บทที่ 355: วันที่สองเดือนสอง เทศกาลมังกรเชิดหัว

บทที่ 355: วันที่สองเดือนสอง เทศกาลมังกรเชิดหัว

แม้นว่าสภาพดินในแถบซีชวนนี้จะไม่ได้อุดมสมบูรณ์ดีเลิศนัก ทว่าผลผลิตอย่างข้าวฟ่างที่ปลูกในผืนดินแห่งนี้กลับให้รวงสีเหลืองทองอร่าม ทั้งยังมีกลิ่นหอมกรุ่นเป็นเอกลักษณ์ รสชาติก็นับว่ายอดเยี่ยมทีเดียว

ส่วนข้าวสาลีนั้นก็นับว่าอยู่ในเกณฑ์ดี แต่สำหรับข้าวฟ่างหางหมาและข้าวโพดนั้น ผลลัพธ์ที่ได้ยังถือว่าธรรมดาทั่วไป ไม่ได้โดดเด่นอะไรมากนัก

เมื่อพิจารณาจากปัจจัยหลายๆ อย่างแล้ว เฉียวชิงอวี้จึงตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่า ต่อไปในภายภาคหน้า พื้นที่เพาะปลูกแห่งนี้จะเน้นการปลูกข้าวสาลีและข้าวฟ่างเป็นหลัก ส่วนเรื่องการปลูกข้าวเจ้านั้นคงต้องพับโครงการเก็บไว้ก่อน เพราะดูจากสภาพการณ์ในปัจจุบันแล้วยังไม่มีความเป็นไปได้ที่จะทำสำเร็จ

ในปีนี้เฉียวชิงอวี้แบ่งพื้นที่ปลูกข้าวโพดเพียงส่วนเล็กน้อยเท่านั้น ส่วนเมล็ดพันธุ์ข้าวโพดที่เหลือ เธอได้นำไปเติมเต็มส่วนที่ขาดแคลนในห้องปฏิบัติการมิติ และส่วนที่เหลือทั้งหมดก็ได้ขายให้กับศูนย์เพาะพันธุ์เมล็ดพันธุ์แห่งซีชวนไปจนหมดเกลี้ยง

สำหรับที่ดินที่เธอได้รับเหมามานั้น เธอได้ลงมือปลูก 'ป่านเชียนซือ' ไปเต็มจำนวนสามพันหมู่

พืชชนิดนี้ถือเป็นพืชเศรษฐกิจที่มีความสำคัญอย่างยิ่ง อีกทั้งยังมีคุณสมบัติพิเศษในการช่วยปรับปรุงบำรุงดินให้ดีขึ้นได้อย่างมีประสิทธิภาพ ทางโรงงานกระดาษในซีชวนนั้นมีความต้องการสูงมาก เรียกได้ว่ามีเท่าไหร่พวกเขาก็รับซื้อไว้ทั้งหมดไม่อั้น

ช่วงเวลานี้เฉียวชิงอวี้จึงยุ่งจนแทบไม่มีเวลาพักหายใจ

กว่าจะจัดการภารกิจในไร่นาเหล่านี้จนเสร็จสิ้น เวลาก็ล่วงเลยจนใกล้จะถึงวันเปิดภาคเรียนแล้ว ปีนี้วันตรุษจีนมาเร็วกว่าปกติ ทำให้ก่อนจะถึงวันเปิดเทอมยังมีวันสำคัญอีกวันหนึ่งคั่นอยู่ นั่นคือวันที่สองเดือนสอง ตามปฏิทินจันทรคติ หรือที่เรียกกันว่า "เทศกาลมังกรเชิดหัว"

และวันเดียวกันนี้ ก็ยังเป็นวันคล้ายวันเกิดของเฮ่อซิวอวี้อีกด้วย

คู่สามีภรรยาไม่ได้เจอหน้ากันมานานกว่าหนึ่งสัปดาห์แล้ว

วันนี้เป็นวันขึ้นหนึ่งค่ำเดือนสอง หวังเหล่าเกินได้นำหัวหมูที่ย่างจนหนังกรอบเป็นสีเหลืองทองและทำความสะอาดมาอย่างดีเยี่ยมมามอบให้กับเฉียวชิงอวี้ถึงบ้าน

ตามความเชื่อของชาวบ้าน วันขึ้นสองค่ำเดือนสองคือวันที่มังกรจะเงยหัวขึ้น เป็นสัญลักษณ์บ่งบอกว่าฤดูใบไม้ผลิได้หวนคืนสู่ผืนดิน สรรพสิ่งจะฟื้นตื่นจากการหลับใหล เพียงแต่ว่าในแต่ละท้องถิ่นก็จะมีธรรมเนียมการกินอาหารที่แตกต่างกันออกไป

ในแถบซีชวนนี้ ชาวบ้านนิยมกินเปาะเปี๊ยะ บะหมี่ หรือไม่ก็กินถั่วผัด แต่สำหรับคนทางฝั่งเป่ยเฉิงหรือทางเหนือนั้น มีธรรมเนียมปฏิบัติที่เป็นเอกฉันท์คือการกิน 'หัวหมู'

หวังเหล่าเกินย่อมรู้ดีถึงธรรมเนียมของคนทางเหนือ ดังนั้นเขาจึงตระเตรียมหัวหมูนี้ไว้ล่วงหน้าเพื่อนำมามอบให้โดยเฉพาะ

เฉียวชิงอวี้รับของฝากชิ้นโตนี้ไว้ด้วยรอยยิ้มเบิกบาน

ครอบครัวของพวกเธอทั้งสามคนล้วนเป็นคนทางเหนือ อีกทั้งเฮ่อซิวอวี้และเฮ่อเสวี่ยหรงต่างก็เป็นพวกชอบกินเนื้อสัตว์เป็นชีวิตจิตใจอยู่แล้ว เมื่อเห็นวัตถุดิบชั้นดีเช่นนี้ ในหัวของเฉียวชิงอวี้ก็ผุดเมนูเด็ดจากหัวหมูขึ้นมาได้นับสิบอย่างในทันที

เฮ่อซิวอวี้เดินทางกลับมาถึงบ้านในเช้าตรู่ของวันที่สองเดือนสอง

สภาพของเขาดูอิดโรย หนวดเคราขึ้นครึ้มเขียว ใบหน้ามีริ้วรอยของความเหนื่อยล้า และผมเผ้าก็ยาวรุงรังไปบ้าง นับตั้งแต่กลับมาจากปักกิ่ง เขาก็เริ่มงานยุ่งรัดตัวทันที ยุ่งเสียยิ่งกว่าเฉียวชิงอวี้หลายเท่า

เฉียวชิงอวี้รีบไล่ให้เขาไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่นเสียก่อน

เฮ่อเสวี่ยหรงเตรียมน้ำล้างหน้าไว้ให้เรียบร้อยแล้ว ผ้าเช็ดหน้าก็วางพาดรออยู่ข้างๆ จากนั้นแม่หนูน้อยก็รีบวิ่งดุ๊กดิ๊กไปช่วยเฉียวชิงอวี้ก่อไฟในครัวอย่างกระตือรือร้น

เพียงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ เฮ่อเสวี่ยหรงเรียนรู้วิธีเคี่ยวโจ๊กจนคล่องแคล่วแล้ว

แม้เฉียวชิงอวี้จะไม่อนุญาตให้เด็กน้อยทำเรื่องพวกนี้ตามลำพัง แต่ทุกครั้งที่เธอทำกับข้าว เจ้าตัวเล็กก็จะเข้ามาช่วยหยิบจับนั่นนี่เสมอ ไม่ใช่เพราะกลัวว่าเฉียวชิงอวี้จะส่งตัวกลับปักกิ่ง แต่เป็นเพราะความรู้สึกบริสุทธิ์ของเด็กที่คิดว่าตัวเองโตขึ้นอีกหนึ่งปีแล้ว จึงอยากจะช่วยแบ่งเบาภาระของผู้ใหญ่ให้มากขึ้น

เฉียวชิงอวี้เริ่มลงมือนวดแป้งและรีดเส้นบะหมี่ ขณะนี้ยังเป็นช่วงต้นฤดูหนาว แม้ซีชวนจะมีหิมะตกลงมาบ้างแล้วสองสามระลอก แต่เมื่อเทียบกับทางเหนือแล้ว ปริมาณหิมะที่นี่ยังถือว่าน้อยกว่ามาก

ดังนั้นพอผ่านวันลี่ชุนหรือวันเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิมา หิมะที่กองทับถมก็ละลายไปจนเกือบหมด

ลมฤดูใบไม้ผลิพัดแรง แม้จะไม่มีพายุทรายโหมกระหน่ำเหมือนเก่า แต่ลมก็ยังหอบเอาฝุ่นทรายปลิวว่อนจนบรรยากาศดูมัวหมองเป็นสีเทาๆ เธอไม่รู้เลยว่าเฮ่อซิวอวี้ต้องบุกป่าฝ่าดงไปที่ไหนมาบ้าง แต่ภาพลักษณ์ของเขาในตอนนี้ดูสมบุกสมบันและผ่านโลกมาอย่างโชกโชนเหลือเกิน

ในขณะที่ความคิดกำลังล่องลอย น้ำซุปในหม้อก็เดือดพล่านส่งเสียงปุดๆ เฉียวชิงอวี้ตอกไข่ใส่ลงไปทำไข่ดาวน้ำห้าฟอง

อากาศต้นฤดูหนาวค่อนข้างเย็น บะหมี่น้ำร้อนๆ จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เมื่อตักเส้นและซุปใส่ชามเรียบร้อย เฮ่อซิวอวี้ก็จัดการตัวเองจนสะอาดสะอ้านขึ้นมาบ้างแล้ว

เฮ่อเสวี่ยหรงคีบไข่ดาวน้ำในชามของตัวเองวางโปะลงในชามของเฮ่อซิวอวี้ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงหวานเจื้อยว่า "สุขสันต์วันเกิดค่ะคุณอาเล็ก"

เฮ่อซิวอวี้หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข เด็กคนนี้เกิดในฤดูร้อน ยังต้องรออีกหลายเดือนกว่าจะถึงวันเกิดของเจ้าตัว เขาและเฉียวชิงอวี้เคยปรึกษากันไว้แล้วว่า ถึงตอนนั้นจะหาเตาอบมาสักเครื่องเพื่ออบเค้กวันเกิดให้หลานสาว

หลังจากกินข้าวอิ่มหนำสำราญ เฉียวชิงอวี้ก็รับบทช่างตัดผมจำเป็นให้เฮ่อซิวอวี้ แม้ฝีมือจะแค่พอถูไถ แต่เมื่อตัดออกมาแล้วก็ดูดีใช้ได้

วันนี้เป็นวันตัดผมมงคล หรือที่เรียกว่า 'ตัดผมมังกร' ดังนั้นเฮ่อเสวี่ยหรงเองก็ต้องตัดผมหน้าม้าตามธรรมเนียมด้วยเช่นกัน

แม่หนูน้อยนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ยอมให้เฮ่อซิวอวี้ใช้กรรไกรเล็มผมหน้าม้าให้อย่างอ้อยอิ่ง

หัวหมูที่ผ่านการย่างจนหอมได้ถูกนำไปแช่น้ำเย็นและขัดล้างจนสะอาดเอี่ยมอ่อง จากนั้นจึงนำลงไปต้มในกระทะใบใหญ่พร้อมกับเครื่องเทศสมุนไพรครบครัน เสียงน้ำเดือดปุดๆ ดังขึ้นพร้อมกับกลิ่นหอมที่เริ่มลอยอบอวล

เฮ่อเสวี่ยหรงวิ่งแจ้นออกไปเล่นกับหลี่หมิงกวงข้างนอกแล้ว เฮ่อซิวอวี้รับหน้าที่นั่งเฝ้าไฟหน้าเตา โดยมีเฉียวชิงอวี้ลากเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งเคียงข้าง

คู่สามีภรรยาข้าวใหม่ปลามันกระซิบกระซาบพูดคุยเรื่องราวต่างๆ กันอย่างอบอุ่น

เป็นระยะๆ เฮ่อซิวอวี้ก็จะแอบเอื้อมมือมาบีบมือนุ่มๆ ของภรรยาเล่นด้วยความมันเขี้ยว เธอปรายตามองค้อนเขาเล็กน้อย สังเกตเห็นว่าเขาผอมลงไปจริงๆ เวลาพูดเสียงก็ยังแหบพร่าอยู่บ้าง เฉียวชิงอวี้จึงรินน้ำชาส่งให้เขาดื่ม

เฮ่อซิวอวี้ดื่มชาจนหมดแก้ว ก่อนจะนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจเล่าให้เฉียวชิงอวี้ฟังว่า ทางฝั่งหมู่บ้านซีวานั้นสืบเรื่องราวได้ความกระจ่างชัดแล้ว

ก่อนช่วงตรุษจีน มีหญิงชราคนหนึ่งพาท่านหลานสาวเดินทางมาที่นั่น

หญิงชราคนนั้นชื่อ 'หานลี่ซื่อ' หรือยายเฒ่าหาน ส่วนหลานสาวชื่อ 'หานเฟิ่ง'

อายุและรูปลักษณ์ภายนอกตรงกับข้อมูลที่มีทุกประการ

ทว่าในตอนนี้พวกเขายังคงทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัว

ชาวบ้านในละแวกนั้นต่างให้ความเคารพนับถือหญิงชราผู้นี้มาก เพราะจู่ๆ เธอก็ผันตัวมาเป็นหมอเท้าเปล่าประจำหมู่บ้าน เนื่องจากหมู่บ้านซีวานั้นเป็นหมู่บ้านเล็กๆ ไม่มีสถานีอนามัย เวลาเจ็บไข้ได้ป่วยแต่ละทีต้องเดินทางไกลไปถึงโรงพยาบาลในคอมมูน ดังนั้นการมีอยู่ของหานลี่ซื่อจึงช่วยชาวบ้านรักษาอาการเจ็บป่วยเล็กๆ น้อยๆ อย่างไข้หวัดตัวร้อนไปได้มากโข

"สองย่าหลานคู่นี้ ช่างเป็นเหมือนเหลือบไรที่ทั้งกัดเจ็บทั้งน่ารำคาญจริงๆ" เฉียวชิงอวี้ขมวดคิ้วมุ่นพลางเอ่ยออกมา

ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป้าหมายของคนพวกนี้คือตัวเธอและเฮ่อซิวอวี้อย่างแน่นอน

"ไม่ต้องกังวลไป หัวหน้าแผนกหลินได้กำชับคนในหมู่บ้านให้ช่วยจับตาดูบ้านหลังนั้นแบบลับๆ ไว้แล้ว"

เฉียวชิงอวี้รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย "หมู่บ้านซีวานั่นฉันไม่เคยได้ยินคุณพูดถึงมาก่อนเลย ทำไมจู่ๆ ถึงมีคนของพวกคุณไปแฝงตัวอยู่ได้ล่ะ?"

เฮ่อซิวอวี้ยื่นหน้าเข้ามาขโมยหอมแก้มเธอฟอดใหญ่ ก่อนจะตอบยิ้มๆ "สถานการณ์พิเศษ ก็ต้องมีการจัดการแบบพิเศษชั่วคราวไงล่ะ"

คำตอบของเขาดูคลุมเครือ แต่เฉียวชิงอวี้ก็พอจะเดาทางออกและเข้าใจได้ในทันที

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องบอกคุณ อู่หงได้เจรจาเบื้องต้นกับทางรัฐบาลท้องถิ่นซีชวนเรียบร้อยแล้ว เขาจะมาร่วมทุนกับรัฐบาลท้องถิ่นเพื่อสร้างโรงงานผลิตจักรยานที่นี่"

จักรยาน?

ถึงแม้ว่าในอนาคตรถยนต์จะกลายเป็นยานพาหนะหลัก แต่จักรยานก็ยังเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้อยู่ดี

"ได้ข่าวว่าสายการผลิตหลักจะเน้นไปที่จักรยานสำหรับสุภาพสตรี" เฮ่อซิวอวี้เสริมต่อ

"เขาก็ตาถึงใช้ได้นี่นา รู้จักมองตลาด" เฉียวชิงอวี้กลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด ก่อนจะกระตุกแขนเสื้อเฮ่อซิวอวี้เบาๆ "คุณว่าที่นี่มันมีฮวงจุ้ยมังกรทองหรือไง? ทำไมใครต่อใครถึงแห่กันมาอยู่ที่นี่กันหมด?"

นั่นสิ ซีชวนเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ในรัศมีพันลี้แทบจะกลายเป็นแหล่งซ่อนมังกรหมอบพยัคฆ์ไปแล้ว

เฮ่อซิวอวี้พูดทีเล่นทีจริง "พูดไปเล่นไป ไม่แน่ว่าที่นี่อาจจะเป็นชัยภูมิทองจริงๆ ก็ได้นะ"

"ต่อให้เป็นชัยภูมิทองจริง ก็คงไม่ใช่ที่ตัวเมืองซีชวนหรอก ภูมิประเทศแบบนี้จะเรียกว่าดีได้ยังไง"

ถ้าจะมีที่ที่ดีจริงๆ ก็คงต้องเป็นแถบเทือกเขาฉีหลิ่งโน่น

เฉียวชิงอวี้หันไปถามเฮ่อซิวอวี้ต่อ "ในเมื่ออู่หงกลับมาลงทุนในประเทศ แล้วหลิวเกอล่ะ เธอที่เคยยืนกรานจะไปเมืองนอกท่าเดียว เธอจะกลับมาด้วยไหม?"

มุมปากของเฮ่อซิวอวี้ยกยิ้มเยาะหยัน "ถึงได้บอกไงว่าผู้หญิงคนนี้น่ะ คุณมองเธอไม่ออกหรอก เธอก็ตามกลับมาอยู่ที่นี่ด้วยเหมือนกัน"

"ถ้าอย่างนั้นเธอก็คงจะมาหาหนูหรงหรงบ่อยๆ น่ะสิ?"

"ตอนนี้เธอพักอยู่ที่เมืองชุนเฉิง ที่นั่นเป็นฐานที่มั่นของตระกูลจาง แต่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอจะถ่อมาถึงที่นี่หรือเปล่า"

เฮ่อซิวอวี้เอ่ยเสียงเรียบ "ต่อให้มาจริงก็ช่วยไม่ได้ ยังไงเธอก็เป็นแม่แท้ๆ ของหนูหรงหรง ไม่ว่าจะในแง่ของมนุษยธรรมหรือทางกฎหมาย เราก็ไม่มีสิทธิ์ไปกีดกันไม่ให้เธอพบลูก"

เฉียวชิงอวี้พยักหน้าเห็นด้วยกับสิ่งที่เฮ่อซิวอวี้พูด

ส่วนเรื่องราวในอนาคตนั้นคงต้องปล่อยให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ ในฐานะอาและอาสะใภ้ สิ่งที่พวกเขาทำได้คือต้องมั่นใจว่าการปรากฏตัวของหลิวเกอจะไม่สร้างบาดแผลให้หนูหรงหรงซ้ำอีก

ระหว่างที่สนทนากัน กลิ่นหอมยั่วน้ำลายก็ลอยฟุ้งออกมาจากกระทะใบใหญ่ เนื้อหัวหมูที่ถูกตุ๋นด้วยไฟอ่อนมานานกว่าหนึ่งชั่วโมงเปื่อยนุ่มกำลังดี ทั้งสองคนจึงเริ่มลงมือแจกจ่ายเนื้อหัวหมู

จะให้แจกบ้านละหนึ่งจานใหญ่คงเป็นไปไม่ได้ จึงทำได้เพียงตักใส่ชามเล็กๆ ไปแบ่งปันให้กับเพื่อนบ้านที่สนิทสนมกันไม่กี่หลัง ถือเป็นการร่วมเฉลิมฉลองให้เข้ากับบรรยากาศเทศกาล

และบ้านที่พวกเขาเลือกไปแจกนั้นล้วนแต่เป็นคนทางเหนือทั้งสิ้น เพราะสำหรับคนทางใต้แล้ว น้อยคนนักที่จะมีธรรมเนียมกินหัวหมูในวันมังกรเชิดหัวเช่นนี้

[จบบท]