ทั้งครอบครัวติงถึงกับชะงักงันไปหมด!
จนกระทั่งเสียงจานเปล่าที่ติงกั่วปาลงดังเกินไป ทุกคนถึงได้สติ พากันมองไปยังจานที่มีคราบมันเยิ้มอยู่ตรงหน้า อย่าว่าแต่หมูพะโล้เลย แม้แต่เศษเนื้อเล็กน้อยก็ไม่เหลือ
เย่วหงเหมยเจ็บใจจนแทบขาดใจ พูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า
“เธอ…เธอไม่เคยกินของกินมาก่อนหรือไง!”
ทำไมถึงได้ไม่รู้จักกาลเทศะขนาดนี้ ช่างเอาขึ้นโต๊ะไม่ได้จริงๆ
“ก็ต้องดูว่าเป็นอะไร ธัญพืชหยาบฉันเคยกินนะ แต่หมูพะโล้อร่อยขนาดนี้ไม่เคยกินมาก่อน” ติงกั่วกลืนเนื้อในปากลงไป แล้วยิ้มตาหยี “อยู่ชนบทจะไปหาอะไรดีๆ แบบนี้กินได้ที่ไหนกัน แม่ นี่มันของที่แม่เตรียมไว้ต้อนรับฉันนะ อย่าบอกนะว่าแม่เสียดายแล้ว?”
แน่นอนว่าเสียดาย เสียดายมากด้วย แต่พอเจอสายตายิ้มไม่ยิ้มของลูกสาวคนโต เย่วหงเหมยอ้าปากเหมือนจะพูดอะไร สุดท้ายก็พูดออกมาอย่างหงุดหงิด
“ไม่เสียดาย ฉันกลัวเธอติดคอต่างหาก!”
ติงกั่วยิ้มบางๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน
“ขอบคุณนะคะแม่ แม่เป็นห่วงฉันจริงๆ แม่สบายใจได้เลย ต่อให้อีกจานฉันก็ติดคอไม่ได้!”
พูดจบก็ตวัดตะเกียบไปคีบไข่ผัดต้นหอมตรงกลางโต๊ะอย่างแรง ยัดเข้าปากแล้วส่ายหัวอย่างพอใจ
“อืม—อยู่ในเมืองนี่มีความสุขจริงๆ ไม่คิดเลยว่าที่บ้านเราจะกินอยู่ดีขนาดนี้ พ่อแม่ควรรับฉันกลับมาตั้งนานแล้วนะ…อืม ดูเหมือนจะไม่ได้ เพราะก่อนหน้านี้ยังไม่ถึงคราวต้องใช้ฉัน!”
“แค่กๆ ต้าไนดื่มน้ำซุปหน่อย” ติงจื้อกังหยิบชามเปล่าข้างๆ มาตักซุปสาหร่ายเต้าหู้ส่งให้ พร้อมส่งสายตาเตือน “ลูกคนนี้ พูดอะไรของลูกกัน?”
ปึง!
ติงกั่ววางตะเกียบลงบนโต๊ะ สีหน้าที่เมื่อครู่ดูเหมือนจริงเหมือนล้อหายไปในพริบตา เธอจ้องติงจื้อกังอย่างเย็นชา แล้วพูดอย่างหนักแน่น
“ฉันขอย้ำอีกครั้ง ชื่อ ‘ต้าไน’ พวกคุณไม่คู่ควรจะเรียก!”
ใครเรียกเธอด้วยชื่อนี้ เธอจะตัดขาดทันที ต่อให้เป็นเต่าหัวเขียวก็ไม่เว้น
“พี่สาว เกินไปแล้วนะ แค่ชื่อเรียกเอง พ่อทำไมจะเรียกไม่ได้?” ติงเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้ว “แล้วท่าทีแบบนี้หมายความว่ายังไง!”
ติงกั่วเงยหน้าขึ้น มองเขาอย่างเย็นยะเยือก
“แบบไหนถึงเรียกว่าไม่เกินไป? แล้วนายก็เป็นแค่คนไร้ความรับผิดชอบเหมือนเจ้าสี่ มีสิทธิ์อะไรมาชี้ผิดชี้ถูกฉัน! ดี ถ้านายคิดว่าแค่ชื่อเรียกเองใช่ไหม…ฉันจำได้ว่านายก็เคยมีชื่อเล่นนะ พ่อแม่ตั้งให้ตามความเชื่อว่าชื่อแย่เลี้ยงง่าย เคยเรียกอยู่นานใช่ไหม ‘จูต้าน’? ก่อนย่าจะเสีย ยังคิดถึงอยากเจอหลานชายคนโตของย่าเลย เรียกแต่ ‘จูต้าน’ ‘จูต้าน’ จนลมหายใจสุดท้ายก็ยังไม่ได้เจอนาย หลานชายแบบนี้ นายก็สมกับเป็นหลานจริงๆ นั่นแหละ ใช่ไหม จูต้าน?”
ติงเจี้ยนกั๋วเป็นลูกชายคนโต ปกติต่อหน้าน้องๆ ก็วางตัวเป็นพี่ใหญ่ที่น่าเคารพ น้องๆ ก็ให้เกียรติเขาเสมอ แต่ตอนนี้กลับถูกด่าว่าเป็นคนไร้ความรับผิดชอบต่อหน้าทุกคน
แถมยังเป็นชื่อเล่นนั้นอีก ตั้งแต่เขาอายุหกเจ็ดขวบ โดนเด็กวัยเดียวกันล้อจนร้องไห้ ไม่ยอมให้คนในบ้านเรียกอีก หากวันนี้ติงกั่วไม่พูดขึ้นมา เขาแทบลืมไปแล้วว่าตัวเองเคยมีชื่อแบบนั้น
หน้าเขาแดงก่ำ
“เธอ…เธอ!”
เห็นท่าจะทะเลาะกันอีก เย่วหงเหมยรีบพูดขึ้น
“พอแล้วๆ กินข้าวพร้อมหน้ากันอยู่ ทะเลาะอะไรกัน! พี่…ติงกั่ว เธอเป็นพี่สาว ทำไมไม่ยอมให้น้องบ้าง ดูหมูพะโล้นี่สิ น้องๆ ยังไม่ได้กินสักคำ แบบนี้มันเหมาะสมไหม?”
ติงกั่วยิ้มกวนๆ
“ฉันก็อยากให้เหมือนกันนะ แต่พอคิดว่าน้องๆ กินข้าวฝีมือแม่มาตั้งกี่ปี ส่วนฉันหลายปีไม่เคยได้กินสักมื้อ ก็เลยเผลอไปหน่อย โทษแม่เถอะค่ะ ทำกับข้าวอร่อยเกินไป”
พูดจบก็หยิบตะเกียบคีบไข่ผัดก้อนใหญ่อีกคำเข้าปาก
อืม…เมื่อก่อนอ่านนิยายย้อนยุค ตัวเอกที่ข้ามเวลามามักจะได้กินไข่ กินข้าวของยุคนี้ แล้วต้องอุทานว่าของธรรมชาติสมัยนี้หอมอร่อยกว่ายุคหลังมาก อ่านบ่อยๆ เธอก็รู้สึกว่ามันเว่อร์ จะหอมขนาดไหนกันเชียว ตัวเอกทุกคนต้องพูดแบบนี้
วันนี้ได้ลิ้มรสจริงๆ …เธอก็ต้องอุทานตามแบบน้ำเน่าเหมือนกัน
หอมจริงๆ หอมมาก!
กลิ่นเนื้อหอม ไข่ก็หอมจริงๆ มันหอมแบบแท้ๆ
ขณะที่เธอกำลังลิ้มรสอาหาร ติงเนี่ยนจวินก็เปิดปากในที่สุด เสียงนุ่มนวลว่า
“พี่ใหญ่ พวกเราไม่เป็นไรหรอก ที่นี่ก็ยังมีพ่อแม่อยู่ พ่อแม่ทำงานเหนื่อยมาทั้งบ่าย ยังไม่ได้กินเลยนะคะ”
คำพูดนั้นอ่อนโยนราวสายลมพัดผ่านภูเขา ซึมลึกเข้าไปในใจคนในบ้านติงทุกคนทันที รู้สึกสบายใจขึ้นมาพร้อมกัน
เย่วหงเหมยหันไปมองอย่างเอ็นดู
ต้องเป็นจวินจวินของเธอจริงๆ
ติงจื้อกังก็กลั้นอารมณ์ไว้ รู้สึกว่าลูกสาวคนโตแม้จะโกรธ แต่ก็วางตัวไม่ได้เลย เทียบกับจวินจวินไม่ได้จริงๆ จะลำเอียงกับลูกสาวบุญธรรมคนนี้ก็ไม่แปลก
“นั่นสิ!” ติงเซียงเม้มปาก กลอกตา แล้วบ่นเบาๆ
ติงกั่วเลิกคิ้ว
มาแล้ว ถ้านางเอกไม่พูด เธอเกือบคิดว่าหนูระบบแอบวางยาทำให้พูดไม่ได้เสียอีก
ติงกั่วกินไข่อีกคำ แล้วโบกมืออย่างสบายๆ
“น้องสาวคิดมากไปแล้ว พ่อแม่แท้ๆ ของฉันเอ็นดูฉันยังไม่ทัน จะไปเสียดายเนื้อจานเดียวได้ยังไง ใช่ไหมคะพ่อ แม่? พวกคุณจะเสียดายจริงๆ เหรอ? ฉันตั้งแต่เล็กก็แทบไม่เคยได้กินข้าวฝีมือพวกคุณ ฉันเสียสละให้ครอบครัวนี้มาตั้งเยอะ ตอนนี้ครอบครัวได้กลับมาพร้อมหน้าพร้อมตา พวกคุณคงไม่ถึงกับเสียดายหมูแค่จานเดียวหรอกนะ?”
ติงจื้อกังกับเย่วหงเหมยต่างก็อัดอั้น จะตอบยังไงได้ จะพูดว่าจริงๆ ก็เสียดายไม่ได้!
แต่ก็เสียดายจริงๆ เพราะจวินจวินยังไม่ได้กินเลย
ตอนนี้ติงเนี่ยนจวินไม่สนใจเรื่องเนื้อแล้ว คำว่า “พ่อแม่แท้ๆ” ในคำพูดของติงกั่วแทงใจเธอเข้าอย่างจัง ใบหน้าเล็กซีดลง วงตาแดงเรื่อ มองติงกั่วอย่างน้อยใจ เสียงสั่นเครือ
“พี่ใหญ่ พี่มีอะไรไม่พอใจฉันหรือเปล่า ฉันรู้ว่าฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อแม่ ฉันมาแทนที่ของพี่ แต่ฉันก็ไม่อยากเป็นแบบนี้เหมือนกัน ใครจะอยากเป็นลูกแท้ๆ ของพ่อแม่มากกว่าฉันล่ะ
พี่มีอะไรโกรธก็ระบายใส่ฉันคนเดียวก็พอ ทำไมต้องพูดประชดประชัน ทำให้พ่อแม่ไม่สบายใจ แล้วยังทำร้ายเจี้ยนเซ่อ เอามื้ออาหารพร้อมหน้าดีๆ ให้พังแบบนี้ พี่พอใจแล้วใช่ไหม พี่ไม่รู้สึกผิดต่อความเหนื่อยของพ่อแม่บ้างหรือ?”
ไม่แปลกใจเลย การแสดงทั้งร้องทั้งว่าในคราวเดียวนี้ ทำให้ทุกคนในบ้านนอกจากติงกั่วรู้สึกสงสารจับใจ และพร้อมใจกันมองติงกั่วอย่างเป็นศัตรู
ติงเจี้ยนกั๋วถลึงตามองติงกั่วอย่างไม่พอใจ ก่อนจะพูดกับติงเนี่ยนจวินอย่างหนักแน่น
“น้องไม่ได้มาแทนที่ใคร แล้วก็ไม่ใช่ว่าความเป็นพี่น้องจะอยู่ที่สายเลือด ในใจฉัน น้องคือน้องสาว ที่ดีที่สุด!”
“พี่สาว เธอก็เป็นพี่สาวที่ใกล้ชิดที่สุดของผม ผมมีพี่สาวคนเดียวก็คือเธอ!” ติงเจี้ยนเซ่อกุมแก้มพูด พร้อมมองติงกั่วอย่างท้าทาย
พี่เนี่ยนจวินดีขนาดนี้ รู้จักแต่เอ็นดูเขา คนที่กลับมาจากชนบทแบบนี้ เขาไม่อยากยอมรับด้วยซ้ำ
เด็กเล็กอีกสองคนก็รีบแสดงจุดยืนเช่นกัน แถมยังจ้องติงกั่วอย่างดุเดือด ราวกับเธอเป็นศัตรูฆ่าพ่อ
คนที่เจ็บปวดที่สุดคือเย่วหงเหมย เธอตะโกนใส่ติงกั่ว
“อย่าพอได้แล้ว!”
การปกป้องของครอบครัวติงทำให้ความยึดครองเห็นแก่ตัวในใจติงเนี่ยนจวินได้รับการเติมเต็มอย่างมาก เธอมองติงกั่วด้วยน้ำตาคลอ พยายามจะเห็นร่องรอยความพ่ายแพ้หรือบอบช้ำในสีหน้าอีกฝ่าย แต่สิ่งที่เห็นกลับเป็นการกินอย่างเอร็ดอร่อย
ทั้งบ้านโกรธจนกินไม่ลง แต่ติงกั่วกลับเจริญอาหาร เธอกินไข่ผัดต้นหอมคำสุดท้ายหมด แล้วเงยหน้ามองติงเนี่ยนจวินที่ร้องไห้สะอึกสะอื้น ก่อนจะพูดอย่างเนิบช้า
“ฉันพูดอะไรผิดตรงไหน? เรื่องที่เธอไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อแม่ ทุกคนก็รู้กันอยู่แล้ว ไม่ใช่ความลับสักหน่อย ฉันประชดตรงไหน? ฉันตบเจ้าสี่เพราะเขาไม่มีมารยาท ฉันเป็นพี่สาว จะสั่งสอนไม่ได้หรือ? เธอบอกว่าพ่อแม่เหนื่อย ฉันยอมรับนะ พวกเขาเหนื่อยจริงๆ ที่ต้องใช้ความพยายามสารพัดเพื่อพาฉันกลับมา”
เห็นสีหน้าสองสามีภรรยาเปลี่ยน ติงกั่วชูมือห้ามไว้ แล้วพูดต่อ
“ฉันบอกเลยนะน้องสาว เธออ่อนไหวแบบนี้ไม่ได้นะ หรือว่าเธอคิดว่าความรักที่พ่อแม่ให้ยังไม่พอ?
พ่อแม่รักเธอมากขนาดไหน เพื่อเธอ พวกเขาส่งฉันกลับชนบท ตอนนี้ก็เพื่อเธอ พวกเขารับฉันกลับเข้าเมือง ถ้าต่อไปจำเป็นต้องเสียสละลูกคนที่สอง คนที่สี่ คนที่ห้า คนที่หก เพื่อเธอ พวกเขาก็จะไม่ลังเล ขายลูกแท้ๆ ของตัวเองต่อไปแน่นอน ขอแค่เธอสบายดี สมหวังในทุกเรื่อง พวกเขาสามารถทิ้งลูกแท้ๆ ทุกคนได้ พวกเขาทำได้ทุกอย่าง!
ขนาดนี้แล้วเธอยังไม่พอใจอีก แค่พูดถึงลูกบุญธรรมเธอก็โกรธ พูดถึงลูกบุญธรรมเธอก็เจ็บใจ พูดถึงลูกบุญธรรมเธอก็ร้องไห้ แต่ความจริงเธอก็คือลูกบุญธรรมในบ้านนี้ เธอจะอ่อนไหวอะไรนักหนา ร้องไห้ให้ใครดู ต้องให้พวกเขาควักหัวใจออกมาสับเป็นชิ้นๆ ยื่นให้ดูทีละนิด เธอถึงจะพอใจ ถึงจะเชื่อในความรักที่พวกเขามีให้เธอหรือไง?”
พูดจบก็แอบใช้บัตรเครดิตใส่ติงเนี่ยนจวิน แล้วหยิบซุปสาหร่ายเต้าหู้ตรงหน้าขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก
ครอบครัวติงอาจจะไม่เชื่อคำพูดของเธอทั้งหมด แต่เมื่ออีกฝ่ายถูกลดความน่าเชื่อถือ ความเชื่อที่มีต่อติงเนี่ยนจวินก็ย่อมลดลงตามไปด้วย อย่างน้อยชั่วคราว พวกเขาก็เชื่อคำพูดไร้สาระของเธอขึ้นมาบ้าง
อืม ซุปสาหร่ายอร่อยจริงๆ
ดูเหมือนในยุคนี้ สาหร่ายยังเป็นของหายาก สดมาก สดจริงๆ แม้เธอจะไม่ชอบเต้าหู้ แต่ชอบสาหร่ายนะ…
ขณะที่เธอกำลังเอร็ดอร่อย บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน
คนแรกที่รู้สึกได้ชัดที่สุดคือติงจื้อกัง ความไม่พอใจบางอย่างเอ่อขึ้นมาในใจโดยไม่มีสาเหตุ
ใช่สิ!
เขาปฏิบัติต่อลูกสาวบุญธรรมไม่ดีหรือ?
ดีเกินไปด้วยซ้ำ ดีกว่าลูกแท้ๆ ของตัวเองไม่รู้เท่าไร เพื่อนร่วมงานในโรงงาน เพื่อนบ้านในแฟลตครอบครัว ต่างก็แอบพูดลับหลังว่าเขาโง่ แล้วเด็กคนนี้จะร้องไห้อะไรนักหนา?
คิดดูให้ดี
เด็กคนนี้เหมือนจะไม่ใช่ครั้งแรกที่ร้องไห้เพราะเรื่องชาติกำเนิด
เขาก็รู้ เด็กผู้หญิงก็แค่กลัวจะถูกทอดทิ้ง กลัวว่าจะไม่ถูกรักแล้ว อยากแย่งความเอ็นดู
แต่เธอจำเป็นต้องแย่งด้วยหรือ? พ่อแม่อย่างพวกเขาทุ่มความรักทั้งหมดให้เธอแล้ว ทำไมยังไม่พอ!
เมื่อก่อนคิดว่าเป็นนิสัยเด็กผู้หญิง
แต่ตอนนี้ ทำไมถึงรู้สึกเอียนขึ้นมาเล็กน้อย?
แล้วคำพูดของลูกสาวคนโตที่ว่า ต่อไปพวกเขาจะยอมเสียสละลูกแท้ๆ เพื่อจวินจวินอีก นั่นไม่ใช่การเหน็บพวกเขาหรือ ว่าพวกเขาส่งลูกแท้กลับชนบทเพราะลูกบุญธรรม
หัวใจเขาหนักอึ้ง รู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง
เย่วหงเหมยก็รู้สึกดิ้นรนในใจ แต่แรงของบัตรทำให้เธอไม่อาจต้านทานได้ เธอมองลูกสาวคนโปรดด้วยสายตาซับซ้อน
เธอทุ่มเทให้จวินจวินสุดหัวใจ จวินจวินจะไม่เชื่อเธอได้อย่างไร ต่อให้ไม่เชื่อพ่อ ไม่เชื่อพี่น้องคนอื่น ก็ไม่ควรไม่เชื่อเธอ เธอต้องทำอย่างไรอีก จวินจวินถึงจะพอใจ?
เป็นครั้งแรกที่เธอรู้สึกน้อยใจ
น้อยใจที่การทุ่มเทของตัวเองไม่ได้รับการยอมรับ
ติงเจี้ยนกั๋วก็ขมวดคิ้ว น้องสาวจะอ่อนไหวเกินไปหรือเปล่า? พวกเขารักเธอ ปกป้องเธอขนาดนี้ เธอยังร้องไห้ไม่หยุดเพราะชาติกำเนิดอีก
มันดูไม่รู้จักโตสักหน่อย! พูดกันตามตรง พี่ใหญ่ทำผิดตรงไหนกัน?
ติงเจี้ยนกั๋วเงยหน้ามองพี่สาวใหญ่ที่ซดซุปสาหร่ายเสียงดังตรงข้าม ใจลังเลเล็กน้อย สุดท้ายก็คิดว่า…ยังไงก็ยังรังเกียจอยู่ดี
พี่ใหญ่ไม่ผิด แต่ไม่มีความรู้สึกก็คือไม่มี
ติงเจี้ยนเซ่อพูดออกมาตรงๆ ต่อให้หน้าทั้งสองข้างจะบวม ก็ห้ามความปากไวของตัวเองไม่ได้ เขาพูดกับติงเนี่ยนจวินว่า
“พี่สาว พ่อแม่ดีกับพี่ขนาดนี้แล้ว พี่ยังไม่พอใจอีกหรือ!”
นิสัยหัวร้อนของเขา เมื่อความคิดถูกรบกวน ก็โจมตีทั้งติงกั่วและติงเนี่ยนจวินอย่างเท่าเทียม
พูดจบก็เสียใจทันที เสียใจจนแทบอยากตบปากตัวเองสักสามสิบที
ติงเซียงรู้สึกโดยสัญชาตญาณว่ามีอะไรไม่ถูกต้อง เธอควรจะโต้เถียงแทนพี่สาวใหญ่ แต่คำที่หลุดออกมากลับเป็นการบ่น
“ใช่สิพี่ใหญ่ แม่ดีกับพี่มากกว่าหนูอีก เสื้อผ้าใหม่ซื้อให้พี่ทุกฤดู หนูได้ใส่แต่ของพี่ที่ถอดออก พี่แบบนี้ยังไม่พอใจ แล้วหนูล่ะ หนูเป็นอะไร?”
หรือว่าพี่ใหญ่ไม่รู้จักพอจริงๆ? พ่อแม่ดีกับเธอขนาดนี้ เธอยังร้องไห้ งั้นตัวเองต้องร้องไห้บ้างไหม?
ติงเจี้ยนตั่งก็เริ่มลังเลในใจ มองติงเนี่ยนจวินอย่างสงสัย
“เธอไม่เชื่อพวกเราหรือ? ไม่เชื่อความรู้สึกที่พ่อแม่มีให้เธอ?”
ติงเนี่ยนจวินถูกคำว่า “ลูกบุญธรรม” สี่ครั้งซ้อนในคำพูดของติงกั่วแทงจนแทบยืนไม่อยู่ ยังไม่ทันตั้งตัว คนในครอบครัวที่เธอห่วงใยที่สุดกลับเปลี่ยนท่าที น้องๆ ถึงกับตำหนิเธอ
หันไปมองพ่อแม่และพี่ชาย สีหน้าก็เปลี่ยนไปหมด
เธอชะงักงัน ใจเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกโดยไร้สาเหตุ
ทำไมท่าทีของคนในบ้านถึงเปลี่ยนไปกะทันหันแบบนี้?
ตั้งคำถามกับเธอ? พ่อแม่กับเจี้ยนเซ่อจะตั้งคำถามกับเธอได้อย่างไร!
หรือว่าความรักจะหายไปเร็วขนาดนี้จริงๆ?