เซี่ยซางซางชะงักฝีเท้า ก่อนหันกลับมามองป้าหลิวด้วยสายตาเย็นเฉียบ
ป้าหลิวที่ปกติปากกล้าที่สุด พอถูกจ้องเข้าจริงๆ ก็อดหวาดหวั่นไม่ได้ รีบถอยเข้าไปหลบในกลุ่มคน ก่อนพึมพำประชดเสียงเบา
“เอาแต่ใจ ไร้เหตุผลแบบนี้ จะมีผู้ชายที่ไหนเอาไปทำเมีย สุดท้ายก็ขึ้นคานทั้งชีวิตนั่นแหละ!”
หญิงชาวบ้านหลายคนที่ใช้ชีวิตอยู่ใต้เงาสามีมาตลอด ต่างพากันพยักหน้าเห็นด้วย
“ใช่ ต่อให้มีคนอยากได้จริงๆ แล้วบ้านไหนจะกล้ารับเข้าตระกูล…”
เซี่ยซางซางฟังแล้วก็หัวเราะเยาะออกมาเบาๆ
เธอกวาดตามองทุกคน ก่อนเอ่ยเสียงดังชัดถ้อยชัดคำ
“พวกคุณจะรู้อะไร? ผู้ชายที่มีความสามารถจริง ไม่เคยกลัวผู้หญิงเข้มแข็ง”
เธอเว้นจังหวะ ก่อนยิ้มเย็น
“มีแต่ผู้ชายไร้ความสามารถเท่านั้น ที่ภูมิใจกับเมียที่เชื่อฟัง และชอบผู้หญิงที่ไม่มีปากไม่มีเสียง”
คำพูดนั้นทำเอาฝูงชนฮือฮาทันที
เซี่ยซางซางหันไปมองกลุ่มผู้ชายที่ชอบวางอำนาจเหนือภรรยา ก่อนพูดต่ออย่างไม่เกรงใจ
“ได้ยินกันไหม? บ้านไหนเมียเชื่อฟังที่สุด ก็แปลว่าสามีบ้านนั้นไร้ความสามารถที่สุด!”
พูดจบ เธอก็หมุนตัวเดินจากไป ท่ามกลางเสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังระงม
ในตอนนั้นเอง ซ่งเหนียนจูและอู๋ชุยจูที่เพิ่งได้ข่าวก็รีบวิ่งมาจากไร่
ทันทีที่เห็นเซี่ยซางซาง อู๋ชุยจูก็ตะโกนลั่น
“ยัยตัวดี! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”
แต่เซี่ยซางซางไม่คิดจะอยู่ให้ถูกด่า เธอหันไปสบตากับเจียงหยูที่ยืนอยู่ท่ามกลางฝูงชน ก่อนส่งสายตาให้เล็กน้อย แล้วรีบวิ่งหนีทันที
อู๋ชุยจูจะวิ่งตาม แต่เพิ่งก้าวได้ไม่กี่ก้าว เจียงหยูก็เดินเข้ามาขวางไว้เสียก่อน
“เจียงหยู?” อู๋ชุยจูชะงัก
เธอยังไม่รู้ว่าเขากับซ่งหยางจินแตกหักกันแล้ว จึงรีบพูดอย่างร้อนใจ
“เร็วเข้า! ช่วยจับยัยนั่นที กล้ามาทำร้ายคนถึงหน้าบ้านเรา จะปล่อยหนีไปไม่ได้!”
เจียงหยูเม้มปาก สีหน้าเรียบนิ่ง
“ไปดูหยางจินก่อนดีกว่า ว่าต้องพาไปหาหมอไหม”
อู๋ชุยจูเพิ่งนึกขึ้นได้ รีบร้องเสียงหลงแล้ววิ่งกลับไปหาลูกชาย
“ลูกแม่! ลูกแม่! เจ็บตรงไหนบ้าง?!”
เจียงหยูเงยหน้ามอง เห็นว่าเซี่ยซางซางวิ่งหายไปแล้ว มุมปากของเขาจึงคลี่ยิ้มบางๆ อย่างโล่ง อก
ก่อนเดินเข้าไปในบ้านตระกูลซ่ง
แม้ซ่งหยางจินจะถูกเล่นงานหนัก แต่ส่วนใหญ่เป็นแค่บาดเจ็บภายนอก
ครอบครัวซ่งไม่อยากพาเขาไปคลินิกให้คนเห็น จึงช่วยกันพยุงขึ้นไปนอนบนเตียง แล้วรีบไปตามหมอพื้นบ้านมาแทน
ภายในห้องเต็มไปด้วยชาวบ้านที่มามุงดู
อู๋ชุยจูนั่งร้องไห้อยู่ข้างเตียง ส่วนป้าหลิวก็ยืนใส่ไฟไม่หยุด
เล่าเสียใหญ่โตว่าเซี่ยซางซางลงมือโหดแค่ไหน และนิสัยร้ายกาจเพียงใด
เดิมทีซ่งหยางจินก็คิดจะอาศัยจังหวะนี้ยุให้ครอบครัวไปเอาเรื่องตระกูลเซี่ย
แต่พอเห็นเจียงหยูยืนอยู่ข้างเตียง สายตาคมกริบจ้องมองมา เขาก็หุบปากแทบไม่ทัน
อู๋ชุยจูยังคงเดือดดาล
“ไม่ได้! ลูกชายฉันจะโดนทำร้ายฟรีๆ แบบนี้ไม่ได้ ฉันต้องไปหาครอบครัวเซี่ย ให้พวกเขารับผิดชอบ!”
เจียงหยูยังคงจ้องซ่งหยางจินนิ่งๆ สายตานั้นเหมือนกำลังเตือนว่า
พูดดีๆ ล่ะ
ซ่งหยางจินรู้ดี ถ้าเจียงหยูเปิดโปงเรื่องที่เขาทำกับเซี่ยซางซางต่อหน้าทุกคน ชื่อเสียงของเขาคงจบสิ้นจริงๆ
เขาจึงรีบคว้ามืออู๋ชุยจูไว้ แล้วฝืนพูดเสียงแหบ
“อย่าไปหาเธอเลย… ฉันเป็นผู้ชาย ส่วนเธอก็เป็นผู้หญิงที่แต่งงานยากอยู่แล้ว ถือว่าเป็นความผิดของฉันเอง”
เขากัดฟัน ก่อนพูดต่อ
“เรื่องนี้จบแค่นี้เถอะ ห้ามใครพูดถึงอีก!”