จากบ้านไปถึงถนนเฉียนจิ้นค่อนข้างไกล ระหว่างทางติงกั่วกินไข่ต้มสองฟองรองท้องไปก่อน
พอไปถึงแยกถนน ก็เห็นเสี่ยวหงยืนรออยู่ตรงนั้น
ติงกั่วยิ้ม เดินเข้าไปหา
เสี่ยวหงเรียกด้วยเสียงใส
“พี่ติงกั่ว!”
เสี่ยวหงอายุน้อยกว่าติงเจี้ยนกั๋วไม่กี่เดือน สำหรับติงกั่วแล้ว จึงเรียกพี่ได้พอดี
เพียงแต่เมื่อวานยังเรียกตามติงเจี้ยนกั๋วว่า “พี่ใหญ่” วันนี้กลับเปลี่ยนมาเรียก “พี่ติงกั่ว” ดูท่าทางแล้ว เสี่ยวหงคงเริ่มลังเลใจแล้วจริงๆ
และเธอก็ลังเลจริงๆ
เมื่อคืนเธอลองหยั่งเชิงติงเจี้ยนกั๋ว แอบหาโอกาสพูดถึงข้อเสียของติงเนี่ยนจวินนิดหน่อย ผลคือเขาโมโหมาก รีบแก้ต่างให้ทันที ท่าทีปกป้องชัดเจนจนเกินไป ทำให้เสี่ยวหงรู้สึกอึดอัดใจอย่างยิ่ง
อย่าดูแคลนว่าตอนอยู่บ้าน ติงเจี้ยนกั๋วจะได้รับอิทธิพลจากแว่นขยาย จนไม่พอใจติงเนี่ยนจวินอยู่บ้าง แต่พอเจ้าตัวไม่อยู่ตรงหน้า ผลของแว่นขยายก็จางลง เขายังกลับมาทบทวนตัวเอง รู้สึกว่าตัวเองเมื่อคืนคิดมากเกินไป ไม่ควรเอาเนี่ยนจวินไปคิดในแง่ร้ายแบบนั้น
เพราะความรู้สึกผิด พอเสี่ยวหงพูดถึงข้อเสียของเนี่ยนจวิน เขาจึงออกหน้าปกป้องอย่างเต็มที่ ถึงขั้นโต้กลับอย่างจริงจังเกินจำเป็น และถือโอกาสปฏิเสธเรื่อง “ให้ติงกั่วแต่งกับคนปัญญาอ่อน” บอกว่าต้องมีความเข้าใจผิดอะไรสักอย่าง ขอให้เธออย่าคิดมาก
เพื่อเบี่ยงความสนใจของเสี่ยวหง เขายังพูดถึงความเอาแต่ใจของติงกั่ว และสาเหตุที่ติงกั่วไม่ชอบเนี่ยนจวิน ระหว่างนั้นก็ยังคงปกป้องติงเนี่ยนจวินอยู่ตลอด มองว่าการโกรธเคืองของติงกั่วไม่มีเหตุผลนัก
เสี่ยวหงฟังแล้วพูดไม่ออก ยิ่งรู้สึกว่าตัวเองมองผู้ชายคนนี้ผิดไปจริงๆ
“เมื่อคืนเขากลับไปไม่ได้ไปหาพี่ใช่ไหม?”
เสี่ยวหงซื้อโซดาสองขวด ส่งให้ติงกั่วหนึ่งขวด แล้วถาม
ติงกั่วรับโซดามาดื่มไปหนึ่งอึก พลางแปลกใจ
“ทำไมถึงถามแบบนั้นล่ะ?”
เสี่ยวหงตอบ
“เขาบอกว่า…เรื่องให้พี่แต่งกับคนปัญญาอ่อนน่าจะเป็นความเข้าใจผิด อยากกลับไปคุยกับพี่ให้ละเอียด”
ติงกั่วเลิกคิ้วเล็กน้อย
ติงเจี้ยนกั๋วกลับถึงบ้านแล้วไม่พูดอะไรสักคำ เหลือบมองครัวที่เละเทะ แล้วก็กลับเข้าห้องไปเงียบๆ
ความจริงเขาวางแผนจะกลับไปคุยกับติงกั่ว พยายามทำให้เรื่องนี้กลายเป็นแค่ความเข้าใจผิด แล้วออกมาชี้แจงแก้ข่าวให้เรียบร้อย
แต่พอกลับไปเห็นบรรยากาศในบ้าน เขาก็รู้ว่าติงกั่วคลุ้มคลั่งอีกแล้ว จึงเริ่มกลัว ไม่กล้าเข้าไปยุ่ง
ติงกั่วหัวเราะเย็นๆ
“ความเข้าใจผิดเหรอ? ใครจะเอาชื่อเสียงของตัวเองมาเล่นเป็นเรื่องเข้าใจผิดแบบนี้กัน”
เสี่ยวหงเห็นด้วยอย่างยิ่ง เธอพูดเบาๆ
“พี่ติงกั่ว ฉันขอถามได้ไหม ว่าทำไมลุงกับป้าถึงทำแบบนี้กับพี่”
ติงกั่วมองเสี่ยวหงด้วยรอยยิ้มคล้ายยิ้มไม่คล้ายยิ้ม ก่อนจะถามกลับ
“ตอนนี้เธอคิดยังไงกับติงเจี้ยนกั๋ว”
เสี่ยวหงชะงัก
เธอไม่อยากมีความคิดอะไรแล้ว แต่ก็ไม่แน่ใจท่าทีของติงกั่ว
ถ้าเธอบอกว่าคิดจะยุติความสัมพันธ์ ติงกั่วจะไม่พอใจไหม
อย่างไรเสีย ติงกั่วกับติงเจี้ยนกั๋วก็เป็นพี่น้องกัน ส่วนเธอก็เป็นแค่คนนอก
ติงกั่วอยากขัดขวางการแต่งงานของติงเจี้ยนกั๋ว แต่ก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ ไม่คิดจะฝืนชี้นำ เพราะถ้าไม่สำเร็จ เธอก็จะกลายเป็นคนผิดทั้งสองฝ่ายอีก
ดังนั้น ความหนักแน่นของเสี่ยวหงในการคิดเลิกรา จึงเป็นตัวกำหนดว่าเธอจะเข้าไปพัวพันแค่ไหน
ติงกั่วจ้องสีหน้าเสี่ยวหง เห็นเธอกัดริมฝีปาก ดวงตาฉายแววลังเลหลายครั้ง สุดท้ายก็พูดความจริงออกมา
“พี่ติงกั่ว ฉันไม่ปิดบังนะคะ ฉันคิดว่า…บางทีที่ผ่านมา ฉันอาจมองอะไรผิดไป ตอนนี้ฉันต้องประเมินความสัมพันธ์กับเจี้ยนกั๋วใหม่ ดังนั้น วิธีที่คนในครอบครัวพี่ปฏิบัติกับพี่…เรื่องการจัดการอนาคตของพี่ สำคัญมากต่อการตัดสินใจของฉัน ฉันหวังว่าพี่จะช่วยฉัน บอกความจริงกับฉัน”
เสี่ยวหงวางโซดาในตะกร้ารถจักรยานอย่างเป็นทางการ ก่อนจะโค้งให้ติงกั่วหนึ่งครั้ง
“พี่ติงกั่ว เรื่องอื่นฉันไม่กล้ารับปาก แต่ฉันรับรองคุณธรรมของฉันได้ ไม่ว่าฉันกับเจี้ยนกั๋วจะไปต่อหรือไม่ ฉันจะขอบคุณพี่จากใจจริง”
ติงกั่วหมุนขวดโซดาในมือ มองเธออยู่นาน ก่อนจะยิ้มขึ้น
“เธอจะขอบคุณฉันหรือไม่ ฉันไม่สนใจ ฉันแค่พูดความจริง ส่วนจะไปต่อกับติงเจี้ยนกั๋วหรือไม่ เธอตัดสินใจเอง”
“ความจริงก็คือ บ้านหนึ่งที่มองลูกบุญธรรมสำคัญยิ่งกว่าสิ่งใด ทุกอย่างของลูกบุญธรรมยิ่งใหญ่เหนือฟ้า เพื่อความสุขของลูกบุญธรรม ยอมสละความสุขของลูกสาวแท้ๆ รวมถึงบังคับให้ลูกคนอื่นต้องยกย่องลูกบุญธรรมเป็นศูนย์กลาง ในบ้านหลังนั้น เธอขัดผู้ใหญ่ได้ แต่ห้ามขัดลูกบุญธรรม ไม่อย่างนั้นจะกลายเป็นศัตรูของทั้งบ้าน”
“อีกคนหนึ่งหยิ่งยโส อยากยกระดับตัวเอง พาครอบครัวไปสู่ชนชั้นที่สูงกว่า ทั้งอยากได้หน้า ทั้งอยากได้เนื้อใน แต่ตัวเองกลับไม่มีความสามารถ แล้วจะทำยังไงได้ล่ะ ในเมื่อมีโอกาสขายลูกสาวอยู่ตรงหน้า ก็ย่อมอยากยื่นสองมือส่งให้เต็มใจ”
สละติงกั่วคนเดียว แลกกับชะตาที่ดูดีของทั้งบ้าน สุดท้ายคนที่ขอบคุณจริงๆ มีแค่ติงเนี่ยนจวิน ลูกบุญธรรมคนเดียว
นี่แหละคือชะตาของตัวประกอบหญิงที่ไม่เอาไหนในนิยาย
ยิ่งฟัง เสี่ยวหงก็ยิ่งขมวดคิ้ว
นิสัยแบบนี้…คุ้นเหลือเกิน
คิดดีๆ นี่ไม่ใช่ภาพของติงเจี้ยนกั๋วที่เธอเพิ่งมองเห็นชัด หลังจากไม่ตาบอดใจบอดอีกแล้วหรอกหรือ
ฮึ เป็นพ่อลูกแท้ๆ กันจริงๆ
กลางอากาศร้อนจัด เสี่ยวหงกลับรู้สึกหนาวสะท้าน
“พี่ติงกั่ว ขอบคุณนะคะ”
ความคิดที่ก่อตัวขึ้นตั้งแต่เมื่อคืน ยิ่งแน่วแน่ขึ้นในใจเธอ
“ไม่เป็นไร”
ติงกั่วเอียงคอยิ้ม
“คนมีบุญไม่เข้าประตูอับโชค ผู้หญิงดีๆ ไม่กระโดดลงกองไฟ”
ดวงตาเสี่ยวหงรื้นน้ำตา เธอพยักหน้าแล้วยิ้ม
“พี่ติงกั่ว เที่ยงนี้ฉันเลี้ยงข้าวพี่นะคะ”
ติงกั่วโบกมือ เธอยังต้องไปจัดการบ้านใหม่ต่อ
“ไม่ต้องหรอก เธอรีบกลับไปทำงานเถอะ”
พอพูดถึงงาน เสี่ยวหงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถาม
“พี่ติงกั่ว เรื่องงานของพี่มีวี่แววหรือยังคะ”
ตอนนี้ติงกั่วมีเงินอยู่ในมือ ไม่ได้รีบร้อนหางาน แต่ถ้ามีงานพร้อมอยู่ เธอก็ไม่ปฏิเสธ อย่างน้อยจะได้ย้ายทะเบียนเสบียงออกจากลานบ้านโรงงานเหล็ก
แม้ทะเบียนเสบียงจะยังโอนกลับมาไม่เสร็จ แต่ต่อให้โอน ก็ยังต้องอยู่ในลานบ้านโรงงานเหล็ก ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอควบคุมไม่ได้
ติงกั่วส่ายหน้า
“ยังเลย ที่สำนักงานจัดการเยาวชนลงชนบทไม่มีตำแหน่งว่าง ให้พวกเราหาทางกันเอง”
ขนแกะก้อนนี้ เธอวางแผนจะตัดจากติงจื้อกัง
เขาอุตส่าห์จัดงานให้ลูกของผู้ชายคนอื่นได้ ก็น่าจะจัดงานให้ลูกตัวเองได้เหมือนกัน
ถึงเธอกำลังทำลายการแต่งงานของลูกชายคนโปรด ถึงเธอเตรียมจะย้ายออกไปใช้ชีวิตของตัวเอง แต่นั่นก็ไม่กระทบกับการตัดขนแกะจากตระกูลติง
เรื่องไหนเรื่องนั้น แยกกันชัดเจน
เสี่ยวหงขมวดคิ้วครุ่นคิด
“โรงงานของพวกเรามีแผนรับคนงานชั่วคราวนะคะ แต่เป็นงานขนถ่ายของ พี่ติงกั่วถ้าไม่รีบ รออีกสองเดือนก็ได้ โรงงานทอผ้าที่สองกำลังวางแผนรับคนงานช่วงฤดูใบไม้ร่วง เตรียมตัวล่วงหน้าไว้ก็ดี”
ข้อมูลนี้ ในยุคนี้มีค่ามาก
ติงกั่วไม่เสียดายที่ช่วยกันไม่ให้เธอกระโดดลงกองไฟ จึงรับน้ำใจนี้อย่างไม่เกรงใจ
ในหัวเธอเกิดความคิดวาบขึ้นมา
“งานขนถ่าย ต้องการเงื่อนไขอะไรบ้าง?”
เสี่ยวหงตกใจ
“พี่ติงกั่ว งานขนถ่ายหนักมาก แถมยังเป็นงานชั่วคราว เงินเดือนก็ไม่สูง และไม่รับประกันว่าจะได้บรรจุ!”
ติงกั่วยิ้ม
“ไม่ใช่ฉันทำหรอก ฉันอยากถามให้ลูกพี่ลูกน้องฝั่งบ้านนอกหน่อย”
สามารถดึงติงต้าหยง ลูกชายของอาสาม เข้ามาอยู่ในเมืองได้
เธอเองก็จะมีคนช่วยเพิ่มอีกหนึ่งคน