พอนึกถึงเรื่องราวในชาติที่แล้ว เจียงเหยาก็ถอนหายใจเงียบๆ กับตัวเอง
ตอนที่เธอเพิ่งเรียนจบใหม่ๆ ก็เคยเป็นเด็กสาวที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นเหมือนกัน ตอนนั้นเธอลากกระเป๋าเดินทางใบเดียวมุ่งหน้าไปหางานทำที่ปักกิ่งเหนือ บริษัทที่เธอไปทำงานด้วยยังเลื่อนการจ่ายเงินเดือนอีก ตอนที่แย่ที่สุดมีเงินติดตัวอยู่แค่ 5 หยวน ไม่กล้านั่งรถเมล์ด้วยซ้ำ
เงิน 5 หยวนซื้อได้แค่บะหมี่ถ้วยหนึ่ง แถมไม่มีแม้แต่ไส้กรอกให้เติม
คิดถึงราคาของยุคแปดศูนย์ แล้วก็รู้สึกว่าน่าอยู่กว่าเยอะ อย่างน้อยเงิน 5 หยวนก็ไม่ทำให้ลำบากขนาดนั้น
ตอนที่เพื่อนเก่าซึ่งเคยเป็นคนเรียนเก่งบอกว่า "ฉันกลายเป็นคนที่ฉันเคยเกลียดมากที่สุด" เจียงเหยาก็นึกกับตัวเองว่า...แล้วตัวเธอล่ะ ไม่เหมือนกันเหรอ?
เธอทำงานขายของ ถึงแม้จะไม่ได้ขายผลิตภัณฑ์สุขภาพหรือหลอกลวงคนแก่แบบเพื่อน แต่การขายของยังไงก็ต้องใช้คำพูดที่โกหกบ้างอยู่ดี เช่น ตอนขายเครื่องสำอางให้ลูกค้าที่หน้าตาไม่ดี ผิวก็แย่ แต่เธอก็ยังต้องพูดว่าอีกฝ่ายดูมีเสน่ห์ ทั้งหมดก็เพื่อให้ลูกค้าซื้อของ
ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากทำงานตรงสายวิชาที่เรียนมา แต่ก่อนอื่นเธอต้องเอาตัวรอดก่อน
งานขายส่วนใหญ่ต้องทำงานล่วงเวลา บริษัทจะมีหอพักให้พักฟรี ตอนนั้นเธอเพิ่งเริ่มทำงาน เงินเดือนเท่าไรไม่สนใจ สนใจแค่ว่ามีข้าวให้กิน มีที่ให้นอนหรือเปล่า
ในเมืองใหญ่ การเช่าห้องต้องจ่ายค่ามัดจำหนึ่งเดือน ล่วงหน้าอีกสามเดือน แถมยังต้องมีค่านายหน้าอีกเดือน รวมแล้วต้องจ่ายห้าเดือน
ในโลกยุคหลัง แค่ห้องเล็กๆ ที่ไม่น่าสนใจก็ยังต้องเสียค่าเช่าราวๆ 2,000-3,000 หยวน
เงินหมื่นกว่าหยวนสำหรับเด็กที่เพิ่งจบใหม่ มันเป็นจำนวนเงินที่ใหญ่มาก
ถึงแม้ว่าเงินในยุคหลังจะไม่มีค่ามากเท่ายุคแปดศูนย์ แต่เงินหมื่นก็ยังอยู่ได้สองสามเดือน
"แน่นอนว่าไม่ใช่! เธอคิดไปถึงไหนกันเนี่ย!" กู้เฉิงเจ๋อเริ่มรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย
ครอบครัวเขามีฐานะดี พ่อแม่สอนเขากับน้องสาวมาตั้งแต่เด็กว่าต้องตั้งใจเรียน
ในยุคนี้ ความรู้คือสิ่งที่จะเปลี่ยนแปลงโชคชะตาได้ ขอแค่สอบติดมหาวิทยาลัย ก็เหมือนได้งานประจำที่มั่นคง
อย่างเขาเอง ต่อให้ไม่ได้เรียนมหาวิทยาลัย พ่อแม่ก็ยังสามารถฝากงานให้เขาได้ แต่การได้งานจากเส้นสายมันไม่เหมือนกับที่รัฐจัดสรรให้เลย
งานที่เขาทำตอนนี้คือรัฐจัดสรรให้ ต่อให้พ่อแม่มีเส้นสายแค่ไหน ก็ไม่มีทางฝากงานในเมืองให้เขาได้มากสุดก็แค่ฝากงานให้ในอำเภอเท่านั้น ซึ่งเงินเดือนในอำเภอก็เทียบกับในเมืองไม่ได้เลย
เขาเองก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยในฐานะตัวแทนของทหารแรงงานและเกษตรกร ซึ่งต้องแข่งขันกันอย่างดุเดือด
“ถ้าเธออยากสอบเข้ามหาวิทยาลัย ฉันก็สนับสนุนนะ”
กู้เฉิงเจ๋อพูดช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ
เจียงเหยาหลุดหัวเราะ “รู้แล้วล่ะ ฉันยังไม่ได้อยากเรียนต่อหรอก ตอนนี้ฉันชอบเงินเล็กๆ น้อยๆ มากกว่าปริญญา!”
เธอดูผอมลงจริงๆ เมื่อก่อนเวลายิ้ม ตาจะหรี่จนกลายเป็นเส้น แต่ตอนนี้ดวงตาดูใหญ่ขึ้นเยอะ
กู้เฉิงเจ๋อไอแห้งๆ เพื่อกลบความเขิน
“พรุ่งนี้ต้องรีบขึ้นรถไฟ กลับกันเถอะ!”
พูดจบเขาก็เดินนำไปโดยไม่หันกลับมามองเจียงเหยาอีก
ตอนบ่ายวันนี้ เจียงเหยาไปถอนเงิน 500 หยวนออกจากสมุดเงินฝาก เดี๋ยวนี้เวลาออกนอกบ้านทุกคนก็พกเงินสดกันทั้งนั้น
เธอเย็บกระเป๋าไว้ข้างในกางเกงเพื่อเก็บเงิน หลายคนก็นิยมทำแบบนี้กัน ส่วนข้างนอกก็แค่พกเงินไว้เล็กน้อย
เงินกำไรจากการขายของวันนี้ราวๆ 80 หยวน เจียงเหยาเก็บไว้ในกระเป๋านอก ส่วน 500 หยวนซ่อนไว้ในกระเป๋าที่เย็บไว้ในกางเกง
ส่วนอีก 500 หยวนที่ยืมกู้เฉิงเจ๋อมา เจียงเหยาเย็บไว้ในกระเป๋าเสื้อ เย็บปิดด้วยเข็มด้ายเลย กะว่าค่อยเอาออกตอนถึงปักกิ่งเหนือ
บนรถไฟมีพวกขโมยเยอะ เงินต้องเก็บไว้ให้ดี
ตอนกลางคืน เจียงเหยาต้มไข่เพิ่มอีกหลายฟอง ทำเป็นไข่ต้มชา แล้วก็เอาแป้งที่หมักไว้ตอนบ่ายไปทอดเป็นแผ่น มีแป้งทอดทั้งหมดสิบแผ่น เป็นอาหารเช้าสำหรับสองคนพรุ่งนี้
เตรียมทุกอย่างเสร็จ ทั้งสองคนถึงได้ล้มตัวลงนอน
วันรุ่งขึ้น กู้เฉิงเจ๋อก็เป็นคนปลุกเจียงเหยาอีกครั้ง
ทั้งสองคนรีบล้างหน้าแปรงฟัน แล้วก็ออกไปขึ้นรถเมล์
สถานีรถไฟในยุคแปดศูนย์ คึกคักกว่ายุคหลังมาก ตอนที่ทั้งสองไปถึง ก็เห็นคนเร่ร่อนมากมายมานอนอยู่ที่สถานี
มีผู้โดยสารหลายคนรอรถอยู่ก็นั่งหลับอยู่ที่เก้าอี้ในสถานี ดูท่าทางจะอยู่ที่นี่ทั้งคืน
ดีที่ไม่ต้องรอนาน ตรวจตั๋วเสร็จ ก็มาถึงชานชาลา
เสียงเครื่องยนต์คำรามลั่น รถไฟหัวเขียวเคลื่อนเข้ามา เจียงเหยามองรถไฟด้วยสายตาอบอุ่น
รู้สึกเหมือนภาพบางอย่างจากชาติที่แล้วซ้อนทับขึ้นมา
ตอนที่เธอนั่งรถไฟครั้งแรกก็คือรถไฟหัวเขียว ตอนนั้นกำลังไปเรียนมหาวิทยาลัย ตั๋วนักเรียนลดครึ่งราคา
รถไฟหัวเขียววิ่งช้า สู้รถไฟความเร็วสูงไม่ได้ แต่ราคาถูกมาก
ทั้งสองคนขึ้นรถไฟแล้วไปหาที่นั่ง
ในรถไฟมีคนเยอะมาก มีหลายคนที่ซื้อตั๋วยืน
ตู้โดยสารแน่นขนัด โชคดีที่ทั้งสองมีที่นั่งของตัวเอง ที่นั่งของเจียงเหยาอยู่ติดหน้าต่าง เธอมองรถไฟที่เคลื่อนผ่านไปด้วยใจที่ล่องลอยเหมือนจะบินไปถึงปักกิ่งเหนือแล้ว
สุดท้ายในชาติที่แล้ว เธอก็ไปต่อสู้อยู่คนเดียวที่ปักกิ่งเหนือ
เจียงเหยามองออกไปนอกหน้าต่างไม่กะพริบตา ยุคแปดศูนย์ ไม่มีตึกสูงระฟ้า ทุกอย่างเต็มไปด้วยกลิ่นอายแห่งกาลเวลา
ใจของเธอกลับรู้สึกสงบอย่างบอกไม่ถูก เธอไม่คิดถึงจุดหมายปลายทางมากนัก แต่กลับเพลิดเพลินกับทิวทัศน์ระหว่างทาง ซึ่งก็ถือเป็นความสวยงามรูปแบบหนึ่ง
ในยุคหลัง คนขึ้นรถไฟก็จะใส่หูฟัง ถือมือถือดูวิดีโอ ไม่มีใครมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนสมัยนี้อีกแล้ว
พอถึงเวลาอาหาร มีพนักงานบนรถไฟเข็นรถอาหารมาพร้อมเสียงเรียกขายข้าวกล่อง ไก่ย่าง ข้าวต้มสมุนไพร
สายตาของเจียงเหยาก็หันไปมองทันที
ของบนรถไฟราคาแพงกว่าข้างนอกหนึ่งถึงสองเท่า
"เราซื้อข้าวกล่องกันดีไหม" หญิงสาวคนหนึ่งพูดกับผู้ชายข้างๆ
ผู้ชายขมวดคิ้ว "ข้าวกล่องมีอะไรอร่อย ก็แค่ผัดมันฝรั่งกับไข่เค็มครึ่งฟอง กินหมั่นโถวที่เรานำมาดีกว่า"
พูดจบก็หยิบกล่องข้าวที่เตรียมมาออกมา ข้างในมีหมั่นโถวขาวสองก้อน
กู้เฉิงเจ๋อก็ถามเจียงเหยาว่าอยากกินข้าวกล่องไหม
เจียงเหยาส่ายหน้า แล้วหยิบไข่ต้มชากับแป้งทอดที่เตรียมไว้จากกระเป๋า
พอพนักงานขายเดินมาใกล้ กู้เฉิงเจ๋อก็สั่งไก่ย่างหนึ่งชุด
ราคาชุดละ 4 หยวน ไม่ใช่ไก่ทั้งตัว แต่มีอยู่สี่ชิ้นใหญ่
เจียงเหยาบ่นเขาว่าฟุ่มเฟือย แต่กู้เฉิงเจ๋อกลับเอาชิ้นไก่ที่ใหญ่ที่สุดวางลงบนแผ่นแป้งของเจียงเหยา
“ใส่ไก่ลงไปกินพร้อมแป้ง”
ไก่ยังร้อนอยู่ พอกินคู่กับแป้งที่เย็นลงแล้วก็ได้รสชาติแปลกใหม่
หญิงสาวตรงข้ามมองผู้ชายข้างๆ แล้วรู้สึกไม่พอใจ
ผู้ชายหลบสายตาเธอทันที
พอเห็นว่าพนักงานจะเดินผ่าน หญิงสาวก็พูดขึ้น
“ฉันก็อยากกินไก่ย่าง!”
ชายคนนั้นไม่สามารถแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ได้อีกต่อไป
“นี่เรียกว่าไก่ย่างตรงไหน มีแค่สองชิ้น ยังไม่พอให้ติดซอกฟันเลย ราคานี้ออกไปข้างนอกก็ซื้อไก่ได้ทั้งตัวแล้ว”
ในคำพูดแฝงความหมายว่า ใครซื้อของบนรถไฟคนนั้นโง่
ไก่ย่างหนึ่งชุดมีสี่ชิ้น กู้เฉิงเจ๋อให้เจียงเหยาสามชิ้น ตัวเองกินแค่ชิ้นเดียว
หญิงสาวมองเจียงเหยาที่นั่งตรงข้ามด้วยสายตาอิจฉา
พอพนักงานขายเดินจากไป ชายคนนั้นก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แล้วยิ้มให้หญิงสาวข้างๆ “กินหมั่นโถวเถอะ หมั่นโถวดีกว่าเยอะ”
พูดจบก็กัดหมั่นโถวคำโต แสดงท่าทางเกินจริง เหมือนกำลังกินอาหารรสเลิศ
หญิงสาวหน้ามืดลง หยิบหมั่นโถวครึ่งก้อนที่กินไม่หมดโยนใส่ผู้ชายตรงหน้า “กินหมั่นโถวของคุณไปเถอะ!”