เจียงพั่นอวี๋รีบเดินไปต่อแถวอยู่ด้านหลังถานเยี่ยนลู่ ดวงตาคู่หนึ่งก็มองซ้ายมองขวา พยายามมองหาว่าเกาเส้าหลินอยู่ที่ไหน เธอมองหาอยู่นานก็ยังไม่เห็นเงาของเกาเส้าหลิน จึงให้ระบบกินเผือกสแกนดูรอบหนึ่ง ถึงได้รู้ว่าเกาเส้าหลินยังมาไม่ถึง
เมื่อเวลาล่วงเลยมาถึงห้าโมงเช้า ประตูห้างสรรพสินค้าก็เปิดออกในที่สุด พนักงานภายในเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว ผู้คนที่ต่อแถวอยู่หน้าประตูต่างรีบเดินเข้าไปในห้างเพื่อซื้อของที่ต้องการ แต่คนส่วนใหญ่ตรงขึ้นไปชั้นสองทันที เพราะต่างได้ข่าวว่าจะมีไหมพรมมาจำหน่าย
เจียงพั่นอวี๋เดินตามหลังถานเยี่ยนลู่มาติด ๆ พอเดินมาถึงราวบันไดก็ไปต่อไม่ได้แล้ว เพราะชั้นสองแน่นขนัดไปด้วยผู้คน ทุกคนจึงได้แต่ต่อแถวรอกันต่อไป เจียงพั่นอวี๋กวาดตามองไปรอบ ๆ แล้วพบว่าตามขั้นบันไดถูกติดแถบกันลื่นไว้เรียบร้อยแล้ว บริเวณปากบันไดก็ไม่มีสิ่งของอื่น ๆ วางกีดขวาง ส่วนกองไม้ที่เตรียมไว้ทำตู้ก็ไม่ได้วางอยู่ตรงเชิงบันไดชั้นหนึ่งอีกแล้ว
เจียงพั่นอวี๋คิดในใจ ดูท่าว่าการที่เธอจงใจตกบันไดเมื่อสองวันก่อนจะได้ผลจริง ๆ ไม่อย่างนั้นมาตรการด้านความปลอดภัยคงไม่ถูกยกระดับขึ้นมากขนาดนี้ เวลาค่อย ๆ ผ่านไป คนที่ซื้อไหมพรมได้ก็ทยอยเดินลงมา ส่วนคนที่ยังซื้อไม่ได้ก็ยังค่อย ๆ ขยับแถวขึ้นไปด้านบน
ผู้คนเบียดเสียดกันแน่น เจียงพั่นอวี๋เผลอชนเข้ากับถานเยี่ยนลู่ที่อยู่ด้านหน้า ถานเยี่ยนลู่หันกลับมา เห็นว่าเป็นเด็กสาวตัวเล็กกว่าเธอ จึงยื่นมือมาพยุงเจียงพั่นอวี๋ไว้
“ขอบคุณนะ” เจียงพั่นอวี๋กล่าวขอบคุณถานเยี่ยนลู่
“ไม่เป็นไร” ถานเยี่ยนลู่ยิ้มตอบ พอคนด้านหน้าขยับ เธอก็เดินตามคนข้างหน้า ค่อย ๆ ก้าวขึ้นไปทีละขั้น
ขณะที่ถานเยี่ยนลู่เดินมาถึงปากบันไดชั้นสอง ในที่สุดเจียงพั่นอวี๋ก็เห็นชายคนหนึ่งหิ้วกระเป๋าเดินทางใบหนึ่งเดินเข้ามาในห้างสรรพสินค้า
ใบหน้าของเขาได้สัดส่วน ไม่ถึงกับขี้เหร่ แต่ก็ไม่ได้หล่อสะดุดตา สิ่งที่เด่นที่สุดคือรอยลายเกล็ดปลาบริเวณลำคอ ซึ่งสะดุดตาเป็นพิเศษ จนทำให้คนจดจำเขาได้ง่าย
เกาเส้าหลินเดินเข้ามาในห้าง แล้วไปซื้อขนมที่แผงขายสินค้าตรงข้างปากบันได
ในจังหวะนั้นเอง แถวที่ชั้นสองก็เกิดความวุ่นวายขึ้นเล็กน้อย ผู้คนเริ่มเบียดผลักกัน ถานเยี่ยนลู่ที่เดิมก็ยืนอยู่ริมด้านหนึ่งอยู่แล้ว ถูกคนข้างหน้าที่เซถลาเข้ามาชน ทำให้เธอเสียหลักและเอนตัวไปด้านหลัง
เมื่อเห็นภาพนี้ เจียงพั่นอวี๋ก็อดถอนหายใจในใจไม่ได้ ราวกับว่าบนตัวของถานเยี่ยนลู่มีเส้นด้ายที่มองไม่เห็นคอยชักนำเธอให้มุ่งหน้าไปหาเกาเส้าหลิน
เจียงพั่นอวี๋รีบยื่นมือจากด้านหลังไปประคองเอวของถานเยี่ยนลู่ไว้ พอมีแรงค้ำจากด้านหลัง อีกทั้งใต้เท้าก็มีแถบกันลื่น ถานเยี่ยนลู่จึงเพียงโอนเอนไปมาสองสามครั้ง ก่อนจะทรงตัวได้ในที่สุด และไม่ได้ตกบันไดลงไป
ถานเยี่ยนลู่ยังรู้สึกหวาดเสียวไม่หาย เธอหันกลับมามองเจียงพั่นอวี๋ด้วยความซาบซึ้ง “สหายน้อย ขอบคุณมากนะ”
“จะเกรงใจอะไรล่ะ เมื่อกี้คุณก็ช่วยฉันเหมือนกัน การช่วยเหลือกันเป็นเรื่องที่ควรทำอยู่แล้ว”
หลังจากได้มีปฏิสัมพันธ์กันสองครั้ง ทั้งคู่ก็เริ่มพูดคุยกันอย่างเป็นธรรมชาติ ถานเยี่ยนลู่ถามว่า “สหายน้อย คุณมาซื้อไหมพรมหรือมาซื้อผ้าตี๋เชวี่ยเหลียงล่ะ?”
ความจริงแล้วเจียงพั่นอวี๋ไม่ได้อยากซื้ออะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นไหมพรมหรือผ้าตี๋เชวี่ยเหลียง ตอนนี้ของทั้งสองอย่างนี้เกินกำลังซื้อของเธอ เงินน่ะมีจากเงินอุดหนุนก็จริง แต่เธอไม่มีคูปองผ้า ถึงอยากซื้อก็ซื้อไม่ได้
เจียงพั่นอวี๋ทำท่าทีเขินอายแล้วพูดอย่างกระดากว่า “ฉันไม่ได้อยากซื้ออะไรหรอก แค่มาเปิดหูเปิดตา ได้ยินว่าขนแกะคุณภาพดีมาก ก็เลยอยากมาดู ฉันมาดูความคึกคักเฉย ๆ”
“ที่แท้ก็แบบนี้เอง เดี๋ยวฉันจะไปซื้อพอดี ถ้าอย่างนั้นคุณมากับฉันสิ บอกว่าเรามาด้วยกัน จะได้เข้าไปดูใกล้ ๆ ด้วย
จริงสิ ฉันยังไม่ได้ถามเลยว่าคุณชื่ออะไร ฉันชื่อถานเยี่ยนลู่ แล้วคุณล่ะ?” ถานเยี่ยนลู่เอ่ยชวนเจียงพั่นอวี๋
“ฉันชื่อเจียงพั่นอวี๋ ถ้าอย่างนั้นฉันก็ไม่เกรงใจนะ ได้ยินว่าครั้งนี้มีไหมพรมสีแดงเข้ามาด้วย สีสวยมาก แดงสดมาก ฉันเลยอยากเห็นกับตา” เจียงพั่นอวี๋ตอบรับทันที
จุดประสงค์ที่เธอมาที่นี่ก็เพื่อถานเยี่ยนลู่อยู่แล้ว ตอนนี้ได้รู้จักกันอย่างเป็นธรรมชาติ ก็ต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้แน่น
เจียงพั่นอวี๋เดินต่อแถวตามถานเยี่ยนลู่ ค่อย ๆ ขยับเข้าไปทางแผงขายสินค้า ท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียดจนกลืนร่างของทั้งคู่หายไป
ส่วนเกาเส้าหลินที่อยู่ชั้นล่าง ซื้อขนมเสร็จแล้ว แต่กลับยังยืนอยู่ตรงหน้าร้านใกล้ปากบันได สีหน้าดูเหม่อลอย รู้สึกว่าควรจะมีเรื่องอะไรบางอย่างเกิดขึ้น
เขารู้สึกเหมือนยังมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่ยังไม่ได้ทำ แต่ที่นี่จะมีเรื่องอะไรที่เขาต้องทำกัน?
เกาเส้าหลินรู้สึกสับสน เขาเพียงแค่มาเรียนต่อที่เมืองเท่านั้น วันนี้ที่มาห้างสรรพสินค้าก็เพราะตั้งใจจะซื้อขนมไปผูกมิตรกับหัวหน้าแพทย์และแพทย์อาวุโสในโรงพยาบาล
โอกาสได้มาเรียนในเมืองนั้นหาได้ยาก เขาเองก็ใช้วิธีบางอย่างกว่าจะได้โอกาสนี้มา เกาเส้าหลินไม่อยากปล่อยให้โอกาสอันล้ำค่านี้สูญเปล่า เพราะฉะนั้นในเรื่องการเข้าสังคมก็ต้องรู้จักวางตัวให้ดี
ตามปกติ ซื้อขนมเสร็จเขาก็ควรจะไปได้แล้ว แต่ไม่รู้เพราะอะไร ขาทั้งสองข้างกลับเหมือนถูกกาวติดไว้ เดินไม่ออกเสียที
เจียงพั่นอวี๋อาศัยระบบกินเผือกมองเห็นเกาเส้าหลินที่ยังยืนอยู่ตรงปากบันไดไม่ยอมไป และรู้ดีว่าการจะถ่วงเวลาให้เกาเส้าหลินเดินจากไปเองนั้นเป็นไปไม่ได้แล้ว
โชคดีที่เธอเตรียมแผนสำรองไว้แล้ว ต่อให้แยกเกาเส้าหลินกับถานเยี่ยนลู่ออกจากกันไม่ได้ทั้งหมด ก็ต้องทำให้ทั้งสองพบกันให้น้อยที่สุด พูดคุยกันให้น้อยที่สุด
ตราบใดที่ช่วงแรกยังไม่มีพื้นฐานความรู้สึกต่อกัน ต่อให้ภายหน้าถานเยี่ยนลู่ลงชนบท แล้วรู้ว่าครอบครัวของเกาเส้าหลินเป็นแบบนั้น เธอจะยังมีความรู้สึกดีต่อเขาอยู่อีกหรือ?
ขณะที่ถานเยี่ยนลู่ซื้อของเสร็จและกำลังจ่ายเงิน เจียงพั่นอวี๋ก็แอบเดินไปที่ปากบันได ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า แล้วอาศัยสีกระเป๋าเป็นที่กำบัง หยิบประทัดโยนจากในมิติออกมาจนเต็มแก้วเคลือบหนึ่งใบ
ประทัดโยนเป็นประทัดขนาดเล็กชนิดหนึ่ง เพียงโยนลงพื้นหรือเหยียบก็จะดังเปรี๊ยะทันที ระเบิดเมื่อโดนตัวคนก็ไม่ทิ้งร่องรอยใด ๆ จึงถือว่าปลอดภัยพอสมควร
ตลอดสองวันที่ผ่านมา เจียงพั่นอวี๋เตรียมของสิ่งนี้ไว้โดยเฉพาะ เธอฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต เทประทัดโยนเต็มแก้วลงไปยังชั้นล่างทั้งหมด
คนที่เดินไปเดินมาชั้นล่างมีมากมาย พอประทัดตกถึงพื้นก็ถูกเหยียบเข้า จึงเกิดเสียง “เปรี๊ยะ! เปรี๊ยะ!” ดังขึ้น ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวหรือสองครั้ง แต่ดังต่อเนื่อง เพราะมีคนเหยียบไม่ขาดสาย
ผู้คนจำนวนไม่น้อยตกใจ ชั้นล่างซึ่งมีผู้คนเดินขวักไขว่ก็เกิดความโกลาหลขึ้นทันที ส่วนคนที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ต่างตกใจและพากันกรูออกไปทางประตู
เกาเส้าหลินที่ยืนอยู่ข้างบันไดก็เหยียบโดนประทัดโยนเช่นกัน เขาถูกฝูงชนเบียดพาออกไปทางประตู แม้ฝีเท้าที่ถูกบังคับให้เดินจะยังลังเลและเชื่องช้า เพราะในใจเขามีความรู้สึกอย่างหนึ่งว่า หากเดินจากไปตอนนี้ เขาอาจพลาดเรื่องสำคัญบางอย่าง
แต่ด้านหลังยังมีผู้คนหลั่งไหลออกมาไม่หยุด เขาจึงไม่มีทางเดินย้อนกลับเข้าไปได้
ความวุ่นวายที่ชั้นหนึ่ง คนบนชั้นสองย่อมสังเกตเห็น ต่างพากันมายืนดูตรงปากบันไดว่าข้างล่างเกิดอะไรขึ้น จากนั้นพนักงานขายด้านล่างก็เริ่มบ่นเสียงดัง ที่แท้มีคนโปรยประทัดโยนลงมาเป็นจำนวนมาก
เสียงดังเปรี๊ยะ ๆ ไม่เพียงทำให้ลูกค้าตกใจวิ่งหนี แต่ระหว่างที่เบียดเสียดกันก็ทำให้สินค้าหลายอย่างในร้านกระจัดกระจายไปหมด
เมื่อเกิดเหตุวุ่นวายเช่นนี้ เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดอุบัติเหตุซ้ำ ผู้คนที่แออัดอยู่บนชั้นสองก็เริ่มถูกระบายออกมา
เจียงพั่นอวี๋กับถานเยี่ยนลู่ซื้อของเสร็จแล้ว จึงเป็นกลุ่มแรก ๆ ที่เดินออกมา
เมื่อทั้งสองเดินมาถึงหน้าประตู ก็พบกับเกาเส้าหลินที่สะพายกระเป๋าเดินทางและกำลังจ้องถานเยี่ยนลู่อย่างไม่กะพริบตา
ทันทีที่ถานเยี่ยนลู่เห็นเกาเส้าหลิน หรือจะพูดให้ถูกคือทันทีที่สายตาของเธอสะดุดเข้ากับลายพิเศษบนลำคอของเขา ฝีเท้าของเธอก็ชะงัก มือข้างหนึ่งยกขึ้นกุมหน้าอกโดยไม่รู้ตัว หัวใจในอกเริ่มเต้นรัวไม่หยุด ราวกับได้พบสิ่งสำคัญยิ่งบางอย่าง