ดวงอาทิตย์เพิ่งโผล่พ้นเนินเตี้ยทางทิศตะวันออก บนป้อมกำแพงเมืองเฉียงที่อยู่ไกลออกไป ธงที่ปักอักษรคำว่า “จ้าว” ซึ่งถูกลมฝนซัดจนสีซีดไปบ้าง กำลังสะบัดกระพือเสียงดังอยู่ท่ามกลางลมหนาว
หลินชูกำเหรียญทองแดงสามเหรียญในกระเป๋าเสื้อขาด ๆ ของตน พลางมองร้านขายหมูที่อยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความอาลัยอาวรณ์อยู่นาน นางอยากกินเนื้อ อาจเป็นเพราะอากาศหนาวจัด สีหน้าของนางจึงซีดขาวออกเขียว แต่ถึงกระนั้นก็ยังปิดบังความงดงามของใบหน้าไม่ได้ แม้นางจะหดตัวอยู่ตรงมุมถนน ก็ยังดึงดูดสายตาจากผู้คนตามหัวถนนท้ายตรอกให้กวาดมองมาเป็นระยะ
หลินชูถอนหายใจยาว เดิมทีนางเพียงอ่านนิยายเรื่องหนึ่ง เมื่ออ่านมาถึงช่วงที่กล่าวถึงภรรยาผู้เป็นตัวประกอบของตัวร้าย นางก็อดบ่นไม่ได้ว่าหญิงผู้นั้นทั้งสร้างเรื่องวุ่นวายไม่หยุดและโง่เขลาอย่างยิ่ง
ใครจะคิดว่าจู่ๆภาพตรงหน้าจะมืดดับไป พอลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้ง นางกลับกลายเป็นภรรยาผู้เป็นตัวประกอบของตัวร้ายในหนังสือเสียแล้ว หลินชูแทบจะกระอักเลือดด้วยความโกรธ ภรรยาตัวประกอบผู้นั้นมีนามว่าถานอวิ๋น ไม่ปรากฏแซ่ ในหนังสือเพียงกล่าวว่านางถูกขายตัวเข้าไปเป็นบ่าวรับใช้ในตระกูลใหญ่ตั้งแต่เยาว์วัย ต่อมานายของตระกูลก่อคดี ทั้งคฤหาสน์ถูกยึดทรัพย์ เหล่าสตรีในตระกูลจึงถูกเนรเทศ
เมื่อมาถึงชายแดน ได้ยินว่าพวกนางจะถูกมอบให้ทหารที่มีความดีความชอบ ทันใดนั้นสตรีหลายร้อยคนต่างร้องไห้คร่ำครวญจะเอาชีวิตตนเอง แต่เพราะไม่มีผู้ใดสนใจสุดท้ายจึงค่อย ๆ สงบลงเอง อาจเพราะเห็นความโกลาหลของชายแดนแห่งนี้แล้วจึงยอมรับชะตากรรม
บางคนที่หัวไวหน่อยก็แอบคบหากับทหารที่ตนพอใจและมีฐานะไม่เลวอยู่แล้ว บางคนที่หน้าตาดีถึงขั้นได้เข้าไปอยู่ในกระโจมของรองแม่ทัพ
ภรรยาตัวประกอบผู้นั้นงดงามดุจบุปผา ในชายแดนแห่งนี้นับว่าเป็นหญิงงามที่พบได้ยาก จึงมีผู้คนจำนวนไม่น้อยหมายปองนางตั้งแต่แรก และยังลอบมอบของดีให้ไม่น้อย บทที่เป็นสาวใช้ นางเคยเห็นของดีมาไม่น้อย จึงไม่ถูกล่อลวงด้วยผลประโยชน์เล็กน้อยเช่นนี้ ของก็รับไว้ไม่ขาด แต่ท่าทีของนางยังคงวางตัวสูงส่งอยู่เสมอ
สตรีไม่กี่คนที่ได้เข้าไปอยู่ในกระโจมของรองแม่ทัพย่อมอดกล่าวถ้อยคำเหน็บแนมไม่ได้ อีกทั้งภรรยาตัวประกอบผู้นี้ก็เป็นคนทะเยอทะยาน คิดว่าต่อไปอย่างไรก็ต้องอยู่เหนือพวกนางให้ได้ จึงเริ่มคิดจะพึ่งพาแม่ทัพใหญ่แห่งเมืองเฉียง
หญิงงามทอดกายเข้าหา แม่ทัพย่อมไม่ปฏิเสธ แต่สตรีที่ถูกเนรเทศและมีทะเบียนโทษติดตัว กลับยังคิดจะเรียกร้องฐานะจากเขาอีก แม่ทัพมองออกว่าภรรยาตัวประกอบผู้นี้มิใช่คนง่ายๆ จึงคิดจะปล่อยให้นางรอไปก่อน แต่เรื่องนี้กลับถูกอนุภรรยาคนโปรดของแม่ทัพรู้เข้า เมื่อเห็นว่าภรรยาตัวประกอบผู้นั้นงดงาม นางก็หวาดกลัวว่าหากแม่ทัพรับอีกฝ่ายเข้ามาจริง ตนคงต้องสิ้นความโปรดปราน จึงทั้งอิจฉาและชิงชัง
นางทั้งลอบขัดขวางทั้งแพร่ข่าวลือ ทำลายชื่อเสียงของภรรยาตัวประกอบ กล่าวหาว่านางมีชายชู้เป็นสิบคน ทันทีที่ข่าวลือแพร่สะพัด พวกหัวหน้ากองและรองแม่ทัพที่ก่อนหน้านี้ยังคิดเอาใจภรรยาตัวประกอบ ต่างก็เริ่มตีตัวห่าง
เหล่าสตรีที่ถูกเนรเทศก็พากันดูหมิ่นนาง ลับหลังต่างซุบซิบนินทาด้วยถ้อยคำหยาบช้า ส่วนพวกทหารก็มักหยิบยกเรื่องของนางไปกล่าวล้อเลียนอย่างลามกยามดื่มสุรา
ภรรยาตัวประกอบโกรธจนแทบระเบิด เพื่อแย่งชิงศักดิ์ศรีนี้ นางจึงไปยังกระโจมของแม่ทัพเพื่อเสนอปรนนิบัติบนเตียง
อนุภรรยาคนโปรดเฝ้าระวังนางอยู่แล้ว ภรรยาตัวประกอบเพิ่งเข้าไป อีกฝ่ายก็ตามมาทันที ทั้งร้องไห้ ทั้งก่อเรื่องวุ่นวาย ทั้งขู่จะผูกคอตาย แม่ทัพย่อมไม่จำเป็นต้องขัดใจกับอนุภรรยาคนโปรดเพียงเพราะหญิงที่ยังไม่ได้แตะต้อง ภายใต้การยุยงของอนุภรรยานั้น เขาจึงมอบภรรยาตัวประกอบให้แก่เยี่ยนหมิงเกอ ผู้มีชื่อเสียงด้านความโหดร้ายในกองทัพ
เยี่ยนหมิงเกอเดิมเป็นทายาทตระกูลโหว แต่ตระกูลโหวถูกศัตรูทางการเมืองโค่นล้ม ความรุ่งเรืองในอดีตจึงสูญสิ้น เขาถูกเนรเทศให้มาเป็นทหาร
ทว่าแม่ทัพแห่งเมืองเฉียงกลับเป็นพรรคพวกของฝ่ายศัตรู ต่อให้เขาสร้างผลงานทางทหารมากเพียงใด แม่ทัพก็ยังคงกดผลงานไว้ จนถึงบัดนี้เขาได้เลื่อนตำแหน่งเพียงเป็นหัวหน้ากองร้อยเท่านั้น
ภรรยาตัวประกอบไม่รู้ว่าหัวหน้ากองร้อยเป็นตำแหน่งใหญ่เพียงใด เพียงแต่คิดว่าอย่างไรก็เป็นขุนนางคนหนึ่ง บ้านช่อง ที่ดิน หรือร้านค้าอย่างน้อยก็คงต้องมีบ้าง
หากนางติดตามแม่ทัพ ก็ยังต้องถูกอนุภรรยาคนโปรดกดขี่ สู้ไปเป็นภรรยาของหัวหน้ากองร้อยเสียยังดีกว่า แต่เมื่อภรรยาตัวประกอบคลุมผ้าคลุมหน้าเข้าพิธีแต่งงานแล้ว จึงพบว่าบ้านนั้นว่างเปล่าจนแทบไม่มีอะไร แม้แต่บ้านดินก็ยังต้องซ่อมแซมปะผุจึงพอจะกันลมฝนได้
นี่มันจะไปเป็นภรรยาขุนนางที่ไหนกัน แม้แต่ชาวบ้านที่ฐานะดีกว่านิดหน่อยก็ยังสู้ไม่ได้
ภรรยาตัวประกอบจึงร้องไห้โวยวายขอถอนการแต่งงาน แต่พิธีแต่งงานเสร็จสิ้นแล้ว จะยังมีสิทธิ์ให้นางปฏิเสธได้อย่างไร ภรรยาตัวประกอบผู้นี้ก็ยังคงสร้างเรื่องวุ่นวายไม่หยุด เมื่อเห็นว่าทุกอย่างกลายเป็นเรื่องที่เปลี่ยนไม่ได้แล้ว นางจึงเริ่มโวยวายกล่าวว่าตนเป็นสตรีของแม่ทัพไปแล้ว
คราวนี้เรื่องก็ลุกลามใหญ่โต ถึงแม้คนส่วนมากจะรู้ดีว่าที่แท้นางก็แค่เพ้อฝันอยากเป็นอนุภรรยาของแม่ทัพจนเสียสติไปแล้ว แต่ก็ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่ผู้คนจะซุบซิบนินทากันลับหลังอยู่บ้าง
เพราะอย่างไรเสีย รูปโฉมและเรือนร่างของนางก็เห็นอยู่ทนโท่ ก่อนหน้านี้ยังพยายามทุกวิถีทางเข้าใกล้แม่ทัพ จึงยากจะบอกได้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างนางกับแม่ทัพนั้นเป็นเช่นไรกันแน่
การมอบหญิงเช่นนี้ให้เขาเป็นภรรยา เยี่ยนหมิงเกอก็เพียงคิดว่าแม่ทัพเมืองเฉียงตั้งใจจะหยามเกียรติตน จึงทำเป็นมองไม่เห็นพฤติกรรมทั้งหลายของภรรยาตัวประกอบ
ภรรยาตัวประกอบรู้ดีว่าความมั่งคั่งรุ่งเรืองในครึ่งชีวิตหลังคงไม่มีหวังแล้ว ระหว่างที่กำลังอาละวาด นางก็สะดุดล้ม กระแทกหน้าผากจนเลือดไหลอาบ และหมดสติไปตรงนั้น
บังเอิญเป็นช่วงที่พวกชนเผ่าป่าเถื่อนยกทัพมาล้อมเมือง ผู้คนต่างตื่นตระหนก เยี่ยนหมิงเกอคว้าดาบประจำตัวแล้วมุ่งหน้าไปค่ายทหารทันที เขาไม่ได้สนใจภรรยาตัวประกอบแม้แต่น้อย
จากนั้นภรรยาตัวประกอบในหนังสือก็สิ้นชีวิตลงเช่นนี้เอง
บัดนี้หลินชูกลับมาอยู่ในร่างของภรรยาตัวประกอบที่ยังไม่ทันปรากฏบทบาทก็ต้องตายเสียแล้ว หลินชูรู้สึกเศร้าหมองกับชะตาชีวิตของตนในภายภาคหน้าอย่างยิ่ง แต่ภรรยาตัวประกอบในหนังสือตายไปแล้ว ทว่าตอนนี้นางยังมีชีวิตอยู่ดี นั่นหมายความว่าโลกที่นางอยู่ในตอนนี้ อาจไม่จำเป็นต้องเหมือนกับเนื้อเรื่องเดิมในหนังสือก็ได้หรือไม่
“ถุย เจ้าเศษเดนต่ำช้ายังไม่ตายอีกหรือ”
หญิงร่างอ้วนที่เดินผ่านมาซื้อผักถ่มน้ำลายใส่หลินชู สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
หลินชูเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง ก็เห็นหญิงอ้วนกำลังมองนางด้วยสายตาดูแคลน อีกหญิงหนึ่งหัวเราะคิกคักก่อนจะเสริมขึ้นว่า
“นางยังไม่ได้เกาะแม่ทัพนี่นา ซ้ำยังแต่งกับทหารจนๆ แล้วจะยอมตายได้อย่างไร คนที่ไม่รู้จักคำว่าอับอายอย่างนาง เจ้าคิดว่านางจะกระโดดน้ำฆ่าตัวตายจริงหรือ”
เสียงซุบซิบนินทาตามหัวถนนท้ายตรอกเริ่มมากขึ้น ส่วนใหญ่ล้วนเป็นเสียงเยาะเย้ยถากถาง
ภรรยาตัวประกอบผู้นี้ช่างเหมือนหนูที่ผู้คนต่างพากันขับไล่จริงๆ หลินชูเหลือบมองหญิงทั้งสองก่อนกล่าวว่า
“ในเมืองเฉียงมีลำธารอยู่สายเดียว น้ำยังไม่ถึงเข่าเสียด้วยซ้ำ เข้าฤดูหนาวก็กลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว ถ้าอย่างนั้นท่านลองกระโดดให้ข้าดูหน่อยดีหรือไม่”
“เจ้า…นังตัวต่ำช้า กล้าสาปแช่งข้าเช่นนั้นหรือ ดูเถิดว่าข้าจะไม่ฉีกปากเจ้าหรือ”
หญิงอ้วนทำท่าจะพุ่งเข้ามาตบตี แต่ถูกหญิงหลายคนที่มุงดูอยู่ดึงตัวไว้
“ป้าหลิว ท่านเป็นคนตรงไปตรงมา อย่าได้ตกหลุมพรางของนังตัวแสบคนนี้เลย นางคงคิดจะใส่ร้ายเอาเงินจากท่านกระมัง”
หญิงอ้วนถ่มน้ำลายลงพื้นอีกครั้ง บ่นว่าซวยนักแล้วก็เดินจากไปด้วยความโมโหเต็มอก ผู้คนที่มุงดูยังคงชี้ไม้ชี้มือ พูดจาหัวเราะเยาะกันอยู่ หลินชูได้ยินเข้าหูซ้ายก็ปล่อยออกหูขวา เพราะอย่างไรพวกเขาก็ด่าเจ้าของร่างเดิม มิใช่ตัวนาง
ดวงอาทิตย์สูงขึ้น ความอบอุ่นตกกระทบลงบนร่างกายมากขึ้นเล็กน้อย หลินชูจึงค่อย ๆ เดินไปยังร้านขายหมู คนขายหมูสังเกตนางมานานแล้ว เรื่องราวของเจ้าของร่างเดิมนั้น เกรงว่าทั้งเมืองเฉียง แม้แต่เด็กสามขวบก็ยังรู้กันหมด สายตาที่คนขายหมูมองหลินชูก็เต็มไปด้วยความดูแคลน
“เอาเนื้อให้ข้าชิ้นหนึ่ง” สีหน้าหลินชูเรียบเฉย แต่ในใจกลับหมดเรี่ยวแรงจะต่อต้านอะไรแล้ว
คนขายหมูยกแขนกอดอก กวาดตามองสภาพมอมแมมของหลินชู
“แม่นางน้อย การจะซื้อเนื้อนั้นต้องมีเงินนะ”
หลินชูล้วงเหรียญทองแดงสามเหรียญที่เก่าจนน่าสงสารออกมาจากแขนเสื้อ แล้ววางลงบนเขียง
“นี่” คนขายหมูจ้องเหรียญทั้งสามแทบตาเข เพราะขายหมูอยู่ในเมืองเฉียงมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เห็นมีคนเอาเงินสามเหรียญมาซื้อเนื้อ หลินชูรีบพูดก่อนที่คนขายหมูจะระเบิดอารมณ์
“ซื้อได้เท่าไรก็เท่านั้น” คนขายหมูรู้สึกว่าหลินชูคงตั้งใจมาหาเรื่อง เขารู้ชื่อเสียงของหญิงผู้นี้ดี ไม่กล้ามีเรื่องพัวพันมากนัก จะไล่นางไปก็กลัวว่านางจะอาละวาด จึงชี้ไปที่ถังไม้ใต้เขียง
“สามเหรียญ ซื้อได้แค่นี่” ในถังไม้นั้นคือเครื่องในหมูที่ยังไม่ได้ล้าง ส่งกลิ่นเหม็นฉุน
หลินชูมองอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบอย่างลังเล
“เช่นนั้นข้าก็เอานี่” คำตอบของนางกลับทำให้คนขายหมูตกใจ เพราะเครื่องในหมูนั้นมีสิ่งสกปรกอยู่ ไม่มีใครคิดจะกิน โดยปกติหลังขายเนื้อหมด เขาก็มักเอาเครื่องในพวกนี้ไปทิ้งเสีย
“นี่ไม่ใช่น้องถานอวิ๋นหรือ” เสียงหญิงคนหนึ่งดังขึ้นด้านข้าง ทำให้หลินชูหันไปมอง
เมื่อเทียบกับสภาพของนางแล้ว อีกฝ่ายดูภูมิฐานกว่ามาก
กระโปรงผ้าสีเหลืองอ่อนสะอาดสะอ้าน เสื้อคลุมสั้นสีแดงกุหลาบที่เพิ่งตัดใหม่ เส้นผมทาน้ำมันจนเรียบเงา หวีเก็บอย่างประณีต ปักปิ่นเงินลายดอกไม้เอาไว้ สีหน้าผ่องใส อีกทั้งยังแต่งหน้าทาแป้งจาง ๆ ข้างกายยังมีสาวใช้ถือกระจาดผักยืนอยู่
ในเมืองเฉียงอันหนาวเหน็บกันดารแห่งนี้ คนที่มีเงินซื้อเครื่องสำอางนั้นมีไม่มาก และคนที่มีสาวใช้ก็ยิ่งมีน้อยกว่า
แน่นอนว่าเมื่อคนขายหมูเห็นหญิงผู้นั้น สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นยิ้มแย้มทันที
“ที่แท้ก็ฮูหยินของใต้เท้าเชียนฮู่ (ผู้บังคับกองพัน) มาซื้อเนื้อหรือขอรับ เชิญดูนี่ เนื้อสันชั้นดี ข้าตั้งใจเก็บไว้ให้ท่านโดยเฉพาะ”
หญิงผู้นั้นชื่อหลานจือ เดิมทีเป็นสาวใช้ในบ้านเดียวกับเจ้าของร่างเดิม เพราะอ่านหนังสือออกบ้างจึงถือดีมาโดยตลอด คอยขัดแย้งกับเจ้าของร่างเดิมอยู่เสมอ
เมื่อมาถึงเมืองเฉียง นางวางตัวเรียบร้อยและอ่านออกเขียนได้ จึงถูกมอบให้แก่ทหารยศเชียนฮู่ ผู้มีความดีความชอบแต่ภายหลังเพราะชอบก่อเรื่องวุ่นวาย สุดท้ายก็มีจุดจบไม่ดี หากจะหาคำมาบรรยายหลานจือ คงมีเพียงสองคำ “ตัวประกอบ”
หลานจือพลิกดูเนื้อชิ้นนั้น ก่อนจะเหลือบมองถังเครื่องในหมูของหลินชู
“เนื้อก็เป็นเนื้อดี เช่นนั้นย่อมไม่อาจขายให้คางคกได้ใช่หรือไม่”
สาวใช้ข้างกายนางหัวเราะออกมา หลินชูรู้ดีว่านี่กำลังเหน็บแนมเรื่องที่เจ้าของร่างเดิมเคยคิดจะเป็นอนุภรรยาของแม่ทัพ เปรียบเสมือนคางคกอยากกินเนื้อหงส์ หลินชูเพียงกลอกตาในใจ ตัวประกอบจะไปกลั่นแกล้งตัวประกอบด้วยกันทำไม นางคร้านจะตอบโต้ จึงทำเหมือนไม่ได้ยินแล้วเดินต่อ หลานจือกลับเรียกนางไว้
“น้องถานอวิ๋น เดี๋ยวก่อน”
นางหันไปสั่งสาวใช้ข้างกาย “ซิ่งเอ๋อร์ เอาเนื้อชิ้นนี้ไปใส่ในกะละมังของฮูหยินใต้เท้าไป่ฮู่ (นายกองร้อย)”
นางจ่ายเงินสามพวงให้คนขายหมู จากนั้นก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าปาดน้ำตาที่ไม่ได้มีอยู่จริง แล้วก้าวเข้ามาอีกสองสามก้าว
“น้องถานอวิ๋น เมื่อก่อนพวกเรารับใช้บ้านเดียวกัน ตอนนั้นเจ้าช่างดูภูมิฐานเพียงใด แต่ตอนนี้…”
นางถึงกับทำเสียงสะอื้น “ถึงขั้นไม่มีเนื้อกินแล้ว หากสามีของข้าครั้งนี้ออกศึกแล้วสร้างผลงานได้ ข้าจะให้เขาช่วยยกย่องสามีของเจ้าให้มากขึ้น พวกเรายังเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันเสมอไม่ใช่หรือ”
หลินชูมองเนื้อสันชิ้นใหญ่ที่เพิ่มเข้ามาในกะละมัง ดวงตาแทบจะเป็นประกายสีเขียว นางจะไปได้ยินที่หลานจือพูดอะไรได้อย่างไร ได้ยินเพียงคำว่า “พี่น้องที่ดีต่อกัน” ในตอนท้ายเท่านั้น
ทันใดนั้นนางก็วางกะละมังลง แล้วคว้ามือเรียวงามที่ได้รับการดูแลอย่างดีของหลานจือไว้แน่น
“พี่น้องที่ดีต่อกัน” ให้เนื้อชิ้นใหญ่เช่นนี้แก่ข้า เจ้าก็คือพี่น้องที่ดีของข้าแล้ว
หลานจือไม่คาดคิดเลยว่าหลินชูจะมีปฏิกิริยาเช่นนี้ นางนึกขึ้นได้ว่ามือของหลินชูเมื่อครู่เพิ่งไปแตะเครื่องในหมูมา จึงรู้สึกขยะแขยงแทบคลั่ง รีบดึงมือของตนกลับอย่างแรง ราวกับอยากไปล้างมือสักหลายสิบครั้ง หลินชูก้าวเข้าไปอีกก้าว สีหน้าราวกับจะคว้ามือของหลานจือไว้แล้วระบายความในใจต่อกัน
“พี่หลานจือ…”
หลานจือตกใจจนถอยหลังติด ๆ กัน แทบจะหลบไปอยู่หลังสาวใช้ของตน นางฝืนยิ้มอย่างแข็งทื่อ “สายแล้ว ข้าควรกลับแล้ว น้องก็กลับเร็วหน่อยเถิด”
กล่าวจบก็ดึงสาวใช้ของตนเดินหนีไปอย่างกับหลบหนีภัย หลินชูแทบจะยิ้มจนหน้าบาน
นางใช้เงินสามเหรียญซื้อเครื่องในหมูหนึ่งกะละมัง แถมยังมีคนให้เนื้อชิ้นใหญ่เช่นนี้อีก จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไร
เมื่อกลับถึงบ้าน หลินชูจัดการเครื่องในหมูอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ทำความสะอาดบ้านทั้งภายในและภายนอกจนเรียบร้อย การเพิ่มความพอใจของสามีตัวร้ายต้องเริ่มตั้งแต่ตอนนี้
หลินชูกำลังถือไม้ปัดฝุ่นทำความสะอาดบ้านอยู่ ประตูเรือนที่ผุพังราวกับจะพังแหล่มิพังแหล่ก็ถูกถีบเปิดอย่างแรง “เร็วเข้า รีบพาพี่เยี่ยนเข้าไปนอนในห้องด้านใน”
ทหารหลายคนสวมเกราะพกดาบกรูกันเข้ามา หลินชูเห็นพวกเขาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ส่วนพวกเขาเมื่อเห็นหลินชูก็ชะงักไปเช่นกัน แต่ไม่นานพวกเขาก็เดินผ่านนางไป วางคนที่นอนอยู่บนเปลหามซึ่งเต็มไปด้วยเลือดลงบนเตียงที่หลินชูเพิ่งจัดเก็บจนสะอาดเอี่ยม
ต่อมามีชายชราเคราแพะสะพายหีบยาเดินเข้ามา ดูท่าจะเป็นหมอ เขาเริ่มจับชีพจรของคนที่แทบจะหมดลมหายใจผู้นั้น หลินชูเพิ่งตั้งสติได้ คนที่นอนเต็มไปด้วยเลือดบนเตียงนั่น น่าจะเป็นสามีตัวร้ายของนาง
ในนิยายเดิม ผู้เขียนบรรยายตัวร้ายผู้นี้ไว้ว่าหน้าตาดียิ่งนัก เรียกได้ว่าเป็นผู้ที่หน้าตาดีที่สุดในเรื่อง หลินชูยังจำได้ว่าตอนนั้นนางเคยไปเขียนความเห็นไว้ว่า “ข้าอยากแต่งกับตัวร้าย”
ใครจะคิดว่าวันนี้นางจะกลายเป็นภรรยาตัวประกอบของตัวร้ายเสียจริง ไม่สิ! นางยังไม่ตาย
ตอนนี้นางคือภรรยาตัวประกอบที่ยังมีชีวิตอยู่ของตัวร้าย สามีตัวร้ายของนางหน้าตาเป็นเช่นไรนะ หลินชูทนความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว จึงเอียงศีรษะมองไปทางเตียงเพียงแวบเดียว
ดาบใหญ่ที่ยังมีคราบเลือดไม่แห้งก็จ่อมาที่คอของนางทันที
“หากพี่เยี่ยนเป็นอะไรไป เจ้าก็จงตามเขาไปเสีย”