อารมณ์ดีหายวับไปทันที เสียงแปลกๆ ขัดจังหวะความคิดของเจียงเหยา เธอก้มลงมองก็พบว่าเสียงนั้นมาจากท้องของตัวเอง
เธอฝืนยิ้มออกมา—ดูเหมือนว่าร่างอ้วนๆ นี้จะหิวแล้ว
เธอเดินไปดูในครัว สิ่งที่เห็นทำให้เธอขมวดคิ้วแน่น กลิ่นเหม็นเปรี้ยวแรงจนแทบสำลัก ขยะกองเป็นภูเขา หมั่นโถวนึ่งครึ่งลูกที่ทิ้งไว้นานจนขึ้นราดำ เต็มพื้นมีเมล็ดข้าวกระจายอยู่ หลายตัวกำลังเต้นระบำอยู่บนเมล็ดข้าวนั้น
พื้นครัวเต็มไปด้วยคราบน้ำมันแห้งกรัง อ่างล้างจานเต็มไปด้วยจานชามที่ทิ้งไว้นาน คราบเหลืองหม่นกับเศษอาหารเก่าทำให้กลิ่นเน่าเหม็นโชยขึ้นจนปวดหัว
เจียงเหยาถอนหายใจอย่างจนใจ เพิ่งหลุดเข้ามาในโลกนี้ ยังไม่มีที่ไป ยังไงก็ต้องอยู่ที่นี่ไปก่อน งั้นก็ทำความสะอาดให้เรียบร้อยซะเลย!
พูดแล้วก็ลุย เธอเก็บขยะ ถูพื้น
คราบน้ำมันบนพื้นนั้นเหนียวหนืดสุดๆ เจียงเหยาค้นอยู่นานกว่าจะเจอผงซักฟอกครึ่งถุง เอาผงซักฟอกละลายน้ำแล้วเอาไม้ถูพื้นชุบน้ำไปถูจนสะอาดหมดจด ล้างจานใบสุดท้ายเสร็จ เธอเปิดหน้าต่าง กลิ่นสดชื่นของดินและอากาศจากธรรมชาติลอยเข้ามา
เจียงเหยาสูดลมหายใจลึกๆ รับกลิ่นของธรรมชาติ
หลังจากลุยจัดการทั้งบ้าน เจียงเหยาก็หิวจนท้องแทบแบน ร่างกายอ้วน 100 กิโลพอขยับนิดหน่อยก็หอบแฮ่กๆ เธอล้มตัวลงบนโซฟาเก่า หายใจหนัก เสื้อผ้าเปียกชุ่มแนบลำตัวอ้วน ทำให้กลิ่นเหงื่อเหม็นโชยจนแทบอาเจียน
เธอเป็นคนรักความสะอาดมาก เห็นสภาพตัวเองแบบนี้แล้วรับไม่ไหวจริงๆ เธอลุกไปเปิดตู้เสื้อผ้า
เจ้าของเดิมของร่างนี้เป็นคนชอบแต่งตัว เสื้อผ้าในตู้มีไม่น้อย ส่วนใหญ่เป็นสีดำหรือสีเข้ม คงคิดว่าจะช่วยให้ดูผอมลง
แต่จะช่วยยังไงไหว น้ำหนักระดับนี้ ใส่อะไรก็เหมือนลูกบอลกลมอยู่ดี
เจียงเหยาหยิบชุดกระโปรงหลวมๆ หนึ่งชุด ยุคแปดศูนย์ ยังไม่มีเครื่องทำน้ำอุ่น เธอจึงเอาน้ำจากกระติกน้ำร้อนมาเทใส่กะละมัง แล้วยกไปห้องน้ำเพื่อล้างตัว
ระหว่างอาบน้ำ มองดูชั้นไขมันหลายชั้นที่พอกอยู่รอบเอว เจียงเหยาก็เศร้าอีกครั้ง ชาติก่อนเธอแม้ไม่ใช่สาวหุ่นเพรียวระดับนางงาม แต่ก็จัดว่าหุ่นดี เดินผ่านไปก็มีคนหันมอง
ตอนนี้ ร่างกายที่เต็มไปด้วยไขมันทำให้โอกาสที่จะมีผู้ชายเข้ามาหาแทบเป็นศูนย์ เธอไม่เชื่อหรอกว่าผู้ชายจะมองข้ามรูปร่างเธอไปเห็นจิตใจอันสูงส่งภายใน
พูดเล่นน่า แม้แต่เธอเองยังไม่เชื่อ ถ้าเป็นไปได้จริง พระเอกคงตกหลุมรักนางร้ายคนนี้ไปนานแล้ว
เพื่อคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น เธอต้องลดน้ำหนักให้ได้
เจียงเหยาเดินกลับไปที่ครัวค้นหาของกิน แต่บ้านนี้ไม่มีของกินเลย—จนขนาดนี้เลยเหรอ!?
จะให้ทำกับข้าวทั้งที่ไม่มีวัตถุดิบก็ไม่ไหว ท้องร้องเสียงดังโครกๆ เธอรู้สึกน้อยใจขึ้นมาเล็กน้อย ชาติก่อนเธอทำงานเหนื่อยแทบตาย วันละ 12 ชั่วโมงอย่างน้อย แต่ยังไงก็มีข้าวกินครบสามมื้อ ใครจะคิดว่าหลุดเข้ามาในนิยายแล้วจะจนถึงขนาดนี้
เธอหยิบถุงขยะจากพื้น ออกไปทิ้ง และเตรียมจะไปขอของกินแบบเชื่อจากร้านขายของชำในชุมชน ยุคนี้ยังสามารถซื้อของแบบเชื่อได้ คนก็ยังมีน้ำใจ ไม่เหมือนยุคปัจจุบันที่ไม่มีใครให้คุณเชื่ออะไรหรอก
โรงงานยาสูบของรัฐมีสวัสดิการดี สร้างตึกพักให้พนักงานและครอบครัวโดยเฉพาะ
มองตึกสไตล์โบราณ เจียงเหยารู้สึกตื่นตาตื่นใจ ถึงตึกเหล่านี้จะเทียบกับคอนโดสูงยุคใหม่ไม่ได้ แต่ก็มีเสน่ห์ในแบบของมัน
หน้าตึกมีถนนกว้างร่มรื่น ไม่เหมือนตึกสมัยใหม่ที่แทบไม่มีช่องว่างระหว่างตึกจนแสงแดดส่องไม่ถึง
สองข้างทางปลูกผักผลไม้หอมฟุ้ง เป็นผลงานจากคนในชุมชนที่ปลูกเอง
เจียงเหยาถูกบรรยากาศที่นี่ดึงดูดให้เดินช้าลง ตอนนี้เธออ้วนมาก การวิ่งจะทำให้เข่าเสียได้ง่าย การเดินเล่นแบบนี้จึงเหมาะที่สุด
ขณะที่เธอเดินอยู่ ก็มีร่างหนึ่งเดินมา ปะทะเธอเข้าเต็มๆ ทั้งที่ถนนกว้างมาก
เจียงเหยาตัวใหญ่น้ำหนักเยอะ จึงไม่ขยับแม้แต่น้อย แต่คนที่เดินชนกลับเซจนเกือบล้ม
คนที่เดินชนเธอสวยมาก สูง หุ่นดี ใบหน้าสวยจนต้องมองซ้ำ
แต่สีหน้าของคนสวยไม่ดีเลย เธอมองเจียงเหยาด้วยสายตาเหยียดๆ แล้วหัวเราะหึอย่างเย็นชา “โอ้ ฉันนึกว่าใคร ที่แท้ก็หมูอ้วนที่แย่งผู้ชายไปนั่นเอง!”
คำพูดของอีกฝ่าย ทำให้เจียงเหยารู้ทันทีว่า นี่คือนางเอกในนิยาย ซ่งเสวี่ยเจียว
จะว่าไปซ่งเสวี่ยเจียวก็ใช่จะเป็นคนดีอะไร เธอคบกับกู้เฉิงเจ๋อมานาน ฝ่ายชายขอแต่งงานหลายครั้งแต่เธอก็ไม่ยอมสักที
เธอบอกว่าอยากสอบเข้ามหาวิทยาลัย เรื่องแต่งงานค่อยว่ากันทีหลัง ขณะที่พระเอกอายุ 23 ครอบครัวก็เร่งให้แต่งงานมีลูก
กู้เฉิงเจ๋อเสนอว่าแต่งก่อนแต่ยังไม่ต้องมีลูก เขาจะสนับสนุนเธอเรียนหนังสือเต็มที่ แต่นั่นกลับไปกระตุ้นซ่งเสวี่ยเจียวให้โกรธเหมือนโดนเหยียบหาง
ซ่งเสวี่ยเจียวประกาศตัวว่าอยากเป็นผู้หญิงยุคใหม่ที่พึ่งพาตัวเอง พอพระเอกพูดแบบนั้น เหมือนเป็นการดูถูกว่าเธอพึ่งผู้ชาย เธอเลยตัดสินใจเลิกทันที
พระเอกเศร้า ดื่มเหล้า แล้วโดนนางร้ายฉวยโอกาสขึ้นเตียง
พูดกันตามตรง ซ่งเสวี่ยเจียวเองก็ไม่ได้มั่นคงอะไร เธอคิดว่าเรียนจบแล้วอาจเจอผู้ชายที่ดีกว่า จะไปสนใจผู้ชายที่ทำงานโรงงานทำไม
ถ้าจะบอกว่าเธอรอรักแท้ ก็อย่ามาหลอกกันเลย คนเราล้วนเห็นแก่ตัว
ถ้าเธอรักพระเอกจริง ก็ไม่ปฏิเสธการแต่งงานซ้ำๆ จนสุดท้ายต้องเลิกกัน
ใช่ นางร้ายขึ้นเตียงโดยไม่ได้รับอนุญาตก็น่ารังเกียจ แต่ซ่งเสวี่ยเจียวเองก็แย่ไม่ต่างกัน รู้ทั้งรู้ว่าพระเอกแต่งงานแล้ว ยังไปพัวพันอีก
ในอดีต ถ้าทำแบบนี้ มีหวังโดนจับโยนลงตะกร้าถ่วงน้ำไปแล้ว
“ไปปีนเตียงผู้ชาย แบบนี้ทำให้ผู้หญิงอย่างเราต้องอายจริงๆ เจียงเหยา เป็นเธอน่ะ ตายไปซะยังดีกว่า!”
ซ่งเสวี่ยเจียวโกรธจนพูดไม่หยุด
กู้เฉิงเจ๋อทั้งหล่อ ทั้งใจดี และยังปฏิบัติกับเธอดีมาก เธอพอใจในตัวเขา
แต่เธอไม่อยากแต่งงาน ยังอยากเป็นผู้หญิงยุคใหม่ อยากเห็นโลกกว้าง ไม่อยากผูกมัดกับชีวิตครอบครัวตั้งแต่อายุยังน้อย
เธอเองก็ไม่มั่นใจนักว่าเรียนจบแล้วจะไม่เจอคนที่ดีกว่า
การสอบเข้ามหาวิทยาลัยในยุคนี้ก็ยาก ถ้าสอบไม่ได้ อย่างน้อยเธอยังมีทางเลือกแต่งกับกู้เฉิงเจ๋อ
แต่ผู้หญิงอ้วนอย่างเจียงเหยากลับไปบีบให้เขาแต่งงาน ทำให้เธอหมดหนทางกลับมา เธอจะไม่โกรธได้ยังไง?
เจียงเหยารู้ทันทีว่านางเอกในนิยายไม่ใช่นางฟ้าผู้ใจดีอะไรหรอก—ดูสิ หางจิ้งจอกโผล่มาแล้ว!
“หึ! ตลกดีนะ ฉันกับกู้เฉิงเจ๋อคบกันด้วยความเต็มใจ นอนด้วยกันก็เพราะความรัก ยุคนี้สนับสนุนเสรีภาพในความรัก การแสวงหาความสุข แล้วเธอล่ะ เป็นหมาบ้าจากไหนเหรอ? เห่าใส่คนอื่นมั่วซั่วไปหมด”
เจียงเหยาไม่คิดจะยอมเธอหรอก
ก็แค่พระเอกโง่ๆ คนหนึ่ง ที่หลงคำพูดสวยหรูของซ่งเสวี่ยเจียว
หน้าซ่งเสวี่ยเจียวตอนนี้ขึ้นสีแดงแล้วก็ซีดสลับกันไปมา สวยจนแทบจะวาดเป็นภาพได้เลย!