บทที่ 366: ลุงใหญ่ตระกูลเฉียวผู้ให้ความสำคัญ

บทที่ 366: ลุงใหญ่ตระกูลเฉียวผู้ให้ความสำคัญ

ท่ามกลางความวุ่นวายสับสนของปัญหาที่ประดังเข้ามา ไม่รู้ว่าเป็นความคิดของใครที่แนะนำให้ลูกชายคนโตของเฉียวจื้อไห่โทรศัพท์ไปหาเฉียวจื้อไฉที่เมืองหลวง

ปลายสายพยายามเกลี้ยกล่อมให้เฉียวจื้อไฉไปพูดคุยกับพ่อตาของเขา เพื่อขอให้ช่วยวิ่งเต้นเส้นสายนำตัวเฉียวจื้อไห่ออกมาจากคุกโดยเร็วที่สุด ด้วยเหตุผลที่ว่าอย่างไรเสียคนในคุกก็เป็นพี่ชายแท้ๆ ของเขา

หากปล่อยให้ติดคุกต่อไปจะต้องตกระกำลำบากอย่างแสนสาหัสแน่ นอกจากนี้ยังขอให้ช่วยพูดเจรจาเรื่องค่าปรับให้ยกเลิกไปเสีย เพราะในสายตาของพวกเขา อู่ซิวข่ายคือบุคคลผู้ยิ่งใหญ่ที่มีอิทธิพลล้นฟ้า เพียงแค่เอ่ยปากประโยคเดียว ทุกอย่างย่อมคลี่คลายได้ดั่งใจนึก

ทว่าข้อเรียกร้องที่เห็นแก่ตัวและไม่รู้จักกาลเทศะเช่นนี้ ถูกเฉียวจื้อไฉปฏิเสธกลับไปในทันที

เฉียวจื้อไฉโกรธจนแทบจะระเบิดอารมณ์ออกมา เรื่องน่าอับอายขายขี้หน้าพรรค์นี้ จะให้เขาบากหน้าไปขอร้องพ่อตาได้อย่างไร เขาทำไม่ได้และไม่มีวันทำเด็ดขาด ศักดิ์ศรีที่มีอยู่บ้างไม่อาจยอมให้เรื่องเสื่อมเสียเช่นนี้ไปแปดเปื้อนถึงหูผู้หลักผู้ใหญ่ฝั่งภรรยา

ถึงกระนั้น เลือดข้นก็ย่อมกว่าน้ำ เขาไม่อาจทนยืนดูพี่ชายแท้ๆ ของตัวเองถูกขังลืมอยู่ในคุกได้ลงคอ

หลังจากวางสาย เฉียวจื้อไฉจึงตัดสินใจส่งเงินจำนวนสามพันหยวนกลับไปให้ทางบ้าน แต่เงินจำนวนนี้ไม่ได้ถูกส่งไปให้ครอบครัวของพี่รองโดยตรง เขาส่งไปให้เฉียวจื้อหย่วนผู้เป็นพี่ชายคนโตเป็นคนจัดการ

ทว่าเฉียวจื้อหย่วนกลับส่งเงินจำนวนนั้นคืนมาให้เฉียวจื้อไฉทั้งหมด

ไม่ใช่ว่าเฉียวจื้อหย่วนไม่มีปัญญาจ่ายเงินสามพันหยวน เขาสามารถควักเงินก้อนนี้ออกมาได้สบายๆ แต่เขาไม่อยากจ่ายก็เท่านั้น มันเป็นเรื่องของหลักการและความถูกต้องที่เขาพยายามจะสั่งสอนน้องชายคนรอง

แต่ปัญหาก็คือ หากไม่ยอมจ่ายเงินค่าปรับ ทางการก็จะไม่ยอมปล่อยตัวคนออกมา ครั้งนี้ดูเหมือนเจ้าหน้าที่จะเอาจริงเอาจังและไม่ไว้หน้าใครทั้งสิ้น ความกดดันจึงตกมาอยู่ที่คนทางบ้าน

หวังเหมย ภรรยาของเฉียวจื้อไห่ ยิ่งแสดงฤทธิ์เดชความร้ายกาจออกมามากกว่าเดิม หล่อนสั่งให้หลานชายหลานสาวทุกคนหยุดเรียน แล้วเกณฑ์เด็กๆ ทั้งโขยงมานั่งร้องห่มร้องไห้ที่บ้านของปู่ย่า เพื่อบีบคั้นขอกดดันให้ผู้เฒ่าทั้งสองช่วยเหลือ

เดิมทีอาการป่วยของผู้เฒ่าเฉียวและแม่เฒ่าเฉียวเริ่มจะทุเลาลงบ้างแล้วหลังจากกลับมาจากโรงพยาบาล แต่เมื่อต้องมาเจอกับเหตุการณ์บีบคั้นจิตใจเช่นนี้ อาการของทั้งคู่ก็ทรุดหนักลงไปอีกหลายเท่าตัว

แม่เฒ่าเฉียวจนปัญญาจริงๆ เพราะนางไม่มีเงินเหลือติดตัวแม้แต่แดงเดียว

แต่นั่นก็คือลูกชายในไส้ของนาง ภาระหนักอึ้งทั้งหมดจึงตกไปอยู่ที่ลูกชายคนโตอย่างเฉียวจื้อหย่วน ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เฉียวจื้อหย่วนต้องคอยตามเช็ดตามล้างวีรกรรมของน้องๆ ช่วยเหลือน้องรองที น้องสามที แม้กระทั่งพี่สาวคนโตที่แต่งออกไปอยู่หมู่บ้านเฮ่อเจีย เขาก็ยังต้องคอยดูแลเอาใจใส่

คำว่า "ลูกชายคนโต" ค้ำคอเขาอยู่ จนบางครั้งเขาก็ต้องทำหน้าที่แบกรับความรับผิดชอบแทนพ่อแม่ที่ชราภาพ เรื่องดีๆ ไม่เคยตกถึงมือ แต่พอมีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้น ทุกคนกลับนึกถึงเขาเป็นคนแรก

แม่เฒ่าเฉียวได้แต่นึกสงสารลูกชายคนโตจับใจ เขาช่างมีกรรมที่ต้องมาเกิดเป็นลูกของพ่อแม่ที่ไร้ความสามารถเช่นพวกนาง

ความคับแค้นใจอัดแน่นอยู่ในอกของแม่เฒ่าเฉียว นางตัดสินใจยื่นคำขาด บังคับให้หวังเหมยเขียนหนังสือสัญญาเงินกู้ หากอยากได้เงินไปช่วยสามี ก็ต้องลงลายมือชื่อเป็นหลักฐาน

หวังเหมยยอมเขียนสัญญาเงินกู้อย่างเสียไม่ได้ แต่ทว่าพอเขียนเสร็จและได้รับเงินไปแล้ว เหตุการณ์กลับตาลปัตร ลูกสะใภ้ทั้งสามคนของหวังเหมยก็กรูกันเข้ามาแย่งกระดาษแผ่นนั้นไปจากมือแม่เฒ่า จากนั้นก็ช่วยกันฉีกทึ้งจนขาดวิ่น แล้วยัดเศษกระดาษเหล่านั้นเข้าปากกลืนลงท้องไปต่อหน้าต่อตา

นี่มันคือการกระทำของคนพาลที่ไร้ยางอายจนถึงที่สุด

ในที่สุด เฉียวจื้อไห่ก็ได้ออกจากคุกและกลับมาบ้าน แต่แทนที่สำนึกบุญคุณ พ่อเฒ่าและแม่เฒ่าเฉียวกลับโกรธจัดจนไล่ตะเพิดสองผัวเมียคู่นี้ออกจากบ้านใหญ่ไป

เฉียวจื้อไห่ที่เพิ่งพ้นโทษมา ทั้งโดนปรับเงิน ทั้งต้องไปนอนจับเจ่าอยู่ในคุก ไม่รู้ว่าสมองส่วนไหนสั่งการให้เขาผูกใจเจ็บและเคียดแค้นเฉียวจื้อไฉน้องชายคนเล็ก

เขายืนตะโกนด่าทออยู่ที่ลานบ้าน กล่าวหาว่าเฉียวจื้อไฉเป็นคนแล้งน้ำใจ เห็นพี่น้องตกทุกข์ได้ยากก็ไม่ยอมยื่นมือเข้าช่วย ถ้อยคำผรุสวาทที่พ่นออกมานั้นหยาบคายและฟังไม่ได้ศัพท์

ประจวบเหมาะกับที่เฉียวเกินเป่าเดินผ่านมาได้ยินเข้าพอดี

ช่วงหลายวันมานี้ เฉียวเกินเป่าอัดอั้นตันใจด้วยความโมโหอยู่แล้ว เฉียวจื้อไห่เป็นคนก่อเรื่องเลวทรามขึ้นมาเองแท้ๆ แต่ทำไมคนตระกูลเฉียวทุกคนต้องมาพลอยเดือดร้อนวุ่นวายใจไปด้วย

สิ่งที่น่าขยะแขยงที่สุดคือ ครอบครัวของลุงรองกลับมองว่าการที่ทุกคนต้องช่วยเหลือพวกเขาเป็นเรื่องที่ถูกต้องและสมควรแล้ว

ไม่มีความสำนึกผิดแม้แต่น้อย มิหนำซ้ำยังมายืนด่าพ่อแม่ตัวเองว่าใจดำอำมหิต ด่าเฉียวจื้อไฉว่าเป็นคนเนรคุณ

คนหนุ่มเลือดร้อนอย่างเฉียวเกินเป่าจะทนฟังเรื่องบัดซบพรรค์นี้ได้อย่างไร ยิ่งได้ยินเต็มสองหูแบบนี้ เขาจึงพุ่งตัวเข้าไปตะลุมบอนกับลุงรองของตัวเองทันที

ผลปรากฏว่าเฉียวจื้อไห่ล้มลงไปนอนกลิ้งกับพื้นและไม่ยอมลุกขึ้นมาอีกเลย ญาติพี่น้องต่างรีบวิ่งไปตามหวังเหมยมาดูอาการ

หวังเหมยพร้อมด้วยลูกชายและลูกสะใภ้รีบหามเฉียวจื้อไห่ส่งโรงพยาบาล โดยอ้างว่าเขามีอาการเจ็บหน้าอกและปวดหัวอย่างรุนแรง

โรคสองอย่างนี้เป็นอาการที่ตรวจสอบได้ยาก เครื่องมือทางการแพทย์ไม่สามารถตรวจพบความผิดปกติ แพทย์วินิจฉัยแล้วก็ไม่พบสาเหตุ แต่คนไข้กลับเอาแต่ร้องโอดโอยว่าเจ็บหน้าอกปวดหัว พลิกตัวไปมาด้วยความทรมาน หมอเองก็ไม่กล้าฟันธงว่าคนไข้แกล้งทำ จึงจำใจต้องให้นอนพักรักษาตัวเพื่อดูอาการต่อไป

เฉียวเกินเป่ารู้ดีว่านี่คือผลของการกระทำที่วู่วามของตน เขาจึงจำใจกัดฟันควักเงินหนึ่งพันหยวนจ่ายเป็นค่าทำขวัญและค่ารักษาพยาบาลเพื่อจบปัญหา

เรื่องราววุ่นวายเหล่านี้ เฉียวจื้อไฉและครอบครัวทางฝั่งนั้นยังไม่รู้ระแคะระคาย

และก็ไม่มีใครคิดจะบอกพวกเขาด้วย

หากเรื่องงามหน้าพรรค์นี้รู้ไปถึงหูผู้เฒ่าอู่ ตระกูลเฉียวคงต้องเอาปี๊บคลุมหัวด้วยความอับอายขายขี้หน้า

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เฉียวจื้อไห่ออกจากโรงพยาบาลแล้ว ดูเหมือนการนอนพักรักษาตัวจะทำให้เขาอ้วนท้วนสมบูรณ์ขึ้นผิดตา น้ำหนักตัวเพิ่มขึ้นเป็นสิบจินเลยทีเดียว

ตอนนี้พวกเขาย้ายไปอาศัยอยู่กับครอบครัวลูกชายคนโต

เมื่อไม่กี่วันก่อน คนในหมู่บ้านมาติดต่อเขา บอกว่าจะมีการจัดตั้งทีมผู้รับเหมาก่อสร้าง อยากให้เขาไปช่วยดูแลงานในฐานะหัวหน้าคนงาน ด้วยเหตุนี้ เฉียวจื้อไห่จึงเดินทางเข้าเมืองไปทำงาน

ส่วนหวังเหมยนั้นเล่า ราวกับว่านางถือไพ่เหนือกว่าและมั่นใจว่าคนบ้านใหญ่ไม่กล้าทำอะไรนาง

นางจะแวะเวียนมาที่บ้านใหญ่ทุกสามวันห้าวัน มาถึงก็พูดจาเหน็บแนมถากถาง

นางไม่ลงไม้ลงมือ ไม่ด่าทอหยาบคาย และไม่โวยวายอาละวาด

แต่นางใช้วิธีก่อกวนให้คนอื่นรู้สึกสะอิดสะเอียน

แล้วจะทำอย่างไรได้?

แม่เฒ่าเฉียวทั้งแก่ชราและเรี่ยวแรงถดถอย จะตีก็ไม่ไหว จะด่าก็เหนื่อยเปล่า แถมหวังเหมยยังหน้าด้านหน้าทน ต่อให้ไล่ตะเพิดอย่างหมูอย่างหมา นางก็ยังยิ้มระรื่นไม่สะทกสะท้าน

ถ้าหากวันไหนหวังกุ้ยฮวานึ่งหมั่นโถวเต็มหม้อ หวังเหมยก็จะเดินดุ่มๆ เข้าไปหยิบติดมือกลับไปสามสี่ลูกอย่างหน้าตาเฉย โดยไม่เกรงใจใครทั้งสิ้น

นางทำเหมือนลืมเรื่องเงินสามพันหยวนที่เฉียวจื้อหย่วนต้องควักกระเป๋าจ่ายไป และเงินเก็บก้นหีบสำหรับทำโลงศพของพ่อเฒ่าแม่เฒ่าที่สูญเสียไปจนหมดเกลี้ยง

ทำราวกับว่าทุกสิ่งที่ทุกคนทำให้ คือสิ่งที่พวกเขาติดค้างนางและต้องชดใช้

เมื่อต้องเจอกับสภาพจิตใจที่ย่ำแย่เช่นนี้ อาการป่วยของผู้เฒ่าทั้งสองจะดีขึ้นได้อย่างไร?

หลังจากเล่าเรื่องราวทั้งหมดจบลง แม่เฒ่าเฉียวก็ปล่อยโฮออกมาด้วยความอัดอั้นตันใจ

"ฉันมันทำบาปทำกรรมเอาไว้ ถึงได้ให้กำเนิดลูกที่เป็นเหมือนเจ้ากรรมนายเวรแบบนี้ แล้วยังไปรับสะใภ้ที่เป็นตัวหายนะเข้ามาอีก พอผีเน่ากับโลงผุมาเจอกัน มันก็เลยพากันบรรลัยวายปวง ฉันมันผิดเองที่สั่งสอนลูกไม่ดี"

เฉียวชิงอวี้ได้ฟังแล้วก็นึกถึงลุงรองเฉียวจื้อไห่ เขามีลูกชายสามคน หากนับรวมหลานชายหลานสาวด้วยแล้วก็มีมากถึงสิบคน

คนเล็กสุดเพิ่งจะหัดเดิน ส่วนหลานสาวคนโตปีนี้ก็อายุสิบหกปีแล้ว

ยังมีอีกหลายคนที่กำลังอยู่ในวัยเรียน

แม้ว่าเฉียวชิงอวี้จะมีความทรงจำของร่างเดิมอยู่อย่างครบถ้วน แต่ถ้าจะให้พูดกันตามตรง บางครั้งเธอก็แยกไม่ออกว่าใครเป็นใคร

มีเพียงครอบครัวของเธอเองที่มีสมาชิกน้อยและจำง่าย เพราะพ่อของเธอแต่งงานช้ากว่าพี่น้องคนอื่น

บ้านป้าใหญ่มีหลานรวมกันสิบหกคน บ้านลุงใหญ่มีสิบสองคน

เมื่อรวมกับบ้านลุงรองเข้าไปอีก ก็ปาเข้าไปสามสิบแปดชีวิต

พวกเด็กเล็กๆ เหล่านั้น เธอแทบจำชื่อไม่ได้เลยด้วยซ้ำ หากปล่อยให้วิ่งเล่นกันตามท้องถนน เฉียวชิงอวี้คงตอบไม่ได้ว่าเด็กคนไหนเป็นลูกเต้าเหล่าใคร

โดยเฉพาะหลานๆ ของป้าใหญ่ที่เพิ่งเกิดใหม่ บางคนเธอเคยเห็นหน้าแค่ครั้งเดียว บางคนเจอกันตอนสามสี่ขวบ เผลอแป๊บเดียวก็เข้าโรงเรียนประถมกันหมดแล้ว

หากจะกล่าวว่าตระกูลเฉียวเป็นตระกูลที่ลูกดกและขยายเผ่าพันธุ์ได้อย่างรวดเร็ว ก็คงไม่ใช่คำกล่าวที่เกินจริง

แต่ทว่า ความหายนะที่ตามมาก็ยิ่งใหญ่ไม่แพ้กัน

โดยเฉพาะการที่มีคู่สามีภรรยาอย่างเฉียวจื้อไห่และหวังเหมยรวมอยู่ด้วย

มันเป็นเรื่องที่น่าหนักใจและชวนให้ปวดหัวจริงๆ ไม่ว่าเรื่องพรรค์นี้จะเกิดขึ้นกับครอบครัวไหน ก็ล้วนแต่จัดการได้ยากทั้งสิ้น

นี่ไม่ใช่ปัญหาที่สามารถใช้เงินฟาดหัวแล้วจบกันไป และไม่ใช่ความสัมพันธ์ที่จะตัดขาดได้ด้วยการทุบตีสั่งสอนเพียงครั้งเดียว

ดังนั้น เฉียวชิงอวี้ในเวลานี้จึงยังมองไม่เห็นหนทางแก้ไขที่ดีนัก

สิ่งที่เธอทำได้ดีที่สุดคือการปลอบโยนผู้เฒ่าทั้งสอง

"คุณปู่คุณย่าต้องรักษาสุขภาพให้แข็งแรงนะคะ แม่บอกว่าช่วงฤดูใบไม้ร่วงปีนี้จะมารับคุณปู่กับคุณย่าไปเที่ยวพักผ่อนที่เมืองอวิ๋นเฉิงด้วยกัน"

แม่เฒ่าเฉียวโบกมือปฏิเสธพร้อมรอยยิ้มขมขื่น

"ตอนตรุษจีนแม่ของหลานโทรมาบอกแล้ว แต่พวกเราไปไม่ได้หรอกลูก ขืนไปก็มีแต่จะไปสร้างความเดือดร้อนรำคาญใจให้พ่อกับแม่ของหลานเปล่าๆ"

พวกท่านไม่สามารถไปที่เมืองอวิ๋นเฉิงได้ เพราะหากพวกท่านขยับตัวไป ครอบครัวเจ้าลูกชายตัวแสบคนที่สองจะต้องหาเรื่องเกาะติดสอยห้อยตามไปด้วยอย่างแน่นอน ดังนั้นเพื่อตัดปัญหา พวกท่านเลือกที่จะไม่ไปไหนเลยเสียดีกว่า

เฉียวชิงอวี้ส่งยิ้มบางๆ ให้กับความคิดของผู้สูงวัย

"เพราะแบบนี้ไงคะ คุณปู่คุณย่าถึงยิ่งต้องรักษาสุขภาพให้ดี พอไปเที่ยวอวิ๋นเฉิงแล้ว เราก็ไปต่อที่ปักกิ่ง แล้วก็ไปเยี่ยมชมที่ซีชวน..."

สองผู้เฒ่าหันมามองหน้ากัน แววตาแฝงความกังวลลึกๆ พวกท่านไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะยังมีชีวิตอยู่ถึงวันนั้นหรือไม่ แต่เรื่องความเป็นความตายแบบนี้พูดให้หลานสาวฟังไม่ได้ เดี๋ยวเด็กจะตกใจเสียเปล่าๆ

ทั้งสองจึงได้แต่เออออรับคำพร้อมรอยยิ้ม เฉียวชิงอวี้เองก็ตระหนักดีว่าปมในใจของคนแก่ไม่ใช่สิ่งที่คำพูดเพียงไม่กี่คำจะคลี่คลายได้ หากทำได้ง่ายดายเช่นนั้น คงไม่เรียกว่าผู้อาบน้ำร้อนมาก่อน

เฉียวชิงอวี้พูดคุยสัพเพเหระกับปู่และย่าอีกครู่หนึ่ง จากนั้นจึงหันไปพูดปลอบใจป้าสะใภ้ใหญ่ ในใจลึกๆ เธอนึกเห็นใจหวังกุ้ยฮวาไม่น้อย

พูดกันตามตรง สถานะของลุงใหญ่ในตอนนี้ แทบไม่ต่างอะไรกับพ่อแม่ของบรรดาน้องๆ ในตระกูล

เมื่อพ่อแม่แก่เฒ่าร่างกายทรุดโทรม หมดศักยภาพที่จะเป็นที่พึ่งพิง ภาระหน้าที่ทุกอย่างจึงถาโถมเข้าใส่พี่ชายคนโต แล้วผลลัพธ์ที่ได้คือความเหนื่อยยากที่ไม่มีใครเห็นค่า

ต้นตอของปัญหาทั้งหมดอยู่ที่ตรงไหนกันแน่?

ดูเหมือนว่าปัญหาที่แท้จริงจะอยู่ที่ตัวลุงใหญ่ตระกูลเฉียวเอง เขาเป็นคนที่ให้ความสำคัญกับคำว่า "สายเลือดพี่น้อง" มากจนเกินพอดี

ทั้งเฉียวจื้อไห่ และรวมถึงเฉียวจื้อไฉ ต่างก็มีความคิดฝังหัวว่า พี่ชายคนโตอย่างเฉียวจื้อหย่วน คือร่มไม้ใหญ่ที่พวกเขาสามารถเข้าไปหลบแดดหลบฝนได้เสมอ

สำหรับคนที่รู้คุณคนก็ถือว่าโชคดีไป แต่สำหรับคนที่ไม่รู้จักบุญคุณคนอย่างลุงรอง เขาจะมองว่าสิ่งที่พี่ชายทำให้คือหน้าที่ คือสิ่งที่ติดค้างเขา และหากวันใดที่พี่ชายทำอะไรไม่ถูกใจเพียงนิดเดียว ความเกลียดชังก็จะฝังรากลึกไปชั่วชีวิต

[จบบท]