ภาพตรงหน้าพร่าไหวเล็กน้อย ก่อนที่ติงกั่วจะมายืนอยู่ในห้องนั่งเล่นที่กว้างขวางสว่างไสวแห่งหนึ่ง
กระจกบานใหญ่จรดพื้นทำให้แสงส่องเข้ามาอย่างเต็มที่ ภายในห้องนั่งเล่นมีโซฟาครบชุด โต๊ะน้ำชา และโต๊ะอาหารจัดวางไว้อย่างเรียบร้อย
ไม่ใช่แค่ห้องนั่งเล่นเท่านั้น ยังมีห้องนอน ห้องครัว ห้องอาหาร และห้องน้ำครบถ้วน
ติงกั่วเดินดูรอบๆ อย่างรวดเร็ว ยิ่งดูยิ่งพอใจ
ห้องนอนกว้างขวาง มีเตียง โต๊ะหัวเตียง โคมไฟตั้งโต๊ะ และตู้ติดผนัง เพียงแต่ยังขาดเครื่องนอน
ห้องครัวกับห้องอาหารอยู่ติดกัน ห้องอาหารมีโต๊ะเก้าอี้หนึ่งชุด ส่วนในครัวมีเคาน์เตอร์และเตาแก๊ส แต่ยังไม่มีหม้อชามใดๆ
เห็นเตาแก๊สแล้ว ติงกั่วอดสงสัยไม่ได้ จึงถามขึ้นว่า
“แก๊สของพวกคุณเอามาจากไหน?”
โคมไฟในห้องนอนยังพออธิบายได้ว่าใช้ถ่าน แต่แก๊สล่ะ?
ระบบรีบตอบทันที
“เราใช้พลังงานขั้นสูงสุด แค่ตั้งค่าผ่านโปรแกรม ก็สามารถจ่ายได้ไม่จำกัด!”
ติงกั่วพยักหน้าเพียงเล็กน้อย จากนั้นก็หมดความสนใจ เดินไปทางห้องน้ำแทน
ไม่ว่าจะเป็นพลังงานอะไร เธอก็คงไม่ค่อยได้ใช้ครัวนี้อยู่ดี
ในร้านค้ามีอาหารพร้อมกินตั้งเยอะ!
ดูครัว ยังไม่ทำให้เธอมีความสุขเท่ากับการได้เห็นห้องน้ำเสียอีก
อ่างล้างหน้า ฝักบัว ชักโครก เครื่องซักผ้าพลังงานใหม่พร้อมอบแห้ง ชุดอุปกรณ์นี้ทำให้เธอพอใจมาก
และสำหรับตอนนี้ นี่คือพื้นที่ที่ใช้งานได้จริงที่สุดสำหรับเธอ
เพราะยุคนี้ ห้องน้ำล้วนเป็นของส่วนรวม
ตามที่ในนิยายบรรยายไว้ เป็นส้วมหลุม ภายในมีสามหลุม คนที่เข้าห้องน้ำก็นั่งยองอยู่ตรงนั้น ส่วนคนที่ต่อคิวก็ยืนรออยู่ข้างหน้า ได้ยินเสียงขับถ่ายไปพร้อมกับคุยเรื่องจิปาถะ ไม่มีความเป็นส่วนตัวแม้แต่น้อย
ตอนนี้ได้มีห้องน้ำส่วนตัว นับว่าเป็นความสุขอย่างแท้จริง
แถมยังมีเครื่องซักผ้าอีกด้วย
สำหรับคนที่เคยชินกับเครื่องซักผ้า จะให้ติงกั่วกลับไปซักผ้าด้วยมืออีกครั้ง มันช่างยากจะปรับตัว
ตอนนี้เสื้อผ้ายังบางก็พอทน แต่พอถึงฤดูใบไม้ร่วงฤดูหนาว การซักผ้าจะกลายเป็นปัญหาใหญ่
จากความสบายกลับไปสู่ความลำบาก มันช่างยากจริงๆ
ฝักบัวก็เยี่ยมเหมือนกัน โรงงานเหล็กก็มีโรงอาบน้ำรวม ทุกคนอาบน้ำแบบเปิดเผยเหมือนกันหมด
แถมการอาบน้ำก็ไม่สะดวก ต้องใช้บัตรอาบน้ำ ซึ่งแจกตามโควต้า จะไปเมื่อไหร่ก็ไม่ได้
ออกจากห้องน้ำแล้ว ติงกั่วเดินออกไปข้างนอก
บ้านทั้งหลังถูกล้อมรอบด้วยสนามหญ้าเขียวขจี ทางเดินหินเรียงตัวเป็นระเบียบเชื่อมไปสู่ถนนสายหลัก ดอกไม้สวยงามปลูกเรียงรายสองข้างทาง เธอยืนอยู่ตรงประตูยังได้กลิ่นหอมลอยมาเป็นระยะ
ไม่ไกลออกไปยังมีศาลาแปดเหลี่ยมหนึ่งหลัง ข้างศาลานั้นคือ…ดูเหมือนจะเป็นบ่อน้ำ
ติงกั่วเดินเล่นบนสนามหญ้าไปรอบหนึ่ง ก่อนจะหยุดที่ศาลา
ในศาลามีโต๊ะหิน ม้านั่งหิน และเก้าอี้เอนหนึ่งตัว การจัดวางแบบนี้ถูกใจเธอมาก
บ่อน้ำ?
ในฐานะนักอ่านนิยายตัวยง พอเห็นบ่อน้ำในมิติพิเศษ เธอก็นึกถึง “น้ำพุวิเศษ” ของพวกตัวเอกข้ามมิติขึ้นมาทันที
“บ่อนี้…”
ระบบพูดขึ้นทันที
“โฮสต์คะ ในนั้นเป็นน้ำพุวิเศษ ดื่มแล้วช่วยปรับสมดุลร่างกาย บำรุงสุขภาพ ยืดอายุ ใช้ล้างหน้า ล้างมือก็ช่วยบำรุงผิวได้ด้วยนะคะ”
ติงกั่วยกคิ้วขึ้น แน่นอน เป็นการตั้งค่าแบบน้ำพุวิเศษจริงๆ
แต่ว่า…
“งั้นขวดชาที่ใส่มาในของขวัญก็เกินความจำเป็นไม่ใช่เหรอ?”
ระบบเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ
“…รสชาติมันต่างกันนะ ชาก็ดีเหมือนกัน อย่างโฮสต์เพิ่งกินของมันๆ ไปเยอะขนาดนั้น ไม่รู้สึกไม่สบายท้องเลยใช่ไหม? ก็เพราะโฮสต์ดื่มชาไปก่อน”
ติงกั่วชะงักไปเล็กน้อย
จริงด้วย ร่างกายนี้แทบไม่มีน้ำมันในท้อง พอกินของมันๆ เข้าไป ปกติต้องท้องเสียแน่ แต่เธอกลับไม่รู้สึกผิดปกติเลย
“ดื่มน้ำพุวิเศษก็ให้ผลแบบเดียวกันไม่ใช่เหรอ?”
“ให้ผลเหมือนกัน!”
งั้นจะซ้ำซ้อนทำไม?
ติงกั่วยกคิ้ว
ระบบคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหาข้อแก้ต่างได้
“ชาเอาไปล้างหน้าไม่ได้!”
ติงกั่ว กลอกตาใส่ เตรียมจะเดินออกไป
มิติพิเศษหนีไปไหนไม่ได้ จะมาเมื่อไหร่ก็ได้ แต่ถ้าพลาดความวุ่นวายข้างนอกไป น่าเสียดายแย่
“โฮสต์!” ระบบทนไม่ไหวแล้ว โฮสต์ช่างสะเพร่าจริงๆ สิ่งที่ควรสังเกตกลับยังไม่เห็น รีบพูดขึ้นว่า
“บนผนังห้องนั่งเล่นมีแผงควบคุม ไปดูหน่อยสิคะ มีเซอร์ไพรส์นะ!”
มีแผงควบคุมบนผนังห้องนั่งเล่นด้วยเหรอ?
ติงกั่วไม่ทันสังเกตจริงๆ
เธอรีบเดินเข้าไปในบ้าน หาแผงควบคุมจนเจอ กดจุดสัมผัสใต้หน้าจอ แผงสว่างขึ้น เซอร์ไพรส์ที่ระบบพูดถึงก็ปรากฏตรงหน้า
“อัตราการไหลของเวลา? หน้าต่างมองเห็น?”
อัตราเวลาระหว่างโลกภายนอกกับมิติพิเศษคือ 1:3 ข้างนอกหนึ่งนาที ข้างในสามนาที
ผ่านหน้าต่างมองเห็น เธอยังเห็นห้องนอนด้านนอก มุมมองเหมือนกล้องที่ติดอยู่มุมเพดาน
ตอนนี้ห้องนอนว่างเปล่า แต่ยังได้ยินความเคลื่อนไหวจากห้องนั่งเล่นลางๆ คล้ายเสียงร้องไห้ของน้องคนที่หก
ระบบพูดไม่หยุด
“โฮสต์คะ นี่คือมิติรุ่นใหม่ล่าสุด หน้าต่างมองเห็นไม่ถูกรบกวนด้วยอัตราเวลา ภาพที่เห็นจะไม่บิดเบี้ยว สะดวกมากในการติดตามความเคลื่อนไหวข้างนอก และยังสามารถตั้งค่าจุดที่ออกจากมิติได้เองผ่านแผงควบคุมด้วยนะคะ”
“แผงควบคุมย้ายที่ได้ไหม?”
“ได้ค่ะ ถอดออกมาถือได้เลย!”
ติงกั่วพยักหน้า แบบนี้ก็ถือว่าใช้ได้ แต่เธอเป็นคนชอบจับผิด จึงพูดขึ้นว่า
“ทำไมไม่ทำให้สั่งด้วยจิตใจไปเลยล่ะ? เทคโนโลยีพวกคุณยังไม่ถึงเหรอ?”
ระบบ: …
เมื่อสามารถสังเกตการณ์ข้างนอกได้ เธอก็ไม่รีบร้อนแล้ว อุณหภูมิที่นี่สบายมาก กลางคืนอาจเข้ามานอนชดเชยก็ได้
ติงกั่วไปนั่งบนเก้าอี้เอนในศาลา เปิดร้านค้า ซื้อของใช้จำเป็นอย่างยาสีฟัน แปรงสีฟัน ผ้าเช็ดตัว ชุดชั้นใน ถุงเท้าอะไรพวกนั้น
ของเดิมเจ้าของร่างมีอยู่แล้ว แต่ร่างนี้เปลี่ยนคนใช้แล้ว แถมเธอก็เป็นคนเรื่องมาก เลยตั้งใจเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด
ยาสีฟันกับแปรงสีฟันไม่ถูกเลย ชุดหนึ่งต้องใช้ถึง 12 แต้ม
จากประสบการณ์อ่านนิยายยุคนี้ ผสมกับราคาสินค้าในร้าน ติงกั่วประมาณได้ว่า 1 แต้มเครียดสะสมเท่ากับเงินหนึ่งเจี่ยว
ชุดแปรงสีฟันนี้ก็เท่ากับหนึ่งหยวนสองเจี่ยว
อืม ครอบครัวติงจัดหา “เงินทุน” ให้เธอได้พอสมควรเลย
แน่นจริงๆ
เธอซื้อแปรงสีฟันกับยาสีฟันมาสองชุด ชุดหนึ่งเก็บไว้ในมิติ อีกชุดเอาออกไปใช้ข้างนอก
ซื้อเสร็จของก็มาถึงทันที เห็นหัวแปรงค่อนข้างใหญ่ ขนก็ไม่ใช่ขนนุ่ม เธอบ่นขึ้นว่า
“เจ้าหนู อย่างก หน่อยไม่ได้เหรอ?”
ยาสีฟันก็เป็นหลอดเหล็กแบบเฉพาะยุคนี้
ระบบรีบอธิบาย
“โฮสต์ ต้องให้เข้ากับลักษณะของยุคนี้สิ แต่รับรองว่าแปรงสีฟันดูเหมือนขนแข็ง แต่เวลาใช้จริงจะนุ่ม ไม่ทำร้ายเหงือก ของจากร้านเรามั่นใจได้เลย ใช้แล้วเงียบ ไม่มีปัญหาแน่นอน!”
ติงกั่ว: …
จากนั้นก็ซื้อผ้าเช็ดตัว กะละมังเคลือบ สบู่ ครีมทาหน้า
ซื้อเสร็จแล้วก็เข้าโซนรองเท้าเสื้อผ้า
เดรส เสื้อเชิ้ต เสื้อกล้าม กางเกง รองเท้าผ้าใบ รองเท้ากีฬา รองเท้าหนัง รองเท้าแตะ รองเท้าใส่ในบ้าน มีครบ ทั้งชนิดและรูปแบบก็เข้ากับยุคนี้ทั้งหมด
ยิ่งดู ติงกั่วยิ่งพอใจ เธอเหมือนแบกห้างสรรพสินค้ามาด้วย…เอ่อ จะว่าเป็นห้างก็เกินไปหน่อย แต่โดยรวมก็ตอบโจทย์ชีวิตประจำวัน
ราคาเดรสอยู่ตั้งแต่ร้อยเจ็ดสิบแปดสิบแต้ม ไปจนถึงสามร้อยกว่าแต้ม เท่ากับประมาณสิบกว่าหยวนถึงสามสิบกว่าหยวน
เสื้อเชิ้ตราคาก็แตกต่างตามเนื้อผ้า มีทั้งสี่ห้าสิบแต้ม เท่ากับสี่ห้าหยวน ไปจนถึงร้อยห้าสิบกว่าแต้ม ประมาณสิบห้าสิบหกหยวน
ดูยอดคงเหลือแล้ว ซื้อเสื้อผ้าราคาไม่แพงอีกสองชุดกับรองเท้ายังพอไหว
รายการรายได้ยังเลื่อนขึ้นเรื่อยๆ แค่ช้าลงกว่าเมื่อกี้ ทุกสองสามวินาทีถึงจะขยับทีหนึ่ง
เดรสราคาสามร้อยกว่าแต้มก็ขอผ่าน เลือกเดรสสีฟ้าอ่อนเรียบๆ ตัวหนึ่ง ราคาประมาณร้อยกว่าแต้ม
เสื้อเชิ้ตลายตารางสีน้ำเงินเข้มพื้นขาว กับกางเกงสีเทา รวมแล้วประมาณร้อยแต้ม
รองเท้าแตะพลาสติกหนึ่งคู่ รองเท้าใส่ในบ้านหนึ่งคู่ รองเท้าผ้าใบหนึ่งคู่
สุดท้ายมองยอดเงินที่เหลือ ก็ซื้อเสื้อกล้ามผ้าฝ้ายกับกางเกงชั้นในผ้าฝ้ายเพิ่มอีกหนึ่งชุด
วันนี้เจ้าหนูร่วมมือกับครอบครัวติงทั้งหมด มอบแต้มเครียดสะสมให้เธอเกือบหกร้อยแต้ม ซื้อกันเพลินๆ แบบนี้ เหลือแค่เงินกินข้าวเล็กน้อย
อ้อ ยังอยากซื้อเครื่องนอนด้วย แต่ตอนนี้เงินหมดแล้ว ออกไปหามาเพิ่มก่อนดีกว่า
ติงกั่วมองไปที่หน้าต่าง ห้องนอนข้างนอกไม่มีคน เธอจึงโผล่ออกมาเงียบๆ ปรากฏตัวในห้องนอนแคบๆ
ก่อนหน้านี้ก็รู้สึกอบอ้าวอยู่แล้ว แต่เพราะไม่มีอะไรเปรียบเทียบ เลยไม่ได้รู้สึกมาก ตอนนี้พอได้สัมผัสความเย็นสบายในมิติ แล้วกลับออกมาอีกที ร้อนจนแทบหน้ามืด
ติงกั่วเงี่ยหูฟังเสียงข้างนอก น้องคนที่หกเลิกร้องไห้แล้ว ยังมีเสียงตะเกียบกระทบชาม อ้อ กำลังกินข้าวกันอยู่นี่เอง
ติงกั่วรวบผมแห้งฟูของตัวเอง พรุ่งนี้ค่อยไปตัด ไม่ต้องเสียเงินซื้อยางรัดผมแล้ว เธอก้มดูผ้าปูเตียงที่ปะซ่อมเป็นหย่อมๆ เดินไปดึงขอบผ้าออกแรงนิดเดียวก็ฉีกผ้าเป็นเส้น เอามามัดผมให้เรียบร้อย แล้วเปิดประตูออกไป
นอกจากติงเจี้ยนกั๋วกับติงเนี่ยนจวินที่ไม่อยู่ อีกห้าคนที่เหลือพอเห็นเธอ การกินข้าวก็หยุดชะงัก หน้าแต่ละคนดำปี๋พร้อมกัน
ติงกั่วทำเหมือนไม่ได้ยินอะไร ยิ้มโชว์ฟันแปดซี่แบบมาตรฐาน
“เพิ่งเริ่มกินข้าวเหรอ!”
‘คุณได้รับ 3 แต้มเครียดสะสมจาก เย่วหงเหมย’
‘คุณได้รับ 3 แต้มเครียดสะสมจาก ติงเจี้ยนตั่ง’
‘คุณได้รับ 5 แต้มเครียดสะสมจาก ติงเซียง’
‘คุณได้รับ…’
ครอบครัวติงไม่สนใจเธอ แต่กลับสาดแต้มเครียดสะสมมาให้เป็นกอง
ความเร็วการเลื่อนกลับมาแล้วนี่นา!
ดีจริง ครอบครัวติงที่คอยอุทิศอย่างเงียบๆ
ติงกั่วเดินไปที่กระเป๋าใบใหญ่ที่เจ้าของร่างเดิมเอากลับมา ลากมันหันหลังจะกลับห้องนอน
เสียงบ่นไม่พอใจของน้องคนที่หกดังขึ้นจากด้านหลัง
“แม่ หนูต้องนอนห้องเดียวกับยัยบ้านนอกนี่จริงๆ เหรอ?”
เย่วหงเหมยดุเสียงเบา
“พอแล้ว อย่าเรียกบ้านนอกแบบนั้น…”
ติงกั่วหันกลับมา ยิ้มพลางพูดว่า
“ไม่อยากนอนห้องเดียวกับฉันเหรอ? ดีเลย งั้นเธอไปนอนห้องนั่งเล่น”
พูดจบก็เข้าห้อง ปิดประตู แล้วสับกลอนดังแกร๊ก
ด้านนอกมีเสียงเย่วหงเหมย
“ติงกั่ว น้องพูดส่งเดช เธอจะไม่ให้น้องนอนในห้อง แล้วจะให้นอนไหน?” พูดจบก็หันไปมองติงเซียง ก่อนจะกระซิบดุ “ไปหาเรื่องเธอทำไม?”
ติงเซียงเม้มปาก ดวงตาแดงขึ้นอีกครั้ง
เธอก็แค่ไม่อยากนอนเตียงเดียวกับติงกั่วเท่านั้นเอง