เขาจำเฉินจิ้น ประธานของหงหลงกรุ๊ปได้ตั้งแต่แรกเห็น จากนั้นก็จำเด็กสาวที่อยู่ข้างกายเฉินจิ้นได้
ถึงจะสวมหน้ากาก เขาก็ยังจำดวงตาคู่งามพราวที่เห็นครั้งเดียวไม่มีวันลืมคู่นั้นได้
นั่นคืออดีตคู่หมั้นของเขา หนิงเมี่ยว
หลายปีผ่านไป หนิงเมี่ยวดูเหมือนไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย บุคลิกอ่อนโยนสะอาดบริสุทธิ์ ราวกับนางฟ้าที่ไร้มลทินหลงเข้ามาในโลกมนุษย์ เพียงมองก็ทำให้รู้สึกอบอุ่นและงดงาม
เหมือนกับตอนที่เขาอายุแปดขวบ ตอนที่รถกำลังจะระเบิด เขาติดอยู่บนเบาะ ในใจมีเพียงความสิ้นหวัง แต่เด็กสาวกลับดึงเขาออกมา ราวกับเป็นแสงสว่างที่ดึงเขาขึ้นมาจากเหวลึก
เวลานั้น เพราะมีคนเมาเดินผ่านพวกเขา เฉินจิ้นจึงยื่นแขนออกมา ขวางให้หนิงเมี่ยวอย่างสุภาพมาก จากมุมมองของฉินเชียน มันเหมือนกับว่าเฉินจิ้นกำลังกอดหนิงเมี่ยวอยู่
และหนิงเมี่ยวสวมกางเกงขาสั้นสีดำ เผยเรียวขาขาวสะอาดยาวสวย อีกทั้งยังเหน็บชายเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งไว้ เผยให้เห็นเอวบางขาวเนียนช่วงหนึ่ง ดูเปิดเผยอยู่บ้าง ทั้งหวานทั้งเซ็กซี่
สีหน้าของฉินเชียนมืดลงทันที
แม้สัญญาหมั้นหมายของทั้งสองจะถูกยกเลิกโดยอัตโนมัติไปแล้ว แต่บางทีหนิงเมี่ยวอาจยังไม่รู้เรื่องนี้ ดังนั้นเมื่อเห็นหนิงเมี่ยวทุ่มตัวเข้าหาผู้ชาย ฉินเชียนจึงรู้สึกเหมือนตัวเองถูกสวมเขา
เดิมทีเขาคิดว่าเธอถูกขายเข้าไปในหุบเขาห่างไกล ไม่รู้ว่าเจออะไรมาบ้าง คิดไม่ถึงว่าจะมาทำงานแบบนี้อยู่ในไนต์คลับ！
ส่วนเฉินจิ้นก็พูดนักหนาว่ารักษาตัวสะอาด เวลาเข้าสังคมไม่เข้าใกล้ผู้หญิง คิดไม่ถึงว่าจะเป็นคนแบบนี้เหมือนกัน
ฉินเชียนรู้สึกขยะแขยงราวกับกลืนแมลงวันเข้าไป แต่เพราะมีเพื่อนอยู่ด้วย เขาจึงไม่สะดวกจะพุ่งเข้าไปเอาเรื่อง ได้แต่หันไปมองเพื่อนๆ แทน
เห็นว่าพวกเขาเมากันหมดแล้ว ไม่ได้สังเกตเห็นทางฝั่งบันได เขาจึงค่อยโล่งใจ
“พี่น้อง นายได้หนิงอวี้มาเป็นภรรยานี่ไม่เลวจริงๆ！” มีคนพาดแขนบนไหล่เขาแล้วพูดด้วยเสียงเมาๆ
ฉินเชียนถึงได้คลายใจลง
อย่างไรเสียนอกจากคนตระกูลฉินกับคนตระกูลหนิง ก็ไม่มีใครรู้ว่าหนิงเมี่ยวเคยมีสัญญาหมั้นหมายกับเขา ต่อให้หนิงเมี่ยวตกต่ำแค่ไหน ก็ไม่ได้ทำให้เขาเสียหน้า
วันต่อมา
หนิงเมี่ยวกินอาหารเช้าเสร็จ กำลังเตรียมตัวไปสถานีตำรวจ พ่อบ้านก็เดินมาที่เรือนรับรองที่เธอพักอยู่ด้วยตัวเอง เชิญเธอไปพบคุณท่านฉิน ตอนมาถึงห้องหนังสือ ด้านในไม่ได้มีเพียงชายชราสวมชุดถังที่ดูแข็งแรงกระปรี้กระเปร่าเท่านั้น ยังมีฉินเชียนกับฉินฉานอยู่ด้วย
เมื่อเห็นหนิงเมี่ยวมาถึง ฉินเชียนก็นึกถึงภาพที่เห็นในเวยฉิงเมื่อคืน แววรังเกียจวาบผ่านดวงตา
คุณท่านฉินมองปฏิกิริยาของฉินเชียนทั้งหมดอยู่ในสายตา จึงอดผิดหวังเล็กน้อยไม่ได้
แต่เมื่อสายตาตกลงบนตัวฉินฉาน กลับแฝงความหมายลึกซึ้งอยู่หลายส่วน
ตอนเช้า ฉินฉานมาคุยธุระบางอย่างกับเขา แต่ตอนที่เขาเรียกฉินเชียนกับหนิงเมี่ยวมา ฉินฉานกลับไม่มีทีท่าว่าจะไป เมื่อวานก็เป็นฉินฉานที่พาหนิงเมี่ยวกลับมาเช่นกัน
“คุณปู่ฉิน” หนิงเมี่ยวเรียกอย่างว่าง่าย
จากนั้นก็ทักทายฉินฉานกับฉินเชียน “คุณฉิน คุณชายฉิน”
ฉินฉานพยักหน้าเรียบๆ แต่ในใจกำลังครุ่นคิด ตามวิธีเรียกแบบนี้ อย่างน้อยก็ควรเรียกเขาว่าคุณชายสี่ฉินหรือไม่ก็อาสี่ ไม่ใช่คุณฉิน เด็กสาวคนนี้กำลังคิดอะไรกันแน่
ต่อหน้าคุณท่านฉิน ฉินเชียนไม่สะดวกจะเปิดปากซักถามตรงๆ ได้แต่พยักหน้าตอบกลับอย่างฝืนๆ “คุณหนูหนิง”
“หนู มานั่งตรงนี้”
คุณท่านฉินเผยรอยยิ้มเมตตา แล้วเรียกให้หนิงเมี่ยวนั่งลงข้างโต๊ะน้ำชา
“ขอบคุณคุณปู่ฉินค่ะ”
หลังจากหนิงเมี่ยวนั่งลงแล้ว คุณท่านฉินก็มองสำรวจเด็กสาวอย่างง่ายๆ แล้วถอนหายใจ “เด็กดี หลายปีมานี้ลำบากไม่น้อยเลยสินะ”
“คนหนุ่มสาวได้ลำบากบ้าง ก็ไม่ใช่เรื่องไม่ดีค่ะ” หนิงเมี่ยวยิ้ม
“อืม กลับมาก็ดีแล้ว ต่อไปคิดจะปักหลักอยู่ที่หนานเฉิงหรือเปล่า” คุณท่านฉินถาม
หนิงเมี่ยวพยักหน้าอย่างว่าง่าย “ฉันอยากหาโรงเรียนเรียน แล้วก็สอบเข้ามหาวิทยาลัยค่ะ”
คุณท่านฉินยิ้ม “หนูไปเรียนที่อวี้หวาดีกว่าไหม หนูเป็นผู้มีพระคุณของตระกูลฉิน อยากเรียนชั้นไหน ห้องไหน ฉันจะจัดการให้เอง ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าเล่าเรียน”
โรงเรียนมัธยมเอกชนอวี้หวาเป็นโรงเรียนที่ตระกูลฉินก่อตั้ง คุณท่านฉินอยากจัดคนเข้าเรียนหรือจัดการเรื่องสถานะนักเรียน เป็นเรื่องง่ายมาก
ความหมายในคำพูดของคุณท่านก็คือ ในเมื่อยกเลิกสัญญาหมั้นหมายแล้ว การจัดให้เข้าเรียน ก็คือวิธีที่ตระกูลฉินใช้ตอบแทนบุญคุณช่วยชีวิต
หากหนิงเมี่ยวตอบตกลง ก็เท่ากับกำลังใช้บุญคุณข้อนั้น เพื่อให้ตระกูลฉินตอบแทน
“ถ้าสะดวก ก็ต้องรบกวนคุณปู่ฉินแล้วค่ะ” หนิงเมี่ยวเองก็คิดเช่นนี้ ถึงเธอจะมีวิธีเข้าเรียนด้วยช่องทางอื่น แต่ใช้ช่องทางของตระกูลฉิน ย่อมเปิดเผยและเหมาะสมที่สุด
“คิดจะเรียนชั้นไหน”
หนิงเมี่ยวครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะลองถาม “ม.6 ได้ไหมคะ”
ฉินเชียนจู่ๆ ก็ถามขึ้น “เธอเรียนแค่ประถม จะตามบทเรียนของ ม.6 ทันได้ยังไง” น้ำเสียงทุ้มต่ำ แฝงความเย้ยหยันเล็กน้อย
“ฉันเรียนหลักสูตรมัธยมด้วยตัวเองมาบ้าง สามารถตามบทเรียน ม.6 ทันค่ะ” หนิงเมี่ยวอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ฉินเชียนได้ยินแล้วก็หัวเราะหยันเบาๆ “เรียนด้วยตัวเองในไนต์คลับงั้นเหรอ？”
หนิงเมี่ยวชะงักเล็กน้อยแล้วหันไปมองเขา
ในเมื่อเปิดประเด็นขึ้นมาแล้ว ฉินเชียนก็คิดจะเปิดโปงตัวตนที่แท้จริงของหนิงเมี่ยวต่อหน้าคุณท่านฉิน เขาแค่นหัวเราะเย็นชา “เมื่อคืนตอนห้าทุ่ม ฉันเห็นเธอที่เวยฉิง เฉินจิ้น ประธานหงหลงเทคโนโลยีกอดเธอเดินลงบันได แล้วพาเธอออกไป”