"อ๋อ ฟังไม่ชัด!"
เจียงเหยามองไปที่ซ่งเสวี่ยเจียวด้วยท่าทีสบายๆ ไม่รีบร้อน ท่าทางดูผ่อนคลายเต็มที่ ซ่งเสวี่ยเจียวกัดฟันแน่นด้วยความโกรธ มองไปที่ฉินเทียนที่นอนหน้าบูดเบี้ยวอยู่
แม้จะยังไม่ยอมรับในใจ แต่ปากกลับยอมอ่อนข้ออย่างว่าง่าย "ขอโทษ ฉันจะไม่เรียกเธอว่าอ้วนอีกแล้ว"
"ใช่ๆ พวกเราจะไม่กล้าเรียกเธอว่าอ้วนอีกแล้ว ได้โปรดเถอะ อย่าเอาความผิดกับฉันเลย!"
ฉินเทียนรีบพูดเสริม น้ำเสียงอ่อนปวกเปียก เจียงเหยากับน้ำหนักตัวขนาดนี้ ใครจะรับมือไหว
ระหว่างที่ทั้งสองคนพูดอยู่นั้น ซ่งเสวี่ยเจียวก็ฉวยโอกาส เธอแอบชิ่งหนีอย่างไว ขณะที่วิ่งก็ยังไม่วายหันมาพูดใส่เจียงเหยา
"หึ! เธอก็แค่คนอ้วนบ้าคนหนึ่ง! กู้เฉิงเจ๋อจะทิ้งเธอในไม่ช้าแน่!"
คนโง่เท่านั้นแหละที่จะยืนรออยู่ตรงนั้น ถ้าให้นังอ้วนบ้าแบบนี้นั่งทับอีกที กระดูกคงหักแน่ ตอนนี้ไม่หนี จะรอให้เธอเอาคืนหรือไง?
ซ่งเสวี่ยเจียวไม่โง่ขนาดนั้น!
เจียงเหยาไม่ใช่คนยอมง่ายเหมือนกัน เธอคว้าก้อนหินเล็กๆ จากพื้นขึ้นมาแล้วขว้างไปทางซ่งเสวี่ยเจียว
และเธอก็ขว้างได้แม่นซะด้วย ก้อนหินโดนตรงน่องของอีกฝ่ายพอดี ได้ยินแต่เสียงร้องเจ็บแบบแหลมเล็กดังขึ้น
เจียงเหยายิ้มหยัน สมควรแล้ว!
ฉินเทียนที่อยู่ใต้ร่างถึงกับลืมความเจ็บไปชั่วขณะ พอเห็นท่าทางขว้างหินของเจียงเหยา ดวงตาเขาเปล่งประกายด้วยความนับถือ
ไม่คิดเลยว่าคนอ้วนบ้าคนนี้จะมีฝีมือเหมือนกัน
พอรู้สึกถึงสายตาของเขา เจียงเหยาก็นึกขึ้นได้ว่านี่คือพวกเดียวกับสาวหน้าใสอย่างซ่งเสวี่ยเจียว เธอเลยอารมณ์เสียขึ้นมาอีก
แล้วในวินาทีนั้น...
"อ๊าก!"
เจียงเหยานั่งทับลงไปอีกครั้ง ฉินเทียนรู้สึกเหมือนกระดูกสันหลังจะแตก กระแทกหนักมาก!
ใบหน้าเขาแดงก่ำทันที เสียงฝีเท้าเดินเข้ามาใกล้ เจียงเหยาจึงลุกขึ้น แล้วจ้องเขม็งใส่ฉินเทียนที่นอนแอ้งแม้งอยู่
"ไปให้พ้น! ถ้าฉันได้ยินแกด่าฉันอีก คอยดูนะ! เจอกี่ครั้ง ฉันจะจัดให้ทุกครั้ง!"
เธอยื่นหมัดออกมาให้ดูเป็นตัวอย่าง
ฉินเทียนรีบพยักหน้า "ไม่กล้าแล้ว! ไม่กล้าอีกแล้ว!"
ท่าทางเขาดูน่าสมเพชสุดๆ กลัวว่าเธอจะทับอีก รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งปัดฝุ่นออกจากตัวไปอย่างรวดเร็ว มือยังจับเอวอยู่ตลอดทาง
ในใจสาปแช่งซ่งเสวี่ยเจียวไม่หยุด ยัยนั่นวิ่งเร็วกว่ากระต่ายอีก ถ้าไม่ใช่เพราะเธอกลับมาพูดยั่วโมโหเจียงเหยา เขาก็คงไม่โดนทับซ้ำแบบนี้!
ซ่งเสวี่ยเจียววิ่งไปไกลพอสมควรถึงค่อยหยุด หันกลับมามองอย่างระแวง กลัวว่านังอ้วนบ้าจะตามมาทัน
เห็นว่าไม่มีใครตามมา เธอก็ลูบอกด้วยความโล่ง อก แต่มองดูที่น่องแล้วก็พบว่าช้ำจริงๆ โดนก้อนหินของเจียงเหยาปาเข้าเต็มๆ
"เจ็บชะมัด!"
เธอกัดริมฝีปากเบาๆ เรื่องวันนี้เธอจะไม่มีวันลืมแน่ ถ้าได้โอกาสเมื่อไร ต้องให้ยัยอ้วนบ้าคนนั้นชดใช้แน่นอน!
จักรยานใช้ไม่ได้ ก็ต้องนั่งรถเมล์ บ้านพักข้าราชการอยู่นอกเมือง มีรถเมล์ผ่านแค่สองสาย
ค่ารถเมล์ในยุคนั้นแค่ 2 เฟิน ถูกมาก
เจียงเหยาอ้วน เลยเลือกไปนั่งท้ายรถ เพราะเธอต้องใช้สองที่นั่ง เห็นได้ชัดว่าพอเธอขึ้นรถ ทุกสายตาก็มองมาด้วยแววตาแปลกๆ
บางคนมองเหยียด บางคนล้อเลียน
เจียงเหยาทำเป็นไม่เห็น ไม่ยอมปล่อยให้สายตาคนอื่นทำให้เธอรู้สึกต่ำต้อย
ในชาติก่อนเธอทำงานขาย เธอมีจิตใจแข็งแกร่งจนเป็นเลิศ
เธอวางแผนจะหางานทำในเมือง ตอนนี้รู้ตัวดีว่าอยู่ในร่างนางร้ายในนิยาย และพึ่งพากู้เฉิงเจ๋อไม่ได้
วันนี้เธอก็มีเรื่องกับนางเอกอีก
ถ้ายัยนั่นไปฟ้องสามีว่าเธอรังแก ไม่แน่ว่ากู้เฉิงเจ๋อจะไม่ไล่เธอออกจากบ้าน
เธอไม่เคยยอมให้ตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบ ไม่งั้นชาติที่แล้วคงไม่ทำงานจนตายคาที่ทำงานแบบนั้น
ยุคนี้ ประกาศรับสมัครงานจะติดอยู่หน้าร้านต่างๆ
มีร้านอาหารแห่งหนึ่งติดประกาศรับสมัครพนักงานเสิร์ฟ มีที่พักพร้อมอาหารให้ เงินเดือน 30 หยวนต่อเดือน
เจียงเหยาไม่เคยทำงานเสิร์ฟ แต่เธอทำงานขายมาก่อน ปากหวาน งานบริการแบบนี้ถือว่าสบายมาก
พอเข้าไปในร้าน ก็มีพี่สาวคนหนึ่งเดินมาทักอย่างเป็นกันเอง ถามว่าอยากกินอะไร
เจียงเหยาบอกว่าอยากสมัครเป็นพนักงานเสิร์ฟ สังเกตเห็นมุมปากของอีกฝ่ายกระตุกเล็กน้อย
"ขอโทษนะ ที่นี่รับคนครบแล้ว เธอลองไปที่อื่นดูเถอะ"
พูดแบบสุภาพ เจียงเหยาจึงเดินออกมา
"ไม่ใช่ว่ายังไม่ได้รับใครหรอกเหรอ?"
ได้ยินเสียงผู้ชายจากข้างหลัง ผู้หญิงตอบว่า
"เธอดูอ้วนขนาดนั้น คนแบบนี้มากินทีเดียวก็หมดเท่ากับสองคนแล้ว แถมงานหนักๆ ก็คงไม่ไหว"
ผู้ชายก็เห็นด้วย บอกว่าจ้างคนผอมดีกว่า
เจียงเหยารีบจ้ำเท้าออกไป เธอไม่อยากฟังอะไรอีก
ดูเหมือนว่าไม่ว่าจะยุคไหน คนก็มีอคติกับคนอ้วนเสมอ
หลังจากนั้นเธอก็ไปสมัครงานร้านอาหารอีกหลายร้าน แต่ก็ได้รับคำตอบเดิมว่ารับคนครบแล้ว
เธอพอจะเดาออกว่ากลัวเธอจะกินเยอะ เจียงเหยาก็หมดคำพูด
คนพวกนี้คิดเยอะเกินไป เธอหนักสองร้อยปอนด์ก็จริง แต่สิ่งแรกที่เธอตั้งใจทำก็คือ “ลดน้ำหนัก”
จะไปกินเยอะได้ยังไง? เธอก็ไม่จำเป็นต้องอธิบายให้ใครฟัง
ในยุคแปดศูนย์ หลายอุตสาหกรรมยังไม่พัฒนา โอกาสในการทำงานมีน้อยมาก
ส่วนใหญ่เป็นร้านเล็กๆ ที่ทำเองขายเอง ไม่ได้จ้างลูกจ้าง
เจียงเหยาเดินทั่วเมือง ยังไม่เจอร้านที่รับสมัครคนเลย ส่วนใหญ่เป็นร้านอาหารที่รับสมัครพนักงานเสิร์ฟ
แต่พอเห็นรูปร่างเธอ ก็กลัวว่าเธอจะกินมาก เลยปฏิเสธกันหมด
เธอเดินเล่นอย่างไร้จุดหมายในเมือง ความรู้สึกอัดอั้นตีขึ้นมาในใจ
เธอมีความสามารถแต่ไม่มีที่ให้แสดงออก
จู่ๆ เธอก็เห็นคนมุงกันเยอะ เลยเดินเข้าไปดูด้วยความอยากรู้
ใกล้เข้าไปถึงได้รู้ว่าเป็นร้านขายข้าวกล่องของพี่สาวคนหนึ่ง ข้างแผงมีคนต่อแถวกันแน่น
พอถามราคา ก็รู้ว่าข้าวกล่องแบบหนึ่งเนื้อหนึ่งผัก ราคา 1 หยวน
พูดตรงๆ ข้าวกล่องแบบนี้ เนื้อก็มีแค่สองชิ้นเล็กๆ ผักก็มีนิดเดียว หน้าตาก็ไม่ได้ดูน่ากิน แต่ขายดีมาก
พี่สาวที่ขายงานยุ่งจนไม่มีเวลาจะเช็ดเหงื่อ
มีบางคนต่อราคา ขอให้ลดซักสองเหมา พี่สาวก็บอกแบบไม่ใยดีว่า “ไม่ลดแม้แต่เหมาเดียว จะกินก็กิน ไม่กินก็ไป”
คนสมัยนี้ขายของกันมั่นใจขนาดนี้เลยเหรอ?
เจียงเหยาตกใจ
ได้ยินชายสองคนข้างๆ คุยกันเบาๆ
"เบื่อข้าวโรงงานเต็มทีแล้ว ไม่งั้นก็คงไม่ออกมากินอะไรแบบนี้หรอก"
"ใช่เลย ผัดผักกับเต้าหู้ กินทุกวันจะอ้วกอยู่แล้ว"
"ราคาก็ไม่ใช่ถูกๆ ข้าวในโรงงานมื้อละตั้ง 8 เหมา เพิ่มอีกแค่ 2 เหมา มากินข้าวกล่องยังจะคุ้มกว่าอีก"
ทุกคนพูดคุยกันไปมา
เจียงเหยาเดินออกมาห่างพอสมควร แต่เสียงบ่นของพวกเขาก็ยังได้ยินอยู่
หันกลับไปมอง ข้าวกล่องของพี่สาวคนนั้นก็ยังขายดีอยู่
ถ้าเธอลองมาขายแบบนี้บ้าง น่าจะพอไปได้ เพราะบริเวณนี้มีโรงงานตั้งอยู่หลายแห่ง
พอตัดสินใจได้ ใจก็โล่งขึ้นเยอะ
ราคาสินค้าในยุคแปดศูนย์ นั้นถูกมาก ข้าวสารกับแป้งโลละ 2 เหมา หมูโลละ 8 เหมา
ผักก็แค่ 2–5 เฟินต่อโล
เจียงเหยาซื้อข้าว 10 โล แป้ง 10 โล หมู 5 โล ผักอีก 5 เหมา รวมค่ารถเมล์ไปกลับ ใช้เงินไปทั้งหมด 8 หยวน 5 เหมา 4 เฟิน
เหลือเงินอยู่ในมือ 1 หยวน 4 เหมา 6 เฟิน
เธอมองเงินในมือแล้วรู้สึกตื้นตันใจ ไม่อยากเชื่อเลยว่าเงิน 10 หยวนในยุคนี้จะซื้อของได้มากขนาดนี้!