คนที่ถูกสวี่หลียืนขวางไว้คือหมอที่ถือถาดยา ตอนนี้นอกจากน้ำเกลือก็แทบไม่ต้องใช้ยาอื่นแล้ว เขาจึงเก็บของเตรียมยกออกไป อีกทั้งคนเจ็บไม่ได้มีแค่หัวหน้าจาง ยังมีคนอื่นที่บาดเจ็บเล็กน้อยต้องจัดการด้วย
หมอทำหน้างงงัน “ยาอะไร?”
“ยาห้ามเลือดของหนู” สวี่หลีชี้ไปที่ขวดยาบนถาด สีหน้าระแวดระวัง “คุณคงไม่เอาของเด็กไปหรอกนะ?”
หมอ: “……” เขามองไปทางชายที่แขนยังมีแผลสองแห่งกำลังทำแผลอยู่ ชายคนนั้นนึกถึงคำพูดของสวี่หลีขึ้นมาแล้วพยักหน้า
“ยานี่เป็นของเสี่ยวหลีจริงๆ พ่อเธอทิ้งไว้ให้ ผมรับปากแล้วว่าจะคืนให้”
หมอรู้สึกเสียดายจับใจ ยานี้มหัศจรรย์ขนาดนี้ เดิมทีพวกเขาคิดจะเก็บไว้เป็นหลักประกัน หากมีคนบาดเจ็บหนักอีกก็ใช้ห้ามเลือดได้ หรืออย่างน้อยแบ่งบางส่วนมาศึกษา ไม่ต้องถึงกับเทียบเท่าก็ได้ แค่ได้ครึ่งหนึ่งของประสิทธิภาพก็ยอดเยี่ยมแล้ว ยานี้พกพาง่าย ถ้าแจกให้หน่วยออกภารกิจสักหนึ่งสองขวด จะเพิ่มความปลอดภัยได้มาก แต่ตอนนี้กลับเป็นของคนอื่น?
ถ้าเสี่ยวหลีเป็นผู้ใหญ่ เขาคงเจรจาแลกเปลี่ยน อย่างน้อยก็ขอแบ่งมาวิจัยบ้าง แต่เธอเป็นเด็ก
จะพูดอย่างไรกับเด็กดี? ยิ่งเป็นของที่พ่อเธอทิ้งไว้ให้ด้วย
พอเห็นมือเล็กๆยื่นมา หมอก็ถอนหายใจ “หนู ยานี้หนูคืนให้ก่อน… แต่ขอแลกไว้สักหน่อยได้ไหม?”
สวี่หลีกระพริบตา รับขวดยาคืนก่อน คิดเล็กน้อย “รอจางซิงฟื้นก่อนค่อยคุย”
“ได้” เมื่อไม่ถูกปฏิเสธทันที หมอก็พอใจแล้ว เขาถามอย่างสงสัย
“เธอเป็นลูกจางซิงเหรอ?” สวี่หลีไม่ตอบแค่ยิ้ม หมอก็ยุ่งอยู่แล้ว ไม่ได้ซักต่อ เพียงดันเธอเบา ๆ
“ออกไปก่อน พวกเราต้องเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ลุงจาง แล้วก็ยังมีแผลอื่นต้องจัดการ เด็กอย่าดูเลย”
คราวนี้เธอเชื่อฟัง เดินออกไป ข้างนอกฟ้ามืดลงแล้ว เธอไม่ได้อยู่ต่อนาน เสี่ยวเฉินพากลับที่พัก
พี่ชายของสองพี่น้องยังไม่หลับ เห็นเธอกลับมาก็ถามทันที
“ลุงจางไม่เป็นไรใช่ไหม?”
“น่าจะไม่เป็นไรแล้ว” สวี่หลีมองเขาเพิ่มอีกสองวินาที เพราะเห็นว่าเขาเป็นห่วงจริง ก่อนเข้าไปเก็บกระเป๋าในห้อง
คนเป็นพี่ชายลังเล “พรุ่งนี้เธอจะไปเยี่ยมลุงจางไหม?”
“ไปสิ” เธอยังต้องอาศัยจางซิงเจรจากับฝ่ายทหารอยู่ เขาชะงักเล็กน้อย
“พาฉันกับน้องไปด้วยได้ไหม?”
“ได้สิ”
เขาถอนหายใจโล่ง “เมื่อกี้มีคนเอาน้ำมาให้หนึ่งกะละมัง บอกว่าห้ามดื่ม แต่ใช้ล้างหน้าได้ ฉันเก็บไว้ครึ่งหนึ่งในห้องน้ำ เธอไปใช้ได้”
“ขอบใจ” เขาเหมือนรับรู้ความห่างเหินของเธอ จึงไม่รบกวนมาก กลับเข้าห้องหลัก
สวี่หลีล็อกประตูห้องน้ำ เติมน้ำอุ่นเล็กน้อยลงในกะละมัง อาบน้ำอย่างง่าย เปลี่ยนเป็นชุดกีฬาสีน้ำเงินเข้ม ซักเสื้อผ้าในน้ำที่เหลือ แล้วนำไปตากในห้องเล็ก ก่อนปีนขึ้นเตียง เปิดระบบดู แต้มจาก 99 เพิ่มเป็น 109 แต้มที่เพิ่มมาจากการช่วยชีวิต ช่วงเวลาน่าจะตอนใช้ยากับจางซิง
สวี่หลีเลิกคิ้ว “ว่าแล้ว”
เธอเคยคิดว่า “ช่วยเหลือผู้รอดชีวิต” คงไม่จำกัดแค่ดึงคนออกจากปากซอมบี้ หากเรียกว่าช่วยชีวิต ก็ไม่น่าจำกัดวิธี หนึ่งในเหตุผลที่เธอหยิบยาห้ามเลือดออกมา คือเพื่อพิสูจน์ความคิดนี้ อีกเหตุผลคือเตรียมตัวสำหรับการไปฐาน
การไปฐานเป็นเพียงก้าวแรก เมื่อภารกิจไม่จำกัดแค่ช่วยทันที เธอก็ทดลองวิธีอื่นได้ เช่น อาศัยฐานวิจัยยา ใช้ทรัพยากรนักวิจัยเพื่อพัฒนาสิ่งที่เอื้อต่อการอยู่รอด ตัวเธอแข็งแกร่ง แต่ไม่ใช่นักวิจัย ดังนั้นต้องเลือกฐานที่เหมาะจะร่วมมือ… ไม่ใช่ “รีดผลประโยชน์” แต่เป็นความร่วมมือ
ทว่าอายุของเธอเป็นอุปสรรค หากอยากให้ฐานมองเธอเป็นผู้ร่วมมืออย่างเท่าเทียม ยังมีทางอีกยาว
ประสบการณ์ชีวิตก่อนใช้เป็นข้อมูลอ้างอิงได้ แต่เชื่อทั้งหมดไม่ได้ ยาห้ามเลือดไม่ใช่ของหายากสำหรับเธอ หากร่วมมือกันได้ดี ค่อยเจรจาเรื่องอื่น แต่ถ้าไม่ราบรื่น… ฐาน S เมืองนี้ก็เป็นได้แค่ที่พักชั่วคราวและสะพานไปที่อื่น
......................................................................................
กลางดึก เธอสะดุ้งตื่นเพราะความร้อน ลืมตาจึงรู้ว่าไฟดับ เธอหยิบพัดลมเล็กจากพื้นที่เก็บของ ต่อเข้ากับแบตสำรอง แล้วหลับต่อ
รุ่งเช้าเพิ่งสว่าง เธอก็ตื่นแล้ว เดือนมิถุนายนปีนี้ร้อนเป็นพิเศษ ซึ่งเธอคาดไว้แล้ว เธอเก็บพัดลมกับแบต ชุดในเป็นเสื้อกล้าม แจ็กเก็ตผูกเอว มัดแขนเสื้อเป็นปม รวบผมขึ้น ไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วออกมาดูขนมปังกับเค้ก เลือกขนมปังก้อนขนาดฝ่ามือสองก้อนกับนมหนึ่งขวด กินเป็นอาหารเช้า
พระอาทิตย์ขึ้นเต็มที่แล้ว สองพี่น้องก็ตื่น เห็นในห้องน้ำมีน้ำสะอาดเหลืออยู่หนึ่งแก้ว หยางเฉิงเฉิงกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณนะ” ขอบคุณที่เธอเหลือน้ำไว้
สวี่หลีไม่ใส่ใจ “น้ำสำหรับเมื่อคืนกับเช้านี้อยู่แล้ว”
หยางเฉิงเฉิงคือพี่ชาย น้องสาวชื่อหยางหนานหนาน เขาช่วยน้องล้างหน้า ก่อนใช้ผ้าขนหนูผืนเดียวกันล้างหน้าตัวเอง แล้วพาน้องไปกินอาหาร พอกินเสร็จ หยางเฉิงเฉิงก็ถาม
“เธอจะไปหาลุงจางเมื่อไหร่?”
“ตอนนี้เลย” สวี่หลีรู้แค่ว่าผู้รอดชีวิตชุดแรกจะถูกส่งไปฐานวันนี้ แต่ไม่แน่ใจว่าออกเดินทางเมื่อไร อาจช่วงเช้า หรืออาจบ่าย ในสถานการณ์แบบนี้ แน่นอนว่าเธอต้องรีบไปหาจางซิงก่อน
ต้องยอมรับว่า ทหารพวกนี้ร่างกายแข็งแรงจริงๆ เมื่อวานยังเกือบหมดสติ วันนี้ดูมีแรงขึ้นมากแล้ว แม้บาดเจ็บหนัก ยังต้องให้น้ำเกลือและนอนนิ่งบนเตียง
เมื่อวานทั้งทีมเฝ้าอยู่ วันนี้เหลือแค่สองคน คงผลัดกันไปพักแล้ว พอสวี่หลีมาถึง จางซิงกำลังดื่มโจ๊ก ใบหน้าซีดแต่ยิ้มได้
“เสี่ยวหลี? มาแล้วเหรอ? ได้ยินว่าเมื่อวานเธอช่วยฉันไว้?”
“ฉันพาพวกเขามาด้วย” เธอพยักหน้าไปทางสองพี่น้อง
จางซิงมองไป เห็นหยางเฉิงเฉิงยืนเก้ๆกังๆและหยางหนานหนานที่หลบอยู่ด้านหลัง
“พวกเธอมาทำไม?”
“อยากมาดูลุงจาง แล้วก็ขอบคุณที่ช่วยพวกเราไว้ครับ” หยางเฉิงเฉิงพูดจริงจัง
จางซิงหัวเราะเบาๆ “นี่เป็นหน้าที่ของพวกเรา ไม่ต้องคิดมาก”
หยางเฉิงเฉิงเสียงเบาลง “แต่ลุงบาดเจ็บเพราะช่วยพวกเรา…”
“ขอบคุณค่ะ ลุงจาง” หยางหนานหนานรวบรวมความกล้าพูด แม้การช่วยประชาชนเป็นหน้าที่ แต่ได้ยินคำขอบคุณก็ทำให้เขารู้สึกดี
เขาถาม “กินข้าวเช้าหรือยัง? ถ้ายัง กินด้วยกันได้”
“กินแล้วครับ!” หยางเฉิงเฉิงรีบตอบ จางซิงแม้มีแรงขึ้น แต่ท่าทีต่อสองพี่น้องยังมีระยะห่าง แม้ห่วงใยแต่ไม่ค่อยเป็นฝ่ายชวนคุย หยางเฉิงเฉิงรู้ตัว กล่าวขอบคุณแล้วพาน้องออกไป บอกว่าจะรอสวี่หลีกลับพร้อมกัน
เขาไม่กล้าพาน้องเดินมั่วในจุดช่วยเหลือ ทำไมกล้าไปกับสวี่หลี? เขาเองก็อธิบายไม่ถูก แค่รู้สึกว่าเธอใจนิ่ง อยู่ใกล้แล้วปลอดภัย
พอสองพี่น้องออกไป จางซิงก็ดื่มโจ๊กหมด เขาชี้เก้าอี้ “นั่งก่อนสิ สะพายกระเป๋าตลอดไม่หนักเหรอ?”
“หนักน้อยกว่าของหาย” สวี่หลีไม่เหนื่อยจริงๆ กระเป๋าดูแน่น แต่ของไม่มาก ของหนักสุดแค่ขวดน้ำกับกล่องนมสองกล่อง กระเป๋านั้นมีไว้บังตา
จางซิงไม่รู้ว่าเด็กคนนี้ระแวดระวังขนาดนี้ได้อย่างไร แต่คิดถึงตอนเจอเธอครั้งแรกที่อยู่คนเดียว แม้ดูสะอาดเรียบร้อย ก็ไม่รู้ผ่านอะไรมาบ้าง เขาจึงไม่ถามมาก เพียงถาม
“เมื่อคืนอยู่สบายไหม? วันนี้ก็ไปฐานได้แล้ว ไปถึงที่นั่นจะสบายกว่านี้”
“อืม” เธอพยักหน้าอย่างเด็กดี
จางซิงถามอีกครั้ง “เมื่อวานเธอช่วยฉันไว้ใช่ไหม?”
“หมายถึงยานี่เหรอคะ?” เธอหยิบขวดยาออกมา
เขามองผงสีแดงประหลาดนั้น “เธออยากแลกเปลี่ยนไหม? ถ้าไม่อยาก เราก็ไม่บังคับ”
“แลกได้ค่ะ” เธอค้นกระเป๋าอีกครั้ง หยิบขวดเต็มออกมา “หนูยังมีอีก”
จางซิงเงียบไป “เธอมีเท่าไหร่?”
“คุณอยากได้เยอะเหรอ?” เธอเงยหน้าระแวง
“ไม่ใช่” เขาเลิกถาม คิดว่ากระเป๋าเล็กแบบนั้นคงไม่มีขวดที่สาม
“แล้วทำไมเมื่อวานไม่พูดเรื่องแลก?” เขาถาม
สวี่หลีตอบตรงๆ “ถ้าโดนหลอกเพราะเป็นเด็กจะทำยังไง?”
จางซิงหลุดหัวเราะ “แล้วไม่กลัวฉันหลอกเหรอ?”
“งั้นก็ไม่แลกสิ” เธอเก็บขวดกลับ พึมพำ “ก็ไม่ใช่ว่าหนูอยากแลกนี่”
จางซิง: “……” เด็กคนนี้ฉลาดเกินวัยจริงๆ
“เอาล่ะ เธออยากได้อะไร บอกฉัน ฉันจะช่วยเจรจาให้” เขาหยุดครู่หนึ่ง
“ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ปล่อยให้ใครเอาเปรียบเธอ”
เธอฟังออกว่าเขาวางตัวอยู่ข้างเธอ นี่แหละที่เธอต้องการ เด็กสาวนั่งตัวตรง “งั้นหนูพูดนะ?”
“พูดมาเลย”
เธอนับนิ้ว “หนูอยากได้บ้านหลังเล็กๆให้อยู่คนเดียว และต้องอยู่ในพื้นที่ที่พวกคุณปกป้องได้ ได้ไหม?” ในฐานสามารถเช่าบ้านได้ แต่ถ้าเธอเช่าเอง จะเปิดเผยทรัพย์สินมากเกินไป ซึ่งยุ่งยากกว่าการเปิดเผยเรื่องยาเสียอีก ถ้าได้อยู่ภายใต้การดูแลของฐาน จะลดปัญหาได้มาก
จางซิงตอบ “ฉันช่วยยื่นเรื่องได้ แต่ไม่รับประกันว่าจะได้ และถ้าได้ก็คงไม่ใหญ่”
“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอแค่ต้องการพื้นที่ส่วนตัว
เขารอให้เธอขออย่างอื่น แต่เธอกลับเงียบ
“ไม่มีอย่างอื่นแล้ว?”
“ขอเพิ่มได้อีกเหรอคะ?” เธอทำตาโต
จางซิงถอนหายใจ “ได้สิ พูดมาให้หมด ฉันจะช่วยต่อรองให้”
เธอยิ้มกว้าง มีลักยิ้มตื้นๆ “งั้นหนูอยากได้ปืน แล้วก็มีด ส่วนอาหารกับน้ำ…อะไรก็ได้”
“เธอจะเอาปืนไปทำอะไร? ใช้เป็นเหรอ?” จางซิงแทบสำลัก เด็กคนนี้พูดแต่ละอย่าง ทำให้เขาตั้งตัวไม่ทันจริงๆ
สวี่หลีทำหน้าจริงจัง “หนูต้องปกป้องตัวเองสิ”
จางซิง: “……” เขาถามอย่างอดไม่ได้
“ใครบอกเธอว่ามีปืนมีมีดแล้วจะปกป้องตัวเองได้?”
“ต้องมีคนบอกด้วยเหรอ?” สวี่หลีตอบหน้าตาไม่สะทกสะท้าน จางซิงอยากถามเหลือเกินว่าเด็กคนนี้ผ่านอะไรมาบ้าง นี่เพิ่งวันที่สามของวันสิ้นโลกแท้ๆ แต่เธอดูเหมือนระแวงว่าอาจมีอะไรโผล่ออกมาจากซอกมุมไหนก็ได้เพื่อทำร้ายเธอ สวี่หลีทำท่าทั้งใจกว้างทั้งงก
“แค่ได้บ้าน หนูก็ยกยานี่ให้พวกคุณได้ แต่ให้แค่ขวดที่ใช้ไปแล้วนะ ที่เหลือไม่ให้”
จางซิงนวดขมับ มองไปทางเพื่อนร่วมทีม “เสี่ยวหู ไปดูว่าผู้บังคับการกับหมอฉู่มีเวลาหรือเปล่า ถ้าได้ก็มาคุยกันตอนนี้เลย”
“ครับ” เสี่ยวหูออกไปตามคน หมอฉู่หาง่าย เพราะอยู่ตึกพยาบาลนี่เอง ส่วนผู้บังคับการมาช้ากว่าเล็กน้อย แต่ก็ใช้เวลาเพียงสิบกว่านาทีก็มาถึง พอทั้งสองมาถึงสายตาก็จับจ้องไปที่สวี่หลีทันที แม้จะรู้ตั้งแต่เมื่อวานว่ายามาจากเด็ก แต่พอเห็นใบหน้าขาวนุ่มของเธอจริงๆก็ยังรู้สึกประหลาด
จางซิงเป็นฝ่ายเปิดประเด็น “เมื่อกี้ผมคุยกับเสี่ยวหลีแล้ว เธอยินดีแลกยา แต่มีเงื่อนไข”
“จริงเหรอ? แลกทั้งขวดเลยใช่ไหม? เธออยากได้อะไร เราตกลงหมด!” หมอฉู่วัยกว่าห้าสิบตื่นเต้นเต็มที่ แทบไม่คิดอะไร โบกมือจะรับเงื่อนไขทั้งหมด ผู้บังคับการขมวดคิ้วเล็กน้อย ดึงหมอฉู่ไว้
“หมอฉู่ ใจเย็นก่อน ค่อยๆคุยกัน ไม่อย่างนั้นจะดูเหมือนเราเอาเปรียบเด็ก”