เรื่องหลูซานเลี่ยน กำลังดังมาก พอสองคนไปถึงโรงหนัง ก็เห็นเลยว่ามีคนต่อแถวซื้อตั๋วเพียบ
ฝ่ายชายล็อกจักรยานให้เรียบร้อย เจียงเหยาหยิบของจากตะกร้าหน้าจักรยานออกมา เหลือบเห็นไฟฉายในตะกร้า
แววตาเธอชะงักไปเล็กน้อย ที่แท้เขาวางแผนจะมาส่งเธอตั้งแต่แรกแล้ว
เธอจึงหยิบไฟฉายเก็บใส่กระเป๋าตัวเองไว้ก่อน
กู้เฉิงเจ๋อเดินไปซื้อตั๋วหนัง
ส่วนเจียงเหยาก็ไปซื้อน้ำอัดลมมาสองขวด
ตั๋วหนังใบละ 2 เหมา 5 เฟิน ราคาถือว่าเหมาะสมมาก
เจียงเหยารู้สึกทึ่งกับหนังเรื่องนี้จริงๆ
แค่ตั๋วใบละ 2 เหมา 5 ยังทำรายได้แตะพันล้าน
ตอนนี้เธอก็เป็นส่วนหนึ่งของรายได้นั้นแล้ว
“ดื่มน้ำอัดลมหน่อยสิ”
เจียงเหยายื่นน้ำอัดลมให้ฝ่ายชาย
กู้เฉิงเจ๋อรับไว้ รอบที่พวกเขาจะดูคือรอบสามทุ่มครึ่ง
หนังจบประมาณห้าทุ่ม ใช้เวลา 81 นาที
ตอนนี้ยังไม่ถึงสามทุ่ม จะให้ยืนรอก็คงน่าเบื่อเกินไป
“งั้นเราเดินเล่นกันหน่อยไหม?”
กู้เฉิงเจ๋อเสนอ เจียงเหยาพยักหน้าเห็นด้วย
เดินเล่นก็ได้ เธอมีไขมันสะสมเต็มตัว ไม่รู้เมื่อไหร่จะผอมลงสักที
เดือนนี้เธอคุมอาหารมาตลอด รู้สึกว่าร่างกายเปลี่ยนไปนิดหน่อย
น้ำหนักน่าจะลดไปบ้าง แต่ที่บ้านไม่มีเครื่องชั่ง เลยไม่รู้แน่ชัดว่าลดไปเท่าไหร่
ทั้งสองคนไม่ได้พูดอะไรกันจริงจัง เดินเล่นกันเงียบๆ
เจียงเหยากำลังพยายามนึกพล็อตในนิยาย ว่าจะหาโอกาสทำเงินอะไรได้อีกไหม
แต่คิดวนอยู่หลายรอบก็ยังนึกอะไรไม่ออก
นิยายเล่มนี้เน้นเรื่องความรักของพระนาง
เรื่องการทำธุรกิจของพระเอกแทบไม่มีรายละเอียด
มีแค่เขาใช้สมองไว รู้จักคว้าโอกาส… แค่นั้นเลย
ไม่ได้ช่วยอะไรเธอเลยสักนิด
คิดแล้วรู้สึกหงุดหงิด
ทำไมเธอถึงได้ซวยขนาดนี้
เกิดเรื่องประหลาดแบบหลุดเข้ามาในนิยายยังจะเกิดขึ้นได้
แต่ทำไมไม่ให้เธอได้พรพิเศษบ้าง
อย่างพื้นที่วิเศษ หรือพลังวิเศษอะไรสักอย่าง
ดูคนอื่นที่หลุดมาแต่ละคนสิ
มีพลัง มีพื้นที่ มีพรพิเศษสารพัด
ส่วนเธอได้อะไรบ้าง? ไม่มีเลย
แถมยังมาเริ่มต้นด้วยสภาพเละๆ อีกต่างหาก
หน้าตาไม่ดี อ้วน ยังมีสามีหล่อแต่แตะต้องไม่ได้
สุดท้ายก็แค่นางร้ายที่น่าสงสารอีก!
กู้เฉิงเจ๋อก็ไม่ใช่คนพูดเก่งอะไร
เจียงเหยาไม่พูด เขาก็ไม่ได้หาเรื่องมาชวนคุย
แต่สายตาเขาก็ยังคอยมองเธออยู่เสมอ
เสียดายที่เจียงเหยากำลังมัวแต่คิดเรื่องของตัวเอง
เลยไม่ทันได้สังเกตว่าเขามองเธออยู่
สุดท้ายกู้เฉิงเจ๋อก็อดไม่ไหว พูดอะไรขึ้นมาสักอย่างเพื่อคลายความเงียบ
“น้ำอัดลมนี้อร่อยดีนะ!”
เจียงเหยากลอกตา เหลือบมองน้ำอัดลมในมือเขาที่เหลือครึ่งขวด
เด็กไม่เด็กก็ไม่รู้… เธอช่วยทำทีว่าเห็นด้วย ดื่มเข้าไปหนึ่งอึกใหญ่
แล้วพยักหน้าเบาๆ “ใช่ อร่อยดี”
ถ้ามีไก่ทอด กุ้งเผา เบียร์เย็นๆ มาด้วยล่ะก็ จะเพอร์เฟ็กต์เลย
เธอแอบคิดในใจ
แต่พอมองตัวเองที่ยังอ้วนขนาดนี้
ของกินพวกนั้นคงมีแค่ในฝันเท่านั้นล่ะ
“นี่เป็นเบอร์โทรของที่ทำงานฉัน พอเธอไปถึงปักกิ่ง ถ้ามีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ก็โทรกลับมาที่โรงงานได้เลย”
กู้เฉิงเจ๋อยื่นกระดาษแผ่นเล็กๆ ให้เธอ
“ไม่ต้องเสียดายค่าโทรศัพท์”
เขาเสริมอีกหนึ่งประโยค
ใช่เลย ยุคนี้ค่าโทรแพงมาก นาทีละหนึ่งหยวน
บางครั้งต้องรอคิวต่อสายเกือบครึ่งชั่วโมง
พอนึกถึงยุคอนาคตที่มีวิดีโอคอลใน WeChat แล้ว
อดรู้สึกเสียดายไม่ได้
ยุคแปดศูนย์ การสื่อสารยังล้าหลังเกินไป
เจียงเหยากำกระดาษไว้แน่น แล้วพยักหน้า
“เข้าใจแล้ว”
“ตอนกลางคืนก็รีบกลับห้องพัก อย่าไปเปิดแผงขายของบนถนนอีกนะ สถานีรถไฟมีทั้งคนดีและคนไม่ดี เธอเป็นผู้หญิงอยู่คนเดียว ไม่ปลอดภัย”
กู้เฉิงเจ๋อกำชับอีก
“ถ้าอยู่ข้างนอก อยากกินอะไรก็ซื้อเลย ไม่ต้องเสียดายเงินหรอก”
น้ำเสียงเขาคล้ายกับกำลังบ่นเบาๆ กับตัวเอง
เจียงเหยาไม่เข้าใจ
ท้องฟ้าเริ่มมืดลงแล้ว เธอมองไม่เห็นสีหน้าของเขา
แต่กลับรู้สึกได้ถึงความจริงใจในคำพูดนั้น
ผู้ชายคนนี้ ตอนกลางคืนกลับพูดมากผิดปกติ
แถมยังชวนเธอมาดูหนังอีก
เจียงเหยารู้สึกแปลกๆ อยู่บ้าง
“ได้”
เธอตอบตามน้ำ โดยไม่ได้คิดอะไรมาก
อาจเป็นเพราะลึกๆ แล้ว
เธอก็กลัวจะเผลอทุ่มเทใจให้เขามากเกินไป
กลัวว่าตัวเองจะตกหลุมรัก
แล้วสุดท้ายก็ต้องเจ็บ เพราะรักนั้นไม่มีทางสมหวัง
นั่นไม่ใช่สิ่งที่เจียงเหยาต้องการเลย
บรรยากาศแปลกๆ นี้
ส่วนใหญ่เป็นกู้เฉิงเจ๋อที่พูด
เจียงเหยาเพียงตอบบ้างบางครั้ง
ทั้งสองเดินเคียงข้างกัน
ถ้าไม่ติดว่าเจียงเหยาน้ำหนักเกิน
รูปร่างสูง-ต่ำของทั้งคู่ดูจะเหมาะสมกันมาก
เพียงแต่ไขมันที่เกินของเธอ กลบเสน่ห์เอาไว้หมด
กลางคืนเงียบสงัด
เหมือนมีบางอย่างกำลังเปลี่ยนแปลงเงียบๆ
หรือบางทีอาจจะเปลี่ยนไปแล้วโดยไม่รู้ตัว
ทั้งสองเดินเล่นกันสักพัก พอใกล้เวลา
ก็เดินกลับเข้าไปในโรงหนัง
เลือกที่นั่งตามเบอร์บนตั๋ว
โรงหนังคนเต็มหมด ส่วนใหญ่เป็นคนหนุ่มสาว
ก็คงไม่แปลก เพราะหนังรักแบบนี้
วัยรุ่นน่าจะเป็นกลุ่มเป้าหมายหลัก
ตั๋วใบละ 2 เหมา 5 เฟิน
ลุงๆ ป้าๆ คงเสียดายเงิน ไม่ค่อยมีใครมาดู
ถ้าเทียบกับดารายุคหลัง
ดารายุคแปดศูนย์ ถือว่าสวยหล่อจริงๆ
สวยแบบธรรมชาติ ไม่ใช่หน้าเดียวกันเหมือนยุคหลังที่ผ่านศัลยกรรม
หุ่นอวบๆ หน่อย ยังดูสวยได้
เจียงเหยาแอบคิด
ถ้าเธอหลุดไปยุคถังล่ะก็ คงฮอตแน่
ยุคนั้นยิ่งอ้วนยิ่งสวย
น้ำหนัก 200 กว่าเธอ อาจได้เป็นถึงพระสนมก็ได้
แต่คิดไปไกลแล้ว
อ้วนเกินไปก็ไม่ดี เดินแค่ไม่กี่ก้าวก็หอบ
แถมต้นขายังถูจนแดงหมด
เนื้อเรื่องในหนังถือว่าคลาสสิก
แค่การสบตากันของพระนาง
ก็สื่อถึงความรู้สึกได้อย่างลึกซึ้ง
ไม่เหมือนหนังยุคหลัง
ที่ชอบใช้ฉากจูบแรงๆ จนปากเบี้ยว
ก็ยังไม่สามารถสื่ออารมณ์ได้ดีเท่านี้เลย
ตอนถึงฉากพีค
นางเอกจูบพระเอกที่แก้ม
โอ้โห… ปีแปดศูนย์ ยังอนุรักษ์นิยมมาก
คนทั้งโรงแทบจะกลั้นหายใจ
แค่ฉากนี้ก็มีเสียงสูดลมหายใจดังทั่วโรง
เจียงเหยานั่งบ่นในใจ
แค่นี้จะตกใจอะไรขนาดนั้น
ถ้าให้พวกเขาไปดูหนังยุคหลังที่มีฉากร้อนแรงกว่านี้
คงช็อกไปเลย
ถึงจะบ่นในใจ
แต่สีหน้าเธอก็ยังนิ่ง
เธอไม่รู้เลยว่า
ตอนที่นางเอกจูบพระเอก
กู้เฉิงเจ๋อที่นั่งข้างๆ หน้าแดงขึ้นมา
ยังแอบหันไปมองเธอด้วยซ้ำ
เจียงเหยาเอาแต่สนใจดูหนัง
กู้เฉิงเจ๋อแอบโล่งใจ
ยังดี ที่เธอไม่สังเกตเห็นเขาเขิน
ไม่งั้นคงอายแย่แน่!
หลังดูหนังจบ
คู่รักบางคู่ที่กล้าหน่อย
ก็จับมือกันออกจากโรง
ก็ใช่น่ะสิ มืดแบบนี้น่ะกล้าทำ
กลางวันแสกๆ คงไม่กล้าขนาดนั้นหรอก
คำพูดของพี่สาวขายเกี๊ยวก็ไม่ผิด
ตอนหนังจบจะมีคนแวะมากินอะไรหน่อย
เจียงเหยากับกู้เฉิงเจ๋อก็เช่นกัน
ต่างคนต่างนั่งกินเกี๊ยวน้ำคนละชาม
ส่วนคู่รักบางคู่ก็กินด้วยกันชามเดียว
พี่สาวเจ้าของร้านถึงกับบ่น
“ถึงกับต้องกินด้วยกันชามเดียวเลยเหรอ? เกี๊ยวน้ำก็ไม่ได้แพงอะไรขนาดนั้น!”
เจียงเหยาไม่ได้สนใจอะไร
ก้มหน้ากินเกี๊ยวน้ำคำโต
คืนนี้ต้องนั่งรถไฟ
ถึงปักกิ่งพรุ่งนี้เช้า
เธอไม่ได้เตรียมของกินไว้
กินอะไรรองท้องไว้ก่อนก็ยังดี
กู้เฉิงเจ๋อเห็นเธอกินอย่างเอร็ดอร่อย
เลยสั่งเกี๊ยวน้ำเพิ่มอีกหนึ่งชามให้
เจียงเหยารีบโบกมือ
“กินไม่หมดหรอก”
คำตอบของเขา ทำให้เจียงเหยาหน้าแดงจนร้อนผ่าว…