“ฉันเข้าใจแล้ว!” หลูถิงฟังคำพูดของหนิงเมี่ยวจบ ก็เลือดลมพลุ่งพล่านขึ้นมาทันที เต็มไปด้วยแรงฮึดสู้ เมื่อก่อนเธอคิดว่าความเป็นไปได้ที่จะได้แต่งเข้าตระกูลเว่ยน้อยมาก แต่พอฟังหนิงเมี่ยวพูด กลับพบว่าความหวังมีมากขนาดนี้
ตอนนี้สายตาที่เธอมองเว่ยหลินหลิน มีเพียงความแค้นและความอาฆาต
เว่ยหลินหลิน “……” นังโง่! ถูกหนิงเมี่ยวหลอกจนหัวหมุนไปแล้ว!
แถมยังถูกหลอกต่อหน้าต่อตาเธออย่างเปิดเผย แต่ชั่วขณะนี้เธอกลับหาคำมาหักล้างไม่ได้เลย!
ไม่รู้ว่าหนิงเมี่ยวไปหาโทรศัพท์ของหลูถิงมาจากไหน แล้วส่งให้เธอ
“รีบโทรหาพ่อของเด็กเดี๋ยวนี้ ตอนนี้เขาคือที่พึ่งสำคัญที่สุดของเธอ และก็เป็นข้อได้เปรียบที่ใหญ่ที่สุดด้วย มีแค่พ่อของเด็กเท่านั้นที่ช่วยเธอจัดการน้องสาวของเขาได้”
หนิงเมี่ยวชี้ไปที่เว่ยหลินหลินที่ใกล้จะคลุ้มคลั่งแล้ว
ทุกคน “……”หนิงเมี่ยวนี่มันคนมีพรสวรรค์จริงๆ
ไม่เพียงสลายผลลัพธ์จากเรื่องลงมือทำร้ายคนได้ ยังทำให้ผู้หญิงสองคนที่เป็นศัตรูกับเธอกัดกันเองอีก
ในสถานการณ์แบบนี้ เว้นเสียแต่ว่าเว่ยหลินหลินจะยอมรับหลูถิงเป็นพี่สะใภ้ แล้วยืนอยู่ข้างหลูถิง ไม่อย่างนั้นหลูถิงก็ต้องเกาะเว่ยหลินหลินไม่ปล่อยแน่ มันเป็นไปได้เหรอ?
เมื่อเทียบกับการรังแกหนิงเมี่ยว จุดยืนของเว่ยหลินหลินกับหลูถิงต่างหากที่เรียกว่าตรงข้ามกันจริงๆ! หนิงเมี่ยวแทบไม่ต้องลงมือเอง แค่นั่งดูเสือกัดกันอยู่บนภูเขาก็พอ
แถมยังยุแยงต่อหน้าคนอื่นอย่างเปิดเผย หลอกกันแบบตรงไปตรงมา
พวกลูกคุณหนูคุณชายต่างคุยกันอย่างสนุกสนานว่า “ยืมมีดฆ่าคน นายเรียนรู้หรือยัง?”
“เรียนจนใช้ไม่เป็นแล้ว เรียนจนใช้ไม่เป็นแล้ว”
“แล้ววิชาพลิกขาวเป็นดำ นายเรียนรู้หรือยัง?”
“เรียนจนใช้ไม่เป็นแล้ว เรียนจนใช้ไม่เป็นแล้ว”
ครืด ครืด ครืด โทรศัพท์ของหนิงเมี่ยวสั่นขึ้นกะทันหัน เธอหยิบโทรศัพท์ออกมา พอเห็นว่าเป็นเบอร์แปลก ก็รับสายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “ฮัลโหล?”
“คุณหนิง ผมเอง ฉินฉาน”
น้ำเสียงของชายหนุ่มทุ้มต่ำชวนหลงใหล แม้จะเย็นชาเฉยเมย แต่กลับฟังดูไพเราะอย่างยิ่ง
เบอร์โทรศัพท์นี้ของหนิงเมี่ยวเพิ่งทำใหม่ หลังทำเสร็จเธอก็บอกพ่อบ้านของตระกูลฉิน ฉินฉานน่าจะได้เบอร์มาจากทางพ่อบ้าน
ดวงตาของเด็กสาวเป็นประกายขึ้นมา “คุณฉิน มีเรื่องอะไรเหรอคะ?”
“อสังหาริมทรัพย์ที่ตระกูลฉินมอบให้คุณจัดการเรียบร้อยแล้ว ผมผ่านมาพอดี เลยจะเอาโฉนดไปให้ คาดว่าอีก 10 นาทีจะถึงหน้าโรงเรียน”
“อ๋อๆ ฉันจะออกไปเดี๋ยวนี้ค่ะ!”
หนิงเมี่ยวหมุนตัวเดินออกไปทันที ไม่สนกองปัญหาด้านหลังเลยแม้แต่น้อย และไม่เปิดโอกาสให้เว่ยหลินหลินขวางเธอ ก่อนจะหายตัวไปไร้ร่องรอย
ขณะเดียวกัน หลูถิงก็โทรหาเว่ยสวินติดแล้ว เมื่อมีคำเตือนจากเว่ยสวินผู้เป็นพี่ชายแท้ๆ เว่ยหลินหลินก็ไม่กล้าลงมือกับหลูถิงอีก
ตอนที่หนิงเมี่ยววิ่งเหยาะๆ มาถึงหน้าโรงเรียน เวลาเพิ่งผ่านไปแค่ห้านาที
ตอนนี้เป็นช่วงเลิกเรียนบ่ายวันศุกร์ หน้าโรงเรียนเต็มไปด้วยผู้คน นักเรียนบางส่วนออกไปกินข้าวเดินเล่น บางส่วนก็มีผู้ปกครองมารับกลับบ้านโดยตรง
รถหน้าโรงเรียนติดแน่น คาดว่าฉินฉานคงยังต้องติดอยู่บนถนนอีกพักหนึ่ง
เธอกำลังจะชะเง้อมองไปทางถนน จู่ๆ ก็มีคนตะโกนเสียงดังท่ามกลางฝูงชนที่เบียดเสียดกันว่า “เมียจ๋า ในที่สุดก็เจอเธอ!”
ดวงตาของหนิงเมี่ยวหรี่ลงอย่างอันตราย เธอหมุนตัวหลบมือใหญ่ที่ยื่นมาจับจากด้านหลัง ชายคนนั้นจับเธอไม่ทัน จึงตะโกนว่า “ยังกล้าวิ่งอีก ดูสิว่าฉันจะจัดการเธอยังไง!”
“ทุกคนมาดูกันเร็ว! เธอคือเมียที่บ้านฉันใช้เงินเก็บทั้งหมดแต่งเข้ามา เพราะรังเกียจว่าบ้านฉันจนเลยหนีไป!”
“บ้านฉันเป็นชาวนาก็จริง แต่ฉันคิดว่าฉันดูแลเธอดีนะ ดูสิว่าฉันเลี้ยงเธอจนผิวพรรณดีนุ่มนิ่มขนาดนี้ เหมือนคนเคยลำบากตรงไหน!”
“เธอใจร้ายขนาดทิ้งลูกของตัวเองแล้วหนีไปได้ยังไง!”
คนที่ตะโกนโวยวายคือชายผิวดำกร้านจากแดด จมูกแบนหูใหญ่ เสียงดังมาก และมีสำเนียงท้องถิ่น ชั่วขณะเดียว ผู้ปกครองและนักเรียนหน้าโรงเรียนต่างถูกเสียงของเขาดึงดูดเข้ามา
ชายคนนั้นโบกมือไปด้านหลัง “แม่ เอาเด็กมาให้เธอดูเร็ว ให้เธอดูว่าเธอใจร้ายขนาดไหน!”
หญิงชราอายุราวห้าสิบกว่าปีรีบอุ้มเด็กผู้หญิงอายุประมาณหนึ่งขวบ พร้อมจูงเด็กผู้ชายอายุราวสามขวบเบียดฝูงชนออกมา
หญิงชราปล่อยมือเด็กผู้ชาย แล้วแอบหยิกตัวเด็กผู้หญิงทีหนึ่ง เด็กผู้หญิงก็ร้องไห้จ้าทันที
เด็กผู้ชายก็ร้องไห้ตาม แล้วพุ่งเข้าใส่หนิงเมี่ยว “แม่! แม่!”