องราว...

เมื่อเห็นโคมไฟเหล่านี้ เฉียวชิงอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงภาพความทรงจำในวัยเด็ก ตอนที่พ่อของเธอ เฉียวจื้อไฉ ใช้ลวดเส้นเล็กๆ มาดัดโครงเพื่อทำโคมไฟวังหลวงให้ลูกๆ เล่น พูดกันตามตรง ฝีมือของช่างทำโคมไฟที่วางขายอยู่ตรงหน้านี้ ยังเทียบไม่ได้กับฝีมืออันประณีตของพ่อเธอเลยแม้แต่น้อย

พ่อของเธอเป็นคนมือเบาและใจเย็น งานฝีมือของพ่อจึงออกมาสวยงามเสมอ โคมไฟวังหลวงสองใบที่พ่อทำให้นั้น ปัจจุบันยังคงถูกแขวนประดับไว้อย่างภาคภูมิที่หน้าประตูใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลอู่

แสดงให้เห็นว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างอู่ซิวข่าย ผู้เป็นพ่อตาไฮโซ กับเฉียวจื้อไฉ ลูกเขยชาวนา เริ่มที่จะปรองดองและเข้ากันได้ดีขึ้นมากแล้ว

จะมีก็แต่เรื่องเดียวที่ผู้เฒ่าอู่ยังคงขัดหูขัดตาอยู่บ้าง นั่นคือเวลาอากาศหนาวๆ เฉียวจื้อไฉมักจะชอบเอามือทั้งสองข้างสอดเข้าไปในแขนเสื้ออีกฝั่งเพื่อความอบอุ่น ท่าทางแบบนี้มีคำเรียกเฉพาะว่า 'ท่ากอดอกแบบชาวนา' หรือ 'หนงหมินช่วย’

ไม่ใช่แค่พ่อคนเดียวที่เป็นแบบนี้ แม้แต่พี่ชายใหญ่อย่างเฉียวเกินเป่าก็ติดนิสัยทำท่านี้เหมือนกัน

ผู้เฒ่าอู่พยายามบ่นและตักเตือนอยู่หลายครั้ง แต่ดูเหมือนว่านิสัยความเคยชินนี้จะแก้ยากเหลือเกิน จนสุดท้ายท่านผู้เฒ่าก็ร้านที่จะบ่นและปล่อยเลยตามเลย

แต่มีอยู่ครั้งหนึ่ง เฉียวชิงอวี้แอบเห็นผู้เฒ่าอู่ลองทำท่านั้นดูบ้างตอนที่ไม่มีใครเห็น แล้วทำหน้าแปลกใจเหมือนค้นพบความจริงบางอย่างว่า... เอ๊ะ มันก็อุ่นดีเหมือนกันนี่นา

เมื่อนึกถึงภาพนั้น เฉียวชิงอวี้ก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ

เมื่อเดินมาจนสุดถนนสายโคมไฟ พวกเธอก็พบกับอาคารสามชั้นหลังใหญ่ที่เปิดเป็นภัตตาคาร ดูจากการตกแต่งแล้วน่าจะเป็นร้านที่เพิ่งเปิดใหม่ได้ไม่นาน การออกแบบดูหรูหราโอ่อ่าและทันสมัยมาก

ถึงแม้ว่าของกินเล่นข้างทางจะดูน่าอร่อยและเย้ายวนใจแค่ไหน แต่เฉียวชิงอวี้ก็ไม่คิดจะให้เฮ่อเสวี่ยหรงยืนกินอาหารท่ามกลางลมหนาว เพราะหนึ่งคือเรื่องความสะอาดที่ไม่ค่อยน่าไว้วางใจ

และสองคือการกินของเย็นๆ ในอากาศแบบนี้อาจทำให้เด็กท้องเสียได้ง่าย ด้วยความเป็นห่วงสุขภาพของหลานสาว เธอจึงตัดสินใจจูงมือพาเฮ่อเสวี่ยหรงเดินเข้าไปในภัตตาคารหรูแห่งนั้นแทน

[จบบท]