ตอนแรกซ่งหยางจินยังระแวงอยู่ แต่พอเขากวาดตามองรอบๆ แล้วเห็นว่าเซี่ยซางซางมาคนเดียว เขาก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที
เขามองเธอด้วยสายตาหยิ่งยโส
“เธอมาทำอะไรที่นี่?”
เซี่ยซางซางหยิบสร้อยข้อมือเงินออกมาจากกระเป๋า แล้วยื่นไปตรงหน้าเขา
“ของที่คุณเคยให้ฉัน ฉันเอามาคืน ส่วนผ้าเช็ดหน้าของฉัน คุณก็คืนมาได้แล้ว”
ซ่งหยางจินหรี่ตา ก่อนหัวเราะเบาๆ
“เธออุตส่าห์มาถึงบ้านซ่ง เพื่อเรื่องแค่นี้เท่านั้นเหรอ?”
เซี่ยซางซางไม่ต่อปากต่อคำ เธอเพียงยกระดับเสียงขึ้นเล็กน้อย
“รีบคืนของของฉันมาเถอะ”
ตอนนี้ชาวบ้านเริ่มมามุงดูมากขึ้นเรื่อยๆ ทุกคนต่างอยากรู้ว่าคู่หมั้นเก่าที่เพิ่งถอนหมั้นกันไปเมื่อไม่กี่วัน จะมีเรื่องอะไรกันอีก
ซ่งหยางจินชอบรักษาภาพลักษณ์ต่อหน้าคนอื่น แม้ในใจจะเดือดดาล แต่ภายนอกยังคงทำตัวสุภาพอ่อนโยน
“ได้สิ ฉันจะไปเอามาให้”
พูดจบ เขาก็หันกลับเข้าไปในบ้าน
ไม่นานนัก ซ่งหยางจินก็เดินออกมาพร้อมรอยยิ้มบางๆ ในมือมีผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่ง
เซี่ยซางซางรับมันมา แล้วทันใดนั้นก็โยนสร้อยข้อมือเงินลงพื้นต่อหน้าทุกคนทันที
สีหน้าซ่งหยางจินเปลี่ยนไปทันที
“เซี่ยซางซาง นี่เธอทำอะไร?”
มุมปากของเธอยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มดูเจ้าเล่ห์อย่างประหลาด
“คุณไม่ใช่ห่วงชื่อเสียงตัวเองนักเหรอ? ฉันกำลังช่วยคุณอยู่นะ”
ซ่งหยางจินเริ่มรู้สึกไม่ชอบมาพากล
“หมายความว่ายังไง?”
เซี่ยซางซางเก็บผ้าเช็ดหน้าใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็ยกเท้าขึ้นเหยียบสร้อยข้อมือเงินต่อหน้าเขา
“ก่อนหน้านี้คุณโทษฉันไม่ใช่เหรอ ว่าฉันทำให้คุณเสียชื่อเสียง?
ฉันกลับไปคิดเรื่องนี้อยู่ตั้งนาน ในที่สุดฉันก็คิดวิธีช่วยคุณได้แล้ว”
ซ่งหยางจินจ้องเท้าของเธอ ดวงตาแดงก่ำ กัดฟันแน่น
“นั่นเป็นของของยายฉันนะ! เอาเท้าสกปรกของเธอออกไปเดี๋ยวนี้!”
เซี่ยซางซางหัวเราะเยาะ
“แล้วถ้าฉันไม่เอาออกล่ะ? คุณจะตีฉันต่อหน้าทุกคนไหมล่ะ?”
เธอจงใจพูดเสียงดังขึ้น
“ซ่งหยางจิน ถ้าคุณลงมือกับผู้หญิงต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้
ต่อให้มีเหตุผลแค่ไหน ชื่อเสียงคุณก็พังหมดแน่ แล้วอนาคตยังจะมีใครอยากแต่งงานกับคุณอีก?”
คำพูดนั้นทำให้ซ่งหยางจินชะงักทันที
ความดุดันเมื่อครู่เหมือนถูกดับวูบไปในพริบตา
เมื่อเห็นสีหน้าเขา เซี่ยซางซางก็ยิ้มอย่างพอใจ
“งั้นก็ให้ฉันระบายหน่อยแล้วกัน แบบนี้ทุกคนจะได้คิดว่าฉันเป็นผู้หญิงเสียสติ
ส่วนคุณก็จะกลายเป็นคนดีน่าสงสาร สมใจคุณเลยไม่ใช่เหรอ?”
ซ่งหยางจินยังตามความคิดเธอไม่ทัน
“อะไรนะ ”
แต่เซี่ยซางซางไม่เปิดโอกาสให้เขาพูดจนจบ
เธอก้าวเข้าไปสองก้าว ก่อนยกขาขึ้นเตะเข้าที่หัวเข่าเขาอย่างแรง
“โอ๊ย!”
ซ่งหยางจินทรุดลงทันที มือกุมเข่าไว้ด้วยความเจ็บปวด
แต่เซี่ยซางซางยังไม่หยุด เธอเตะเข้าที่ใบหน้าของเขาซ้ำเต็มแรง
“อ๊าก!” เสียงร้องดังลั่น
ซ่งหยางจินกุมหน้า ตัวงอด้วยความเจ็บ แต่เธอก็ยังตามเข้าไปเตะซ้ำไม่ยั้ง
รองเท้าหนังหนักๆ ที่เธอใส่มาวันนี้ ในที่สุดก็ได้ใช้ประโยชน์เต็มที่
ซ่งหยางจินล้มกลิ้งไปด้านข้าง เจ็บจนแทบลุกไม่ขึ้น
ร่างกายของเขาเดิมทีก็บอบช้ำจากฝีมือเจียงหยูอยู่แล้ว ทุกย่างก้าวยังเจ็บไปทั้งตัว
มาตอนนี้ถูกเซี่ยซางซางเตะซ้ำเข้าไปอีก เขารู้สึกราวกับกระดูกจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
ชาวบ้านรอบๆ ต่างตกตะลึง
ผู้หญิงในหมู่บ้านปกติแค่พูดเสียงดังใส่ผู้ชายยังแทบไม่มี แล้วนี่เซี่ยซางซางกลับลงมือเตะผู้ชายต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน!
มันดุร้ายเกินไปแล้ว!
ท่ามกลางเสียงซุบซิบและสายตาตกตะลึง เซี่ยซางซางกลับยิ้มสดใสอย่างอารมณ์ดี
เธอก้มมองซ่งหยางจินที่นอนกองอยู่กับพื้น แล้วพูดช้าๆ
“ไม่ใช่ว่าคุณอยากได้ชื่อเสียงดีๆ หรอกเหรอ? แบบนี้พอใจมั้ยล่ะ