"เป็นเธอจริงๆ ด้วย!"
อีกฝ่ายก็ดีใจมากเช่นกัน
คนที่มาเป็นคนใจดีที่ให้เจียงเหยาเช่าครัวของโรงงานเก่าไปใช้ นั่นก็คือผู้อำนวยการหวังแห่งโรงพิมพ์เก่า หวังเฉิงเว่ย
"สวัสดีค่ะ ผู้อำนวยการหวัง!"
เจียงเหยายิ้มทักทาย ถ้าไม่ได้รับความช่วยเหลือจากเขาให้เช่าสถานที่ทำอาหาร ตอนนี้เธอคงยังเก็บเงินไม่ได้ถึงหลักหลายร้อยหยวน
ต่อให้ในหัวมีแผนการหาเงินเป็นพันอย่าง แต่ถ้าไม่มีเงินทุนเริ่มต้น ก็ทำอะไรไม่ได้
"อย่าเรียกผู้อำนวยการเลย ฉันไม่ได้เป็นผู้อำนวยการมานานแล้ว"
หวังเฉิงเว่ยรีบโบกมือ
อายุก็พอจะเป็นพ่อของเจียงเหยาได้แล้ว เจียงเหยาเลยเรียกอย่างสุภาพว่า “ลุงหวัง”
"วันนี้ไม่ออกมาตั้งร้านเหรอ?"
เจียงเหยาเช่าครัวเก่าจากหวังเฉิงเว่ยเพื่อทำอาหารขาย เป็นงานเหนื่อยล้าทั้งวัน ไม่ค่อยมีเวลาว่าง
ตอนนี้เห็นเธอเดินเล่นอยู่นอกบ้าน หวังเฉิงเว่ยเลยรู้สึกแปลกใจ
"ตอนเย็นคนไม่ค่อยเยอะค่ะ ตอนนี้ฉันเลยตั้งร้านแค่ช่วงกลางวัน"
หวังเฉิงเว่ยพยักหน้า คนท้องถิ่นส่วนใหญ่กลับบ้านไปกินข้าวตอนเย็น ยอดขายจึงได้รับผลกระทบ
เจียงเหยนึกถึงตอนเคยคุยกับลุงหวังว่าเขาเปิดร้านขายเสื้อผ้าอยู่ในย่านใจกลางเมือง
ตอนนี้เธอกำลังสนใจเรื่องค้าขายเสื้อผ้า เลยอยากแลกเปลี่ยนประสบการณ์กับเขาสักหน่อย
"ว่าแต่...ลุงหวัง ร้านเสื้อผ้าของลุง—"
ยังไม่ทันพูดจบ หวังเฉิงเว่ยก็ชี้ไปข้างหลัง "นั่นไงล่ะ!"
ที่มุมปากปรากฏรอยยิ้มเจื่อนๆ
ทั้งสองคนเดินเข้าไปในร้าน ร้านของหวังเฉิงเว่ยก็ไม่ได้ต่างจากร้านอื่นมากนัก เสื้อผ้าวางกองรวมๆ กันไว้ให้ลูกค้าเลือก
ที่แย่กว่าคือ แบบเสื้อผ้าในร้านค่อนข้างเชยและล้าสมัย
มองดูจำนวนลูกค้าที่บางตา แล้วเห็นแววหม่นในแววตาของหวังเฉิงเว่ย ก็เดาได้ไม่ยากว่าธุรกิจไม่ดีเลย
ทำเลของร้านถือว่าใช้ได้ แต่ธุรกิจกลับเป็นแบบนี้ มันก็น่าเสียดายจริงๆ
เจียงเหยาก็สังเกตเห็นว่า เสื้อผ้าในร้านลุงหวังคุณภาพค่อนข้างดี
ไม่เหมือนร้านอื่นที่เน้นของถูก คุณภาพก็แย่ตาม
ยังไม่ทันที่เจียงเหยาจะพูดอะไร หวังเฉิงเว่ยก็พูดขึ้นก่อน
"ธุรกิจแย่ลงทุกวัน ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป คงหาเงินจ่ายค่าเช่าร้านไม่ได้แน่"
เจียงเหยาขมวดคิ้ว
"ลุงหวัง ทำเลร้านของลุงดีมากเลยนะ เสื้อผ้าก็คุณภาพดี หรือว่าราคาแพงเกินไปหรือเปล่า?"
ก็แน่ล่ะ ทำเลร้านอยู่ในย่านกลางเมือง รวมถึงต้นทุนสินค้า และค่าจ้างพนักงาน ถ้ารวมเข้าไปในราคาขาย เสื้อผ้าก็ต้องแพงเป็นธรรมดา
เมื่อได้ยินราคาที่หวังเฉิงเว่ยบอก เจียงเหยาก็อ้าปากค้าง
ราคานี้ไม่ค่อยสวยเท่าไหร่เลย เทียบได้กับราคาของห้างสรรพสินค้าเลยด้วยซ้ำ
ถึงแม้ทำเลจะดี แต่คุณภาพและรูปแบบยังห่างจากห้างพอสมควร
แบบเสื้อผ้าก็ไม่ค่อยทันสมัย ไม่ถูกใจคนหนุ่มสาว จุดแข็งเดียวคือคุณภาพผ้าที่ดี
เสื้อโค้ทหนึ่งตัวราคาเกินร้อยหยวน เสื้อยืดธรรมดาก็สามสิบหยวน นี่มันยุคแปดศูนย์ ที่เงินเดือนคนส่วนใหญ่แค่สามสิบถึงห้าสิบหยวนเอง
ยังต้องเลี้ยงดูครอบครัวอีก ราคาขนาดนี้ถือว่าแรงมาก
เห็นท่าทีตกใจของเจียงเหยา หวังเฉิงเว่ยก็ปวดหัวเหมือนกัน "ก็ทำอะไรไม่ได้ ต้นทุนสูง ค่าเช่าร้าน ค่าพนักงาน ฉันจะทำฟรีๆ ก็ไม่ได้"
เขาก็กลุ้มใจเหมือนกัน
นอกจากราคาแพงแล้ว แบบเสื้อผ้าก็ไม่ใหม่ ไม่แปลกที่ขายไม่ออก
เขาเองก็รู้ปัญหาของร้าน แต่อยากจะเอาเสื้อผ้าแบบใหม่เข้ามาขาย แต่สินค้าคงคลังยังเยอะอยู่
เงินทุนก็ยังไม่คืน ยังไม่มีเงินหมุนไปซื้อของใหม่
กลายเป็นวัฏจักรที่แย่ลงเรื่อยๆ ของเก่าขายไม่ออก ของใหม่ก็ไม่มีเงินซื้อ ธุรกิจยิ่งแย่ลงทุกวัน
ยังต้องจ่ายค่าจ้าง จ่ายค่าเช่าร้าน ทุกวันเหมือนเอาเงินออก
จนเครียดจนเป็นแผลร้อนในไปหมดแล้ว
เขาเองก็อยากลองเสี่ยงเอาของใหม่เข้าร้าน แต่กลัวว่าของใหม่จะขายไม่ออกอีก แบบนั้นคงจะยิ่งเละ
ในเมืองมีร้านขายเสื้อผ้าเยอะมาก บางคนไม่มีหน้าร้าน ยังสามารถขายได้ในราคาถูกกว่าเขาอีก
ในเมื่อก่อนหน้านี้ลุงหวังเคยช่วยเธอ ตอนนี้เจอปัญหาแบบนี้ เจียงเหยาก็เลยช่วยเสนอไอเดีย
เธอมาจากอนาคต ซึ่งพ่อค้าแม่ค้าในยุคนั้นใช้วิธีการทุกรูปแบบเพื่อเพิ่มยอดขาย
เจียงเหยาเสนอไอเดียสองสามอย่าง หวังเฉิงเว่ยตาเป็นประกายทันที
ทั้งสองคนคุยกันทั้งบ่าย เวลาผ่านไปไว จนถึงเวลาเย็น
หวังเฉิงเว่ยยืนยันจะเลี้ยงข้าวเจียงเหยา แลกกับการขอเรียนรู้เพิ่มเติม
เจียงเหยาก็เขิน เพราะเดิมทีเธออยากจะมาขอเรียนจากเขา แต่กลับกลายเป็นอีกฝ่ายขอเรียนจากเธอแทน
แต่พออีกฝ่ายอุตส่าห์เชิญด้วยความจริงใจ เธอก็เลยตอบตกลง
ตอนกินข้าว ทั้งสองก็พูดคุยกันถึงรายละเอียดต่างๆ
เจียงเหยาเสนอแผนการจัดโปรโมชัน
จัดโปร 3 วัน ช่วงนี้เสื้อผ้าทั้งร้านลดราคา 20% พร้อมสิทธิ์จับฉลากฟรี
ของรางวัลมีทั้งจักรยานรุ่น 28 นิ้ว จักรเย็บผ้า และหม้อหุงข้าวไฟฟ้า
ของรางวัลล้วนเป็นของที่มีประโยชน์ในชีวิตประจำวัน
แม้เสื้อผ้าราคาแพง แต่พอลดราคา 20% ก็ถือว่าคุ้มค่า และยังได้ลุ้นรางวัลใหญ่ด้วย ยิ่งกระตุ้นความสนใจของลูกค้า
เจียงเหยายังบอกให้หวังเฉิงเว่ยเตรียมรางวัลปลอบใจเพิ่มอีก เช่น ผ้าขนหนู สบู่ ซึ่งเป็นของใช้ประจำวัน
รางวัลใหญ่จะจับแจกทุกวัน รวม 3 วัน มีจักรยาน 3 คัน จักรเย็บผ้า 3 เครื่อง หม้อหุงข้าว 3 ใบ
ของรางวัลแต่ละอย่าง ราคาก็สูงตั้งแต่ 100 200 หยวนขึ้นไป
ในยุคที่เงินเดือนคนส่วนใหญ่แค่สามสิบถึงห้าสิบหยวน แน่นอนว่ามีแรงดึงดูดมาก
เจียงเหยายังแนะนำให้หวังเฉิงเว่ยหาที่แขวนเสื้อให้มากขึ้น แขวนเสื้อผ้าทั้งหมดบนราว ไม่ควรกองรวมกัน
ในเมื่อมีหน้าร้านแล้ว ก็ควรทำให้ดูเป็นร้าน ไม่ใช่เหมือนร้านแผงลอย
การวางเสื้อผ้าแบบกองรวมกันจะลดคุณค่าของสินค้า
หวังเฉิงเว่ยก็รู้สึกละอาย เขาเองก็ตามไม่ทันคนรุ่นใหม่
เขาเคยคิดว่าแค่ของมีคุณภาพก็ขายได้แล้ว
แต่พอคุยกับเจียงเหยา ก็รู้ว่าคิดผิดมาก
ไม่มีใครสังเกตเลยว่า ขณะที่เจียงเหยากับหวังเฉิงเว่ยคุยกันอย่างออกรส
ที่โต๊ะข้างๆ มีคนงานจากโรงงานยาสูบนั่งอยู่หลายคน
ส่วนใหญ่เป็นผู้ชาย เจียงเหยาแม้จะจำชื่อพวกเขาไม่ได้ แต่พวกเขากลับจำเธอได้
หลายคนเคยไปร่วมงานแต่งของเจียงเหยากับกู้เฉิงเจ๋อมาแล้ว
ชายหนุ่มกลุ่มนั้นต่างก็เชื่อว่าเจียงเหยาหักหลังกู้เฉิงเจ๋อ
ก่อนหน้านี้ก็มีข่าวลือว่าเธอมีเรื่องชู้สาว
ตอนนี้มาเห็นกับตาว่าเจียงเหยาคุยหัวเราะกับชายแก่คนหนึ่ง ก็เข้าใจทันที
ไม่แปลกที่มีใครจะชอบผู้หญิงอ้วนคนนั้น เพราะจริงๆ แล้วเธอคบกับชายแก่
กู้เฉิงเจ๋อเป็นคนดี เป็นที่รักในโรงงาน ไม่ถือตัว ชอบช่วยเหลือผู้อื่น
แต่กลับโดนผู้หญิงอ้วนใช้วิธีสกปรกบีบให้แต่งงาน พอสมหวังก็ไม่เห็นค่า
แถมยังนอกใจอีก
เจียงเหยาถูกพวกเขาสาปแช่งในใจไปถึงบรรพบุรุษสิบแปดรุ่น
ชายหนุ่มพวกนั้นสบตากันแล้วก็ตัดสินใจแน่วแน่
กลับถึงโรงงานเมื่อไร จะรีบไปฟ้องกู้เฉิงเจ๋อทันที
กู้เฉิงเจ๋อพอเลิกงาน ก็รีบไปที่แผงลอยของเจียงเหยา แต่ไม่เห็นเธออยู่ ก็รู้สึกกังวล
เป็นลูกค้าขาประจำคนหนึ่งที่จำเขาได้ จึงบอกว่าเจียงเหยาไม่ได้มาตั้งร้านช่วงบ่าย
กู้เฉิงเจ๋อขมวดคิ้ว ขอบคุณลุงคนนั้นด้วยความสุภาพ
จากนั้นก็ไปดูที่ห้องครัวที่เช่าไว้ ประตูล็อกอยู่
เขาจึงกลับไปที่บ้านพักคนงาน โรงงาน
พอจอดรถเสร็จ ก็มีเพื่อนร่วมงานในโรงงานหลายคนวิ่งเข้ามาหา
แล้วก็ปล่อยข่าวช็อกให้เขาทันที...