บทที่ 65: เสี่ยวหูและหรงหรง

บทที่ 65: เสี่ยวหูและหรงหรง

กำแพงดินของบ้านหลังนี้ไม่ได้สูงชันเกินความสามารถ เฉียวชิงอวี้มั่นใจว่าเธอกระโดดข้ามเข้าไปได้สบายๆ แต่ประกายในดวงตาคู่สวยกลับไหววูบอย่างใช้ความคิด เธอตัดสินใจเปลี่ยนแผนกะทันหัน มือเรียวกระชับไม้หน้าสามในมือแน่นก่อนจะง้างขึ้นสุดแขนแล้วฟาดลงไปที่แม่กุญแจเต็มแรง

การพังประตูเข้าไปดื้อๆ ย่อมปลอดภัยกว่าปีนเข้าไปแล้วเสี่ยงถูกขังไว้ข้างในหากเกิดเรื่องฉุกเฉิน

อีกอย่าง การสร้างสถานการณ์ให้เกิดเสียงดังโครมครามย่อมดีกว่าย่องเข้าไปเงียบๆ อย่างน้อยก็น่าจะดึงดูดความสนใจของเพื่อนบ้านละแวกใกล้เคียง หรือทำให้คนที่อยู่ข้างในตื่นตระหนกได้บ้าง

ไม้ท่อนนี้ในมือเธอไม่ใช่เศษไม้ธรรมดา แต่มันคือไม้เอวี๋ที่ขึ้นชื่อเรื่องความแข็งแกร่ง เนื้อไม้ละเอียดแน่น น้ำหนักกำลังดี ความทนทานเป็นรองท่อนเหล็กแค่นิดเดียว

ไม่อย่างนั้นคนโบราณจะมีคำเปรียบเปรยว่า ‘หัวแข็งเหมือนไม้เอวี๋’ ได้ยังไง

ในขณะเดียวกัน ภายในบ้านดินดิบซอมซ่อที่เพดานเตี้ยจนน่าอึดอัด บรรยากาศอบอวลไปด้วยความหวาดกลัว เสี่ยวหูและเฮ่อเสวี่ยหรงกำลังขวัญเสียอย่างหนัก

เสี่ยวหูถูกจับมัดมือไพล่หลังด้วยเชือกหยาบๆ เด็กชายตัวน้อยพยายามดิ้นรนแต่เปล่าประโยชน์ ส่วนเฮ่อเสวี่ยหรงนั่งนิ่งอยู่บนเตียงเตาสกปรกโสโครก ดวงตากลมโตเบิกกว้างจ้องมองไปข้างหน้าไม่กะพริบ ราวกับวิญญาณของเด็กหญิงตัวน้อยหลุดลอยออกจากร่างไปแล้ว

เธอนั่งนิ่งเงียบ แววตาว่างเปล่าไร้จุดโฟกัส แต่ถึงอย่างนั้นความงดงามของเครื่องหน้าอันประณีตก็ไม่ได้ลดน้อยลงเลยแม้แต่นิดเดียว

ชายวัยกลางคนรูปร่างสันทัดยืนมองเด็กน้อยทั้งสองพลางเดาะลิ้นในปากอย่างหยาบคาย สายตาของมันจับจ้องไปที่เฮ่อเสวี่ยหรงไม่วางตา มันยอมรับกับตัวเองเลยว่า นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ได้เห็นเด็กผู้หญิงหน้าตาสะสวยราวกับตุ๊กตาแก้วขนาดนี้

ประกายตาแห่งความชั่วร้ายพาดผ่านนัยน์ตาขุ่นมัวของมัน

รอยยิ้มวิปริตปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนที่มันจะเริ่มสาวเท้าเดินตรงเข้าไปหาเฮ่อเสวี่ยหรงอย่างคุกคาม

ทันใดนั้นเอง เสี่ยวหูก็พุ่งตัวออกไปเหมือนลูกระเบิดลูกเล็กๆ ทั้งที่มือยังถูกมัดไพล่หลัง เขาใช้หัวและลำตัวกระแทกเข้าที่ช่วงเอวของชายคนนั้นเต็มแรงจนมันเซถลาถอยหลังไปหลายก้าว

เสี่ยวหูรีบเอาตัวเข้าไปขวางหน้าระหว่างคนร้ายกับเฮ่อเสวี่ยหรงเอาไว้ ใบหน้าเปื้อนฝุ่นของเด็กชายอาบไปด้วยคราบน้ำตา เขาตะโกนออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่พยายามจะเข้มแข็ง

"แกออกไปนะ! แก... ไอ้คนเลว! รีบปล่อยพวกเราไปเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นอาเฮ่อจะพาคนมาจับแก อาเฮ่อจะให้ตำรวจมาจับแกไปขังคุกตลอดชีวิตเลยคอยดู!"

ในที่สุดเด็กชายวัยห้าขวบอย่างเสี่ยวหูก็ได้เรียนรู้รสชาติของความเสียใจเป็นครั้งแรก เขาไม่น่าซุกซนไปเก็บกุญแจดอกนั้นมาเลย ไม่น่าปล่อยให้ความอยากรู้อยากเห็นครอบงำจนไขประตูห้องทำงานของอาเฮ่อเข้าไป และที่สำคัญที่สุด เขาไม่น่าพาหรงหรงออกมาผจญภัยที่ภูเขาถ่านหินนี่เลย

เขาทำผิดไปแล้ว อาเฮ่อ แม่ครับ รีบมาช่วยพวกเราด้วย

เสียงร้องไห้อู้อี้ดังลอดออกมาจากลำคอของเสี่ยวหู แต่ร่างกายเล็กจ้อยก็ยังคงยืนหยัดปกป้องเฮ่อเสวี่ยหรงอยู่อย่างนั้น ไม่ยอมขยับเขยื้อนไปไหนแม้แต่ก้าวเดียว

ผู้ชายคนนี้มันเป็นปีศาจร้าย

เสี่ยวหูเจ็บใจนักที่ตัวเองตัวเล็กเกินไป หากเขาโตเป็นผู้ใหญ่ได้ในพริบตาเดียว เขาคงจะซัดหน้าไอ้คนเลวคนนี้ให้หมอบไปแล้ว

ชายวัยกลางคนไม่ได้ทันระวังตัวว่าจะถูกเด็กพุ่งชน แม้แรงของเด็กห้าขวบจะไม่มากพอทำให้บาดเจ็บ แต่มันก็ทำให้เขาเสียหลักถอยไปตั้งหลักได้

มันยืนมองเด็กสองคนนี้แล้วแสยะยิ้มเหี้ยมเกรียม พลางปรายตามองออกไปทางหน้าต่าง ด้านนอกลมพายุพัดกระโชกแรงจนน่ากลัว เสียงลมหวีดหวิวดังลั่นราวกับจะกระชากหลังคาที่มุงด้วยฟางข้าวให้ปลิวหายไปกับสายลม สถานที่กันดารกับสภาพอากาศวิปริตแบบนี้ มันเองก็เบื่อหน่ายเต็มทน

ชายคนร้ายก้าวยาวๆ เข้าประชิดตัวเสี่ยวหู มือหยาบกร้านคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อเด็กชาย ก่อนจะง้างมืออีกข้างตบหน้าฉาดใหญ่ติดต่อกันหลายที เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นห้อง จากนั้นมันก็ออกแรงเหวี่ยงร่างของเสี่ยวหูไปกระแทกกับผนังห้องฝั่งตรงข้ามอย่างแรง

ร่างเล็กๆ ลอยละลิ่วไปปะทะผนังดินแข็งๆ ก่อนจะร่วงลงสู่พื้น

เสี่ยวหูรู้สึกเหมือนโลกหมุนคว้าง ภาพตรงหน้าดับวูบลงและหมดสติไปทันที

เฮ่อเสวี่ยหรงที่นั่งนิ่งมาตลอดดูเหมือนเพิ่งรับรู้ถึงอันตรายที่คุกคามเข้ามา ร่างกายเล็กๆ ของเธอเกร็งเขม็ง สัญชาตญาณสั่งให้เธอดีดตัวลุกจากขอบเตียงเตาแล้วถอยกรูดไปจนชิดมุมห้อง พยายามขดตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้

ชายวัยกลางคนหัวเราะในลำคออย่างน่ารังเกียจ

"นังหนู อย่าหนีสิจะหนีไปไหน หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูขนาดนี้ ให้ลุงได้เอ็นดูหน่อยเถอะนะ เชื่อฟังกันดีกว่า ไม่อย่างนั้นลุงจะหักแขนหักขาหนูซะ"

มันเบิกตาโพลงขู่ตะคอกใส่เฮ่อเสวี่ยหรงอย่างโรคจิต "ถึงตอนนั้นหนูก็จะต้องคลานกับพื้นเหมือนหนอนไงล่ะ..."

เฮ่อเสวี่ยหรงที่ใบหน้าไร้อารมณ์มาตลอด ในที่สุดสัญชาตญาณการเอาตัวรอดก็ทำงาน ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด มองดูผู้ชายที่น่ากลัวคนนั้นขยับเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นเรื่อยๆ ด้วยความตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก

ขณะเดียวกัน ทางด้านนอกตัวบ้าน เฉียวชิงอวี้ไม่มีเวลามาสนใจแล้วว่าที่นี่จะเป็นรังโจรหรือถ้ำเสือ

เธอถือไม้หน้าสามบุกเข้ามาในลานบ้าน กวาดสายตามองไปรอบๆ อย่างรวดเร็ว มันเป็นเพียงบ้านชาวนาธรรมดาๆ ที่มีโครงสร้างคล้ายกับบ้านที่เธออาศัยอยู่ เธอไม่รอช้า พุ่งตรงไปยังประตูไม้ของตัวบ้านดินทันที

เฉียวชิงอวี้ตัดสินใจยกเท้าถีบประตูบ้านจนเปิดออกเต็มแรง

ปัง!

เธอยืนอยู่ตรงธรณีประตูด้วยความแปลกใจ ทำไมข้างในถึงเงียบเชียบขนาดนี้

ไม่มีคนอยู่หรือไง

สิ่งที่เฉียวชิงอวี้ไม่รู้ก็คือ บ้านหลังนี้ไม่มีกระจก หน้าต่างทุกบานถูกบุด้วยกระดาษฟาง ซึ่งตอนนี้ท้องฟ้ามืดครึ้มและลมพายุพัดแรงจัด เสียงหวีดหวิวของลมพายุได้กลบเสียงการพังประตูของเธอไปจนหมด อีกทั้งชายคนร้ายในห้องก็กำลังให้ความสนใจทั้งหมดไปที่เฮ่อเสวี่ยหรง

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมมันถึงไม่ได้ยินเสียงฝีเท้าหรือเสียงถีบประตูของเฉียวชิงอวี้เลย

กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นควันไฟฉุนจมูกลอยมาปะทะหน้าทันทีที่ก้าวเข้าไป ภายในบ้านเพดานเตี้ยและเก่าทรุดโทรม เปิดประตูเข้ามาก็เจอกับส่วนที่เป็นครัว ถัดไปทางทิศตะวันออกมีห้องอยู่อีกหนึ่งห้อง นอกเหนือจากนั้นก็ไม่มีอะไรซับซ้อน

เฉียวชิงอวี้กระชับไม้เอวี๋ในมือซ้ายแน่น ส่วนมือขวานั้น นิ้วโป้งแตะเตรียมพร้อมอยู่ที่ข้อนิ้วชี้

หากเกิดเหตุฉุกเฉินที่รับมือไม่ไหว เธอพร้อมจะหนีเข้าไปหลบภัยในมิติห้องแล็บทันที

เท้าของเธอก้าวเดินไปยังห้องทางทิศตะวันออกอย่างเงียบกริบ

ประตูห้องนั้นเปิดอ้าอยู่ เพียงแค่ปรายตามองเข้าไป เธอก็เห็นเสี่ยวหูนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้นดินเย็นเฉียบ สองมือถูกมัดไพล่หลัง ส่วนที่มุมห้อง เด็กหญิงตัวน้อยกำลังนั่งคุดคู้ ดวงตาเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัว น้ำตาไหลอาบแก้ม

ร่างกายสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง และตรงหน้าของเด็กน้อย... ไอ้คนขับรถม้าวัยกลางคนคนนั้นกำลังยื่นมือสกปรกของมันไปจะคว้าตัวเฮ่อเสวี่ยหรง

แม้แสงภายในห้องจะสลัวราง แต่เฉียวชิงอวี้จำเด็กทั้งสองคนได้ทันที

ความโกรธแค้นพุ่งพล่านขึ้นมาในอกราวกับไฟบรรลัยกัลป์ เฉียวชิงอวี้ไม่รอช้า พุ่งตัวเข้าไปในห้องด้วยความเร็วราวกับลูกธนู ชายคนร้ายเพิ่งจะรู้สึกตัวว่ามีผู้บุกรุก มันกำลังจะหันหน้ากลับมาดู แต่ก็สายไปเสียแล้ว

พลั่ก!

ไม้เอวี๋เนื้อแข็งฟาดเข้าที่กลางหลังของมันเต็มแรง เสียงทึบหนักๆ บ่งบอกถึงแรงกระแทก ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วแผ่นหลังจนมันเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งคุกเข่ากับพื้น

แต่มันก็มีปฏิกิริยาตอบโต้ที่รวดเร็วเกินคาด มันกัดฟันข่มความเจ็บปวดแล้วกลิ้งตัวหลบไปด้านข้าง ก่อนจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืนอย่างทุลักทุเล

ภาพที่ปรากฏแก่สายตามันคือ หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งกำลังจ้องมองมาด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยไฟแค้น มือของเธอกำไม้ท่อนใหญ่เอาไว้แน่น ใช่แล้ว... มันจำได้ทันที เธอคือผู้หญิงที่ปั่นจักรยานสวนกับรถม้าของพวกเขา แล้วจู่ๆ ก็หายตัวไปอย่างลึกลับหลังจากขี่ตามหลังมา

ชายวัยกลางคนบิดตัวไปมา พยายามคลายความเจ็บปวดที่แผ่นหลัง ใบหน้าบิดเบี้ยวเหยเก จังหวะนั้นเอง เฮ่อเสวี่ยหรงที่เห็นช่องทางรอดก็รีบผุดลุกขึ้น

ขาสั้นๆ ของเด็กน้อยวิ่งสุดชีวิตราวกับพายุ พุ่งตรงเข้ามาหาเฉียวชิงอวี้

เฉียวชิงอวี้รีบคว้าตัวเด็กน้อยมาหลบไว้ด้านหลัง เฮ่อเสวี่ยหรงกอดขาเธอไว้แน่น มือเล็กๆ กำกางเกงของเธอจนยับยู่ยี่

"นังตัวดี สวรรค์มีทางให้เดินไม่ชอบ ดันอยากจะแส่หาเรื่องบุกนรกเข้ามาเอง แบบนี้เขาเรียกว่ารนหาที่ตายรู้ไหม"

แม้ชายคนนี้จะแต่งตัวมอซอเหมือนชาวนา หน้าตากรำแดดจนดำคล้ำ แต่ทันทีที่มันเอ่ยปากพูด เฉียวชิงอวี้ก็จับสังเกตได้ทันทีว่าหมอนี่ไม่ใช่ชาวนาธรรมดาๆ แน่นอน

สำเนียงการพูดของมันแปร่งหู และคำศัพท์ที่เลือกใช้ก็ดูมีเลศนัยชวนให้คิด

แต่เรื่องพวกนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาวิเคราะห์ภูมิหลังของใคร เฉียวชิงอวี้เอื้อมมือไปแกะมือของเฮ่อเสวี่ยหรงออกจากขากางเกง แล้วดันตัวเด็กน้อยให้เข้าไปหลบอยู่ที่มุมผนังด้านหลังอย่างรวดเร็ว

เธอก้มลงพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนที่สุดเท่าที่จะทำได้ "หรงหรงไม่ต้องกลัวนะ ดูน้าเฉียวจัดการเจ้าคนเลวคนนี้ให้ดู"

ชายวัยกลางคนระเบิดเสียงหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง "นังโง่ อย่ามาทำเก่งไม่ดูสังขารหน่อยเลย ยอมจำนนซะดีๆ จะได้ไม่ต้องเจ็บตัวมาก..."

"ไอ้ชาติชั่ว เคยได้ยินประโยคนี้ไหม ตัวร้ายมักจะตายเพราะพูดมาก"

สิ้นเสียงตวาด เฉียวชิงอวี้ก็ง้างไม้เอวี๋ในมือแล้วพุ่งเข้าใส่ชายคนนั้นอย่างไม่ลังเล เมื่อครู่นี้เธอไม่ได้หวดไม้ลงไปมั่วๆ แต่เล็งเป้าหมายไปที่กระดูกสันหลังช่วงเอวต่อกับก้นกบอย่างแม่นยำ

และเธอก็ใส่แรงทั้งหมดที่มีลงไปในการฟาดครั้งนั้น

ต่อให้มันไม่ถึงขั้นเป็นอัมพาต แต่การเคลื่อนไหวของมันต้องได้รับผลกระทบหนักแน่นอน โดยเฉพาะการทรงตัวและการออกแรง

ชายวัยกลางคนรู้ตัวดีว่ากระดูกสันหลังส่วนล่างของตนนน่าจะมีปัญหาแล้ว มันจ้องมองเฉียวชิงอวี้ด้วยสายตาอาฆาตมาดร้าย กัดฟันข่มความเจ็บปวดที่แล่นริ้วขึ้นมาจากเอว แทนที่จะหลบ มันกลับยื่นมือออกไปไขว่คว้าไม้ท่อนนั้น

หมับ!

มันคว้าปลายไม้ไว้ได้

เฉียวชิงอวี้แสยะยิ้มเย็นชา แม้เธอจะไม่ใช่นักกล้ามจอมพลัง แต่ร่างกายนี้จากการทำงานหนักมาตลอดก็มีเรี่ยวแรงไม่น้อยหน้าใคร

โดยเฉพาะอย่างยิ่งในยามที่อะดรีนาลีนแห่งความโกรธกำลังสูบฉีดไปทั่วร่างแบบนี้

เธอกระชับไม้ในมือแน่น แล้วออกแรงกระชากไม้กลับเข้ามาหาตัวเต็มแรง ตามสัญชาตญาณของคนเมื่อถูกดึงของในมือ ชายคนนั้นจึงเกร็งตัวและออกแรงดึงสู้ไปด้านหลัง

กร๊อบ!

เสียงลั่นของกระดูกดังขึ้นที่ช่วงเอวของมันอย่างน่าสยดสยอง เข่าของมันอ่อนยวบลงทันที ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นพร้อมเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทรมาน

มือที่เคยกำไม้ไว้แน่นคลายออกโดยอัตโนมัติเมื่อร่างกายสูญเสียการควบคุม เฉียวชิงอวี้ไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอยไป เธอเงื้อไม้ขึ้นสูงแล้วฟาดลงไปที่ร่างนั้นอย่างไม่ยั้งมือ ไม่ว่าจะเป็นหัวไหล่ แขน หรือลำตัว

จัดการมันตอนที่มันกำลังเพลี่ยงพล้ำนี่แหละ คือหนทางสู่ชัยชนะ

เสียงไม้กระทบเนื้อดังตุบตับผสานกับเสียงร้องครวญคราง เฉียวชิงอวี้กระหน่ำตีจนกระทั่งแน่ใจว่าชายวัยกลางคนคนนั้นนอนกองอยู่กับพื้น หมดสภาพที่จะลุกขึ้นมาต่อกรได้อีกต่อไป

[จบบท]