“หนิงเมี่ยว ถูกลักพาตัวไปตั้งหลายปี อายุขนาดเธอ ถ้าอยู่ในหมู่บ้านบนเขาก็คงแต่งงานมีลูกไปแล้วมั้ง เธอหนีออกมาคนเดียว แล้วไม่คิดถึงลูกของตัวเองเลยหรือ?”
“ในเมื่อดูเหมือนเธอจะใช้ชีวิตได้ไม่เลว แล้วจะกลับมาทำไมล่ะ? ตอนนี้เธอพักอยู่ที่ไหน ฉันจะให้คนไปส่งเธอกลับ แล้วซื้อของใช้จำเป็นให้สักหน่อย”
คำพูดของหนิงเทียนเต๋อ พ่อบุญธรรม ฟังดูสุภาพ แต่แฝงความกดดัน
เขาเอนตัวพิงโซฟา มองสำรวจเด็กสาวที่ยืนอยู่กลางห้องรับแขกราวกับกำลังมองคนแปลกหน้า
หนิงเมี่ยวไม่ได้ปฏิเสธอะไรเลย มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าอ่อนโยนยิ้มอย่างไร้พิษภัย ก่อนพูดอย่างรู้ความว่า
“ฉันเข้าใจแล้วค่ะ ฉันจะไม่รบกวนชีวิตของพวกคุณ”
“อืม เธอเป็นเด็กที่รู้ความดีนี่นา ยังไงเราก็เคยเป็นพ่อลูกกัน ฉันจะให้บอดี้การ์ดถือเงินหนึ่งแสนไปส่งเธอกลับ เอาไปปรับปรุงชีวิตความเป็นอยู่ก็แล้วกัน”
หนิงเทียนเต๋อยิ้มอย่างพึงพอใจ หายตัวไปเจ็ดปี ลูกสาวบุญธรรมคนนี้ก็ยังว่านอนสอนง่ายเหมือนเดิม ไม่ต้องเสียแรงจัดการอะไรนัก ครั้งนี้พอส่งเธอกลับไป ต้องให้พวกชาวบ้านจนๆ บนเขาพวกนั้นคอยจับตาเธอไว้ดีๆ แล้วขังเธอเอาไว้ คนที่ควรหายไปตั้งแต่แรก ยังจะอุตส่าห์ดิ้นรนหนีออกมาทำไมกัน?
หนิงเมี่ยวเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยเสียงนุ่มว่า
“ขอบคุณสำหรับความหวังดีของคุณหนิงนะคะ แต่ฉันไปลงทะเบียนที่สถานีตำรวจไว้แล้ว พรุ่งนี้ยังต้องไปอีกครั้ง”
หนิงเทียนเต๋อใจสะดุ้ง ไอ้เด็กเหลือขอคนนี้ ฉลาดขึ้นตั้งแต่เมื่อไรกัน? แบบนี้กลับจัดการเธอได้ยากกว่าเดิมเสียอีก
หนิงเมี่ยว คือเด็กที่โรงพยาบาลสลับตัวผิดของตระกูลเขา ตอนเธออายุสี่ขวบและไปตรวจสุขภาพ จึงพบว่าหมู่เลือดไม่ตรงกัน ดังนั้นลูกสาวแท้ๆ ของเขา หนิงอวี้ จึงถูกตามหาจนพบ และรับกลับบ้านตอนอายุห้าขวบ
ตอนนั้น เดิมทีเขาตั้งใจจะส่งหนิงเมี่ยวไปสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ไม่คิดเลยว่าเด็กคนนี้จะโชคดีขนาดนั้น ถึงขั้นช่วยชีวิตฉินเชียน หลานชายคนโตของตระกูลฉิน มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งหนานเฉิงเอาไว้ได้!
เธอกลายเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของฉินเชียน แถมยังได้หมั้นหมายกับเขาอีก!
ดังนั้นตระกูลหนิงจึงอาศัยโอกาสนี้ เลี้ยงดูเธอราวกับเป็นลูกแท้ๆ และเกาะต้นไม้ใหญ่แห่งตระกูลฉินได้สำเร็จ
กระทั่งเมื่อเจ็ดปีก่อน หนิงเมี่ยววัยสิบสองปีหายตัวไปในคดีลักพาตัวครั้งใหญ่ของเมืองหนานเฉิง และไม่มีข่าวคราวอีกเลย…เมื่อเธอถูกลักพาตัวหายสาบสูญ สัญญาหมั้นหมายก็ย่อมเป็นอันยกเลิกไปโดยปริยาย
แต่หลังจากเติบโตเป็นผู้ใหญ่ ฉินเชียนกลับตกหลุมรักหนิงอวี้ ลูกสาวคนเก่งของเขา และขอแต่งงานกับหนิงอวี้อย่างเป็นทางการ เดือนหน้าก็จะถึงงานหมั้นของหนิงอวี้กับฉินเชียนแล้ว!
เขาจะปล่อยให้ไอ้เด็กเหลือขอคนนี้มาทำลายงานหมั้นของลูกสาวเขาไม่ได้เด็ดขาด
“งั้นฉันไม่รบกวนคุณหนิงแล้วค่ะ พรุ่งนี้คงมีคนมาแจ้งคุณหนิง ให้ช่วยดำเนินเรื่องทะเบียนบ้านของฉันใหม่”
หนิงเมี่ยวยิ้มตาหยีก่อนเอ่ยลา การที่เธอมาตระกูลหนิงครั้งนี้ ก็เพื่อเรื่องทะเบียนบ้านเท่านั้น
หลังจากหายตัวไปหลายปี ตระกูลหนิงได้ยกเลิกทะเบียนบ้านของเธอในฐานะผู้เสียชีวิตไปแล้ว กล่าวคือ ตอนนี้เธอยังเป็นคนไร้ทะเบียน
หนิงเทียนเต๋อหรี่ตามองหนิงเมี่ยวเดินจากไป แววตาเยียบเย็นและเฉียบคม
การอยากย้ายทะเบียนกลับเข้าเมืองใหม่ หมายความว่าหนิงเมี่ยวคิดจะกลับมาใช้ชีวิตที่หนานเฉิง
เขาต้องหาทางสืบให้ได้ว่าหนิงเมี่ยวถูกขายไปที่ไหน แล้วให้พวกนั้นรีบมารับเธอกลับไปเสีย
ภายในเขตวิลล่าที่ตระกูลหนิงอาศัยอยู่
บนรถ Porsche Panamera สีดำคันหนึ่ง หนิงอวี้นั่งอยู่เบาะข้างคนขับ มองสายฝนกระหน่ำนอกหน้าต่างรถ ตอนรถผ่านคนเดินถนนที่ไม่ได้กางร่ม หนิงอวี้ก็เหลือบมองอย่างสงสัย
เป็นเด็กสาวคนหนึ่ง สวมเสื้อกันลมสีดำตัวโคร่ง และสวมฮู้ดปิดศีรษะขนาดใหญ่
ภายใต้แสงไฟหน้ารถ เธอมองเห็นใบหน้าครึ่งหนึ่งของเด็กสาวชัดเจน
หนิงเมี่ยว!
“เหม่ออะไรอยู่เหรอ?” ฉินเชียนที่กำลังขับรถอยู่ไม่ได้ยินหนิงอวี้ตอบ จึงถามขึ้นลอยๆ
หนิงอวี้ได้สติกลับมาจากความตกตะลึง ยกมือเก็บเส้นผมข้างหู ดวงตาและคิ้วเต็มไปด้วยความเขินอายและความสุข
“ใช่ค่ะ พอนึกถึงงานหมั้นเดือนหน้า ก็ยังรู้สึกเหมือนไม่จริงเลย”
“ฉันกลัวว่าถ้าเมี่ยวเมี่ยวกลับมา แล้วรู้เรื่องนี้เข้า เธอต้องเกลียดฉันแน่ๆ…”
นี่เป็นครั้งแรกหลังฉินเชียนขอแต่งงาน ที่เธอพูดถึงหนิงเมี่ยว และก็เป็นการหยั่งท่าทีของฉินเชียนด้วย
“ถึงตระกูลฉินจะใช้ชีวิตเรียบง่าย ก็ไม่มีทางเลือกสะใภ้ที่ไม่มีการศึกษาและมีมลทินหรอก สัญญาหมั้นในตอนนั้นก็เป็นแค่คำพูดของเด็ก ตอนนั้นฉันเพิ่งแปดขวบ จะไปรู้ได้ยังไงว่าโตขึ้นจะชอบเธอ”
ฉินเชียนยิ้มเล็กน้อย พอได้ยินคำพูดของฉินเชียน แก้มของหนิงอวี้ก็ร้อนผ่าว เธอยิ้มอย่างหวานชื่นและเขินอาย ในที่สุดก็วางใจลงได้