ติงกั่วเข้าไปในมิติแล้ว เธอนั่งอยู่บนโซฟาในห้องรับแขก จัดระเบียบสัมภาระที่เจ้าของร่างเดิมนำกลับมา
หยิบกระเป๋าผ้าใบเก่าที่เย็บเองขึ้นมาก่อน ข้างในมีหนังสือแนะนำตัว หน้าทะเบียนบ้าน เอกสารรับรองการกลับเมือง เอกสารสำคัญอื่นๆ เงินเศษเล็กน้อย และคูปองธัญพืชแบบใช้ได้ทั่วประเทศไม่กี่ใบ
วางกระเป๋าไว้ข้างๆ แล้วจัดต่อ
ผ้าปูที่นอนเก่าผืนหนึ่งที่ปะซ่อมแล้ว ผ้าห่มสองผืนที่จับดูแล้วแข็งกระด้าง ทั้งคู่ก็ปะซ่อมเหมือนกัน
เสื้อผ้าก็มีไม่มาก แต่ละฤดูกาลมีแค่สองชุดสำหรับผลัดเปลี่ยน ไม่ผ้าฝ้ายสีน้ำเงินก็ผ้าฝ้ายสีเขียวทหาร ซักจนสีซีดขาว แถมยังปะซ่อมเต็มไปหมด
แต่เจ้าของร่างเดิมเป็นคนขยัน เสื้อผ้าพับเรียบร้อย ซักสะอาด เพียงแต่กลิ่นบนรถไฟแรงเกินไป กลิ่นเลยซึมเข้าไปหมด ติงกั่วจึงยกเสื้อผ้าพร้อมผ้าปูที่นอนไปที่ห้องน้ำ
เข้าไปที่ห้าง ใช้แต้ม 4 แต้ม ซื้อผงซักฟอกหนึ่งถุง
โยนเสื้อผ้าเข้าเครื่องซักผ้า เทผงซักฟอก กดสวิตช์ ซักเสร็จแล้วเครื่องจะอบแห้งอัตโนมัติ
เธอกลับไปจัดของต่อ
เสื้อผ้าฤดูหนาวสองชุด ชุดหนึ่งหนากว่า อีกชุดบางกว่า ฝ้ายด้านในจับแล้วเป็นก้อนแข็ง ดูแล้วคงให้ความอบอุ่นได้ไม่มากนัก
เธอจำได้ว่าในนิยาย อาสะใภ้คนที่สามของเจ้าของร่างเดิมเคยส่งกางเกงผ้าฝ้าย เสื้อผ้าฝ้าย และผ้าห่มใหม่มาให้ แต่ทั้งหมดถูกเจ้าของร่างเดิมเอาไปแลกเงิน ซื้ออาหารไปเลี้ยงพวกเนรคุณ
พวกเนรคุณจะกินอย่างเดียวไม่ทำงานไม่ได้
ติงกั่วกองกางเกงผ้าฝ้าย เสื้อผ้าฝ้าย และผ้าห่มไว้ด้วยกัน อุ้มออกไป เปิดประตู แล้วตะโกนไปหาเย่วหงเหมยที่กำลังกินข้าวใกล้จะเสร็จอย่างเป็นธรรมชาติว่า
“แม่ หาเวลาถอดซักกางเกงผ้าฝ้าย เสื้อผ้าฝ้าย แล้วก็ผ้าห่มของฉันด้วย”
เย่วหงเหมยเกือบสำลักซุปสาหร่ายคำที่อยู่ในปาก เธอหันมามองติงกั่วอย่างไม่อยากเชื่อ สีหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ แล้วพูดอย่างไม่พอใจ
“เธอ…เธอสั่งฉันเหรอ? เธอไม่มีมือหรือไง!”
ในความทรงจำ ติงกั่วไม่เคยพูดสั่งให้เธอทำอะไรแบบนี้มาก่อน เย่วหงเหมยไม่ชินเอามากๆ
ติงกั่ววางผ้าห่ม กางเกงผ้าฝ้าย และเสื้อผ้าฝ้ายลงบนโซฟา หันกลับไปยื่นฝ่ามือทั้งสองข้างให้เย่วหงเหมย พลิกไปมาช้าๆ ให้ดู
“ดูสิ ดูให้ดี ดูด้านหนาๆ นี่ก่อน ตาปลาหนาแทบจะเท่ากำแพงเมืองแล้ว แล้วดูหลังมือ เห็นรอยพวกนี้ไหม นี่มันหน้าร้อนแล้วนะ รอยแผลจากอาการมือแตกเพราะหนาวที่เป็นมาหลายปียังไม่หายเลย มือแบบนี้เหมือนมือผู้หญิงอายุยี่สิบไหม เห็นมือแบบนี้แล้วแม่รู้สึกผิดบ้างไหม ฉันถามตรงๆ แม่กับพ่อรู้สึกผิดบ้างหรือเปล่า?”
พูดจบก็หันกลับเข้าห้อง ก่อนปิดประตูยังตะโกนอย่างหน้าตาเฉย
“ฝ้ายฉันของใหม่!”
ปัง ประตูปิดลง กลอนถูกใส่ ติงกั่วกลับเข้าไปในมิติเพื่อคลายร้อน
‘คุณได้รับแต้มเครียดสะสม 4 แต้ม จาก “เย่วหงเหมย”’
‘คุณได้รับแต้มเครียดสะสม 4 แต้ม จาก “เย่วหงเหมย”’
‘คุณได้รับแต้มเครียดสะสม 3 แต้ม จาก “เย่วหงเหมย”’
‘คุณได้รับแต้มเครียดสะสม 5 แต้ม จาก “เย่วหงเหมย”’
ซุปสาหร่ายครึ่งชามที่เหลือ เย่วหงเหมยกินไม่ลงอีกต่อไป โกรธจนวางชามลงดังปัง มองติงจื้อกังแล้วพูดว่า
“เหล่าติง เธอจะเอายังไงกันแน่ กลับมาทีก็ทำบ้านแตกตื่นไปหมด นายไม่พูดบ้างเหรอ?”
ติงจื้อกังก็หมดอารมณ์กินเช่นกัน
เขานึกไม่ออกว่า คนที่เคยซื่อๆ เชื่อฟังขนาดนั้น ทำไมอุปนิสัยถึงเปลี่ยนไปได้มากขนาดนี้
“รู้งี้ไม่ควรพาเธอกลับมา เสียความสัมพันธ์ที่อุตส่าห์ใช้ไปเปล่าๆ” ติงเจี้ยนเช่อพูดพึมพำ เพราะแก้มยังเจ็บ กินข้าวช้า แถมยังทำหน้าบิดเบี้ยวเป็นระยะ
ติงจื้อกังกับเย่วหงเหมยมองหน้ากัน แล้วเงียบไป
ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนั้น จะต้องลำบากขนาดนี้หรือ
แต่ตอนนี้คนก็กลับมาแล้ว เรื่องไม่เพียงไม่ราบรื่นอย่างที่คิด ยังทำให้บ้านปั่นป่วนไปหมด และก็เป็นไปไม่ได้ที่จะส่งเธอกลับไปอีก
แล้วต่อไปจะทำยังไง
ทั้งสองสบตากัน เย่วหงเหมยมีแววตามุ่งมั่น
จะทำยังไง ก็ทำตามที่ควรทำนั่นแหละ ใช้ความสัมพันธ์ไปตั้งมากเพื่อพาเธอกลับมา ก็ต้องให้เธอสร้างคุณค่าสูงสุดให้ได้
ติงจื้อกังก้มหน้า เขาคิดเหมือนกัน
ติงกั่วในฐานะลูกสาวคนโต ควรเสียสละเพื่อครอบครัว ปูทางให้น้องชายกับน้องสาว
แค่แต่งงานกับคนโง่คนหนึ่งเท่านั้น แต่แลกมากับผลประโยชน์ของคนทั้งบ้าน
ในมิติ ติงกั่วจัดเสื้อผ้าที่อบแห้งแล้วอีกครั้ง เลือกเสื้อแขนยาวตัวเก่าที่ปะซ่อมมากที่สุดตัวหนึ่งวางแยกไว้ ที่เหลือพับเรียบร้อย เตรียมเอาออกไปทีหลัง
ปึง ปึง!
มีคนเคาะประตู
ติงกั่วเหลือบมองช่องมองภาพ หอบเสื้อผ้าแล้วออกไป แต่ยังไม่รีบตอบ
“ติงกั่ว เปิดประตู ล็อกประตูทำไม”
เป็นเสียงของเย่วหงเหมย
ติงกั่วตอบอ้อมแอ้ม
“นอนแล้ว ฉันไม่ได้นอนมาสองวันสองคืน”
เย่วหงเหมยพูดว่า
“อย่าล็อกประตูเลย เซียงเซียงยังต้องนอนนะ”
ติงกั่วหัวเราะเยาะ
“บอกแล้วให้เธอไปนอนห้องรับแขก ก็ให้นอนห้องรับแขก ฉันไม่ตามใจนิสัยพวกนี้”
ข้างนอกมีเสียงติงเซียงพูดอย่างไม่พอใจ
“นั่นมันห้องของฉัน ทำไมฉันต้องนอนห้องรับแขก จะให้นอน ก็ต้องเป็นเธอนอน”
“พอแล้ว เธอพูดให้น้อยหน่อย” เย่วหงเหมยดุเสียงเบา แล้วเคาะประตูอีกครั้ง
“ติงกั่ว เซียงเซียงยังเด็ก อย่าไปถือสาเลย”
ติงกั่วเม้มปาก
“เด็กไม่ใช่ข้ออ้างของการไม่มีมารยาทและไม่รู้จักกาลเทศะ…”
ปัง ปัง!
ประตูถูกทุบอย่างแรงสองครั้ง ตามมาด้วยเสียงติงจื้อกังตวาด
“ติงกั่ว อย่ามากเกินไป พวกเราเห็นใจที่เธอลงชนบทลำบาก คืนนี้เลยตามใจเธอหมด เธอก็ทั้งตีทั้งด่า อาหารรวมญาติก็โดนเธอทำพัง อย่าได้คืบจะเอาศอก ยังไงเธอก็เป็นพี่ใหญ่ จะไปจริงจังอะไรกับน้องสาว เธอเพิ่งสิบสอง ยังเป็นเด็กอยู่…”
แกร๊ก ประตูเปิดออก!
ติงกั่วปล่อยผมสยาย ดวงตาลึกดำจ้องเขาเสียจนติงจื้อกังรู้สึกขนลุก ขมวดคิ้วพูดว่า
“ทำหน้าตาแบบนี้ทำไม”
“สิบสองยังเป็นเด็กเหรอ…” ติงกั่วนึกถึงเนื้อหาในนิยายเกี่ยวกับวัยเด็กของเจ้าของร่างเดิมที่มีไม่มากนัก แล้วพูดเสียงแผ่ว
“ตอนฉันอายุสิบสอง ฉันก็เป็นเด็กเหมือนกัน แต่ตอนนั้นฉันทำอะไรอยู่ล่ะ ฉันทำหน้าที่แทนลูกชายอย่างคุณ ดูแลแม่ของคุณที่นอนป่วย ป้อนข้าว ป้อนน้ำ จัดการของเสีย ติงจื้อกัง ความกตัญญูที่คุณในฐานะลูกชายแท้ๆ ไม่ได้ทำ ฉันทำแทนคุณหมดแล้ว อย่าว่าแต่ตามใจฉัน ต่อให้ยกฉันไว้บนหิ้งก็สมควร แล้วก็อีกอย่าง…”
เธอเหลือบมองติงเซียงที่หลบอยู่หลังเย่วหงเหมยอย่างเย็นชา
“ไม่ให้เธอเข้ามาก็เพื่อปกป้องเธอ ปากแบบนั้น ฉันกลัวจะเผลอตบเธอเข้าให้”
พูดจบก็ปิดประตูดังปัง ตะโกนทิ้งท้าย
“กล้าเคาะอีก ฉันจะเผาบ้านให้หมด!”
ห้องรับแขกเงียบงัน
สีหน้าติงจื้อกังอึดอัด หน้าแดงก่ำ
อึดอัดเพราะคำพูดของติงกั่วทำให้เขารู้สึกผิด
ติงเซียงอายุสิบสองยังไม่รู้อะไร แต่ติงกั่วอายุสิบสองกลับต้องคอยดูแลแม่แท้ๆ ของเขาจนวาระสุดท้าย
ถึงจะรู้สึกผิด แต่เขาก็ไม่ชอบฟังคำพูดแบบนั้น นั่นก็เป็นย่าของติงกั่วเอง เลี้ยงเธอมาตั้งแต่เด็ก เธอทำหน้าที่กตัญญูไม่ใช่เรื่องสมควรหรือ
เพียงแต่ตอนนั้นที่แม่ป่วย เขาไม่ได้กลับไปดูแล ทำให้ครอบครัวของน้องรองน้องสามมีความเห็นกันไม่น้อย เย่วหงเหมยเลยดึงความดีความชอบของติงกั่วมาแบ่งให้เขาครึ่งหนึ่ง ความหมายประมาณว่า สิ่งที่ติงกั่วทำ นับเป็นการทำหน้าที่แทนพวกเขาไปครึ่งหนึ่งแล้ว
ไม่คิดว่าติงกั่วจะจำใส่ใจ และยอมรับจริงๆ
ทั้งที่ตอนนั้นเป็นแค่คำพูดสวยหรูเท่านั้น…
เย่วหงเหมยโกรธจนร้องไห้
“กรรมแท้ๆ!”
นี่มันพากาฝากกลับมาชัดๆ
ติงเซียงตกใจจนพูดไม่ออก ตั้งสติได้ก็โผกอดแม่ร้องไห้
ตอนติงเจี้ยนกั๋วกลับมาจากข้างนอก เห็นก็คือภาพตรงหน้านี้
“เกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว”
ดูสิ คำว่า “อีกแล้ว” นี่ช่างสื่ออารมณ์จริงๆ
ติงจื้อกังอ้าปากจะพูด แล้วพูดอย่างไม่พอใจ
“ก็เซียงเซียงนั่นแหละ อยู่ดีไม่ว่าดี ไปยั่วเธอทำไม”
ติงเซียงร้องไห้หนักกว่าเดิม
เย่วหงเหมยเช็ดหางตา ผลักลูกสาวคนเล็กออก แล้วถามลูกชายคนโตติดๆ กัน
“ไม่มีอะไร จวินจวินกลับหอพักหรือยัง ลูกซื้อเกี๊ยวให้เธอไหม เธอยังโกรธพวกเราอยู่หรือเปล่า”
ติงเจี้ยนกั๋วส่ายหน้า สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและสงสาร
“จวินจวินบอกว่าเธอไม่ได้โกรธ แค่เสียใจที่พวกเราไม่เชื่อใจเธอ เกี๊ยวเนื้อหมดแล้ว แต่พอดีมีหมูแดง ผมเลยตักมาให้จวินจวินหนึ่งที่ แล้วก็ซื้อข้าวสวยมา เธอกินไปครึ่งหนึ่ง บอกว่า…บอกว่าไม่อร่อยเท่าที่แม่ทำ ที่เหลืออีกครึ่งผมกินเอง”
“จวินจวินช่างรู้ความจริง!” เย่วหงเหมยโล่งอก แต่แล้วก็สงสารจับใจ
หมูแดงที่เธอเหงื่อแตกอยู่ในครัวแคบๆ ทำตั้งครึ่งวัน จวินจวินไม่เพียงไม่ได้กินสักคำ ยังทำให้เธอร้องไห้อีกครั้ง
ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่พอใจติงกั่ว
“พี่ พี่ใหญ่โกรธผมไหม ตอนนั้นผมมันสติแตก ถึงได้เชื่อ…” ติงเจี้ยนเช่อพึมพำ สีหน้ากระสับกระส่าย
ติงจื้อกังกำลังอัดอั้นจากติงกั่ว พอได้ยินก็ระเบิดใส่
“เปลี่ยนคำเรียกเดี๋ยวนี้ พวกเธอถูกตามใจจนไม่รู้จักมารยาทพื้นฐานแล้วหรือไง ติงกั่วคือพี่ใหญ่ จวินจวินคือพี่รอง ห้ามเรียกมั่วอีก”
ติงเซียงเม้มปาก กลอกตา เธอไม่มีวันเรียกติงกั่วว่าพี่ใหญ่ทั้งชีวิต
ติงกั่วอยู่ในมิติ พอใจมากกับความเร็วของรายการรายได้ที่เลื่อนขึ้นเรื่อยๆ จากนั้นก็ตัดสินได้ว่า คนทั้งบ้านอารมณ์แย่มาก พวกเขาแย่ เธอก็สบายใจ
ซักและอบเสื้อผ้าใหม่ รวมถึงชุดชั้นในจนแห้ง แล้วไปอาบน้ำ เปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ถือแผงควบคุมไปนั่งที่ศาลา หลับตาครึ่งหนึ่ง รอให้ผมแห้งเอง รอไปเรื่อยๆ ก็เผลอหลับบนเก้าอี้เอน
มิติตั้งค่าเป็นโหมดกลางคืนโดยอัตโนมัติ
ร่างกายนี้ดูเหมือนจะเหนื่อยจริงๆ พอติงกั่วยืดเส้นยืดสายแล้วลืมตา ก็พบว่านอนหลับไปถึงสิบห้าสิบหกชั่วโมง
เมื่อเธอลืมตา มิติก็เปลี่ยนกลับเป็นโหมดกลางวัน
ติงกั่วนิ่งไปครู่หนึ่งถึงนึกออกว่าเธอทะลุมิติเข้ามาในนิยาย และตอนนี้อยู่ในมิติที่ได้รับมา
หยิบชามาจิบสองสามอึก คว้าแผงควบคุมมาเปิดหน้าต่างดูข้างนอก
ข้างนอกยังเป็นกลางคืน แต่ภาพจากห้องนอนเล็กก็มองเห็นชัดเจน
ลุกไปตักน้ำแร่จากภูเขาล้างมือ ล้างหน้า แปรงฟัน แล้วเดินเล่นในสวน เดินไปก็คิดเรื่องครอบครัวติงไปด้วย
ตามที่นิยายบรรยายไว้ ติงเนี่ยนจวินกับพานติ่งเฟิงรักกันจนฝังลึกในกระดูก
ในเมื่อเป็นพระเอกนางเอก แถมเป็นรักแรกพบ ความรู้สึกย่อมมีอยู่แล้ว
และก็เพราะเป็นพระเอกนางเอก เส้นทางความรักถึงได้เต็มไปด้วยอุปสรรค
ครอบครัวพานดูถูกครอบครัวติง พวกเขามีลูกสะใภ้ในใจอยู่แล้ว
อยู่ในลานเดียวกัน ฐานะเหมาะสม เป็นหนึ่งในตัวประกอบหญิงที่นิยายใช้มาสร้างความอึดอัดให้นางเอก เป็นแขกประจำบ้านพาน สนิทกับแม่พานมาก ตอนติงเนี่ยนจวินไปเยือนครั้งแรก แม่พานตั้งใจเชิญตัวประกอบหญิงคนนั้นไปด้วย เพื่อให้ติงเนี่ยนจวินรู้ตัวแล้วถอย
พระเอกนางเอกทะเลาะกันเล็กน้อยเพราะเรื่องนี้ แต่ความขัดแย้งเล็กๆ นั้นกลับไม่ทำลายความสัมพันธ์ กลับทำให้ทั้งคู่ยิ่งแยกจากกันไม่ได้
ถ้าแต่งงานกับบ้านตัวประกอบหญิง ครอบครัวพานคงไม่ตั้งเงื่อนไขแบบ “แถมภรรยาให้ลูกชายโง่” แน่นอน
แต่ดันเป็นเพราะพระเอกไม่ชอบตัวประกอบหญิง รักแค่ติงเนี่ยนจวิน ครอบครัวพานเห็นว่าจับหัวใจลูกชายไว้ไม่ได้ ก็เลยต้องสร้างอุปสรรคต่อไป จึงเสนอเงื่อนไขสุดโหดแบบซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง เพียงแต่พวกเขาไม่คิดว่าครอบครัวติงจะกล้าขนาดนั้น ถึงกับส่งลูกสาวคนโตไปจริงๆ
พ่อพานแม่พานถึงกับทึ่งในความหน้าด้านของครอบครัวติง
แต่พอมาถึงขั้นนี้ แถมพานติ่งเฟิงยังประกาศในบ้านว่า “ถ้าไม่ใช่ติงเนี่ยนจวินก็ไม่แต่ง” ครอบครัวพานไม่อยากรับก็ต้องรับ
ได้หาภรรยาให้ลูกชายโง่ได้ ฐานะจะด้อยกว่าหน่อยก็ช่างมัน
ตอนนี้ติงจื้อกังกับเย่วหงเหมยกำลังหมายตาฐานะของครอบครัวพานอยู่ แถมมีติงเนี่ยนจวินช่วยผลักดัน การแสดงวันนี้ของเธออาจไม่ทำให้พวกเขาล้มเลิกความคิด กลับจะยิ่งหาทางผลักดันให้สำเร็จ
ติงกั่วเบ้ปากเล็กน้อย
เธออยากหาแต้มเครียดสะสม แต่ก็ไม่อยากถูกพวกเขาดึงรั้งด้วยเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดก็คือ…ทำให้ครอบครัวติงปั่นป่วนขึ้นมาเอง