“เกิดอะไรขึ้น? ทำไมตรงนี้ถึงมีซอมบี้เยอะขนาดนี้???”
ในรถยนต์สีดำมีคนอยู่ห้าคน คนขับเป็นชายวัยสี่สิบห้าสิบปี ที่นั่งข้างคนขับเป็นเด็กสาวอายุราวสิบเจ็ดสิบแปด ปี เบาะหลังมีคุณยายวัยหกสิบเจ็ดสิบปี และผู้หญิงวัยสี่สิบกว่า ผู้หญิงคนนั้นกอดเด็กหญิงตัวเล็กอายุประมาณห้าหกขวบแน่น เมื่อเห็นรถจอดลง และฝั่งตรงข้ามมีกลุ่มซอมบี้แยกเขี้ยวเล็บวิ่งกรูกันเข้ามา ก็แทบพังทลายลงทันที
มือของชายที่ขับรถสั่นไม่หยุด
กลับกัน เด็กสาวที่นั่งข้างคนขับกลับเยือกเย็นกว่า เธอตะโกนขึ้นทันทีว่า
“พ่อ กลับรถ เปลี่ยนเส้นทาง!”
ชายคนนั้นมือสั่นพลางหักพวงมาลัยกลับรถ เพราะตื่นตระหนกเกินไป อีกทั้งสภาพถนนก็ไม่ดีนัก การกลับรถครั้งนี้จึงกินเวลาไปสองสามนาทีเต็ม
บทที่พวกเขาเห็นฝูงซอมบี้ ระยะห่างยังไม่ถึงร้อยเมตร แต่เวลาสองสามนาทีก็เพียงพอให้ซอมบี้ที่อยู่ใกล้กว่าหลายตัวเดินมาถึงข้างรถแล้ว
“ปัง” เสียงหนึ่งดังขึ้น ฝ่ามือสีดำเทาประทับลงบนกระจกหน้าต่างเบาะหลัง ทิ้งรอยมือเปื้อนเลือดสีคล้ำ ทำให้หญิงที่กอดเด็กหญิงเล็กไว้กรีดร้องออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
โชคดีที่ในเวลานั้นรถได้กลับหัวเสร็จแล้ว ชายคนนั้นเหยียบคันเร่ง รถพุ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
แน่นอน พวกเขาไม่ได้เห็นว่า ในฝูงซอมบี้ที่วิ่งผ่านไป มีไม่น้อยที่ล้มลง
สวี่หลีหลบลึกเข้าไปกว่าเดิม
ซอมบี้จำนวนมากไล่ตามรถไป ทำให้ทางด้านหน้าว่างลง สวี่หลีถอยเข้าไปในร้านลึกกว่าเดิม ขณะที่พวกซอมบี้วิ่งผ่านไป ไม่มีตัวใดสังเกตเห็นเธอ มีเพียงไม่กี่ตัวที่วิ่งเข้าใกล้เกินไป หรือเบี่ยงทิศจะเข้ามาในร้าน จึงถูกสวี่หลีสังหารเสีย
เมื่อครู่เธอไม่ได้ยั้งมือ แม้เวลาจะไม่นาน แต่ก็สังหารซอมบี้ไปประมาณสามสิบตัว
แม้พลังพิเศษจะถูกใช้จนหมดสิ้น เธอก็พอใจยิ่ง
อย่างน้อย รอบนี้แต้มสำหรับซื้อเสื้อผ้าก็ได้มาแล้ว
ซอมบี้ที่ไล่ตามรถไปมีสี่ห้าสิบตัว บวกกับสามสิบกว่าตัวที่สวี่หลีสังหาร ที่เหลืออยู่ก็ไม่อาจเป็นภัยต่อเธอได้แล้ว
เธอพักฟื้นพลังพิเศษไปพลาง เปิดระบบตรวจดูไปพลาง
ตลอดทางมาที่นี่ เธอก็สังหารซอมบี้ไม่น้อย รวมกับระลอกเมื่อครู่ แต้มสะสมของเธอขึ้นมาถึง 84 แล้ว นั่นหมายความว่าวันนี้เธอสังหารซอมบี้ไปแล้ว 62 ตัว
คนในรถไม่ได้ให้แต้มแก่เธอ สวี่หลีครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง คาดว่าน่าจะเป็นเพราะซอมบี้ระลอกนั้นเดิมทีก็ไม่ได้ก่ออันตรายถึงชีวิตแก่พวกเขา จึงไม่เข้าเงื่อนไข “ช่วยเหลือผู้รอดชีวิต”
พักไปกว่าครึ่งชั่วโมง พลังพิเศษฟื้นคืนแล้ว ความอ่อนล้าจากการเดินทางก่อนหน้าก็จางหายไปมาก สวี่หลีจึงมุ่งหน้าไปยังจุดช่วยเหลือต่อ
เมื่อเข้าสู่ระยะราวสองกิโลเมตรจากจุดช่วยเหลือ เธอเริ่มเห็นผู้คนอื่นบ่อยครั้งขึ้น
ตามคาด ซอมบี้ที่พบก็มากขึ้นเช่นกัน การไล่ล่าระหว่างซอมบี้กับมนุษย์ทำให้สถานการณ์ยิ่งซับซ้อนวุ่นวาย
ผู้คนรอบด้านมีมาก สวี่หลีจึงไม่ใช้พลังพิเศษอีก เธอเพียงต้องการรักษาความเงียบงัน อาศัยร่างกายที่คล่องแคล่ว หลบหลีกซอมบี้ หรือฉวยโอกาสขณะซอมบี้ถูกผู้อื่นดึงความสนใจ รีบหลบหนีไป
ตลอดทาง แม้ใช้เวลามากขึ้นเล็กน้อย แต่ก็นับว่าราบรื่น
“อ๊าก!”
สวี่หลีได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดฉับพลัน รีบหันไปมอง ก็เห็นเด็กหนุ่มวัยสิบหกสิบเจ็ดปีล้มลงกับพื้น สีหน้าเต็มไปด้วยความทรมาน ข้างกายมีเด็กหนุ่มอีกคนที่หน้าตาแทบเหมือนกันทุกประการ ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ พยายามดึงเขาขึ้นอย่างแรง
“ลุกเร็ว พวกเราต้องหนี!”
“ไม่ไหว ฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว ขาเจ็บ พี่รีบหนีไป!” เด็กหนุ่มที่ล้มอยู่มีน้ำตาไหลออกมา แต่ยังเร่งเร้าให้พี่ชายรีบไปก่อน
ในจังหวะนั้นเอง ซอมบี้ที่ไล่ตามสองพี่น้องก็มาถึงแล้ว มันอ้าปากกว้าง เตรียมจะกัด เด็กหนุ่มที่ยืนอยู่หันตัวกลับอย่างกะทันหัน ก้มลงใช้ร่างตัวเองบังน้องชายไว้
วินาทีถัดมา มีดเล่มเล็กวาบผ่าน พุ่งแทงเข้าทางเบ้าตาซอมบี้ ร่างมันชะงัก แล้วล้มลงทันที
ทับใส่สองพี่น้องพอดี ซอมบี้อีกสองตัวที่เข้ามาใกล้ ก็ถูกมีดเล็กแทงทะลุเบ้าตาเช่นกัน
พี่ชายฝาแฝดที่รู้สึกว่าหลังหนักอึ้ง หลับตารอความเจ็บปวดและความตาย แต่รอบตัวกลับเงียบผิดปกติ ส่วนน้องชายที่ถูกบังไว้ มองเห็นมีดเล่มเล็กที่บินว่อนอย่างคล่องแคล่วพอดี เขาพูดตะกุกตะกัก
“พี่…พี่…พลังพิเศษ” พี่ชายเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เขาลืมตา เงยหน้าขึ้นแรงๆพอร่างซอมบี้ล้มลงกับพื้น เขาก็มองเห็นซอมบี้รอบตัว และมีดสองเล่มที่ยังลอยอยู่ ดวงตาเบิกกว้างสุดขีด
สวี่หลี: “……” นี่เธอเพิ่งช่วยคนโง่สองคนเหรอ? ไม่รู้จักฉวยโอกาสวิ่งหนีเลยหรือไง?
เธอเริ่มปวดหัว แต่ไม่นานก็ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น แววตาเธอขยับเล็กน้อย มีดสองเล่มหายวับไปทันที ซอมบี้จากที่ไกลๆวิ่งเข้ามาทางสองพี่น้อง พวกเขาถึงได้สติ พี่ชายรีบพยุงน้องขึ้น
ทั้งคู่เซไปเซมาวิ่งไปทางที่ไม่มีซอมบี้ แต่ด้วยขาที่เจ็บพวกเขาจึงวิ่งไม่ทัน ซอมบี้ใกล้จะตามทันแล้ว ทันใดนั้นหัวมันก็ระเบิด พร้อมกันนั้น เงาในชุดสีเขียวราวสิบกว่าคนเดินเข้ามาจากระยะไกล มือที่ถือปืนมั่นคง ยิงนัดเดียวล้มซอมบี้หนึ่งตัว
“พวกคุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” ตอนเดินผ่านสองพี่น้อง ทหารหนุ่มที่ดูอายุแค่ยี่สิบต้น ๆ คนหนึ่งย่อตัวลงถาม
“พวกเรา…พวกเราไม่โดนกัดครับ น้องผมแค่ข้อเท้าแพลง” พี่ชายรีบอธิบาย
ทหารหนุ่มยิ้ม เห็นฟันขาววาบ “ไม่เป็นไร ถึงจุดช่วยเหลือหรือฐานแล้ว ยังไงก็ต้องกักตัวตรวจอยู่ดี ผมแค่อยากรู้ว่าตอนนี้พวกคุณยังเดินไหวไหม ไปถึงจุดช่วยเหลือเองได้หรือเปล่า”
น้องชายรีบตอบ “ผมเดินช้าๆได้ครับ”
ทหารหนุ่มพยักหน้า “โอเค ถนนเส้นนี้พวกเราจัดการเกือบหมดแล้ว เดินกลางถนนไว้ อย่าเข้าใกล้อาคารสองข้าง จะปลอดภัยกว่า”
สองพี่น้องรีบขอบคุณ แล้วพยุงกันเดินไปทางจุดช่วยเหลือ
ภายในร้านขายของเล่น หัวหน้าหน่วยปฏิบัติการพิเศษชื่อ “เหล็กหมาป่า” กำลังจ้องตากับเด็กคนหนึ่ง ตาโตชนตาโต ใบหน้าเขามีแผลเป็น เสียงแข็ง รูปร่างใหญ่ คิ้วเข้มหน้าดุ ตอนนี้เมื่อเห็นเด็กที่สูงแค่ระดับขา เขาพยายามฝืนยิ้มอย่างอ่อนโยน ผลลัพธ์กลับยิ่งดูบิดเบี้ยว
“หนู ทำไมอยู่ที่นี่คนเดียว?”
สวี่หลี: “……” ถ้าเธอเป็นเด็กจริงๆคงร้องไห้ไปแล้ว ใช่! คนที่ถูกเจอก็คือสวี่หลี ตอนช่วยคน เธอซ่อนตัวอยู่ในร้านของเล่น พอเห็นทีมกู้ภัยมาก็ไม่ได้ออกไปทันที แค่แอบสังเกต ใครจะรู้ว่าหัวหน้าทีมจะค้นมาถึงร้านนี้พอดี
“หนูจะไปจุดช่วยเหลือ” สวี่หลีตอบตรงๆ
หัวหน้าทีมเห็นเธอไม่ร้องไห้ ก็คิดว่ารอยยิ้มอ่อนโยนของตัวเองได้ผล จึงพยายามทำเสียงให้นุ่มลงอีก “แล้วพ่อแม่ล่ะ?”
“……ไม่อยู่แล้ว” สวี่หลีพูดสั้นๆ
สายตาเขาอ่อนลงทันที “งั้นเดี๋ยวกลับไปกับพวกเราไหม พอเคลียร์ถนนเส้นนี้เสร็จ พวกเราจะกลับไปพัก”
“ได้ค่ะ” เธอตอบ
เขากำชับอีก “งั้นรอตรงนี้นะ พวกเราจัดการเสร็จแล้วจะมารับ”
“ค่ะ” เมื่อเห็นเธอว่านอนสอนง่าย เขายื่นมือมาลูบหัว
“เด็กดี เอานี่ ลูกอมสองแท่ง กินรองท้องก่อน ไม่เกินยี่สิบนาทีพวกเรากลับมา”
สวี่หลีรับลูกอมไว้ มองเขาตรวจร้านจนแน่ใจว่าไม่มีซอมบี้ซ่อนอยู่ แล้วออกไปสมทบกับทีม
สายตาเธอเหลือบไปเห็นสกู๊ตเตอร์เด็กที่วางอยู่ข้างๆ ก่อนหน้านี้เธอไม่เคยนึกถึง แต่พอเห็นแล้วก็รู้ทันทีว่านี่เหมาะกับเธอมาก ความสูงพอดี ใช้แรงถีบเท้า ไม่ต้องใช้ทักษะมาก แขนขาเล็กๆก็ใช้ได้
เธอจึงไม่เกรงใจ เก็บสกู๊ตเตอร์เด็กในร้านทั้งหมดเข้าพื้นที่เก็บของ ส่วนของเล่นอื่น เธอไม่สนใจ
หัวหน้าทีมเหล็กหมาป่าบอกว่าจะมารับในยี่สิบนาที แต่จริงๆก็แค่สิบเจ็ดนาทีก็กลับมาแล้ว
ทั้งถนนถูกเคลียร์ ซอมบี้ตามหน้าร้านและตามบันไดตึกที่พักอาศัยก็ถูกจัดการไป รอบๆยังมีผู้รอดชีวิตไม่น้อย ได้ยินเสียงข้างนอก เห็นชุดทหารสีเขียวก็รีบออกมาสอบถาม พอรู้ว่ามีจุดช่วยเหลือ หลายคนตัดสินใจมุ่งหน้าไปทันที
แน่นอน ก็มีบางคนไม่รีบร้อน แถมยังดึงแขนทหารหนุ่มหน้าละอ่อนมาหาเรื่อง
“พวกเราจ่ายภาษีทุกปี พอเกิดภัยพิบัติพวกคุณให้พวกเราหนีอย่างเดียว? บ้านฉันอยู่ที่นี่ จะให้ไปไหน? จะซื้อบ้านให้ไหม?”
“ฉันแก่แล้ว เดินไม่ไหว พวกคุณมารับฉันไม่ได้เหรอ?”
“ฮือๆ ฉันไม่ไป ฉันจะอยู่บ้าน!”
ทั้งชายหญิง ทั้งเด็กผู้ใหญ่ โวยวาย ผลักดันทหารหนุ่ม
“ไม่อยากไปก็อย่าไป!” หัวหน้าทีมเหล็กหมาป่าหน้าดำคล้ำ
“อยากอยู่รอตายที่นี่ก็เรื่องของพวกคุณ!”
“พูดแบบนี้ได้ยังไง รับเงินพวกเราแล้วยังด่าอีกเหรอ?”
“มาดูเร็ว ๆ คนใส่ชุดทหารพวกนี้รังแกประชาชน!”
คนที่หาเรื่องกล้าพอสมควร เพราะหัวหน้าทีมดูดุเลยไม่กล้าแตะ แต่พวกที่หน้าตาอ่อนโยนหน่อยกลับถูกยื้อดึง หัวหน้าทีมเหล็กหมาป่าไม่สนใจ พกปืนเล็งลงพื้นแล้วยิงหนึ่งนัด
“สถานการณ์สงคราม ผมมีอำนาจยิงได้” ประโยคเดียวทำให้คนพวกนั้นเงียบกริบ
พอเห็นว่าทุกคนสงบลงแล้ว หัวหน้าหน่วยก็พาคนหันหลังเดินจากไป หน้าที่ของพวกเขาคือกำจัดซอมบี้ ไม่ใช่คุ้มครองผู้รอดชีวิต เรื่องยุ่งยากพวกนั้นมีหน่วยด้านหลังรับผิดชอบ
พอมาถึงหน้าร้านของเล่น หัวหน้าหน่วยเหล็กหมาป่าฝืนยิ้มอย่างอ่อนโยนที่ยิ่งบิดเบี้ยวกว่าเดิม
“น้องสาว พวกเราจะกลับแล้ว ไปกับพวกเรานะ”
ลูกทีมข้าง ๆ : “?”
“หัวหน้า น้องสาวอะไร? พวกเรามาปฏิบัติภารกิจข้างนอกนะ ไม่ใช่มา—โอ๊ย!”
พูดยังไม่ทันจบ ก็โดนศอกกระแทกท้อง พอเห็นสวี่หลีเดินออกมา คำพูดที่เหลือก็กลืนกลับลงคอ นี่มันเด็กผู้หญิงตัวเล็กจริงๆไม่ใช่คำเรียกเล่น ๆ ?
ลูกทีมถอยหลังไปสองก้าว ยังไม่วายแซว “หัวหน้า คุณยิ้มแบบนี้น่ากลัวเกินไปนะ อย่ายิ้มเลยดีกว่า”
หัวหน้า: “……” เมื่อกี้ศอกเบาไปจริงๆ แต่เขาก็เก็บรอยยิ้มแล้ว เพราะเมื่อครู่เห็นเงาสะท้อนจากกระจกประตู รอยยิ้มของตัวเองมัน…น่ากลัวจริง
“ให้ฉันอุ้มไหม?” เขายื่นมือไปทางสวี่หลี
สวี่หลีเงียบไปครู่หนึ่ง “หนูเดินเองได้”
“รีบกลับกันเถอะ นี่ก็เที่ยงแล้ว กลับไปกินอะไรสักหน่อย” เขาไม่คิดจะฟังคำปฏิเสธ เอื้อมมือจะอุ้ม แต่สวี่หลีหลบได้ทัน
เธอจำต้องพูดความจริง “ตัวคุณสกปรกมาก”
“ฮ่า ๆ” เสียงหัวเราะจากลูกทีมด้านหลัง หัวหน้าทีมไม่คิดว่าเด็กจะรังเกียจเขา พอมองดีๆเสื้อผ้าเขามีคราบเลือดซอมบี้เต็มไปหมด ส่วนสวี่หลีตัวสะอาด มีแค่เหงื่อบนใบหน้าเล็กน้อย ก็จริง!
เขาถอนมือกลับอย่างกระอักกระอ่วน ลูกทีมหนุ่มที่โดนศอกก่อนหน้านี้พูดขึ้น
“น้อง เดี๋ยวพี่พาไปเอง มานั่งมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้านี่”
คราวนี้สวี่หลีไม่ปฏิเสธ เขาเลือกแบบทรงจักรยาน ขาเล็กๆของเธอปีนขึ้นเบาะหลังได้พอดี
พอเธอนั่งเรียบร้อย เขายิ้มเห็นฟันขาว
“หัวหน้า ผมพาน้องเขากลับก่อนนะ!” พูดจบก็บิดคันเร่ง ขี่รถไฟฟ้าเล็ก ๆ ไปข้างหน้า
หัวหน้า: “เฮ้ย! นายเอารถไฟฟ้ามาจากไหน? ของคนอื่นอย่าใช้มั่ว ๆ สิ!”
ถ้าเจ้าของยังมีชีวิตอยู่ล่ะ? แม้จะบ่นแต่เขากับทีมก็รีบวิ่งตามไป รถวิ่งไม่เร็วมาก พวกเขาวิ่งเหยาะๆก็ทัน
พวกเขากลับถึงจุดช่วยเหลือใช้เวลาเพียงหกเจ็ดนาที สวี่หลีก้าวลงจากรถ มองจุดช่วยเหลือที่คุ้นเคย มองทหารที่ยืนเฝ้าประตูด้วยสีหน้าระแวดระวัง แล้วถอนหายใจยาว ในที่สุดก็มาถึงแล้ว
พรุ่งนี้ เธอก็จะได้ไปฐานหลักแล้ว