คืนนั้น นอกจากติงกั่วกับติงเซียงที่ค่อนข้างไม่คิดมากแล้ว คนอื่นๆ ล้วนตาคล้ำเป็นหมีแพนด้ากันถ้วนหน้า
แต่เช้านี้อาหารเช้ากลับจัดเต็มผิดปกติ เย่วหงเหมยถึงกับเจียวต้นหอมในหม้อแล้วต้มบะหมี่ แถมยังทำกับข้าวเย็นอีกสองอย่าง ติงกั่วกินอย่างเอร็ดอร่อยมาก
เธออิ่มใจแล้ว แต่ติงเจี้ยนกั๋วที่บนใบหน้ามีรอยบวมเป็นเส้นๆ สองข้างกลับไม่อิ่มใจเอาเสียเลย
เพราะฉะนั้น หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ ทุกคนออกจากบ้านไปได้ไม่นาน ติงเจี้ยนกั๋วก็ย้อนกลับมาอีก
เขารวบรวมความกล้า อยากมาคุยกับติงกั่วให้รู้เรื่อง
“จะคุยอะไร” ติงกั่วพิงกรอบประตู เลิกคิ้วขึ้นมองเขาเล็กน้อย
พอเห็นท่าทางแบบนี้ของติงกั่ว ใจติงเจี้ยนกั๋วก็เริ่มหวั่น แต่ก็ยังฝืนพูดออกมา
“เธอช่วยวาง อคติลงก่อนได้ไหม อย่าคอยขัดฉันกับแม่ตลอด อย่าคอยซ้ำเติมให้เรื่องมันแย่ลง ปล่อยให้พ่อแม่เขาดีกันก่อน ได้ไหม”
“สองร้อย!”
ติงเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว “สองร้อยอะไร”
ติงกั่วตอบตรงๆ “ค่าเงินปิดปากสิ จะให้ปิดปากฟรีเหรอ ถ้าฟรีก็อย่ามาพูด ไปไกลๆ เลย!”
พูดจบก็จะปิดประตู
“เดี๋ยวก่อน!” ติงเจี้ยนกั๋วยกมือกันไว้ กัดฟันพูด “ห้าสิบ!”
เวลามันกระชั้น เขาต้องทำให้ทุกคนในบ้านคืนดีกันให้ได้ก่อนเย็นพรุ่งนี้ ไม่งั้นพ่อแม่ทำหน้าเย็นชา ติงกั่วพูดจาเสียดสี จะทำให้เซียวหงรู้สึกว่าโดนเมินได้
“สองร้อย ราคาตายตัว จะตกลงหรือจะไป เลือกเอาเอง!”
ดูสิ นี่แหละพี่สาวแท้ๆ ของเขา แค่ขอให้เธออย่าพูดจาเหลวไหล ยังกล้าอ้าปากเรียกสองร้อย เธอไม่ไปปล้นเอาเลยล่ะ!
ติงเจี้ยนกั๋วโกรธจนเส้นเลือดที่หน้าผากปูดขึ้นมา
“หนึ่งร้อยห้าสิบ ผมมีแค่นี้ ที่เหลืออยู่กับแม่ ถ้าไม่ตกลงก็ช่างมัน”
“ตกลง!” ติงกั่วพยักหน้ารับทันที
ติงเจี้ยนกั๋วสะอึก เจ็บใจแต่ก็ต้องควักเงินหนึ่งร้อยห้าสิบส่งให้ กัดฟันพูด
“เธอต้องรักษาคำพูดนะ!”
“วางใจได้ ไปได้แล้ว!” ติงกั่วยิ้มรับเงิน นับคร่าวๆ หนึ่งร้อยห้าสิบพอดี
เอามาเป็นค่าเช่าบ้าน อยู่ได้ตั้งนาน
ติงเจี้ยนกั๋วเดินจากไปด้วยใจแสนเจ็บ
ติงกั่วกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยอารมณ์ดี
เช้าๆ ก็มีคนเอาเงินมาให้ ช่างดีจริงๆ
เธอพกเงินก้อนโต มุ่งหน้าไปโรงงานทอผ้า เตรียมไปบอกข่าวดีเรื่อง “ถูกไล่ออกจากบ้าน” ให้ติงเนี่ยนจวิน จากนั้นก็จะไปหาบ้านต่อ
โรงงานทอผ้า
ติงเนี่ยนจวินนั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงาน กัดปลายปากกา ใจลอยไปไกล
ไม่รู้ทำไม ถึงรู้สึกกระสับกระส่ายตลอด
ตราบใดที่ติงกั่วยังไม่ตกลงแต่งงานไปบ้านพานพร้อมเธอ ใจเธอก็ไม่มีวันสงบ
เมื่อวานบ่าย พานติ่งเฟิงโทรมาอีกครั้ง เพื่อปรับแผนใหม่
ในสาย พานติ่งเฟิงพูดว่า
“ให้เธอแต่งงานปลอมกับพี่ชายผม ภายในหนึ่งปีผมจะหาทางให้เธอหย่า ชดเชยให้สามร้อย แล้วยังให้โควต้าคนงานในเมืองหลวงอีกหนึ่งตำแหน่ง เงื่อนไขขนาดนี้ถือว่าจริงใจมากแล้ว ลองคุยกับพี่สาวคุณดีๆ เธอน่าจะยอม”
ในใจติงเนี่ยนจวินแน่นอนว่าไม่อยากให้ติงกั่วได้ประโยชน์ขนาดนั้น
สามร้อย แล้วยังต้องให้ตำแหน่งงานในเมืองหลวงอีก เธอคู่ควรตรงไหน
แต่เธอไม่โต้แย้งติ่งเฟิง รับปากไปก่อน รอให้ติงกั่วแต่งเข้าบ้านพานกับพี่ชายโง่ๆ คนนั้นเมื่อไร เธอมีเป็นร้อยวิธีทำให้ติงกั่วหย่าไม่ได้
แต่เงื่อนไขแรก คือต้องทำให้ติงกั่วยอมตกลงก่อน
แค่คิดว่าต้องสัญญาเรื่องพวกนี้ต่อหน้าติงกั่ว ใจติงเนี่ยนจวินก็เดือดดาล
กำลังคิดอยู่ ก็มีเพื่อนร่วมงานเดินเข้ามาบอก
“สหายติง มีคนในครอบครัวมาหาคุณ”
ดวงตาติงเนี่ยนจวินสว่างวาบ สีหน้าร่าเริงขึ้นทันที
“ขอบคุณนะ สหายหลิว”
แต่ช่วงเวลานี้ ใครจะมาได้กันนะ หรือจะเป็นพี่ชายใหญ่?
ความรู้สึกว่าถูกให้ความสำคัญนี่มันดีจริงๆ
ยิ่งทุกคนเอ็นดูเธอมากเท่าไร ก็ยิ่งไม่ชอบติงกั่วมากขึ้นเท่านั้น ไม่รู้ว่าติงกั่วเห็นครอบครัวแท้ๆ ให้ความสำคัญกับ “ลูกบุญธรรม” อย่างเธอแล้ว จะรู้สึกยังไง
เธอยิ้มแย้ม ก้าวเท้าเบาๆ ออกไป แล้วก็เห็นติงกั่วยืนรออยู่หน้าประตูอย่างเบื่อๆ
รอยยิ้มบนหน้าติงเนี่ยนจวินแข็งค้างทันที ก่อนจะปรับอารมณ์แล้วเผยรอยยิ้มที่พอดีเป๊ะ
“พี่ใหญ่ ไม่คิดเลยว่าพี่จะมาหาหนู”
ติงกั่วหันมา ยิ้มสดใสให้เธอ
“เรื่องที่เธอไม่คิด ยังมีอีกเยอะ วันนี้ฉันมาบอกข่าวดี!”
ใจติงเนี่ยนจวินเบาสบายลงทันที
หรือว่าพ่อแม่จะเกลี้ยกล่อมติงกั่วสำเร็จแล้ว?
แต่ความดีใจนั้นยังไม่ทันตั้งหลัก ก็ได้ยินติงกั่วถาม
“เธอรู้ไหมว่าพ่อแม่แท้ๆ ของเธอเป็นใคร”
สีหน้าติงเนี่ยนจวินเปลี่ยนไปเล็กน้อย ความขุ่นเคืองผุดขึ้นอีกครั้ง
เธอไม่อยากรู้เลยว่าพ่อแม่แท้จริงเป็นใคร ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้น แต่เธอรู้ว่าติงกั่วพูดแบบนี้ก็เพื่อย้ำสถานะ “ลูกบุญธรรม” ของเธออีกแล้ว คำสองคำนี้ เธอเกลียดเข้ากระดูก แม้ติงกั่วยังไม่พูดออกมาตรงๆ แค่ใบ้ เธอก็เริ่มอึดอัดแล้ว
มือที่ห้อยข้างลำตัวกำแน่น ดวงตาแดงขึ้น
“พี่ใหญ่ หนูรู้ว่าพี่ไม่ชอบหนู เป็นหนูไม่ดีเอง ที่มาแย่งที่ของพี่ พี่จะโกรธก็ถูกแล้ว…”
ติงกั่วยกมือห้ามทันที
“หยุดๆ ตรงนี้ไม่มีใครอื่น ไม่ต้องแอ๊บเป็นนางเอกน้ำตาใสกับฉัน… เราออกนอกเรื่องแล้ว กลับมาพูดเรื่องพ่อแม่แท้ๆ ของเธอ”
“พ่อแท้ๆ ของเธอ คือคนที่เย่วหงเหมยรักจนฝังใจตั้งแต่สาวๆ เพราะรักเขา ก็เลยรักลูกของเขาไปด้วย พอรู้ว่าพ่อแม่แท้ๆ ของเธอจะถูกส่งไปแรงงานปรับทัศนคติ เธอก็รีบกลับไปอุ้มเธอมาเลี้ยงเพราะความรัก”
“เธอทำไปเพราะหลงผู้ชาย แต่กลับโกหกสหายติงจื้อกังครั้งใหญ่ ปิดบังเขามายี่สิบปี ตอนนี้สหายติงรู้แล้วว่าตัวเองโดนสวมเขาเขียว ที่บ้านแตกหักกันเรียบร้อย และยังประกาศในฐานะหัวหน้าครอบครัวว่า ต่อไปนี้บ้านนี้จะเหลือแต่ลูกแท้ๆ ใครไม่ใช่ลูกเขา ไม่ต้องกลับบ้านนี้อีก!”
“สรุปสั้นๆ คือ เธอถูกสหายติงขับออกจากบ้านแล้ว!”
“ตกใจไหม? คิดไม่ถึงหรือเปล่า?”
“เป็นไปไม่ได้!” ติงเนี่ยนจวินตะโกนสวนกลับเสียงแหลม
ในหัวเหมือนฟ้าผ่าลงมา เสียงอื้ออึงไม่หยุด สีหน้าซีดเผือด ร่างกายสั่นเหมือนดอกไม้ขาวในสายลม น้ำตาไหลราวกับลูกปัดขาดเส้น
“พี่โกหก พี่โกหก พ่อไม่มีทางไม่เอาหนู…”
แล้วพ่อแม่แท้ๆ ของเธอถูกส่งไปแรงงานปรับทัศนคติ?
เธอจะไม่รู้ความหมายของคำว่าแรงงานปรับทัศนคติได้ยังไง
มีแต่คนถูกวิจารณ์ คนทำผิดเท่านั้นที่โดนส่งไป เธอไม่มีทางเป็นลูกของคนแบบนั้น!
เธอรับไม่ได้เด็ดขาด
ถ้าเรื่องนี้ไปเข้าหูบ้านพาน ความหวังของเธอกับติ่งเฟิงจะเหลืออะไร?
“พี่หลอกหนู พี่พูดเหลวไหล พี่มาขู่หนู!” ติงเนี่ยนจวินถูกความตื่นตระหนกกลืนกิน ฟันกระทบกัน มือไม้สั่น น้ำเสียงสั่นเครือ
“เรื่องที่พี่แอบหาคนรักตอนลงชนบท ไม่ใช่หนูพูดนะ แม่เป็นคนพูด พี่จะมาใส่ร้ายหนูแบบนี้ไม่ได้ แม่แท้ๆ ของหนูกับแม่เป็นพี่น้องร่วมสาบาน ก่อนตายเคยช่วยชีวิตแม่ แม่เลยรับหนูมาเลี้ยงเพื่อตอบแทนบุญคุณ…”
ติงเนี่ยนจวินคิดว่าเมื่อวานแม่กลับไปเปิดโปงติงกั่วตามคำพูดของเธอ ติงกั่วเลยเข้าใจว่าเธอเป็นคนยุยง จึงมาเอาคืนวันนี้ ข่าวนี้ทำให้เธอแตกตื่นจนพูดไม่เลือก
แต่ยังพูดไม่ทันจบ ก็โดนตบหน้าฉาดหนึ่ง
ติงกั่วมองเธอด้วยสายตาเย็นชา
“แปลว่าลับหลังฉัน เธอยังปล่อยข่าวลือแบบนี้อีกเหรอ?”
เรื่องแอบหาคนรักตอนลงชนบท ไม่ใช่เธอพูดตรงๆ งั้นเหรอ?
ติงกั่วที่อ่านเนื้อเรื่องมาทั้งหมด รู้ดีถึงเทคนิคการพูดของเธอ
ตบนี้ทำให้ติงเนี่ยนจวินได้สติ เธอเพิ่งรู้ว่าตัวเองพูดพลาดไป สีหน้าตื่นตระหนกอีกครั้ง เอามือกุมหน้า
“หนูไม่ได้…”
เพียะ! อีกตบหนึ่ง ฟาดให้รอยฝ่ามือสองข้างสมดุลกัน ติงกั่วจึงพูด
“ขนาดเธอสารภาพออกมาเอง ยังจะบอกว่าไม่ได้อีกเหรอ?”
ติงกั่วคลึงข้อมือ เหลือบเห็นยามเฝ้าประตูมองมาทางนี้บ่อยๆ เธอยกมุมปาก
“ฉันขี้เกียจพูดกับเธอต่อ แต่ถ้าฉันรู้ว่าเธอยังกล้าปล่อยข่าวลือเกี่ยวกับฉันอีก ฉันจะทำให้เธอโดนลูกศรที่ยิงออกไปย้อนกลับมาแทงตัวเอง”
พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
แต่ฟ้าผ่าที่เธอทิ้งไว้ ยังคงก้องอยู่ในหัวติงเนี่ยนจวิน ทำให้เธอนั่งนิ่งอยู่นานไม่ได้สติ
“ติงกั่วโกหกฉัน เธอโกหกแน่ๆ เธอตั้งใจมาขู่ฉัน…”
ความคิดติงเนี่ยนจวินยุ่งเหยิง เธอ กอด ตัวเองนั่งยองๆ อยู่ตรงนั้น ไม่รู้ว่านานแค่ไหน จู่ๆ ก็มีเสียงเป็นห่วงดังขึ้นข้างหู
“จวินจวิน? เธอ…เธอเป็นอะไร ทำไมอยู่ตรงนี้?”
ติงเจี้ยนกั๋วหลังมาทำงานก็ไม่มีสมาธิ เขากลัวว่าพ่อจะโทรมาบอกความจริงกับเนี่ยนจวินโดยตรง เธอจะรับไหวได้ยังไง ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่สบายใจ จึงลางานมาดู
ระหว่างทางเขาคิดว่า ถ้าเนี่ยนจวินยังไม่รู้ ก็จะปิดไว้ก่อน ถ้ารู้แล้ว ก็จะได้ปลอบใจทันที ไม่ให้เธอรู้สึกโดดเดี่ยวเกินไป
ไม่คิดว่าพอถึงป้อมยาม ขอให้ช่วยเรียกคน เขากลับเห็นเนี่ยนจวินนั่งยองๆ อยู่ไม่ไกลจากประตูโรงงาน
หัวใจเขากระตุกขึ้นทันที
ติงเนี่ยนจวินได้ยินเสียงติงเจี้ยนกั๋ว น้ำตาก็ทะลักออกมา เงยหน้าขึ้นด้วยดวงตาพร่าเลือน แล้วทั้งสองก็ชะงักไปพร้อมกัน เมื่อเห็นรอยแดงบนใบหน้าของกันและกันที่สมมาตรซ้ายขวา
ติงเจี้ยนกั๋วได้สติก่อน ตะโกนด้วยความโกรธ
“ใครทำเธอ?!”
ติงเนี่ยนจวินก็รีบถามด้วยความเป็นห่วง
“พี่ หน้าเป็นอะไร แบบนี้ พี่ใหญ่หรือว่า…”
ทั้งสองพูดพร้อมกัน คนหนึ่งโกรธจนหน้าแดง อีกคนทำทีเป็นห่วง แต่แอบป้ายความผิดให้ติงกั่วอย่างแนบเนียน
ในใจติงเจี้ยนกั๋วไม่พอใจติงกั่วจริงๆ แต่เขาจะทำอะไรได้ เธอมีพลังข่มขวัญแปลกๆ แค่ลงมือ เขาก็ไม่กล้าขยับแล้ว
“อย่าเพิ่งพูดถึงพี่ ใครรังแกเธอ บอกพี่มา เดี๋ยวพี่ไปจัดการให้!” ติงเจี้ยนกั๋วพูดอย่างเดือดดาล
น้องสาวคนนี้ ถึงจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ แต่ก็เป็นน้องที่พวกเขาทะนุถนอมมาตลอด จะให้โดนรังแกแบบนี้ได้ยังไง
ติงเนี่ยนจวินเม้มปาก ส่ายหน้ารัว น้ำตากระเด็น แต่กลับทำท่าอด ทน กล้ำกลืน ยิ่งทำให้ติงเจี้ยนกั๋วโกรธหนักขึ้น เขาคว้าแขนเธอจะพาเข้าโรงงาน
“ไม่พูดใช่ไหม งั้นฉันจะไปถามเอง ดูสิว่าไอ้เวรคนไหนกล้าตีน้องสาวฉัน…”
“พี่ พี่ใหญ่ ไม่ใช่คนในโรงงาน…” ติงเนี่ยนจวินรีบคว้าแขนเขาไว้ พูดอย่างอัดอั้น
“หนู…หนูพูดก็ได้ แต่อย่าโทษพี่ใหญ่เลย เป็นหนูพูดผิดอีกแล้ว พี่ใหญ่ถึงได้…”
ติงเจี้ยนกั๋วหยุดกึก หัวใจดิ่งวูบ หันกลับมาอย่างไม่อยากเชื่อ น้ำเสียงสั่นเล็กน้อย
“เธอว่าใคร? ติงกั่วตีเธอ? เธอ…เธอมาตีเธอทำไม?”
ติงกั่วเกลียดเนี่ยนจวินขนาดนั้น เรื่องชาติกำเนิดของเนี่ยนจวิน ถูกเปิดโปงแล้วหรือเปล่า?
แต่เธอเพิ่งรับเงินหนึ่งร้อยห้าสิบจากเขาไป ตกลงแล้วว่าจะไม่ซ้ำเติมอีก!
น้ำเสียงร้อนรนของติงเจี้ยนกั๋ว เป็นเพราะกลัวว่าติงกั่วจะไปเปิดโปงความจริง แต่พอเข้าหูติงเนี่ยนจวิน กลับมีความหมายไปอีกแบบ
เพราะเหตุการณ์เมื่อคืนทำให้ครอบครัวเริ่มไม่เชื่อใจเธอ ติงเนี่ยนจวินจึงอ่อนไหว ใจเธอหนักอึ้ง มองติงเจี้ยนกั๋วทั้งน้ำตา
“พี่…พี่กำลังสงสัยหนูเหรอ พี่ไม่เชื่อหนูแล้วเหรอ?”