เพ่ยเช่อยกคิ้วขึ้นเล็กน้อย สีหน้ามีแววประหลาดใจ
“มาขอให้ฉันช่วย?”
พานติ่งเฟิงก็รู้ดีว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองยังไม่ถึงขั้นนั้น การเปิดปากขอความช่วยเหลือจึงออกจะกะทันหันไปหน่อย
แต่เขาก็จนตรอกจริงๆ
ฝั่งผู้อำนวยการเหลียวต้องจัดการให้ได้ แต่ไม่อาจให้พ่อของเขาออกหน้าใช้เส้นสายไปจัดการ
ถ้าใช้เส้นทางบ้าน พ่อเขาก็ต้องติดหนี้บุญคุณคนอื่น หนี้แบบนี้ช้าหรือเร็วก็ต้องใช้คืน และพ่อเขาจะต้องเอาหนี้นั้นไปลงกับเนี่ยนจวินแน่นอน แบบนั้นความหวังของทั้งสองคนก็จะหมดสิ้นจริงๆ
ดังนั้น ทางที่ดีที่สุดคือให้เขาเป็นฝ่ายติดหนี้นี้เอง แล้วในอนาคตเขาจะเป็นคนชดใช้
ตระกูลเพ่ยมีความสามารถกดเรื่องฝั่งผู้อำนวยการเหลียวได้ และได้ผลดีกว่าการไปขอใครทั้งนั้น
เพราะผู้อำนวยการเหลียวในอดีตก็เคยเป็นลูกน้องของคุณปู่ตระกูลเพ่ย
“ใช่ ผมเจอเรื่องลำบากนิดหน่อย”
พานติ่งเฟิงกัดฟัน เล่าเรื่องโดยตัดหัวตัดหาง ปกปิดความจริงบางส่วน ไม่พูดถึงว่าเขาเองก็เคยกดดันติงกั่ว เพียงเปลี่ยนเป็นว่าเงื่อนไขตกลงกันไม่ได้ อีกฝ่ายโลภมาก เปิดราคาสูงเกินไป เขาไม่ยอมรับ ฝ่ายนั้นเลยใจแคบ เลือกใช้วิธีร้องเรียนอย่างมุ่งร้าย และจดหมายร้องเรียนกลับไปตกอยู่ในมือผู้อำนวยการเหลียว ซึ่งเป็นคู่แข่งกับหัวหน้าของเขา…
ยังบอกอีกว่าทางบ้านเองก็ได้รับจดหมายร้องเรียนเหมือนกัน รายละเอียดเขายังไม่รู้ แต่เดาได้เลยว่าไม่มีคำพูดดีๆ แน่นอน
“พี่ครับ ช่วยผมหน่อย!”
เพ่ยเช่อหรี่ดวงตาดอกท้อ จ้องเขาอยู่นาน ก่อนจะพูดขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
“นายพูดไม่หมด”
เหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหลังของพานติ่งเฟิงในทันที แต่เขาก็รีบฝืนยิ้ม
“จะเป็นไปได้ยังไงล่ะพี่เช่อ ผมพูดความจริงหมดแล้ว”
เพ่ยเช่อเหยียบจักรยาน ปั่นจากไป
ออกพ้นเขตบ้านพัก เขาก็หยิบบุหรี่ที่คีบไว้หลังหูออกมา โยนทิ้งข้างทางอย่างไม่ใส่ใจ
พานติ่งเฟิงไม่ซื่อสัตย์ ตั้งแต่เด็กก็เป็นแบบนี้ โตแล้วก็ยังไม่ดีขึ้น
กองกำลังหยางเจียโว!
รถวัวเพิ่งหยุดนิ่งที่หน้าบ้าน ก็มีร่างผอมเล็กวิ่งพรวดออกมาจากด้านใน
“พ่อ แม่—”
เป็นลูกชายคนเล็กของบ้านอาสาม ติงต้าหลิน อายุสิบขวบ
เขามองติงกั่วที่ลงมาจากรถวัวอย่างอยากรู้อยากเห็น
ตอนที่ติงกั่วกลับเมืองหลวง เขาเพิ่งอายุราวสามขวบ ยังไม่รู้ความอะไร จึงไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับพี่สาวคนโตที่พ่อแม่มักพูดถึง
ส่วนติงกั่วเอง อาศัยความทรงจำของร่างเดิม ภาพของติงต้าหลินก็ยังเป็นเด็กน้อยวัยสามขวบตัวจิ๋วเท่านั้น
สามขวบกับสิบขวบ ต่างกันราวคนละคน เด็กหนึ่งใหญ่หนึ่ง ต่างฝ่ายต่างมองกันด้วยความอยากรู้
ติงต้าหยงไปคืนรถวัวให้หมู่บ้าน ติงต้าจูหิ้วกระเป๋าของติงกั่วเดินเข้าไปในบ้าน
เผิงกุ้ยฮวาก็ตบลูกชายคนเล็กเบาๆ พร้อมยิ้มดุ
“นี่คือพี่สาวคนโตของลูก พี่แท้ๆ รีบเรียกพี่สิ!”
แล้วหันมายิ้มให้ติงกั่ว
“จำต้าหลินไม่ค่อยได้แล้วใช่ไหม?”
ติงกั่วยิ้ม
“จำแทบไม่ได้เลย ตอนที่ฉันกลับเมือง เขายังสูงแค่นี้เอง…”
พร้อมยกมือทำท่าประกอบ
ติงต้าหลินเขินอาย เรียกเสียงเบาว่า “พี่สาว” ก่อนจะหันหลังวิ่งเข้าบ้านไป
ติงกั่วเดินตามอาสาม อาสะใภ้สามเข้าไป
พอก้าวข้ามประตูบ้าน ความทรงจำของร่างเดิมก็หลั่งไหลเข้ามาไม่หยุด
เธอมองไปที่เล้าไก่ชิดกำแพงด้านตะวันตก แล้วพูดว่า
“เล้าไก่ย้ายมาอยู่ตรงกำแพงฝั่งนี้แล้วเหรอ?”
เมื่อก่อนอยู่ชิดกำแพงฝั่งตะวันออก
ตรงจุดเดิมที่เคยเป็นเล้าไก่ ตอนนี้กลายเป็นเพิงเล็กๆ สำหรับเก็บของไปแล้ว
ในนิยายไม่ได้บรรยายรายละเอียดพวกนี้ ต้องมาเห็นกับตาเท่านั้นถึงจะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้
ติงจื้อเฉิงหัวเราะอย่างอารมณ์ดี
“อาสามเธอเป็นคนย้าย บอกว่าฝั่งตะวันออกอยู่ใกล้ประตู เข้าออกทีไรก็ได้กลิ่นขี้ไก่ ย้ายไปฝั่งตะวันตกแล้วไม่เหม็นขนาดนั้น”
“ตอนย้ายอาสามเธอยังไม่อยากย้าย ฉันยืนยันจะย้าย สุดท้ายเป็นไงล่ะ ไม่เหม็นแล้วใช่ไหม”
เผิงกุ้ยฮวาพูดยิ้มๆ ก่อนจะรีบไปทำอาหารเย็น หันมาบอกติงกั่ว
“ต้าไนเอ๋อร์ นี่บ้านของตัวเอง ไม่ต้องเกรงใจอาสะใภ้สามนะ ไม่ต้องคิดว่าตัวเองเป็นแขก ดูแลตัวเองตามสบาย ฉันกับอาสามไปทำกับข้าวก่อน”
ติงกั่วไม่ได้แก้ไขคำเรียกของบ้านอาสาม
คำสามคำเดียวกัน แต่เมื่อออกจากปากของอาสามอาสะใภ้สาม กลับอบอวลไปด้วยความรักใคร่เอ็นดู ติงกั่วชอบฟังแบบนี้
ติงกั่วยิ้ม
“สบายใจได้เลยอาสะใภ้สาม ฉันไม่ได้คิดจะเป็นแขกอยู่แล้ว!”
“นั่นแหละถึงถูก!”
เผิงกุ้ยฮวาตบแขนเธอเบาๆ จากนั้นก็ไปล้างมือ มุดเข้าไปในเพิงทำกับข้าว
ก่อนออกจากบ้านก็ฆ่าไก่เตรียมไว้แล้ว แถมยังแช่ถั่วฝักแห้งไว้หนึ่งกำมือ ตอนนี้เลยลงมือคล่องแคล่ว เอาไก่ไปตุ๋น จากนั้นก็เริ่มผัดกับข้าวอย่างอื่น
ติงจื้อเฉิงก็เข้าไปช่วยก่อไฟ
ติงกั่วเดินเตร่เข้าไปในบ้าน
ติงต้าหลินนั่งบนเก้าอี้ แกว่งขาไปมา พอเห็นติงกั่วเข้ามา ก็ยังรู้สึกเขินและแปลกหน้าอยู่บ้าง บิดตัวไปมาอย่างไม่เป็นธรรมชาติ
ติงต้าจูวางกระเป๋าของติงกั่วไว้บนเตียงดินในห้องใน แล้วออกมาเห็นน้องชายเป็นแบบนั้น ก็หัวเราะ
“น้ำที่นายช่วยพี่สาวต้มไว้ล่ะ ทำไมไม่ยกมาให้พี่ล่ะ?”
ติงต้าหลินไถลตัวลงจากเก้าอี้ อุ้มแก้วเคลือบฝาโลหะเดินมาหาติงกั่วอย่างเขินๆ
“พี่สาว ดื่มน้ำครับ!”
แล้วเสริมเสียงเบา
“ใส่น้ำตาลขาวแล้วนะครับ”
ติงกั่วยิ้มรับ
“ขอบใจนะต้าหลิน!”
เธอเปิดฝาดื่มไปหนึ่งอึก แล้วก็หลุดหัวเราะออกมา น้ำตาลใส่มาเยอะเกินไป หวานจนแสบคอ
ติงต้าหลินทำท่าเหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย ชี้ไปที่เก้าอี้
“พี่สาว นั่งพักเถอะครับ”
“ได้สิ เดี๋ยวพี่นั่งเลย”
ติงกั่วถูกท่าทางของเขาทำให้ขำ มือหนึ่งถือแก้ว อีกมือหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกง
สองวันนี้เพื่อความสะดวกในการเดินทาง เธอไม่ได้ใส่กระโปรง วันนี้สวมเสื้อเชิ้ตลายตาราง กับกางเกงสีเขียวทหารปลอมที่ไม่สะดุดตา
ล้วงกระเป๋าอยู่ครู่หนึ่ง ก็หยิบลูก อม นม ออกมากำหนึ่ง ยื่นให้เขา
ติงต้าหลินตาเป็นประกาย แต่ไม่กล้ารับ หันหลังวิ่งหนีไปทันที ราวกับลมพายุ พุ่งเข้าไปในเพิงทำกับข้าว ซุกตัวอยู่ข้างเผิงกุ้ยฮวา แล้วเริ่มบิดตัวไปมา
เผิงกุ้ยฮวา งง
“ทำอะไรของลูกเนี่ย ออกไปเล่นกับพี่สาวสิ ตอนเด็กๆ ลูกชอบตามพี่สาวแจไม่ใช่เหรอ…”
ติงต้าจูทำตัวสมกับเป็นพี่ชาย ตำหนิพร้อมยิ้มให้ติงกั่ว
“พี่ ลูก อม นม แพงขนาดนี้ ซื้อทำไมเนี่ย?”
ติงกั่วหัวเราะ
“เอาไว้หลอกเด็กไง เอ้า แบ่งกับน้องสิ”
ติงต้าจูหน้าแดงก่ำ
พี่สาวมองเขาเป็นเด็กไปแล้ว เขาไม่ใช่เด็กแล้วนะ
เผิงกุ้ยฮวาไม่นานก็รู้ว่าทำไมลูกชายคนเล็กถึงบิดตัวอยู่แบบนั้น
อยากได้ลูก อม นมที่พี่สาวให้ แต่ก็จำคำสอนของแม่ได้ ว่าห้ามรับของจากคนอื่นส่งเดช โดยเฉพาะของแพง
แม้ติงต้าหลินจะอายุแค่สิบขวบ ก็รู้ดีว่าลูก อม นมนั้นหายากแค่ไหน
“นั่นพี่สาวลูก ไม่ใช่คนนอก พี่ให้ก็รับไว้ได้ แต่แม่จะบอกไว้นะต้าไนเอ๋อร์…”
เผิงกุ้ยฮวายังอดดุไม่ได้ บ่นว่าเธอใช้เงินสุรุ่ยสุร่าย
“ของแพงแบบนี้ ต่อไปห้ามซื้ออีก เก็บเงินของตัวเองไว้ อนาคตยังมีที่ต้องใช้เงินอีกเยอะ!”
“รู้แล้วค่ะอาสะใภ้สาม!”
อาหารเย็นคือหม้อใหญ่ไก่ตุ๋นถั่วฝักแห้ง แตงกวาผัดไข่ มะเขือผัดเนื้อ และซุปผักโขมเต้าหู้
ติงกั่วห้ามแทบไม่ทัน ถ้าไม่ห้ามไว้คงมีเพิ่มอีกสองอย่าง
อาหารหลักคือหมั่นโถวแป้งขาว นึ่งมาเต็มกระบุง วางอยู่ข้างๆ
ยังมีโจ๊กข้าวสารถั่วเขียวอีกหนึ่งหม้อ
ในชนบทของยุคนี้ อาหารโต๊ะนี้เรียกได้ว่าอุดมสมบูรณ์อย่างยิ่ง
ไม่เหมือนกับมื้อเย็นอันอุดมสมบูรณ์ในวันที่เธอทะลุมิติเข้ามา มื้อนี้จัดขึ้นเพื่อ “ติงกั่ว” อย่างแท้จริง
เป็นอาหารที่ทำขึ้นเพื่อ “ติงกั่ว” คนเดียวจริงๆ
ลำคอของติงกั่วแน่นอื้อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่