เซี่ยซางซางมองพี่รองที่เดินจากไปอย่างรีบร้อน ก่อนถอนหายใจอย่างจนใจ
“จริงๆ พีชายฉันไม่ได้เป็นคนไม่ดีหรอกนะ เขาแค่ใจร้อนไปหน่อย แล้วก็กลัวว่าฉันจะโดนเอาเปรียบ
เลยพูดจาแรงๆ อยู่เสมอ ไม่ได้เจาะจงกับคุณคนเดียวหรอก อย่าถือสาเขาเลย”
เจียงหยูตอบเรียบๆ “ฉันไม่ได้ใจแคบขนาดนั้นหรอก”
หลังจากนั้น บรรยากาศก็เงียบลงชั่วขณะ
สายลมอ่อนพัดผ่าน ชายเสื้อของเซี่ยซางซางปลิวไหว แดดยามบ่ายทำให้เธอเริ่มเวียนหัวเล็กน้อย
เธอจึงนั่งลงบนเก้าอี้ที่เซี่ยเอ๋อเกอเพิ่งลุกไป
ตอนนี้เธอกับเจียงหยูนั่งหันหน้ากันพอดี และความเงียบปกคลุมอีกครั้ง
เจียงหยูมองเธอเงียบๆ ดวงตาคมเข้มเต็มไปด้วยความครุ่นคิด ขณะที่เซี่ยซางซางก้มหน้าลงอย่างเหม่อลอย
เขาไม่เข้าใจจริงๆ เมื่อวานเธอเพิ่งผ่านเรื่องเลวร้ายขนาดนั้นมา แต่วันนี้กลับยังยิ้ม ยังพูดคุยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
จากที่เขารู้จักเธอ คนที่กล้าตบหน้าคนอื่นต่อหน้าผู้คน ไม่น่าจะเป็นคนที่ยอมกลืนความอยุติธรรมลงไปง่ายๆ
ต่อให้ไม่บุกไปที่บ้านตระกูลซ่ง อย่างน้อยก็น่าจะระบายอะไรออกมาบ้าง
แต่เธอกลับเงียบผิดปกติ ยิ่งคิด เขาก็ยิ่งเดาเธอไม่ออก สุดท้าย เจียงหยูจึงพูดขึ้นช้าๆ
“ต่อไปนี้ ฉันจะไม่คบกับซ่งหยางจินอีกแล้ว”เซี่ยซางซางชะงักทันที เธอมองเขานิ่งๆแล้วถามว่า
“ทำไมล่ะ?”เจียงหยูเม้มริมฝีปาก ก่อนตอบเสียงหนักแน่น “ฉันไม่ชอบผู้ชายที่รังแกผู้หญิง”
เซี่ยซางซางอึ้งไปเล็กน้อย ก่อนพยักหน้าเบาๆ “อ้อ...”
เมื่อครู่ เธอเกือบเข้าใจผิด คิดว่าเขาทำแบบนี้เพราะเธอเสียอีก โชคดีที่ไม่ได้เผลอคิดไปไกล ไม่อย่างนั้นคงน่าอายไม่น้อยเลยทีเดียว
แต่แบบนี้ก็ดีแล้ว อย่างน้อยมันก็พิสูจน์ว่าเจียงหยูเป็นคนมีหลักการ และไม่คิดเข้าข้างเพื่อนแบบไร้เหตุผล
ที่สำคัญ เขาไม่เคยเอาเรื่องช่วยเธอเมื่อคืนมาทวงบุญคุณเลยสักครั้ง ราวกับสิ่งที่ทำลงไปเป็นเพียงเรื่องที่ควรทำเท่านั้น
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เซี่ยซางซางก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดขึ้น “งั้น... คุณช่วยฉันอีกเรื่องได้ไหม?”
เจียงหยูตอบทันทีโดยไม่ต้องคิด “ได้สิ”
“แต่มันเกี่ยวกับซ่งหยางจินนะ” เธอก้มหน้าลดเสียงลง “ฉันไม่กล้าขอให้คนอื่นช่วย กลัวว่าเรื่องเมื่อวานจะหลุดออกไป”
เจียงหยูพยักหน้า “คุณพูดมาเถอะ” เมื่อคืนหลังกลับบ้าน เซี่ยซางซางนึกถึงของหลายอย่างที่ยังเกี่ยวข้องกับซ่งหยางจิน
ทั้งผ้าเช็ดหน้า และสร้อยข้อมือเงินที่เขาเคยให้เธอในตอนคบกัน
สร้อยข้อมือเงินเส้นนั้นเธอเก็บไว้และไม่เคยใส่อีกเลย ถ้าไม่ได้ย้อนกลับมามีชีวิตใหม่
ความทรงจำในวัยสาวของเธอก็คงเลือนหายไปหมดแล้ว ตอนนี้ เธอต้องการคืนทุกอย่างให้เขา เพื่อตัดความสัมพันธ์ที่เกี่ยวข้องกับเขาให้หมดสิ้น
เจียงหยูไม่ได้แปลกใจเมื่อได้ยินเรื่องสร้อยข้อมือนี้ เพราะก่อนหน้านี้ซ่งหยางจินเคยขอให้เขาช่วยทวงคืน แต่เขาปฏิเสธไปแล้ว
เซี่ยซางซางเงยหน้ามองเขา “ฉันจะนัดเขาออกมา คุณช่วยเฝ้าดูอยู่ห่างๆ ได้ไหม?
ถ้ามีคุณอยู่ เขาน่าจะไม่กล้าทำอะไรอีก จริงๆ แล้ว เจียงหยูอยากบอกว่าเขาจะเอาของไปคืนให้เอง
แต่สุดท้ายกลับพูดเพียงว่า “ได้ คุณอยากทำยังไงก็บอกมาได้เลย”
เซี่ยซางซางครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนตอบ “งั้นวันพรุ่งนี้ หลังปิดร้านผัก ฉันจะไปหาเขา ส่วนคุณ... แค่ทำเหมือนเดินผ่านมา
แล้วช่วยดูอยู่ห่างๆ ก็พอ”