เจียงพั่นอวี๋แสร้งทำเป็นครุ่นคิด “เรื่องประกันสังคมห้ารายการกับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพ หรือเงินบำนาญหลังเกษียณ ฉันคงไม่กล้าหวังหรอก อย่างน้อยก็ให้มิติติดตัวอะไรสักอย่างกับฉันเถอะ!
ถ้าปลูกแตง ปลูกผัก เลี้ยงวัว เลี้ยงแกะอะไรได้ ฉันก็ไม่รังเกียจนะ จะเล็กจะใหญ่ก็ได้ทั้งนั้น
ดูสภาพร่างกายของฉันสิ ขาดสารอาหารหนักขนาดนี้ อย่างน้อยก็ต้องทำให้ฉันได้กินดีอยู่ดี ถึงจะทำงานให้พวกคุณได้ ไม่ใช่หรือ!”
ระบบกินเผือกเงียบไปพักใหญ่ ก่อนจะพูดว่า “โฮสต์ คุณนี่ไม่เกรงใจเลยจริง ๆ ทั้งมิติติดตัว ทั้งมิติธาตุชีวิตที่ปลูกผัก เลี้ยงแกะ เลี้ยงวัวได้ คุณนึกว่าของแบบนั้นเป็นผักกาดขาวริมทางหรือไง อยากได้ก็มีเลย
เอาอย่างนี้แล้วกัน ฉันจะเปิดกิจกรรมจับรางวัลสำหรับผู้ใช้ใหม่ให้คุณ จะจับได้อะไรก็ขึ้นอยู่กับดวงของคุณ แต่ฉันต้องบอกไว้ก่อนว่า ของรางวัลพวกนี้ล้วนดีมาก เพียงแต่ว่าของรางวัลบางอย่างมีภารกิจผูกมัดอยู่ด้วย คุณแน่ใจหรือว่าจะจับรางวัล”
เจียงพั่นอวี๋อดเลิกคิ้วไม่ได้ “จับรางวัลของพวกคุณยังมีภารกิจผูกมัดด้วยหรือ แบบนี้ก็เรียกว่าเงื่อนไขเอาเปรียบกันชัด ๆ เลยนี่!”
ระบบกินเผือกรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่อย่างนั้นนะ นี่ก็เป็นสิ่งที่คุณเรียกร้องเองไม่ใช่หรือ คุณอยากได้สวัสดิการพนักงาน ก็ต้องยอมรับภารกิจก่อน เมื่อรับภารกิจแล้วถึงจะถือว่าเป็นพนักงานของพวกเรา และมีสิทธิ์ได้รับสวัสดิการ
ถ้าไม่ยอมรับภารกิจ ก็ยังไม่ถือว่าเป็นพนักงาน อย่างนั้นสวัสดิการก็ให้คุณไม่ได้อยู่แล้ว!”
พอระบบกินเผือกพูดจบ ก็สะบัดวงล้อเสี่ยงโชควงใหญ่ออกมาตรงหน้า เจียงพั่นอวี๋ก้มมอง เห็นทั้งคัมภีร์เซียน มิติติดตัว วิชาเปลี่ยนหินให้เป็นทอง พลังพิเศษ และของรางวัลอีกสารพัดอย่าง
เจียงพั่นอวี๋แทบน้ำลายไหล ด้วยความตื่นเต้น มือของเธอจึงกดปุ่มจับรางวัลบนวงล้อทันที พอได้สติกลับมา เจียงพั่นอวี๋ก็เสียใจจนแทบอยากทุบอก เมื่อครู่นี้น่าจะไปล้างมือก่อนแล้วค่อยมาจับรางวัลเสียก็ดี!
ดวงเรื่องจับรางวัลของเธอก็ใช่ว่าจะดี ถ้าจับได้รางวัลขั้นต่ำสุด แบบนั้นไม่ขาดทุนยับเลยหรือ!
วงล้อจับรางวัลค่อย ๆ หมุนช้า ๆ ผ่านไปครู่หนึ่งก็มีเสียง “ติ๊ง” ดังขึ้นแล้วหยุดลง เข็มชี้ไปยังช่องหนึ่งพอดี
มิติติดตัว 1 แห่ง
เจียงพั่นอวี๋รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย เพราะเมื่อเทียบกับของรางวัลอื่น ๆ แล้ว มิติติดตัวนี้ดูธรรมดาไปสักหน่อย แต่ถึงอย่างไร การมีมิติติดตัวสักแห่งก็นับว่าไม่เลว
เธอไม่รู้เลยว่า นางเอกในนิยายย้อนยุคหลายเรื่อง ก็มีเพียงมิติติดตัวเพียงแห่งเดียว แต่ก็สามารถสร้างฐานะร่ำรวยขึ้นมาได้
ความปรารถนาของเจียงพั่นอวี๋เรียบง่ายมาก เธอเพียงหวังว่าจะอาศัยตัวช่วยพิเศษนี้ ใช้ชีวิตสบาย ๆ แล้วร่ำรวยก็พอแล้ว
พอคิดแบบนี้ อารมณ์ของเจียงพั่นอวี๋ก็ดีขึ้นทันที ไม่ว่าภารกิจต่อจากนี้เธอจะทำสำเร็จหรือไม่ หรือจะทำได้ดีหรือเปล่า ก็ไม่สำคัญแล้ว
เพียงแค่มีมิติติดตัวเป็นตัวช่วยพิเศษ ตอนนี้ในหัวของเธอก็มีวิธีสร้างตัวให้ร่ำรวยผุดขึ้นมาถึงสิบแปดวิธีแล้ว ส่วนสวัสดิการอื่น ๆ หลังจากนี้ ก็ปล่อยให้เป็นเรื่องของดวงก็แล้วกัน!
หลังจากได้รับสวัสดิการแล้ว เจียงพั่นอวี๋ก็กดเข้าไปที่ภารกิจซึ่งผูกมัดอยู่กับมิติติดตัว ทันใดนั้นภาพตรงหน้าก็มืดลง สติของเธอถูกดึงเข้าไปยังพื้นที่ว่างเปล่าที่เลือนรางแห่งหนึ่ง
เจียงพั่นอวี๋มองไปรอบ ๆ แล้วทันใดนั้นก็มีร่างหนึ่งปรากฏขึ้นกลางความว่างเปล่า เจ้าของร่างมีเส้นผมยาวสีแดง ผิวขาว งดงามจนชวนตะลึง แต่ท่อนล่างกลับไม่ใช่ขาของมนุษย์ หากเป็นหางปลาสีแดงที่งดงามแพรวพราว
นางเงือก... อย่างนั้นหรือ?
เจียงพั่นอวี๋นิ่งอึ้งไปครู่หนึ่ง นางเงือกยกมือแตะที่หน้าผากของเจียงพั่นอวี๋เบา ๆ จากนั้นภาพเหตุการณ์ฉากแล้วฉากเล่าก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเธอ
กาลครั้งหนึ่ง ในแม่น้ำหวงเหอมีปลาหลีฮื้อโชคดีตัวน้อยตัวหนึ่งใช้ชีวิตอย่างไร้กังวล จนวันหนึ่งจู่ ๆ มันก็เปิดปัญญาและบำเพ็ญตนจนกลายเป็นภูต
จากนั้นปลาหลีฮื้อตัวน้อยก็ตั้งใจบำเพ็ญเพียรอยู่ในแม่น้ำหวงเหอเพียงลำพัง นั่นเป็นเส้นทางที่ยาวไกลและไร้จุดสิ้นสุด
แต่แล้ววันหนึ่ง ชีวิตอันน่าเบื่อของการบำเพ็ญเพียรก็ถูกกลิ่นหอมสายหนึ่งขัดจังหวะ ปลาหลีฮื้อตัวน้อยว่ายตามกลิ่นหอมนั้นขึ้นมาจากก้นแม่น้ำตลอดทาง
มันได้ลิ้มรสเหยื่อตกปลาที่หอมหวานเป็นคำแรกในชีวิตปลา กำลังกินอย่างเอร็ดอร่อยเพลิดเพลิน จู่ ๆ ก็ถูกอวนผืนหนึ่งช้อนขึ้นจากน้ำ
ที่แท้เหยื่อตกปลานั้นเป็นของชาวประมงหนุ่มคนหนึ่งที่หว่านลงไปเพื่อดึงดูดฝูงปลา แล้วจับปลาไปขายแลกเงิน ปลาหลีฮื้อตัวน้อยคิดว่าครั้งนี้ตัวเองคงตายแน่แล้ว แต่คิดไม่ถึงว่าชาวประมงเห็นว่ามันมีรูปร่างงดงามและมีจิตวิญญาณมาก จึงใจอ่อนและปล่อยมันกลับลงแม่น้ำ
ปลาหลีฮื้อตัวน้อยซาบซึ้งในบุญคุณที่ชาวประมงไว้ชีวิต จึงว่ายวนรอบเรือของเขาหนึ่งรอบ แล้วใช้วิธีอวยพรอันเป็นเอกลักษณ์ของเผ่าปลาหลีฮื้อ อวยพรให้ชาวประมงปลอดภัยและสมหวังในทุกเรื่อง
นับจากนั้นเป็นต้นมา ทุกครั้งที่ชาวประมงออกหาปลา เขาจะนำเหยื่อตกปลามาหว่านลงในแม่น้ำบริเวณที่ปลาหลีฮื้อตัวน้อยอาศัยอยู่เสมอ พอปลาหลีฮื้อตัวน้อยได้กินเหยื่อตกปลาหอม ๆ ก็รู้สึกว่าชาวประมงเป็นคนดี
แม้ปลาหลีฮื้อตัวน้อยจะบำเพ็ญจนกลายเป็นภูตแล้ว แต่การใช้ชีวิตอย่างไร้กังวลในแม่น้ำทำให้นิสัยของนางยังไร้เดียงสาอย่างมาก นางคิดว่าการที่ชาวประมงหว่านเหยื่อตกปลาก็เพื่อเอาของอร่อยมาให้นางกิน ดังนั้นนางเองก็ควรตอบแทนชาวประมงเช่นกัน
ทุกครั้งที่ปลาหลีฮื้อตัวน้อยกินอย่างมีความสุข นางก็จะว่ายวนรอบเรือของชาวประมงเป็นวง ๆ พรอวยพรของปลาหลีฮื้อตัวน้อยคอยติดตามชาวประมงอยู่เสมอ นำพาโชคดีมาให้เขา
ชาวประมงหว่านเหยื่อตกปลาเช่นนี้ติดต่อกันหลายสิบปี หลายสิบปีต่อมา เมื่อชาวประมงแก่ชรา เขาก็ไม่มาหว่านเหยื่อตกปลาอีกเลย
ปลาหลีฮื้อตัวน้อยเองก็ไม่ยึดติดกับเหยื่อตกปลานั้นอีก นางว่ายกลับลงไปยังก้นแม่น้ำ เริ่มบำเพ็ญเพียรอย่างสงบอีกครั้ง หลายปีต่อมา ในที่สุดปลาหลีฮื้อตัวน้อยก็บำเพ็ญจนแปลงกายเป็นมนุษย์ได้สำเร็จ
ในช่วงที่ปลาหลีฮื้อตัวน้อยเพิ่งแปลงกายเป็นมนุษย์ได้ไม่นาน ก็มีคนมาหานาง ผู้ที่มาหาคือนากเหลืองที่บำเพ็ญจนแปลงกายเป็นมนุษย์ตนหนึ่ง
แต่นากเหลืองตนนั้นบอกกับปลาหลีฮื้อตัวน้อยว่า นางติดค้างบุญคุณที่ชาวประมงไว้ชีวิตเอาไว้ หากปีนั้นชาวประมงไม่ใจอ่อน ปลาหลีฮื้อตัวน้อยจะมีโอกาสบำเพ็ญจนแปลงกายเป็นมนุษย์ได้อย่างไร คงตายไปนานแล้ว
ดังนั้นปลาหลีฮื้อตัวน้อยจึงต้องไปตอบแทนบุญคุณ ขอเพียงตอบแทนบุญคุณครั้งนี้และชดใช้เหตุและผลที่ติดค้างกันให้สิ้น ต่อไปการบำเพ็ญเพียรของนางก็จะไม่มีอุปสรรคอีก
ปลาหลีฮื้อตัวน้อยยังไม่ประสีประสา ถูกคำพูดของนากเหลืองหลอกจนมึนงง สุดท้ายก็ตอบตกลงอย่างซื่อ ๆ
เพียงแต่ชาวประมงเสียชีวิตไปแล้ว แต่คนเราย่อมยังสามารถเวียนว่ายตายเกิดได้ ดังนั้นปลาหลีฮื้อตัวน้อยจึงถูกนากเหลืองหลอกให้ไปเกิดใหม่เป็นมนุษย์ พร้อมทั้งสาบานว่าจะตอบแทนบุญคุณของชาวประมง
นากเหลืองบอกกับปลาหลีฮื้อตัวน้อยว่า เพราะชาวประมงกับปลาหลีฮื้อตัวน้อยมีวาสนาต่อกัน ดังนั้นชาวประมงที่กลับชาติมาเกิดใหม่จึงมีลายเกล็ดปลาอยู่บริเวณลำคอ
เพราะฉะนั้นปลาหลีฮื้อตัวน้อยไม่ต้องกังวลว่าจะจำผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตไม่ได้ ขอเพียงนางได้พบชาวประมงที่กลับชาติมาเกิดใหม่ ก็จะเกิดการรับรู้ทางจิตใจ และทั้งหมดนี้เป็นสิ่งที่นากเหลืองทำไว้ให้นาง
เพราะนากเหลืองต้องการเกล็ดปลาหนึ่งแผ่นจากตัวปลาหลีฮื้อตัวน้อย ปลาหลีฮื้อมีวาสนาแห่งปลาหลีฮื้อ นากเหลืองหวังจะอาศัยวาสนาแห่งปลาหลีฮื้อของนางเพื่อให้การบำเพ็ญเซียนของตนก้าวหน้าไปอีกขั้น
ปลาหลีฮื้อตัวน้อยที่ยังไม่เคยผ่านโลกภายนอก รู้สึกซาบซึ้งที่นากเหลืองทำเพื่อนางมากมายเพียงนี้ จึงยินดีมอบเกล็ดของตัวเองหนึ่งแผ่นให้อีกฝ่ายอย่างไม่ลังเล
จากนั้นปลาหลีฮื้อตัวน้อยก็ไปเกิดใหม่ กลายเป็นเด็กหญิงคนหนึ่งของครอบครัวคนทำงานในเมืองหงเฉิงแห่งประเทศจีนในยุคทศวรรษ 1960 มีแซ่ว่าถาน ชื่อเยี่ยนลู่
ถานเยี่ยนลู่กลับชาติมาเกิดเป็นมนุษย์ ตั้งแต่เด็กก็แทบไม่เคยร้องไห้ เพราะน้ำตาของนางไม่ใช่น้ำตาธรรมดา หากแต่เป็นวาสนาแห่งปลาหลีฮื้อที่แปรเปลี่ยนมาเป็นหยาดน้ำตา
น้ำตาของถานเยี่ยนลู่เพียงหยดเดียว หากหยดลงในน้ำจนเจือจาง น้ำก็จะกลายเป็นน้ำพุวิญญาณ แต่หากไม่เจือจาง ก็จะกลายเป็นน้ำค้างวิญญาณที่มีสรรพคุณมหัศจรรย์ในการชำระล้างเส้นลมปราณและเปลี่ยนแปลงร่างกาย เมื่อนำไปใช้ปรุงยาก็สามารถขจัดพิษของยา เพิ่มความบริสุทธิ์ของตัวยา และแม้แต่เร่งการเจริญเติบโตของสมุนไพรได้อย่างน่าอัศจรรย์ กล่าวโดยสรุปก็คือมีสรรพคุณเหนือธรรมดาอย่างยิ่ง ดังนั้นถานเยี่ยนลู่จึงไม่เคยร้องไห้เลย
ถานเยี่ยนลู่ไม่รู้ว่าทำไมน้ำตาของตัวเองจึงล้ำค่าเช่นนี้ แต่เธอรู้ดีว่าไม่อาจบอกความลับนี้ให้คนนอกล่วงรู้ได้ แม้แต่คนในครอบครัวของตัวเองก็ไม่ได้
เพราะน้ำตาของถานเยี่ยนลู่ไม่ได้มีไม่มีวันหมด ใช้เพียงเล็กน้อยเป็นครั้งคราวก็ไม่ส่งผลกระทบอะไรกับเธอ แต่หากใช้มากเกินไป ก็จะสร้างความเสียหายต่อร่างกายของเธอเช่นกัน
ถานเยี่ยนลู่ไม่มีความทรงจำของปลาหลีฮื้อตัวน้อย แต่สัญชาตญาณภายในกลับบอกเธอว่า ห้ามใช้น้ำตาของตัวเองอย่างสุรุ่ยสุร่าย ดังนั้นถานเยี่ยนลู่จึงใช้ตัวช่วยพิเศษนี้อย่างระมัดระวังมาตลอด
คุณปู่และพ่อของถานเยี่ยนลู่ในชาตินี้เป็นพ่อครัวของภัตตาคารของรัฐ ตั้งแต่เล็กเธอจึงซึมซับสิ่งเหล่านี้จนมีพรสวรรค์ด้านการทำอาหารอย่างมาก
ส่วนคุณย่าและแม่ต่างก็เป็นครู การศึกษาที่ถานเยี่ยนลู่ได้รับตั้งแต่เด็กจึงไม่เลวเลย อีกทั้งฐานะของครอบครัวถานเยี่ยนลู่ในยุคนั้นก็นับว่าอยู่ในระดับต้น ๆ เมื่อเทียบกับเด็กวัยเดียวกันรอบตัวแล้ว อย่างน้อยถานเยี่ยนลู่ก็ถือได้ว่าเป็นคุณหนูจากครอบครัวฐานะดีคนหนึ่ง