ในยามที่ติงจื้อกังวุ่นวายสับสน เขานึกถึงลูกสาวคนโตขึ้นมา จึงมองไปหาติงกั่วอย่างขอความช่วยเหลือ
เวลานี้เขาต้องการใครสักคนมาช่วยตัดสินใจแทนเขาอย่างมาก
เมื่อมองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของติงเนี่ยนจวิน เขาไม่อาจตัดใจพูดคำว่า “ไม่ยอมรับ” ออกมาได้
แต่เขาก็ต้องการเวลาเพื่อย่อยและทำใจกับเรื่องทั้งหมดนี้
ต่อให้เป็นเพียงชั่วคราวก็ยังดี
และในตอนนี้ คนเดียวที่สามารถทำให้เขาสมหวังได้ ก็คือติงกั่ว
เพราะในบ้านหลังนี้ มีเพียงติงกั่วคนเดียวที่ไม่ชอบติงเนี่ยนจวิน และหวังให้ติงเนี่ยนจวินหลุดออกไปจากครอบครัวนี้มากที่สุด
ติงกั่ว กลอกตา
เธอไม่ได้ตาบอด ย่อมมองออกว่าท่าทีของติงจื้อกังบ่งบอกชัดเจนว่า เขาเองก็ยังไม่แน่ใจว่าจะตัดสินใจอย่างไรกับการอยู่หรือไปของติงเนี่ยนจวิน
ถ้าเวลานี้เธอออกหน้าขัดขวาง วันหน้าครอบครัวนี้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตา คนเลวก็จะกลายเป็นเธออีก
เธอรับเงินมาแล้ว เรื่องนี้เธอจึงจะไม่เปิดช่องให้ติงเจี้ยนกั๋วจับผิดได้
ถึงแม้ตั้งแต่ข้ามมิติมา เธอจะเตรียมใจเป็นตัวร้ายไว้แล้ว แต่ก็ไม่ได้คิดจะเป็นมีดในมือใคร
ไอ้เต่าหัวเขียวนั่นไม่คู่ควร!
เมื่อเห็นว่าติงกั่วไม่ออกมาตามใจ คอยซ้ำเติมติงเนี่ยนจวิน ติงจื้อกังก็ อด ประหลาดใจไม่ได้
เย่วหงเหมยเองก็รู้สึกแปลกใจเช่นกัน
แต่เธอยังไม่กล้าวางใจเต็มที่ เพราะลูกสาวคนโตคนนี้เวลาคลุ้มคลั่งไม่มีแบบแผน ตอนนี้เงียบก็ไม่รู้ว่าต่อไปจะก่อเรื่องอะไรอีก
ในใจจึงยังกังวลอยู่ไม่น้อย
ทุกคนต่างคนต่างคิด วุ่นวายยุ่งเหยิงไปหมด แต่ฝั่งระบบของติงกั่วกลับคึกคักเป็นพิเศษ
ติงกั่ว: ก็ดีนะ เธอไม่พูดอะไรสักคำ ทุกคนก็พากันแข่งกันกลิ้งในแต้มคะแนนของเธอเอง
ในที่สุด เมื่อเห็นว่าติงกั่วไม่รับลูก ติงจื้อกังก็ไม่อยากยอมอ่อนข้อเร็วเกินไป จึงพูดเสียงทุ้มว่า
“ฉันไม่ใช่พ่อของเธอ…”
“พ่อ—!”
ติงเนี่ยนจวินร้องเสียงหลง ขัดคำพูดของเขาทันที
ถ้าคนไม่รู้เรื่องมาเห็น คงคิดว่าติงจื้อกังเสียชีวิตไปแล้ว เธอถึงได้ร้องเหมือนล่ำลาเป็นครั้งสุดท้าย
“พ่อ!”
ติงเจี้ยนเช่อทนไม่ไหว เขาทนเห็นพี่สาวเนี่ยนจวินคุกเข่าบนพื้นสกปรก ร้องไห้จนแทบหายใจไม่ทันไม่ได้
เด็กเล็กอีกสองคนก็ร้องไห้ตาม
“พ่อ อย่าไล่พี่รองไปเลย!”
“เหล่าติง!”
เย่วหงเหมยรีบเข้าไปขอร้อง
“ผิดถูกยังไงเด็กไม่ผิด เนี่ยนจวินเป็นลูกที่คุณเลี้ยงมากับมือ เรียกคุณว่าพ่อมาสองสิบปี คุณจะใจร้ายตัดใจได้จริงหรือ!”
ติงจื้อกังเบือนหน้าหนี
เขาตัดใจไม่ได้ แต่ก็ข้ามด่านศักดิ์ศรีของลูกผู้ชายไปไม่ได้เช่นกัน
เห็นเขาเป็นแบบนี้ เย่วหงเหมยกัดฟันแน่น ก่อนจะเข้าไปพยุงติงเนี่ยนจวินขึ้น พร้อมส่งสายตาเป็นสัญญาณ แล้วพูดว่า
“เนี่ยนจวิน พ่อเธอกำลังโกรธแม่ ไม่ได้โกรธเธอ เชื่อฟังนะ กลับไปก่อน…”
ติงเนี่ยนจวินสะอื้น น้ำตาคลอ มองติงจื้อกังแล้วพูดเสียงสั่น
“พ่อ งั้นหนูกลับก่อนนะคะ คุณ…คุณต้องดูแลสุขภาพด้วยนะคะ”
พูดจบก็เดินออกไปอย่างลังเล หันกลับมามองทุกก้าว ติงเจี้ยนเช่อรีบตามไปส่ง
เรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้มันรุนแรงเกินไป เขายังไม่รู้จะเผชิญหน้ากับพี่สาวเนี่ยนจวินอย่างไร
ไม่คิดว่าวันนี้จะมีระเบิดลูกใหม่ พ่อแม่ถึงกับคิดจะให้ติงกั่วแต่งงานกับคนปัญญาอ่อน แถมคนปัญญาอ่อนคนนั้นยังเป็นพี่ชายแท้ๆ ของพี่ติ่งเฟิง
ก่อนหน้านี้เขาไม่เคยได้ยินพี่เนี่ยนจวินพูดถึงเรื่องนี้เลย
ทำไมพี่เนี่ยนจวินไม่บอกเขา?
เขาอยากถาม แต่พี่เนี่ยนจวินก็ไม่อยากพูดเรื่องนี้กับเขาเช่นกัน
เพราะเรื่องนี้ถูกเปิดโปงกะทันหัน ทำให้เธอตั้งตัวไม่ทัน คลื่นเก่ายังไม่ทันสงบ คลื่นใหม่ก็ซัดมาอีก เธอยังคิดไม่ออกว่าจะอธิบายอย่างไร
ดังนั้น ติงเจี้ยนเช่อจึงส่งเธอแค่ถึงถนนใหญ่ เนี่ยนจวินก็ให้เขากลับ
“เจี้ยนเช่อ เธอไม่ต้องห่วงฉัน ฉันไม่เป็นไร แต่ตอนนี้พ่อแม่อารมณ์ไม่ดี พี่ใหญ่ก็ไปส่งพี่เสี่ยวหง ไม่อยู่บ้าน พี่ใหญ่…เอ่อ พี่สาวคนโตก็ไม่ชอบฉัน คงไม่ปลอบพ่อแม่แน่ เธอโตแล้ว ควรช่วยรับภาระบ้าง กลับไปดูแลบ้านนะ ฉันถึงจะสบายใจ”
ติงเนี่ยนจวินมองเขาด้วยดวงตาแดงช้ำ เสียงยังแหบพร่า
“พี่เนี่ยนจวิน…”
ติงเจี้ยนเช่อรู้สึกซาบซึ้งและฮึกเหิมอย่างมาก
พี่สาวที่รู้เรื่องและอ่อนโยนขนาดนี้ พ่อจะใจร้ายพูดตัดขาดได้อย่างไร!
“ฉันไม่เป็นไร!”
ติงเนี่ยนจวินเช็ดน้ำตา ฝืนยิ้มแล้วกำชับ
“ช่วงนี้ฉันไม่อยู่บ้าน เธอช่วยดูแลพ่อแม่แทนฉันด้วยนะ แล้วก็เซียงเซียงกับเจี้ยนตั่งด้วย”
พูดจบก็เหมือนจะกลั้นไม่อยู่แล้ว ร้องไห้พลางปั่นจักรยานจากไป
ติงเจี้ยนเช่อรู้สึกจุกแน่นในอกและจมูก ยกมือปาดหน้า ก่อนจะหันกลับวิ่งเข้าบ้าน
ภายในบ้าน หลังติงเนี่ยนจวินไปแล้ว ติงจื้อกังรู้สึกหงุดหงิดอัดอั้นอย่างบอกไม่ถูก จึงเอาไฟไปลงที่ติงกั่ว ตะคอกถามว่า
“เธอเป็นคนไปพูดเพ้อเจ้อกับเพื่อนบ้านในลานบ้านใช่ไหม!”
เย่วหงเหมยก็ยืนฝั่งเดียวกับเขาในที่สุด ตวาดตาม
“เธอไปพูดอะไรเรื่อยเปื่อยกับคนนอก รู้ไหมว่าความอัปยศในบ้านไม่ควรเอาไปแพร่งพราย!”
สองสามีภรรยาโกรธจัด แต่ติงกั่วยังคงสงบนิ่ง
“อ้อ ที่แท้ก็รู้ว่านี่มันน่าอายสินะ เห็นแม่ตอนโน้มน้าวฉัน พูดคล่องเป็นชุด แววตานั่นเต็มไปด้วยความใฝ่ฝัน ถ้าไม่ติดว่าอายุไม่เหมาะ ฉันยังคิดเลยว่าแม่อยากจะแต่งไปเองซะอีก ฉันนึกว่าพวกคุณภูมิใจกับเรื่องนี้เสียอีก เรื่องดีขนาดนี้ไม่เอาไปประกาศ จะให้คนอื่นอิจฉายังไงล่ะ”
“ติงกั่ว!”
เย่วหงเหมยโกรธจนหน้ามืด
“เธอ…”
ติงจื้อกังก็อั้นไม่อยู่
เย่วหงเหมยเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ
“ไม่ว่าดีหรือร้าย เรื่องในบ้านก็พูดกันเอง อย่าไปพูดกับคนนอก โดยเฉพาะบ้านหลิวกุ้ยซาน บ้านนั้นไม่ถูกกับเรามานานแล้ว เธอไม่รู้หรือ!”
ติงกั่วที่รู้เนื้อเรื่องจากหนังสือย่อมรู้ แต่เจ้าของร่างเดิมในช่วงเวลานี้ยังไม่รู้ เรื่องที่หลิวกุ้ยซานมีปัญหากับติงจื้อกังเกิดขึ้นหลังจากเจ้าของร่างเดิมลงชนบทไปแล้ว
เธอจึงทำหน้าอยากรู้อยากเห็น เอนตัวไปข้างหน้า
“ไม่รู้เลย เล่าให้ฟังหน่อยสิ!”
ติงจื้อกัง เย่วหงเหมย: …
จะให้เล่าให้ฟังจริงๆ หรือไง!
แต่ความเดือดดาลของทั้งคู่ก็ลดลง เพราะนึกได้ว่าติงกั่วไม่รู้จริงๆ
ติงจื้อกังอ้ำอึ้งอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายพูดเพียงว่า
“ต่อไปอย่าเอาเรื่องในบ้านไปพูดข้างนอกอีก!”
แล้วปิดประตูเข้าห้องไป
เย่วหงเหมยรู้สึกแทบจะพังทลาย
เรื่องไม่ราบรื่นถาโถมเข้ามาไม่หยุด
พอติงกั่วออกโรงก่อเรื่อง แบบนี้ยังไงก็ไม่อาจให้ติงกั่วแต่งกับไอ้โง่คนนั้นได้อีก ไม่อย่างนั้นน้ำลายเพื่อนบ้านในลานโรงงานคงถ่มใส่จนจมดิน
เจี้ยนกั๋วกับพวกเขาก็จะเงยหน้าสู้ใครไม่ได้
ต่อให้คู่ของเนี่ยนจวินจะดีแค่ไหน ตระกูลติงก็ไม่เหลือเกียรติอะไรแล้ว
งั้นก็ต้องหาใหม่
เย่วหงเหมยเริ่มครุ่นคิด ว่าจะหาจากหมู่บ้านฝั่งตระกูลแม่ หรือจากบ้านเกิดตระกูลติงดี
คิดไปคิดมา บ้านเกิดตระกูลติงเหมาะกว่า ที่นั่นล้าหลังกว่าและยากจนกว่า เธอแค่ปล่อยของดีๆ ออกไปนิดหน่อย ก็มีครอบครัวเต็มใจยกลูกสาวให้แล้ว
ไม่ต้องใช้ไอ้ตัวก่อกวนอย่างติงกั่วอีก นิสัยแบบนั้น ถ้าแต่งเข้าไปจริงๆ ไม่รู้จะสร้างปัญหาให้เนี่ยนจวินกับติ่งเฟิงแค่ไหน
ยิ่งคิดก็ยิ่งเห็นว่าดี
ในเมื่อไม่ต้องพึ่งไอ้ตัวก่อกวนแล้ว ก็ไม่จำเป็นต้องเลี้ยงดูมันอีก ต่อไปนี้ไม่ทำงานก็อย่าหวังจะได้กินข้าว
คิดได้แบบนี้ เย่วหงเหมยก็ฮึกเหิมขึ้นมา ตะโกนสั่งให้ติงกั่วไปล้างจาน ทำความสะอาดบ้าน
ติงกั่วขี้เกียจเถียง เธอเรียกเหมือนเรียกผี ติงกั่วก็ไปเข้าครัวตามที่เธอต้องการ
ไม่นานก็มีเสียงโครมครามดังออกมา
เย่วหงเหมยได้ยินก็รีบพุ่งเข้าไป เห็นภาชนะกินข้าวในบ้านแตกเกลื่อนพื้น หม้อก็ล้มคว่ำอยู่บนเตา
ติงกั่วถือมีดทำครัว ยกขึ้นมาพลิกดูไปมาเหมือนจะดูให้ทะลุ
แถมยังใช้นิ้วโป้งปาดคมมีด คล้ายกำลังลองว่าคมหรือไม่
เสียงกรีดร้องของเย่วหงเหมยติดค้างอยู่ในลำคอ เธอมองติงกั่วด้วยความหวาดกลัว
ติงจื้อกังได้ยินเสียงก็พุ่งออกมาจากห้องนอน พอเห็นภาพตรงหน้า ก็หน้ามืดไปชั่วขณะ แต่เมื่อเห็นท่าทางของติงกั่ว เขากลืนน้ำลายสองครั้ง ก่อนจะหันไปตะคอกเย่วหงเหมยอย่างเดือดดาล
พอติงกั่วคลุ้มคลั่ง ความฮึกเหิมที่เย่วหงเหมยเพิ่งได้มาก็หายวับไปทันที
แต่เช้าวันรุ่งขึ้น เย่วหงเหมยไม่ทำอาหารเช้า ให้เงินกับคูปองแก่เด็กเล็กสองคน ให้ไปกินที่ร้านอาหารของรัฐ ส่วนเธอกับติงจื้อกังไปกินที่หน่วยงาน
เจี้ยนกั๋วกับพวกเขามีเงินมีคูปองเอง ไม่อดแน่ มีแต่ติงกั่ว จะกินหรือไม่กินก็ช่าง อดตายไปก็แล้วกัน
เย่วหงเหมยตั้งใจจะงัดข้อกับเธอสักพัก
ออกจากบ้านแล้วก็พูดด้วยความเคียดแค้น
“ต่อไปพวกเรากินโรงอาหาร บ้านไม่ต้องทำกับข้าว เด็กสองคนเลิกเรียนก็ไปกินโรงอาหาร ฉันอยากเห็นเงินสองหยิบมือของไอ้ตัวก่อกวนนั่นจะพอได้กี่วัน คราวนี้ต้องดัดนิสัยมันให้ได้”
ครั้งนี้ติงจื้อกังไม่ได้เข้าข้างติงกั่ว เขาเองก็โกรธเธอ โกรธที่เมื่อคืนไม่ช่วยเขาคลี่คลายสถานการณ์ โกรธที่นิสัยรุนแรง สั่งให้ทำงานบ้านนิดเดียวก็ทุบจานชาม โกรธที่สุดคือเอาเรื่องนั้นไปพูดข้างนอก
เมื่อวานยังไม่รู้สึกอะไร แต่วันนี้พอเดินบนถนน เขากลับรู้สึกว่าทุกสายตามองเขาด้วยความสงสัยและดูแคลน
เห็นใครกระซิบกระซาบ ก็คิดว่ากำลังนินทาเรื่องเขากับเย่วหงเหมยบังคับให้ลูกสาวแท้ๆ แต่งกับคนโง่
คิดวนเวียนจนยังไม่ทันถึงที่ทำงาน หน้าเขาก็แดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธ
ติงกั่วนอนจนตื่นเอง เก็บตัวเล็กน้อย กำลังจะเข้าไปกินข้าวในมิติ ก็มีคนมาเคาะประตู
เปิดออกมา เป็นป้าแถวถนนดินที่เคยคุยซุบซิบกัน เธอรีบยิ้มทัก
“ป้า เข้ามานั่งก่อนสิ!”
“ไม่ล่ะๆ”
ป้าชะโงกหน้ามองเข้าไป พูดเสียงเบา
“เธออยู่บ้านคนเดียวหรือ?”
ติงกั่วเห็นท่าทีลับๆ ล่อๆ ก็พยักหน้าอย่างรู้กัน
“ใช่ค่ะป้า”
ป้าจึงพูดต่อ
“แฟนของน้องชายเธอมาหาเธอ มีเรื่องจะคุย บอกว่าไม่อยากให้คนในบ้านรู้ ตอนนี้รออยู่แถวแยกถนนจิ้นลู่ใกล้ถนนใหญ่ ให้เธอไปหา”
ฉากเมื่อคืนกับผลของแว่นขยายได้ผลแล้ว
“ขอบคุณป้านะคะ เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้เลย”
ติงกั่วกลับเข้าบ้าน เปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วออกไปทันที