ปีนกำแพงเมืองจีนแล้ว ยังไปเดินเล่นที่โฮ่วไห่กับเทียนถานอีก วันนี้ปริมาณการใช้แรงเรียกได้ว่าเกินมาตรฐานสุดๆ
มื้อเที่ยงก็เลยกินเอาของที่เหลือจากตอนเช้าบนกำแพงเมืองจีน ทั้งวงแป้งทอด แพนเค้กงาคลุกน้ำตาล และน้ำแป้งข้าวสาลีนั่น
ช่วงบ่าย ติงกั่วลากขาที่เหมือนถ่วงตะกั่วเดินกลับเข้าตรอก มือเกี่ยวตาข่ายไว้ใบหนึ่ง ข้างในใส่เนื้อวัวสดชิ้นหนึ่ง
พอเดินมาถึงหน้าบ้านเพื่อนบ้าน เห็นว่ากุญแจใหญ่ที่คล้องไว้ตอนเช้าหายไป ดวงตาก็เป็นประกาย รีบเข้าไปเคาะประตูทันที
ไม่นานเพ่ยเช่อก็ออกมาเปิดประตู เห็นติงกั่วก็ยิ้มถาม
“เที่ยวกลับมาแล้วเหรอ？”
ติงกั่วพยักหน้า
“ต้องขอบคุณแผนเที่ยวของคุณเลย สะดวกมาก นี่ ของขอบคุณสำหรับอาหารเช้ากับไกด์ท่องเที่ยว อย่าปฏิเสธนะ ของแบบนี้ฉันก็ไม่รู้จะทำยังไง ได้ไปก็เสียของเปล่า…เหนื่อยจะตายแล้ว ฉันกลับไปพักก่อนล่ะ”
พูดจบก็ยัดใส่มือเพ่ยเช่อทันที ลากขาทั้งสองกลับไปถึงหน้าบ้านตัวเอง เปิดประตูว่องไวแล้วเข้าบ้านไป ปัง ปิดประตูสนิท เลิกคิ้วอย่างพอใจ แผนสำเร็จ！
“เฮ้！”
เพ่ยเช่อกำลังคิดถึงคำว่า “ไกด์ท่องเที่ยว” ที่เธอพูดอยู่ รู้สึกว่าแปลกใหม่ดี ไม่ทันไรของในมือก็ถูกยัดมาให้ เขาเพิ่งร้องได้คำเดียว ก็ได้ยินเสียงสลักประตูฝั่งนั้นดังครืดๆ อดหัวเราะไม่ได้
ยกตาข่ายในมือขึ้นดู ปรากฏว่าเป็นเนื้อวัว ถึงกับประหลาดใจ
เนื้อวัวไม่ใช่ของที่ซื้อได้ง่าย ไม่ใช่แค่เรื่องคูปองเนื้อ ต่อให้เป็นร้านของชำก็ไม่แน่ว่าจะมี ต้องมีเส้นสายถึงจะหาได้
สหายติงช่างกล้าจริงๆ
แต่รับของแพงแบบนี้บ่อยๆ จะสบายใจได้ยังไง？
แต่พอคิดถึงคำที่ติงกั่วพูดเมื่อกี้ ของแบบนี้เธอไม่รู้จะทำยังไง…
เพ่ยเช่อส่ายหัวอย่างขำๆ แล้วหันกลับเข้าบ้าน
ไม่นาน ฝั่งบ้านเพ่ยเช่อก็เริ่มมีควันจากการทำอาหารลอยขึ้นมา
ติงกั่วกลับถึงบ้านก็เข้าไปในมิติ อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วงีบหลับไปเล็กน้อย จนระบบเรียกว่ามีคนมาเคาะประตู เธอถึงได้สะดุ้งตื่น กลิ้งตัวลุกขึ้นแล้วออกจากมิติไปเปิดประตู
แน่นอนว่าเป็นเพื่อนบ้าน
พอเห็นติงกั่วที่เปิดประตูออกมา เพ่ยเช่อก็ชะงักไปเล็กน้อย
วันนี้ติงกั่วใช้แรงเยอะ อาบน้ำเสร็จยังไม่ทันรอให้ผมแห้งก็หลับไป ตอนนี้ทรงผมเลยแปลกไปหมด ผมหลายปอยชี้ซ้ายบ้างขวาบ้าง ชี้เด่นสะดุดตามาก
บนใบหน้ายังมีรอยนอนชัดเจน สองรอยพาดอยู่บนแก้มขวา เป็นเครื่องหมายถูกใหญ่ๆ
เพ่ยเช่อกลั้นหัวเราะไว้ พูดว่า
“ขอโทษนะ ไม่รู้ว่าคุณกำลังนอนอยู่”
ติงกั่วยังไม่รู้สภาพตัวเอง ทำท่าใจกว้างโบกมือ
“ไม่เป็นไร ถึงเวลาก็ตื่นพอดี ไม่งั้นคืนนี้จะนอนไม่หลับ”
เพ่ยเช่อกลั้นยิ้มในดวงตา ยื่นกล่องอาหารในมือให้
“ผมทำเนื้อวัวผัดยี่หร่า กับเนื้อวัวตุ๋นหม้อดิน ลองชิมดู”
ติงกั่วอ้าปากยิ้มรับมา
“โอ๊ย เกรงใจจริงๆ ให้คุณลำบากอีกแล้ว”
ปากพูดเกรงใจ แต่มือรับไวไม่ช้าเลย
เพ่ยเช่อรู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้น่าสนใจ ความคิดเล็กๆ ทั้งหมดแสดงออกทางสีหน้า แต่กลับไม่ทำให้คนรู้สึกรำคาญ กลับรู้สึกแปลกใหม่ดี
ดวงตาและคิ้วของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“แค่เรื่องเล็กน้อยเอง วัตถุดิบของสหายติงดีต่างหาก”
ติงกั่วหน้าแดงขึ้นมา รีบพูดเกรงใจไปอีกสองสามประโยค ส่งสายตาดูเพ่ยเช่อเดินจากไป แล้วรีบปิดประตู ยกกล่องอาหารกลับเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดี เพื่อชิมของอร่อย
เนื้อวัวหม้อดินก็คือเนื้อวัวตุ๋น ใส่มาให้หนึ่งชาม อีกอย่างเป็นเนื้อวัวผัดยี่หร่า พร้อมข้าวสวยชามใหญ่แน่นเอี้ยดเหมือนเดิม
ติงกั่วไม่กล้ากินหมด ชิมเนื้อผัดยี่หร่าหนึ่งชิ้น แล้วเทใส่กล่องข้าวของตัวเอง เก็บเข้าไปในมิติ
เนื้อวัวหม้อดินมีน้ำซุป เอามาคลุกข้าวกำลังดี
กินแต่เนื้ออย่างเดียวจะเลี่ยน ติงกั่วเลยซื้อยำมะเขือม่วงราดกระเทียมจากร้านค้า มากินคู่กัน จนท้องกลม
หลังอาหาร เดินเล่นในลานบ้านสองรอบเพื่อย่อย แล้วล้างภาชนะให้สะอาด เอากล่องข้าวไปคืน คราวนี้ไม่ได้ใส่ของตอบแทนอีก
ใส่อีกไม่ได้แล้ว เธอหน้าหนาขนาดนั้นจริงๆ ไม่ไหว
เช้าวันถัดไปจะออกไปกินอาหารเช้า…ถึงจะมีโอกาสเจอเพ่ยเช่ออีก แต่จะให้เธอไม่ออกไปกินเพราะกลัวเจอกันก็ไม่ใช่เรื่อง
อยู่เมืองหลวงก็ไม่กี่วัน ต้องฉวยโอกาสเปลี่ยนรสชาติบ้าง
ไปถึงร้านอาหารของรัฐร้านเดิม กวาดตามองรอบหนึ่ง ไม่เห็นเพ่ยเช่อ
หรือหมอนั่นจะรู้สึกกระอักกระอ่วน เลยหลบหน้าเธอ？
เลิกคิ้วเล็กน้อย เดินไปต่อแถวที่หน้าต่างสั่งอาหาร
เมื่อวานกินแพนเค้กงาคลุกน้ำตาลแล้วถูกปาก วันนี้น่าจะซื้ออีกสักหน่อย
พอถึงคิว กำลังจะอ้าปาก ก็ได้ยินเสียงคุ้นหูข้างหู
“ชอบซุปเครื่องในกับขนมปังไหม？”
ติงกั่วหันไป เจอกับสายตายิ้มๆ ของเพ่ยเช่อ เขาพูดว่า
“มื้อนี้ผมเลี้ยง！”
ติงกั่วไม่อยากทำท่าจะเถียงอีก แผ่มือพูดตรงๆ
“ฉันไม่มีคูปองเนื้อให้นะ”
เพ่ยเช่อเดาไว้แล้วว่าเธอไม่มี
คูปองเนื้อแค่ไหนถึงจะพอให้เธอกินแบบนี้！
“บอกแล้วว่าผมเลี้ยง！”
เขาหันไปตะโกนบอกคนในร้าน
“ขอซุปเครื่องในกับขนมปังสองชาม เนื้อทอดหมุดประตูหกชิ้น”
แต่ติงกั่วก็ไม่ได้ปล่อยให้เขาซื้อฝ่ายเดียว เธอสั่งวงแป้งทอดกับแพนเค้กงาคลุกน้ำตาลเพิ่ม กินไม่หมดก็ห่อกลับ
ระหว่างกิน เพ่ยเช่อพูดว่า
“เพื่อนสนิทคนหนึ่งจะแต่งงานพรุ่งนี้ ผมต้องไปช่วยงาน เดี๋ยวมะรืนเช้าถึงจะกลับ ร้านนี้อาหารเช้าดี แต่ข้าวผัดตอนเที่ยงสู้ร้านแถวจงกวนชุนไม่ได้ ร้านนั้นหมูย่างบนกระทะร้อนทำได้อร่อยมาก คุณลองไปชิมดู อยู่ใกล้สวนสัตว์ กินเสร็จยังไปเดินเล่นต่อได้…”
พูดไป เขาก็วางม้วนคูปองเนื้อของเมืองหลวงลงบนโต๊ะ ดันไปทางติงกั่ว แล้วยิ้ม
“เป็นเพื่อนบ้านกัน มีอะไรเรียกได้ ตรอกบางตรอกถ้าเลี่ยงได้ก็อย่าเข้าไป พวกป้าๆ ที่ใส่ปลอกแขนแดงน่ากลัวใช่เล่น”
เขาเริ่มจับทางได้แล้ว ผู้หญิงคนนี้อาจจะทำอาหารไม่เป็น หรือไม่ก็ที่บ้านไม่มีอุปกรณ์ทำอาหาร
บังเอิญจริงๆ วันแรกของขวัญขอโทษที่เขาให้เป็นปลา เลยไปเข้าตาสาวหัวใสเข้าเต็มๆ
แต่เขาไม่ได้รู้สึกรำคาญ
แค่รู้สึกว่าสหายติงขาดทุนไปหน่อย หมูสามชั้นชิ้นใหญ่ขนาดนั้น ยังมีเนื้อวัวเมื่อวานอีก เอาเงินกับคูปองไปกินที่ร้านอาหารของรัฐ กินได้ตั้งหลายมื้อ
เนื้อวัวชิ้นนั้น เขาเดาว่าติงกั่วน่าจะซื้อจากตลาดมืด ที่พวกนั้นมีของดีจริง แต่พลาดนิดเดียวก็ซวยได้ง่าย
เลยเอาคูปองเนื้อมาสองสามใบ แนะนำร้านอาหารของรัฐให้ เธอไม่ทำอาหารก็ไปกินข้างนอก ดูแล้วก็ไม่ใช่คนขาดเงิน แค่ขาดคูปองเนื้อ
ติงกั่วแน่นอนว่าไม่อาจรับไว้ได้
เธอให้วัตถุดิบ เขาตอบแทนด้วยอาหาร แบบไปมาหาสู่กันอย่างนี้รับได้
เลี้ยงข้าวกันบ้างก็ได้
แต่รับคูปองเนื้อโดยตรงไม่เหมาะ
กำลังจะดันกลับ เพ่ยเช่อก็พูดว่า
“อีกสามเดือนพอต้นพุทราที่บ้านคุณสุก ถ้าคุณกับครอบครัวไม่ได้มาเมืองหลวง ผมข้ามไปตีพุทรากินสักสองสามไม้ได้ไหม บอกไว้ก่อน จะได้ไม่โดนจับเป็นขโมย ถือว่านี่เป็นเงินค่าซื้อพุทราล่วงหน้า”
พอเริ่มสนิทกันมากขึ้น คำพูดของเพ่ยเช่อก็ผ่อนคลายขึ้น มีสำเนียงปักกิ่งปนมาด้วย
ติงกั่วหลุดหัวเราะออกมา
ดูสิ ไอคิวทางสังคมสูงจริงๆ！
หน้าตาดี ปากหวาน ทำอาหารเก่ง ติงกั่วจะพูดอะไรได้อีก
แค่พุทรานั้นอีกนานกว่าจะได้กิน ก่อนออกจากเมืองหลวงค่อยทิ้งผลไม้ไว้ให้เขาสักถุง ผลไม้ช่วงนี้ก็ถือว่าหายาก เอาเป็นค่าคูปองเนื้อพวกนี้แล้วกัน
ยุคนี้ ไม่มีคูปองนี่กินเนื้อสักคำยังยาก
พูดถึงตรงนี้ ระบบก็ไม่พิมพ์คูปองพวกนี้ให้ ถ้าทำได้คงดี เธอจะได้มีคูปองโน่นนี่บ้าง
หนูระบบได้แต่แค่นเสียง
เหมือนกับว่าร้านค้าของมันไม่มีเนื้อให้กิน เหมือนมันขาดเนื้อให้เธอกินอย่างนั้น
ติงกั่วรับมาอย่างเปิดเผย
“ขอบใจนะ พี่ชาย！”
เพ่ยเช่อก็ยิ้ม
“ไม่ต้องเกรงใจ！”
จากนั้นติงกั่วก็ออกตระเวนหาอะไรกิน เดินเล่นแถวเฉียนเหมิน
สรุปคือสองวันนี้ เธอเที่ยวครบสถานที่ที่อยากไปหมดแล้ว
พอเพ่ยเช่อจัดการงานแต่งเพื่อนสนิทเสร็จกลับมา ติงกั่วก็เตรียมออกเดินทางไปเฟิงหนิงพอดี
รถไฟเช้าวันถัดไป คืนก่อนหน้า ติงกั่วเอาลูกพีชห้ากิโลกับแตงโมหนึ่งลูกไปให้เพื่อนบ้าน
เพ่ยเช่อประหลาดใจอีกครั้งกับความสามารถในการหาของของสหายติง
เพื่อนเขาแต่งงาน วิ่งทั่วเมืองหลวงก็ยังซื้อผลไม้มาได้นิดเดียว แต่สหายติงกลับถือมาเยอะขนาดนี้
“ไม่ได้ๆ สหายติง ของพวกนี้แพงเกินไป！”
ติงกั่วยิ้ม
“พุทรายังอีกนานกว่าจะสุก กินพีชกับแตงโมไปก่อนแล้วกัน รอเข้าฤดูใบไม้ร่วง ฉันมาตีพุทราแล้วค่อยให้คุณกินอีก”
เพ่ยเช่อรู้สึกเกรงใจ เขาพูดไปงั้น ไม่ได้อยากกินพุทราจริงๆ
แค่คิดว่าตัวเองเป็นผู้ชาย ไม่ควรเอาเปรียบสหายติง เลยพยายามชดเชยจากอาหารเช้าและคูปองเนื้อ
ส่วนการทำอาหาร ก็เป็นเรื่องเล็กน้อย
ผลักไปผลักมา สุดท้ายก็กลายเป็นสหายติงที่เสียเปรียบ
เช้าวันถัดมา ราวหกโมงกว่า ติงกั่วล็อกประตูบ้านออกมา ก็เห็นเพ่ยเช่อยืนสูบบุหรี่อยู่ในตรอก
ได้ยินเสียง เขาทิ้งก้นบุหรี่ แล้วเข็นจักรยานที่อยู่ข้างๆ
“ไปกันเถอะ ไปกินข้าวก่อน กินเสร็จผมไปส่งคุณ”
ติงกั่วสังเกตว่าที่แฮนด์จักรยานมีถุงผ้าห้อยอยู่ ไม่รู้ใส่อะไรไว้ ดูหนักจนแกว่งไปมา
เขามารอส่งเธอจริงๆ แบบนี้ ถ้าปฏิเสธตอนนี้ก็ดูเสแสร้งเกินไป
ติงกั่วยิ้ม
“อาหารเช้าไม่ต้องแล้ว ฉันกินรองท้องตั้งแต่เช้าแล้ว ส่งฉันถึงป้ายรถก็พอ ฉันนั่งรถเมล์ไป…”
เพ่ยเช่อพูดว่า
“สถานีรถไฟก็ไม่ไกลหรอก รอรถเมล์ไม่ทันไร เราก็ไปถึงแล้ว”
ติงกั่วยิ้ม
“งั้นก็ขอบคุณเพื่อนบ้านผู้แสนใจดีแล้วกัน！”
ใจดี？
เพ่ยเช่อหัวเราะ
คำนี้เอามาใช้กับเขา ช่างสดใหม่จริงๆ
นั่งอยู่บนเบาะหลังจักรยาน ติงกั่วได้กลิ่นหอมของแป้งทอดต้นหอมลอยมาแผ่วๆ
ใช่แล้ว！
ตอนเช้าเธอตื่นมาล้างหน้าแปรงฟัน เหมือนจะได้กลิ่นแป้งทอดต้นหอมลอยอยู่ในอากาศ
แต่พอเห็นฝั่งเพ่ยเช่อไม่มีควันไฟ และนึกได้ว่าเขาตอนเช้าก็ไปกินข้าวที่ร้านอาหารของรัฐ ก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก
ตอนนี้ ต่อให้ไม่คิดก็ไม่ได้แล้ว