เพื่อจะลดน้ำหนัก เจียงเหยาเลยตั้งใจควบคุมปริมาณอาหารเย็น ส่วนกู้เฉิงเจ๋อกลับกินอย่างให้เกียรติมาก อาหารที่เหลือทั้งหมดลงท้องเขาหมด
เบียร์สดที่ซื้อมาก็หมดเกลี้ยง
กินอิ่มดื่มพอ เขายังเรอออกมาด้วย
พอเงยหน้าขึ้นไปเจอสายตาของเจียงเหยาที่มองมา เขาก็รู้สึกเขินเล็กน้อย “ฉันไปล้างจานนะ”
เจียงเหยาไม่ได้ห้าม และก็ไม่ได้แย่งกันล้างจานเหมือนผู้หญิงบ้านอื่นๆ เธอทำอาหาร เขาล้างจาน แบบนี้ยุติธรรมดี
พอกู้เฉิงเจ๋อล้างจานเสร็จกลับออกมา ก็เห็นเจียงเหยานั่งเหม่อบนโซฟา
ปกติเขาไม่ใช่คนช่างพูด แต่ก็เผลอถามขึ้นมา
“คิดอะไรอยู่?”
เจียงเหยาสะดุ้งเล็กน้อย แล้วก็พบว่าพระเอกกำลังมองมาที่เธอ
ในแววตาเต็มไปด้วยความสงสัย อาจเป็นเพราะดื่มเบียร์ไปด้วย ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่เผลอพูดในใจออกมา
“ยังไม่ไปอีกเหรอ?”
กู้เฉิงเจ๋อสะอึกไป เธอหมายความว่าไง? กำลังรำคาญเขาเหรอ?
ทันใดนั้น อารมณ์เขาก็ไม่ดีขึ้นมาเลย
นี่มันบ้านที่หน่วยงานจัดสรรให้เขานะ เขาเป็นเจ้าของบ้านคนนี้ เธอมีสิทธิ์อะไรจะมาไล่เขา อย่าลืมสิ ว่าเพราะเธอแอบขึ้นเตียงเขาตอนเขาเมา ถึงได้จบลงด้วยการแต่งงาน
“วันนี้ดื่มเบียร์แล้ว ฉันนอนที่บ้าน!”
เขาพูดด้วยสีหน้าเย็นชา
เจียงเหยากะพริบตาปริบๆ พอได้สติ ก็เพิ่งรู้ว่าหมายความว่ายังไง?
ในบ้านมีเตียงแค่เตียงเดียว เขาจะนอนที่บ้าน แสดงว่าคืนนี้ต้องนอนเตียงเดียวกัน?
หรือว่าเขาถูกฝีมือทำอาหารของเธอพิชิตใจ เลยจะนอนกับเธอ?
แต่คิดอีกที ไม่น่าใช่ ด้วยหน้าตาแบบนางร้ายในเรื่อง ต่อให้ไม่ใช่ผู้ชาย เธอเองยังต้องถอนหายใจว่าเห็นแล้วหมดอารมณ์
เมื่อนึกถึงความรู้สึกของนางร้ายที่มีต่อพระเอก เจียงเหยาก็ยิ้มออกมาอย่างมีจริต
“ได้เลย~”
เธอแกล้งทำเป็นเขินอายแบบสาวน้อย ถ้าไม่ติดว่าเธออ้วนเป็นหมี ท่าทางแบบนี้คงน่าเอ็นดูใช่เล่น และดูเหมือนจะได้ผล เพราะพระเอกเบนสายตาหลบอย่างลนลาน
หึ เจ้าเล่ห์! เธอเดาออกอยู่แล้วว่าต่อให้ต้องนอนเตียงเดียวกัน กู้เฉิงเจ๋อก็ไม่มีทางแตะต้องเธอหรอก
เธอวางแผนไว้ในใจว่าจะรีบขึ้นเตียงนอนก่อน แล้วนอนด้านใน ให้พระเอกนอนข้างนอก ไม่งั้นด้วยรูปร่างของเธอ แล้วนิสัยนอนดิ้น ถ้าให้นอนข้างนอก เดี๋ยวกลิ้งตกเตียงจะยุ่ง
ให้พระเอกนอนข้างนอก จะตกก็ให้เขาตกไป
เจียงเหยาหรี่ตาลง วางแผนอย่างแยบยล
แต่กู้เฉิงเจ๋อไม่รู้หรอกว่าในหัวผู้หญิงคนนี้คิดอะไรอยู่ พอเห็นว่าเธอแสดงท่าทีราวกับยุงเจอเลือด เขาก็ขนลุก
ขนแขนลุกซู่ขึ้นมาเลย ผู้หญิงคนนี้ตอนกลางคืนจะใช้กำลังกับเขาไหมเนี่ย!
จู่ๆ เขาก็รู้สึกอยากหนี
แต่ถ้าเขาหนีไป เธออาจจะเสียใจก็ได้!
ช่างเถอะ เขาเป็นผู้ชายทั้งคน ต่อให้เจียงเหยาคิดใช้กำลังกายกับเขา เขาก็จะรับมือให้ได้ ยังไงการอยู่โรงงานตลอดก็ไม่ใช่เรื่องดีนัก ช่วงนี้ก็มีเสียงนินทาในหมู่บ้านพักด้วย บางทีเพราะกินข้าวฝีมือเจียงเหยาสองวันติด เขาเลยใจอ่อนขึ้นมาบ้าง การกลับมานอนบ้านก็ถือว่าให้เกียรติเธอ
ตามที่เจียงเหยาคิดไว้เลย กู้เฉิงเจ๋อไม่ได้คิดอะไรกับเธอจริงๆ
เขาเอาผ้าห่มมาเพิ่มอีกผืนด้วย
ถ้าคิดจะทำอะไรเธอจริงๆ จะต้องเอาผ้าห่มเพิ่มทำไม ให้มันเสียเวลา
นึกถึงบทบาทนางร้ายในเรื่อง เจียงเหยาก็ทำสีหน้าเศร้าแล้วมองเขา
“นอนเถอะ!”
กู้เฉิงเจ๋อพูดเสียงเรียบ ทำเป็นไม่เห็นแววตาเศร้าของเธอ
“ราตรีสวัสดิ์!”
เจียงเหยาพูดเสร็จก็นอนเลย วันนี้ไปตั้งแผงขายของ ถึงจะได้เงิน แต่ก็เหนื่อยจริงๆ แถมยังดื่มเบียร์ไปเยอะ แค่หัวถึงหมอนก็หลับสนิทแล้ว
กลับกัน กู้เฉิงเจ๋อที่นอนข้างๆ กลับนอนไม่หลับ ไม่ใช่ว่าไม่ง่วง แต่เพราะผู้หญิงข้างๆ นอนดิ้นหนักมาก กลิ้งเข้ามาหาเขาตลอด ขาแข้งวางพาดมั่วไปหมด
แถมยังกรนอีก
ยามดึก เขาได้แต่ยิ้มขื่นๆ ในใจ พรุ่งนี้กลับไปนอนโรงงานดีกว่า ทรมานเกินไป
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานแค่ไหน ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหวหลับไป
แต่พอหลับได้ไม่นานก็ต้องตื่นขึ้นมา เพราะนาฬิกาชีวิตที่แม่นยำของเขา
กำลังจะลุกขึ้น แต่ภาพตรงหน้าทำเอาเขาหน้าดำมืดไปเลย
เจียงเหยานอนดิ้นอีกแล้ว เมื่อคืนพอเขาหลับ เธอก็กลิ้งกลับเข้ามาในอ้อมแขนเขาอีก ตอนนี้ร่างทั้งสองแนบชิดกัน
เธอใส่ชุดนอนตัวใหญ่ เนินอกกลมกลึงของเธอแนบอยู่กับอกเขา
ขาวนวล นุ่มนิ่ม มีความนุ่มหยุ่น
เขากลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว สีหน้าดำปี๋
เขาดันไปคิดอะไรกับเจียงเหยาเข้าให้แล้ว เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
รู้สึกถึงความเปียกบนอก เขากัดฟันแน่น
“เจียงเหยา”
แทบจะพูดลอดฟันออกมาเลย
เจียงเหยาสะดุ้งตื่นขึ้นทันที
“อะ อะไรเหรอ?”
พอเธอเห็นสายตาเขาที่เหมือนพ่นไฟออกมาได้ ก็อดขนลุกไม่ได้
อะไรของเขาเนี่ย!
เช้าๆ ทำไมต้องทำหน้าโหดขนาดนี้
ถัดมา เธอก็ยิ้มแหยๆ อย่างเก้อๆ
“อะ เอ่อ ขอโทษนะ ฉันเช็ดให้นะ!”
นางร้ายคนนี้มันอะไรกันเนี่ย นอนยังไงถึงได้มีน้ำลายไหลออกมาอีก ทั้งที่ชาติก่อนเธอไม่เคยมีนิสัยนี้
เจียงเหยารีบร้อนจะหยิบผ้ามาเช็ดหน้าอกให้เขา แต่กู้เฉิงเจ๋อกลับกดมือเธอไว้
เห็นใต้ตาเขาคล้ำเป็นแพนด้า เจียงเหยาก็ถามอย่างเป็นห่วง “นอนไม่หลับเหรอ?”
กู้เฉิงเจ๋อบดฟันพูดว่า “เมื่อคืนเธอกรนทั้งคืนเลย!”
ไม่รู้ว่าเจียงเหยาคิดไปเองหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกว่าคำพูดของเขาแฝงด้วยความน้อยใจเล็กๆ
เธอยิ้มแหยๆ
“อาจจะเพราะฉันเหนื่อยเกินไป ฉันปกติไม่เคยกรนเลยนะ ฮ่าๆ!”
เจียงเหยาเกาหัว อย่างที่รู้กันว่าร่างกายนางร้ายนั้นอ้วนเกินไป คนอ้วนมักจะกรน
กู้เฉิงเจ๋อถึงกับขำออกมาอย่างหงุดหงิด ผู้หญิงคนนี้พูดโกหกไม่เคยเตรียมตัว
เห็นเธอทำท่าทางประจบประแจงอย่างระมัดระวัง ความโกรธในใจก็หายไปบ้าง
แล้วจู่ๆ เขาก็ถอดเสื้อกล้ามที่เปื้อนน้ำลายของเธอออกต่อหน้าเธอ
เจียงเหยาได้ยินเสียงตัวเองกลืนน้ำลายดังเอื๊อก โอ้โห
นี่แหละที่เขาเรียกว่า “ใส่เสื้อแล้วดูผอม ถอดเสื้อแล้วดูฟิต” ซิกแพ็กขึ้นเป็นลอน ทุกเซลล์ของร่างกายช่างน่าหลงใหล
“มองพอหรือยัง?”
เสียงเย็นเยียบของเขาดังขึ้นเหนือหัว เจียงเหยาสะดุ้งตื่นจากภวังค์
เธอเกาแก้มอย่างเขินๆ
พูดจริงๆ ถ้าเขาอยู่ในยุคปัจจุบัน แค่ไลฟ์สดโชว์กล้ามก็คงโกยเงินได้เยอะ ไม่แพ้นายแบบชายเลย
เจียงเหยาอยากจะพูดสวนกลับไปว่า “เราสองคนเป็นสามีภรรยากันนะ ร่างกายนาย ฉันจะดูยังไงก็ได้ มันเป็นสิทธิ์ของฉัน”
แต่พอเจอสายตาแสนกดดันของเขา เธอก็ถอดใจ
ยังไงเธอก็เป็นแค่นางร้าย ระหว่างเธอกับพระเอกไม่มีทางลงเอยกันได้ เธอไม่อยากเดินตามเส้นทางนางร้ายที่ชะตากรรมมีแต่จะต้องปะทะกับพระเอกหรอก พระเอกเป็นของนางเอก เธอไม่ขอแทรก
เช้าวันนั้น เจียงเหยาทำโจ๊กข้าวฟ่างกับไข่เจียวสองแผ่น กับผักดองอีกนิดหน่อย เป็นอันจบมื้อเช้า
กู้เฉิงเจ๋อกินอย่างสำรวม ทุกอิริยาบถดูสง่างาม
ดูแล้วรู้เลยว่าเป็นคนที่ไม่เคยอดมื้อกินมื้อ
แต่เจียงเหยากลับซดโจ๊กเสียงดัง
เขาขมวดคิ้ว ส่วนเธอก็แกล้งทำเป็นไม่เห็น เธอก็คนหยาบๆ แบบนี้ ทำอะไรประณีตไม่ได้หรอก
เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร ก้มหน้ากินข้าวของตัวเองเงียบๆ
พอวางชามลง เจียงเหยากำลังจะเก็บโต๊ะ คำพูดของเขากลับทำให้เธอชะงักไป!