ข้างใน หลิวจินฮวา กำลังคุยกับสามีของตัวเองอยู่ จู่ๆ โจวซือเถียนก็เคาะประตู เสียงที่เย็นเยียบชวนขนลุกนั้นทำให้หญิงชราสะดุ้งตกใจอย่างแรง
“เถียน… ซือเถียน ดึกขนาดนี้มีอะไรหรือ?” หลิวจินฮวา ถามด้วยเสียงสั่น
โจวซือเถียนกดเสียงต่ำลง “ย่า เปิดประตูหน่อยสิ”
เธอไม่ได้ทำอะไรนอกจากเคาะประตูไม่หยุด ยิ่งทำให้หลิวจินฮวา ไม่กล้าเปิดมากขึ้น
ยิ่งหลิวจินฮวา ไม่กล้าเปิด โจวซือเถียนก็ยิ่งเคาะแรงขึ้น จนปลุกคนในบ้านคนอื่นๆ ให้ตื่นกันหมด
ชิวจวีเซียงยืดคอมองออกไปดูเรื่องสนุก แต่พอหันกลับมาก็เห็นสามีของตัวเองซ่อนตัวอยู่ในผ้าห่ม ตัวสั่นงันงก
“คุณเป็นอะไร?”
โจวหงเว่ยหน้าตาหวาดกลัว เห็นภรรยายังทำท่าจะดูเรื่องสนุกอยู่ รีบดึงเธอกลับมา “ฉันบอกเลยนะ เธออย่าไปหาเรื่องซือเถียนเด็ดขาด เด็กคนนั้นโดนวิญณาณร้ายสิงแล้ว ตอนนี้ไม่ใช่คนแล้ว”
ชิวจวีเซียงไม่เชื่อ แต่โจวหงเว่ยยกเสื้อขึ้น เผยให้เห็นรอยฟกช้ำบนท้อง ชิวจวีเซียงตาโต “นี่คุณบอกว่าซือเถียนทำเหรอ?”
“ใช่ ตอนนั้นแม่กับพี่รองก็อยู่ เธอคิดดูสิ เด็กผู้หญิงผอมแห้งแบบนั้น ถ้าไม่โดนวิญณาณร้ายสิง จะมีแรงมากขนาดนี้ตีฉันจนเป็นแบบนี้ได้ยังไง ตอนนั้นเจ็บมากจริงๆ”
แค่โดนแตะตอนนี้ยังเจ็บจนเขาหน้าเหยเก
“แม่บอกแล้วว่าพวกวิญณาณร้ายในภูเขาน่ะ ลงมากินข้าวมื้อหนึ่ง ถ้าไปทำให้มันโกรธ มันจะกินคนได้ อย่าไปหาเรื่องเธอ เข้าใจไหม?”
ชิวจวีเซียงนิ่งไปนาน คิดว่าลูกชายอย่างเว่ยหนานยังสูงกว่าโจวซือเถียนนิดหน่อย เธอยังตีจนหน้าบวมได้ ใจเธอก็เริ่มเชื่อคำพูดของสามีขึ้นมาบ้าง
ตอนนั้นเอง โจวเว่ยหนานกับโจวเว่ยซีสองพี่น้องก็วิ่งเข้ามา ร้องไห้แล้วกระโจนเข้าไปกอดชิวจวีเซียง “แม่ ผมจะนอนที่นี่ ผมกลัว”
ชิวจวีเซียงถามเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ พอรู้ว่าโจวซือเถียนกดพวกเขาสามคนแล้วตีจนไม่มีแรงตอบโต้
เด็กผู้ชายสามคนจะสู้เด็กผู้หญิงคนเดียวไม่ได้ยังไง มันผิดปกติเกินไป
นึกถึงตอนกินข้าวเย็น เธอเป็นคนตะโกนเสียงดังที่สุด ชิวจวีเซียงก็เริ่มกลัวขึ้นมา “พ่อของลูก… วันนี้ฉันเหมือนจะพูดกับซือเถียนไม่ค่อยดี เธอจะมากินฉันเป็นคนแรกไหม?”
โจวเว่ยซีไม่เข้าใจว่าพวกเขาพูดอะไร พี่รองวิ่งมา เขาก็วิ่งตามมาอย่างดีใจ “แม่ จะกินอะไรเหรอ? ผมก็อยากกิน ผมบอกเลยนะ วันนี้พี่ซือเถียนดีกับผมมาก ยังให้ผมกินลูก อมกระต่ายขาวด้วย”
ชิวจวีเซียงแทบร้องไห้ วิญณาณร้ายให้ขนม แบบนั้นกินได้เหรอ ไม่แน่ว่าวิญณาณร้ายตัวนั้นอาจเล็งลูกชายของเธอไว้แล้ว
ให้ทั้งขนมทั้งไข่ผัด โธ่เอ๊ย อย่ากินลูกฉันเลย จะกินก็ไปกินบ้านรองเถอะ
“ไอ้ลูกเวร ใครให้อะไรก็กินหมดเลยเหรอ รีบคายออกมา เดี๋ยวนี้ คายออกมา!”
ชิวจวีเซียงยื่นมือไปจะล้วงคอโจวเว่ยซี แต่เขาหลบได้
“แม่ก็อิจฉาผมที่ได้กินขนมสิ แล้วก็ผมกินตั้งแต่เที่ยงแล้ว มันหมดไปนานแล้ว จะให้ผมคายยังไง?” โจวเว่ยซีพูดอย่างไม่พอใจ
ถึงเขาจะโดนตี แต่มีแค่เขาคนเดียวที่ได้กินขนมกับไข่ผัด คิดแล้วก็ยังรู้สึกดี
พี่รองกับโจวเว่ยเป่ยไม่ได้กินอะไรเลย
ตอนนี้ชิวจวีเซียงเริ่มตื่นตระหนกแล้ว
กลัวว่าโจวซือเถียนจะจู่ๆ มาจับลูกชายของเธอกิน
อีกฝั่งหนึ่ง โจวซือเถียนเคาะประตูไม่หยุด สุดท้ายโจวผู้เฒ่าก็มาเปิดประตู ตอนนี้ท้องฟ้ามืดแล้ว แสงจันทร์สว่างส่องลงบนพื้น โจวซือเถียนก้มหน้ามองพวกเขาแล้วยิ้ม เหมือนเสียงกระซิบของวิญณาณร้าย
“ปู่ ย่า ในที่สุดก็เปิดประตูสักที ฉันรอตั้งนานแล้วนะ”
โจวผู้เฒ่าฟังเสียงโจวซือเถียนแล้วรู้สึกไม่ชอบมาพากล
มันไม่เหมือนเสียงที่เธอพูดตามปกติ มองเงาที่แสงจันทร์ฉายออกมา ก็ดูเหมือนเงาของคน
แต่ในใจมีเรื่องกังวล มองอะไรก็รู้สึกผิดปกติ พอเงยหน้าขึ้นเห็นโจวซือเถียนยกมุมปากยิ้มให้เขา โจวผู้เฒ่าตาเหลือกแทบเป็นลม
“ปู่ เป็นอะไรไหม?” โจวซือเถียนรีบจับเขาไว้ ไม่ให้ล้มลง
“เธอ… เธอ… อย่าเข้ามานะ”
โจวซือเถียนไม่สนใจพวกเขา เดินเข้าไปในห้องอีกสองก้าว “ปู่ ย่า ฉันมีเรื่องจะคุยกับพวกคุณ”
“เรื่องอะไร?” หลิวจินฮวา ถามเสียงสั่น กลัวว่าจะเป็นเรื่องจะกินพวกเขา คนแก่แบบพวกเขา เนื้อก็ไม่อร่อย
“ฉันจะอยู่คนเดียว จะไปนอนห้องพ่อแม่ฉัน ย่า ช่วยไปจัดให้หน่อย”
“แค่นี้เหรอ?”
โจวซือเถียนหรี่ตา “ไม่งั้นล่ะ หรือว่าพวกคุณจะ…”
“ไม่ๆ เดี๋ยวไปจัดให้เดี๋ยวนี้” หลิวจินฮวา รีบพูด
เห็นพวกเขาคุยง่ายขนาดนี้ โจวซือเถียนก็ยิ้มให้ “ย่า งั้นก็ลำบากหน่อยนะ”
“ไม่ลำบาก ไม่ลำบาก” หลิวจินฮวา รีบโบกมือ ในใจคิดว่าวิญณาณร้ายตนนี้ยังมีมารยาทอยู่
ตอนนี้เธอไม่กล้าคิดอะไรมาก ซือเถียนเป็นลูกสาวแท้ๆ ของลูกชายคนโต ให้เธอไปนอนห้องนั้น ต่อให้ลูกชายคนโตกลับมาไม่พอใจ ก็ต้องกล้ำกลืนไว้ ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ซือเถียนยังถูกวิญณาณร้ายสิง
ถ้าไม่ยอม แล้วถูกกินขึ้นมาจะทำยังไง
หลิวจินฮวา ไม่กล้าชักช้า ช่วยย้ายห้องให้ซือเถียน อย่างน้อยก็ดีกว่าถูกวิญณาณร้ายกิน
ห้องเดิมก็อยู่ได้อยู่แล้ว แค่เก็บของของโจวซือเถียนย้ายไปก็พอ
เธอมีเสื้อผ้าไม่กี่ชุด เก็บหมดแล้วเอาไปอีกห้อง ตอนนั้นหลิวจินฮวา ก็ปูที่นอนเรียบร้อยแล้ว
ห้องนี้ถือว่าเป็นห้องที่ดีที่สุดในบ้าน เป็นหน้าตาของพ่อแม่ราคาถูกของเธอที่เป็นคนเมือง
“ย่า นอนเร็วหน่อยนะ พรุ่งนี้อย่าลืมพาฉันไปสมัครเรียน” โจวซือเถียนปิดประตูแล้วล้มตัวลงบนเตียง รู้สึกสบายไปทั้งตัว
คนอื่นๆ ในบ้านได้ยินเสียงต่างก็ตกตะลึง
โจวซืออวี่มองโจวซือเถียนที่ย้ายไปอยู่ห้องของลุงใหญ่ ยังรู้สึกไม่อยากเชื่อ
ห้องนั้นย่าเก็บไว้ให้ลุงใหญ่โดยเฉพาะ ปกติย่าจะทำความสะอาดเอง ไม่ให้ใครเข้าเลย นี่ให้ซือเถียนเข้าไปอยู่จริงๆ เหรอ?
ครอบครัวของโจวหงเว่ยนั่งรวมกันตัวสั่น “ซือเถียนจะลุกขึ้นมากินพวกเราตอนกลางคืนไหม”
“คงไม่หรอกมั้ง”
สี่คนเบียดกันนอน โจวหงเว่ยโดนลูกๆ พลิกตัวชนแผลที่ท้องจนตื่น เห็นเงาอะไรบางอย่างไหวอยู่ที่หน้าต่าง เขารีบปิดปากแล้วมองไป
แต่เสียงก็หายไปแล้ว เขาตึงเครียดจนทั้งคืนแทบไม่ได้นอน
ฝั่งบ้านรองเงียบมาก ถ้าไม่ใช่เพราะอารมณ์ยังพลุ่งพล่าน คงคิดว่าพวกเขาหลับไปแล้ว
โจวซือเถียนแน่ใจว่าล็อกประตูแล้ว ก็แวบเข้าไปในมิติทันที จากนั้นอาบน้ำ ขัดตัวตั้งแต่หัวจรดเท้า เสื้อผ้าก็โยนเข้าเครื่องซักผ้าไปด้วย
ใส่ชุดนอนแล้วนอนบนเตียงนุ่มๆ โจวซือเถียนหาวอีกครั้ง
“ระบบ ฉันไม่ออกไปนอนข้างนอกจะไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“วางใจเถอะโฮสต์ ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น ฉันจะเรียกคุณ” ระบบรับประกัน
“ถ้าโฮสต์ยังกังวล เราก็สามารถสร้างตัวแทนให้คุณได้”
โจวซือเถียนเลิกคิ้ว เห็นร่างที่เหมือนเธอทุกอย่าง นั่นคือตัวแทนที่ระบบพูดถึง
พอเห็นราคา เธอก็หมดความสนใจจะคุยต่อ โบกมือ “ไม่ต้อง เอาแบบนี้แหละ”
แพงเกินไป ใช้ไม่ไหว
พอได้แตะเตียงของตัวเอง โจวซือเถียนก็หลับไปทันที
เวลาในมิติไหลไม่เหมือนข้างนอก พอตื่นขึ้นฟ้ายังไม่สว่าง
โจวซือเถียนลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย รู้สึกสบายไปทั้งตัว
“กี่โมงแล้ว?”
“ยังไม่ถึงตีสี่”
โจวซือเถียนเดินดูรอบห้อง กินอาหารเช้า ดื่มน้ำจากบ่อน้ำข้างนอกเล็กน้อย
เมล็ดที่ปลูกไว้บนพื้นที่ว่างเริ่มงอกแล้ว
ระบบคอยดูแลอยู่ตลอด จัดการได้ดีทีเดียว
พอฟ้าเริ่มสว่าง คนในบ้านโจวก็เริ่มตื่น เสียงข้างนอกโจวซือเถียนได้ยินชัดเจน
สมัยนี้ก็แบบนี้ ก่อนกินข้าวเช้าจะออกไปทำงานก่อนสักพัก แล้วค่อยกลับมากินแล้วออกไปทำงานต่อ
หลิวจินฮวา ทำอาหารเช้าไว้ในหม้อ กลับมาก็จะได้กินเลย
ก่อนออกไปยังแอบมาส่องที่ห้อง โจวซือเถียนหยิบของอะไรสักอย่างโยนออกไป หลิวจินฮวา ตกใจวิ่งออกจากลานบ้านทันที
วิ่งเร็วมาก คล่องแคล่วสุดๆ ไม่เหมือนคนแก่เลย
พอถึงเวลากินข้าวเช้า โจวซือเถียนถึงเปลี่ยนเสื้อผ้าออกจากมิติ
หลิวจินฮวา ทำอาหารให้โจวซือเถียนเป็นพิเศษ ตอนยกออกมาจากครัวยังบ่นพึมพำไม่หยุด
ก็ประมาณให้วิญณาณร้ายกินเสร็จแล้วรีบไป
โจวซือเถียนกินบะหมี่เส้นยาวอย่างสบายใจ ด้านบนราดน้ำมันงา มีไข่ลวกอยู่หนึ่งฟอง
เธอคิดว่าถ้าบอกย่าว่าจะไม่ไปแล้ว ไม่รู้จะทำให้ย่ากลัวจนตายไหม
กินเสร็จ โจวซือเถียนวางชาม ไม่คิดจะล้าง
เหลียวชุนหงมองเธอหลายครั้ง แล้วมองไปที่ชิวจวีเซียงที่ก้มหน้ากิน ไม่เข้าใจว่าวันนี้น้องสะใภ้สามทำไมไม่พูดอะไร
พฤติกรรมของซือเถียนนี่เกินไปแล้ว แค่บาดเจ็บนิดหน่อย กินของดีๆ ก็พอแล้ว ยังไม่ทำงานบ้านอีก
“ซือเถียน เธอก็โตแล้วนะ อยู่บ้านไม่ทำงาน อย่างน้อยก็ควรล้างจานไหม?”
“จะพูดมากอะไรนักหนา ลูกรอง คุมเมียตัวเองให้ดี”
เหลียวชุนหงไม่คิดว่าจะโดนแม่สามีพูดใส่ เธอมองสามี
ช่างเถอะ ไม่ต้องมอง เขาไม่ช่วยเธอหรอก
แต่ในใจยังอึดอัด ทำไมจู่ๆ ถึงดีกับซือเถียนขนาดนี้
ไม่มีใครบอกเธอ เธอได้แต่เก็บไว้ในใจ
กินเสร็จ คนอื่นก็ต้องไปทำงานอีก
ตอนกลับมาเมื่อกี้ หลิวจินฮวา ไปขอลาหัวหน้าทีมไว้ จะพาโจวซือเถียนไปสมัครเรียนที่โรงเรียนประจำหมู่บ้าน
พอรู้จุดประสงค์ หัวหน้าทีมผลิตที่เป็นผู้อำนวยการโรงเรียนด้วยก็ตกใจมาก
“พี่สะใภ้หลิว อีกแค่เดือนกว่าๆ ก็จะปิดเทอมแล้ว รอเปิดเทอมใหม่ค่อยมาไหม?”
ถึงโจวซือเถียนจะอายุไม่น้อยแล้ว แต่ถ้าครอบครัวอยากส่ง เขาก็ไม่ว่าอะไร
หลิวจินฮวา เหลือบมองโจวซือเถียน แล้วพูดทันที “ให้ทำก็ทำ จะพูดมากอะไร ฉันก็ไม่ได้ไม่จ่ายค่าเล่าเรียน”
หัวหน้าทีมผลิตพยายามเกลี้ยกล่อม บอกว่ามาเรียนช่วงนี้ก็เรียนอะไรไม่ได้ แถมยังไม่มีหนังสือ จะเรียนอะไรได้
ยังไม่ทันที่โจวซือเถียนจะพูด หลิวจินฮวา ก็ร้อนใจ “ให้ทำก็ทำ ฉันอยากให้ซือเถียนเรียนไม่ได้หรือไง?”
เห็นหลิวจินฮวา ยืนยันจะส่งหลานสาวไปเรียน หัวหน้าทีมผลิตรู้สึกว่าเธอเหมือนโดนของเข้า ไม่มีใครมาสมัครเรียนตอนใกล้ปิดเทอมแบบนี้
จะช่วยประหยัดให้ยังไม่เอา เขาก็เลยเลิกพูดต่อ