“ไปอยู่เมืองมาหลายปี คนมันก็เปลี่ยนไปจริงๆ”
หวังเหมยฮวาฝืนยิ้มแข็งๆ ไม่รับคำพูดก่อนหน้าของติงกั่วเลย เอาแต่พูดว่า
“พูดเก่งกว่าตอนเด็กเยอะเลยนะ”
ติงกั่วยิ้ม
“ตอนเด็กก็เพราะพูดไม่เป็น เลยโดนเอาเปรียบตั้งไม่รู้เท่าไร แน่นอนว่าต้องฝึกให้ปากไวขึ้นหน่อย พอพูดเป็น สมองก็พลอยไวขึ้นด้วย ไม่ต้องโง่ๆ โดนหลอกเหมือนแต่ก่อนอีก”
ไม่คิดว่าติงกั่วจะรุกแรงขนาดนี้
สีหน้าหวังเหมยฮวาเริ่มประคองไม่อยู่ เกือบจะอ้าปากด่าออกมา
แต่ติงกั่วพูดจบก็หัวเราะ แล้วเสริมขึ้นอีกว่า
“เมื่อกี้ล้ออาสะใภ้เล่นน่ะ บ้านอาสะใภ้รองก็ไม่ได้ร่ำรวย คนกินข้าวก็ตั้งเยอะ ฉันจะไม่รู้จักกาลเทศะขนาดนั้นได้ยังไง ตอนเย็นฉันไม่ไปแล้วนะ แค่แซวเล่น อย่าโกรธล่ะ อาสะใภ้รองรีบทำงานต่อเถอะ ฉันกลับก่อน”
พูดจบก็หันหลังเดินไป
เธอไม่คิดจะกินของที่หวังเหมยฮวาทำ
ไม่ใช่เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะกลั่นแกล้ง ใส่อะไรแปลกๆ ตอนทำอาหาร แต่เพราะในเรื่องนี้ หวังเหมยฮวาเป็นตัวละครประเภทสกปรกสกปรก
ในความทรงจำของร่างเดิม มีรายละเอียดให้คิดย้อนกลับได้ไม่น้อย
อย่างเช่น เพิ่งจะถอดรองเท้าเสร็จ ก็ยกฝาหม้อหยิบโวโถวที่นึ่งสุกแล้ว
หรือเวลาถือชามโจ๊ก นิ้วโป้งต้องจุ่มลงไปในโจ๊กทุกที
หรือเวลาทำกับข้าว ชอบมีท่าทางเล็กๆ น้อยๆ เดี๋ยวก็เกาหัว เดี๋ยวก็แคะหู แล้วก็ไม่ล้างมือ ทำต่อทันที
ในเรื่องยังเขียนไว้ด้วยว่า พอลูกสาวหลายคนโตขึ้น ทุกครั้งที่กลับบ้าน ต่างก็ซื้อของสำเร็จรูปมากินเอง ไม่แตะอาหารที่แม่ทำเลย
ติงกั่วเดินจากไปแล้ว ฝั่งติงเถาที่รอดูเรื่องถึงกับโกรธจัด ส่วนหวังเหมยฮวาก็อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
ถึงติงกั่วจะไม่ไปกินข้าวบ้านเธอ จะตรงใจเธอก็จริง แต่ทำไมถึงรู้สึกไม่สบายใจขนาดนี้กันนะ!
ที่สำคัญ เธอให้ติงเถาไปเรียกติงกั่วมาเพื่อช่วยบ้านตัวเองเก็บแต้มแรงงาน สุดท้ายแต้มก็ไม่ได้ แถมยังโดนสวนจนจุกอีก
แต่พอได้เห็นความปากคมของติงกั่ว เธอก็ไม่กล้าคิดคำนวณเหมือนตอนเด็กๆ อีกแล้ว
หวังเหมยฮวา กด อารมณ์ ก้มหน้าก้มตาทำงาน คิดไว้ว่ารอคุยโทรศัพท์กับพี่สะใภ้ใหญ่อีกครั้ง ต้องพูดถึงติงกั่วให้ได้
แต่คิดไปคิดมา ก็ อด กังวลเรื่องเงินห้าสิบหยวนไม่ได้ ถ้าพี่สะใภ้ใหญ่ไม่พอใจที่เธอพูดร้ายติงกั่ว แล้วไม่ให้เงินล่ะ?
สุดท้าย หวังเหมยฮวาตัดสินใจ กลืนความโกรธลงไปก่อน รอให้เงินห้าสิบหยวนเข้ามือ แล้วค่อยฟ้องก็ยังไม่สาย
พอคิดถึงเงินห้าสิบหยวน คิดถึงเรื่องที่พี่สะใภ้ใหญ่ฝากไว้ และคิดถึงติงกั่วที่กลับมาอย่างกะทันหัน อยู่ๆ หวังเหมยฮวาก็ตบต้นขาฉาด
“ดูสมองฉันสิ ติงกั่วกลับมานี่ จะไม่ใช่มารับเอ้อร์หยาหรอกนะ?”
ฝั่งติงเอ้อร์โกวยังไม่ตอบตกลง ไอ้ขี้เมานั่นยังเชิดอยู่ อยากได้ผลประโยชน์เพิ่มอีก
ไม่ได้แล้ว ต้องรีบไปคุยอีกสักรอบ เอาแค่พอประมาณก็พอ ถ้ายังทำท่าสูงส่งอีก เธอจะเปลี่ยนคน!
หวังเหมยฮวาเอาใจไปผูกกับเรื่องนี้จนไม่มีอารมณ์เก็บแต้มแรงงานแล้ว หาเหตุขอลางาน แล้วไปบ้านติงเอ้อร์โกว
ติงเอ้อร์โกวไม่เคยออกไปทำงานอยู่แล้ว
เขาไม่เพียงเป็นขี้เมาชื่อดังของหมู่บ้าน แต่ยังเป็นคนขี้เกียจขึ้นชื่ออีก ตั้งแต่ลูกๆ โตพอจะเก็บแต้มแรงงานได้ เขาก็เอาแต่นอนอยู่บ้าน
หวังเหมยฮวาเรียกอยู่หน้าประตู รู้ว่าเขาอยู่บ้าน ก็ผลักประตูเข้าไป
ขณะที่หวังเหมยฮวาเดินจากไป ที่นาอีกแปลงหนึ่งไม่ไกลนัก มีหญิงสาวอายุราวยี่สิบต้นๆ คนหนึ่งมองตามแผ่นหลังที่จากไปอย่างรีบร้อน ก่อนจะก้มหน้าลง น้ำตาหยดลงสู่ดินโคลนใต้เท้า
จากที่บรรดาป้าๆ น้าๆ พูดกัน คนที่คุยกับหวังเหมยฮวาเมื่อครู่ก็คือ ติงกั่ว ที่กลับมาจากเฟิงหนิงเมื่อหลายปีก่อน ลูกสาวคนโตของบ้านลุงใหญ่ตระกูลติง
ติงกั่วคุยกับหวังเหมยฮวาไม่กี่คำ หวังเหมยฮวาก็รีบไปหาพ่อของเธอทันที ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร
ตอนเด็กๆ เธอกับติงกั่วก็เคยเรียนห้องเดียวกัน แล้วติงกั่วจะใจแข็ง ดูเธอแต่งงานกับคนโง่ได้จริงๆ เหรอ?
ติงอิงสูดน้ำมูก ก้มหน้าไปหาเจ้าหน้าที่บันทึกแต้มแรงงาน
“ลุงคะ หนูขอกลับบ้านแป๊บหนึ่ง เดี๋ยวจะกลับมา”
ติงอิงแทบไม่เคยลางาน ปกติทำงานขยันขันแข็ง เจ้าหน้าที่จึงมีความประทับใจดี พอเธอเอ่ยปากก็พูดอย่างอ่อนโยน
“ได้ ไปธุระเสร็จแล้วรีบกลับมา”
ติงอิงก้มหน้า รีบเดินออกจากนา วิ่งเหยาะๆ กลับเข้าหมู่บ้าน
ติงกั่วกลับถึงบ้านอาสะใภ้สาม ล้างชามที่ทุกคนใช้เสร็จ กำลังคิดว่าจะช่วยทำมื้อเที่ยงให้ทุกคนดีไหม ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
ใครมาอีกล่ะ?
เธอเดินไปเปิดประตู ทันทีที่เปิดออก ก็เจอกับใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา
ติงอิงก็ไม่อยากร้องไห้ แต่เธอกลั้นมาหลายวัน อารมณ์กดดันถึงขีดสุด พอรู้วันนี้ว่าติงกั่วกลับมา เธอกับหวังเหมยฮวาก็คิดไปทางเดียวกัน ว่าติงกั่วมารับตัวเธอไปแต่งงาน ความกลัวจึงถาโถมขึ้นมาทันที
“ขอ…ขอร้องล่ะ ได้ไหม อย่า…อย่าให้แม่เธอมา…มาสู่ขอฉันเลย”
ติงอิงพูดไม่เป็นประโยค น้ำตาไหลพรากเหมือนลูกปัดขาดเส้น
ติงกั่วรู้ทันทีว่าเธอคือใคร
ติงเอ้อร์หย่า ชื่อจริงติงอิง ในความทรงจำของร่างเดิม ทั้งคู่เหมือนจะเคยเรียนห้องเดียวกัน และเคยเล่นด้วยกัน
เพียงแต่ตอนนี้เธอร้องไห้จนหน้าเปลี่ยน ติงกั่วเลยไม่จำได้ในทันที
เมื่อเจ้าตัวไม่ยินยอม เรื่องนี้ยิ่งทำให้ติงกั่วไม่รู้สึกผิดที่จะขัดขวาง
ถ้าเจอฝ่ายที่สมัครใจจริงๆ รายงานร้องเรียนสองฉบับของเธอ คงกลายเป็นการทำลายชีวิตคู่คนอื่นไปแล้ว
ติงกั่วดึงตัวเธอเข้ามาในบ้าน ชะโงกมองข้างนอก แล้วพูดเสียงรีบ
“อย่าร้องก่อน เรื่องนี้ไม่สำเร็จ!”
ติงอิงที่สะอื้นอยู่ชะงักไป
“จะ…จริงเหรอ?”
“จริงสิ”
ติงกั่วตักน้ำใส่อ่างให้เธอล้างหน้า แล้วถึงเพิ่งนึกได้ว่า เวลาที่เธอกลับมานี่มันช่างพอดีเกินไปหน่อย
เธอชะงัก แล้วถามว่า
“เธอคงไม่คิดว่าฉันกลับมาเพราะเรื่องนี้โดยเฉพาะใช่ไหม?”
ติงอิงก้มหน้าล้างหน้า พูดอู้อี้
“ไม่ใช่เหรอ?”
อีกทั้งติงกั่วยังรับเรื่องได้คล่องราวกับรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว รู้ทั้งเรื่องนี้และเรื่องเบื้องหลัง ไม่ใช่มาเพราะเรื่องนี้หรอกหรือ?
ติงกั่วพูดไม่ออก เอามือตบหน้าผาก
“ดูสิ ฉันเลือกจังหวะกลับได้พอดีจริงๆ”
“ฉันไม่ได้กลับมาเพราะเรื่องนี้นะ ฉันกลับมาเพราะอาสะใภ้สามเล่าว่าอาสะใภ้รองช่วงนี้ไปบ้านเธอบ่อย ฉันถึงรู้ว่าเย่วหงเหมยก่อเรื่องชั่วแบบนี้”
ก็ใช่ เรื่องที่เธอกับเย่วหงเหมยแตกหักกัน คนบ้านเก่าไม่รู้ ติงอิงเลยมาหาเธอ
“เย่วหงเหมยคือใคร?”
ติงกั่วตอบ
“แม่ฉัน”
ติงอิงล้างหน้าเสร็จ อารมณ์สงบลงมาก พอได้ยินก็แปลกใจที่ติงกั่วเรียกชื่อแม่ตรงๆ
แล้วเธอก็เห็นชัดว่า ติงกั่วไม่เหมือนเดิมแล้ว
ดูคมขึ้น แข็งกร้าวกว่าสมัยก่อน
แต่ตอนนี้เธอไม่มีใจคิดถึงเรื่องเก่า รีบถามย้ำ
“ที่บอกว่าเรื่องนี้ไม่สำเร็จ จริงหรือเปล่า ฝั่งนั้นไม่หาคนแล้วใช่ไหม?”
เธอต้องให้แน่ใจ ไม่อย่างนั้นใจก็จะลอยค้างอยู่แบบนี้
ติงกั่วแน่นอนว่าไม่อาจพูดถึงเรื่องรายงานร้องเรียนของตัวเองได้ จึงตอบคลุมๆ
“ฝั่งนั้นถอยแล้ว คิดว่าน่าจะโทรมาเร็วๆ นี้แหละ”
นี่คือเรื่องชีวิตทั้งชีวิตของติงอิง เธอจึงร้อนใจ ถามย้ำอีก
“ติงกั่ว เธอได้ยินกับหูจริงๆ เหรอ เรื่องนี้แน่นอนแค่ไหน?”
ติงกั่วไม่รู้จะตอบยังไงดี
“งั้นเธอกลับไปก่อน รอสักหนึ่งสองวัน ฉันเดาว่าน่าจะมีโทรศัพท์มา”
หัวใจของติงอิงที่เพิ่งวางลง กลับถูกยกขึ้นมาอีกครั้ง เสียงเริ่มสั่น
“ข่าวของเธอเชื่อถือได้แค่ไหนกันแน่?”
อีกด้านหนึ่ง หวังเหมยฮวาใช้ปากพูดจนแห้ง พูดความหมายของตัวเองออกไปชัดเจน ว่าทางครอบครัวที่เมืองหลวงเร่งอยู่ จะเอาหรือไม่เอา ขอคำตอบชัดๆ ถ้าเอา เธอจะรีบโทรไปเฟิงหนิงคุยขั้นตอนต่อไป ถ้าไม่เอา จะได้เปลี่ยนคน
ไม่ใช่หรือไง ตอนนี้ลูกสาวคนโตบ้านพี่ใหญ่ก็กลับมาแล้ว
ชัดเจนว่าเป็นเพราะเรื่องทางเมืองหลวงนั่นแหละ
ติงเอ้อร์โกวในที่สุดก็ไม่ทำท่าสูงส่งอีก พยักหน้าตอบตกลง
หวังเหมยฮวายิ้มจนหน้าบาน เดินออกมา
ยังต้องไปหาต้าไนสักหน่อย แอบถามดูว่าเธอพกเงินห้าสิบหยวนมาหรือเปล่า
แต่พอเงยหน้าดูฟ้า ก็ใกล้เที่ยงแล้ว กินข้าวเที่ยงเสร็จก่อนค่อยไปก็ได้ เดี๋ยวเด็กคนนั้นพูดอะไรให้โมโหอีก
เพียงแต่ยังไม่ทันกินข้าวเที่ยงเสร็จ ก็มีโทรเลขจากเฟิงหนิงมาถึง เย่วหงเหมยโทรมาบอกว่า ให้ไปโทรกลับทันทีที่เห็นโทรเลข
หวังเหมยฮวาให้ลูกชายอ่านเนื้อหาโทรเลขจบ ก็ยิ้มจนปากแทบฉีก หันไปบอกติงจื้อเก๋อ
“ดูสิ โทรเลขมาทันเวลาพอดี โชคดีที่เช้านี้เอ้อร์โกวยอมพยักหน้าแล้ว”
ติงจื้อเก๋อว่า
“กินเสร็จแล้วรีบไปสหกรณ์ โทรกลับไปถามพี่สะใภ้ใหญ่ ว่าขั้นตอนต่อไปทำยังไง”
“จะทำยังไงได้อีก ต้าไนก็กลับมาแล้วนี่ ต้องเป็นเธอพาเอ้อร์หย่าไปแน่นอน”
พอพูดถึงติงกั่ว หวังเหมยฮวากลอกตา
“เดี๋ยวเรียกต้าไนไปกับฉันที่สหกรณ์ด้วย”
โทรศัพท์ไม่ใช่ของฟรี ต้องเสียค่าโทร แถมไม่ถูกด้วย
แม่ของติงกั่วโทรมา เรื่องนี้เสร็จแล้ว ยังไงก็ต้องกำชับติงกั่วสองสามคำ ตอนนั้นเธอพูดก่อน พูดเสร็จก็รีบออกมา ปล่อยให้ติงกั่วพูดต่อจนวางสาย ค่าโทรก็ให้ติงกั่วจ่ายสิ
แผนคิดไว้สวยหรู แต่พอกินข้าวเสร็จ ไปบ้านอาสะใภ้สาม เรียกติงกั่วให้ไปโทรกลับหาแม่ ติงกั่วตอบอย่างเด็ดขาด
“ไม่ไป!”
“เด็กคนนี้ ทำไมไม่ไปล่ะ แม่เธอคงมีเรื่องจะสั่ง” หวังเหมยฮวาพูดยิ้มๆ
ติงกั่วมองเธอ
“อาสะใภ้รอง แม่ฉันฝากอะไรกับคุณไว้หรือเปล่า?”
หวังเหมยฮวาเหลือบมองเผิงกุ้ยฮวาและน้องชายสามีที่อยู่ข้างๆ แล้วส่งสายตาให้ติงกั่ว เหมือนจะบอกว่า รู้อยู่แล้วจะถามทำไม ปากก็พูดว่า
“ไม่มีอะไรหรอก แม่เธอจะฝากอะไรกับฉันได้ยังไง เชื่อฟังหน่อย ไปกับอาสะใภ้!”
ติงกั่วหัวเราะคล้ายยิ้มไม่ยิ้ม
“ฉันไม่กล้าเชื่อฟังอาสะใภ้หรอก เชื่อฟังแล้วขาดทุนหนัก ตอนเด็กๆ นั่น ขาดทุนจน…”
หวังเหมยฮวาเกือบสำลัก
แค่ให้ไปโทรกลับ ทำไมต้องลากเรื่องตอนเด็กมาอีก!
หวังเหมยฮวาพูดอย่างหงุดหงิด
“ไม่ไปก็ช่าง เสียโอกาสเอง!”
พูดจบก็หันหลัง เดินจากไปอย่างรวดเร็ว
เผิงกุ้ยฮวาชี้ติงกั่วเบาๆ สองที พูดตำหนิ
“เอาแค่พอประมาณก็พอ เดี๋ยวอาสะใภ้รองไปพูดเสียหายต่อหน้าคนในหมู่บ้าน”
ติงกั่วไม่ใส่ใจเลย
ไม่แทงสักสองสามประโยค จะเอาค่าใช้พลังงานจากหวังเหมยฮวาได้ยังไง
อีกด้านหนึ่ง หวังเหมยฮวาบ่นด่าติงกั่วตลอดทาง ด่าด้วยความอัดอั้นที่โดนติงกั่วทำให้เจ็บใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า ความอัดอั้นนี้ก็ถูกบันทึกเข้าไปในบัญชีหลังบ้านของติงกั่ว
แต่พอเธอไปถึงสหกรณ์ โทรติดถึงที่ทำงานของเย่วหงเหมย และรอสายอีกฝ่ายโทรกลับมา คุยกันได้ไม่กี่ประโยค เธอก็ไม่มีอารมณ์ด่าติงกั่วอีกแล้ว
“อะไรนะ? ฝั่งนั้นไม่หาคนแล้ว? จะไม่เอาก็ไม่เอาแบบนี้ได้ยังไง!”
เสียงหวังเหมยฮวาแหลมขึ้น
“ฉันวิ่งเต้นมาหลายวัน ไปบ้านเขาไม่รู้กี่รอบ ขาจะแตกอยู่แล้ว คนเขาเพิ่งพยักหน้า ฝั่งนั้นกลับไม่ยอมอีก ทำไมถึงไม่เอา ล้อเล่นกับพวกเราหรือไง แล้วฉันจะไปอธิบายกับทางนี้ยังไง?”
เงินห้าสิบหยวน เธอยังจะได้อยู่ไหม?
เธอเสียแรงเปล่า แถมยังเสียค่าโทรอีก
เย่วหงเหมยฟังเสียงแหลมจากปลายสาย ก็ปวดหัวไม่น้อย
บ้านอารองกำลังบ่นทุกข์นั่นแหละ
ทำไมไม่เอา? ก็เพราะในบ้านมีตัวป่วนคนหนึ่ง
แต่เรื่องนี้ เธอพูดตรงๆ ทางโทรศัพท์ไม่ได้
หนึ่ง เพราะในออฟฟิศมีเพื่อนร่วมงานอยู่
สอง เรื่องที่ลูกสาวแท้ๆ ไม่ฟังคำสั่ง เธอไม่อยากให้บ้านอารองรู้ รู้สึกเสียหน้า
เย่วหงเหมยที่รักหน้าตาจึงพูดเลี่ยงๆ ไป
บอกว่าได้ส่งเงินกลับไปยี่สิบหยวน ให้หวังเหมยฮวาเอาไปซื้อของ ไปบอกทางฝ่ายหญิงว่า เด็กสองคนไม่มีวาสนาต่อกัน
เธอปลอบใจพี่สะใภ้จนเรียบร้อย แล้วตั้งใจจะถามอ้อมๆ เรื่องที่ติงกั่วกลับบ้าน เพราะกลัวว่าติงกั่วจะไปพูดอะไรเหลวไหลที่บ้านเก่า
หวังเหมยฮวาที่แต่เดิมจะได้ห้าสิบหยวน เหลือแค่ยี่สิบ ก็หมดอารมณ์ฟ้องแล้ว ตอบไปสั้นๆ
“กลับมาแล้ว อยู่บ้านอาสะใภ้สาม”
ปัง วางสาย!
เย่วหงเหมย: ……