หมอหูก็สังเกตเห็นความผิดปกติเช่นกัน มือหนึ่งพิงกำแพง อีกมือสะพายหีบยา มองไปทางหลินซู “เยี่ยนเหนียงจื่อ เจ้าเด็กนั่นเยี่ยนหมิงเกอไปไหนเสียแล้ว?”
หลินซูใจยุ่งเหยิง นางนั่งยองลงตรงกองเลือดนั้นอย่างทำอะไรไม่ถูก “ข้า…ข้าไม่รู้”
“นี่…เจ้าก็ไม่รู้หรือ?” หมอหูเอ่ยออกมา ก็พลันนึกได้ว่าเยี่ยนหมิงเกอคงประสบเหตุไม่คาดฝันอะไรบางอย่าง เดิมคิดจะปลอบใจหลินซูสักสองคำ แต่ในเวลานี้พูดสิ่งใดก็ล้วนไร้ประโยชน์
“ก่อนข้าจะไป เขายังอยู่ที่นี่…” หลินซูยกมือขยุ้มผมตนเอง นางพลันนึกขึ้นได้ บทที่ตนไปหาหมอ พวกผู้ไล่ล่ากลับไม่ตามมาอีกเลย หรือว่า…พวกเขาพบที่ซ่อนของเยี่ยนหมิงเกอแล้ว จึงเลิกตามนาง? เพียงคิดถึงความเป็นไปได้นี้ หลินซูก็ลุกพรวดขึ้นทันที
การเคลื่อนไหวกะทันหันของนางทำให้หมอหูตกใจถอยหลังไปหนึ่งก้าว เอ่ยเสียงตะกุกตะกัก “เยี่ยน…เยี่ยนเหนียงจื่อ เจ้าไม่เป็นอะไรนะ?”
หลินซูก้มมองพื้นในตรอก ขมวดคิ้วแน่น “ที่นี่ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ บนพื้นก็ไม่มีเลือด…หรือว่าสามีของข้าจะหายไปเฉยๆได้หรือ?”
ทันใดนั้น นอกตรอกก็มีเสียงฝีเท้าปะปนกับเสียงเกราะกระทบกันดังขึ้น หลินซูหันไปมองอย่างระแวดระวัง ก็เห็นทหารหลวงกลุ่มหนึ่งสวมเกราะ พกดาบ มาปิดทางออกของตรอกเอาไว้
“นี่คือม้าของคุณชาย!” ผู้ที่นำหน้ากลับเป็นบุรุษในชุดธรรมดา เขาคว้าบังเหียนม้าสีน้ำตาลแดงเอาไว้ จากลมหายใจที่มั่นคงขณะเดิน ก็รู้ได้ทันทีว่าเป็นผู้มีวรยุทธ์ ทหารที่เหลือปิดทางออกของตรอกไว้อย่างแน่นหนา
หลินซูคิดในใจว่าไม่ดีแล้ว คุณชายที่นางแย่งม้ามา ดูท่าจะมีภูมิหลังไม่ธรรมดา เหตุใดจึงต้องมาเจอกันในจังหวะคับขันเช่นนี้! องครักษ์ชุดธรรมดาผู้นั้นเดินเข้ามาในตรอก ทหารทั้งสองข้างต่างหลีกทางให้โดยอัตโนมัติ องครักษ์ชุดธรรมดามองหลินซูแวบหนึ่ง คิ้วขมวดเล็กน้อยอย่างไม่ให้สังเกต เหมือนจะประหลาดใจว่าโจรที่กล้าชิงม้าล้ำค่าของนายตน กลับเป็นสตรีรูปโฉมงดงามที่ดูไร้เรี่ยวแรงจับไก่
หมอหูอยู่ที่เมืองเฉียงมาหลายปี คนในกองทัพไม่น้อยที่เขารู้จัก แต่คนตรงหน้าเหล่านี้ เขากลับไม่คุ้นเคยเลยจริงๆ
เขาจึงหันไปถามหลินซู “เยี่ยนเหนียงจื่อ นี่มันเกิดเรื่องอะไรกัน?”
ถึงกับทำให้ทหารหลวงเคลื่อนไหวได้ ดูท่าเรื่องนี้จะไม่เล็กแล้ว
หลินซูมีท่าทีเก้อเขินเล็กน้อย “ก่อนหน้านี้ข้ารีบไปหาหมอให้สามี จึงแย่งม้าของผู้อื่นมา”
หมอหูมองแขนขาเรียวเล็กของหลินซู แล้วเงียบไปชั่วครู่ คบคนเช่นไรย่อมเป็นเช่นนั้น
อยู่กับเยี่ยนหมิงเกอนานเข้า แม้แต่สตรีอ่อนแอเช่นนี้ก็ยังกล้าแย่งม้าผู้อื่นได้ เมื่อคิดว่าหลินซูก็เป็นเพียงสตรีอ่อนแอ หมอหูจึงก้าวขึ้นไปข้างหน้า ขวางตัวอยู่ตรงหน้านาง แล้วประสานมือคำนับต่อองครักษ์ชุดธรรมดาผู้นั้น “ใต้เท้าทหาร โปรดเมตตา สามีของนางผู้นี้กำลังอยู่ในอันตรายถึงชีวิต นางจึงจำเป็นต้องรีบช่วยสามี ถึงได้ล่วงเกินผู้สูงศักดิ์…”
องครักษ์ชุดธรรมดาได้ยินเช่นนั้นก็ดูประหลาดใจเล็กน้อย ก่อนจะมองหลินซูอีกครั้ง “คนที่นอนอยู่ตรงนี้ก่อนหน้านี้ คือสามีของเจ้าหรือ?”
หลินซูได้ยินเช่นนั้น สีหน้าจึงมีความยินดีปรากฏขึ้นบ้าง แต่ส่วนมากกลับเป็นความระแวดระวัง “ใช่ เขาเป็นสามีของข้า”
นางไม่รู้ว่าคนกลุ่มนี้เกี่ยวข้องกับแม่ทัพเมืองเฉียงหรือไม่ หากใช่…นั่นคงเป็นเคราะห์ร้ายอย่างยิ่ง!
“สามีของข้าอยู่ในมือพวกท่านหรือ?” หลินซูถามย้ำ อย่างน้อยนางต้องรู้ให้ได้ว่าเยี่ยนหมิงเกออยู่ที่ใด
องครักษ์ชุดธรรมดาเพียงมองหลินซูแวบหนึ่ง แล้วสั่งการคนของตน “พาตัวไป!”
ทหารหลวงรีบเข้ามาจับตัวหลินซูและหมอหูทันที หลินซูเป็นสตรี ส่วนหมอหูก็มีอายุมากแล้ว ไหนเลยจะสู้แรงทหารหลวงเหล่านี้ได้ เพียงไม่นานก็ถูกควบคุมตัวไว้
เห็นว่าคนกลุ่มนี้จะพาพวกตนไป หลินซูจึงกล่าวกับองครักษ์ชุดธรรมดาว่า “คนที่แย่งม้าของนายท่านคือข้า ไม่เกี่ยวกับหมอท่านนี้ หนี้ใครก่อผู้นั้นรับ หากจะจับก็จับข้าคนเดียว ปล่อยท่านผู้เฒ่านี้ไปเถิด!”
เห็นองครักษ์ชุดธรรมดายังไม่สะทกสะท้าน หลินซูจึงกล่าวต่อ “ยามนี้เป็นช่วงสงคราม หมอทหารตามชายแดนก็มีอยู่น้อยอยู่แล้ว อีกทั้งในการรบก่อนหน้านี้ ยังมีทหารบาดเจ็บล้มตายจำนวนมากที่ต้องการการรักษา”
องครักษ์ชุดธรรมดาครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนจะยกมือเป็นสัญญาณ ทหารสองคนที่ควบคุมหมอหูอยู่จึงปล่อยตัวเขา
เห็นหลินซูถูกพาตัวไป อีกทั้งเยี่ยนหมิงเกอก็ยังไม่ทราบชะตากรรม หมอหูคิดถึงความงดงามของหลินซู ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ รีบก้าวเท้าไปทางค่ายทหารอย่างเร่งรีบ
อย่างไรเสียเยี่ยนหมิงเกอก็เป็นถึงไป่ฮู่ ใต้บังคับบัญชาของเขามีพี่น้องจำนวนมาก แต่ละคนล้วนไม่ธรรมดา อีกทั้งยังศรัทธาในตัวเขาอย่างยิ่ง หากไปหาหยวนซานพวกเขาช่วย บางทีอาจมีทางพลิกสถานการณ์ได้
หลินซูถูกทหารหลวงพาตัวไป ระหว่างทางนางสังเกตอยู่เงียบๆ ไม่นานก็พบว่าพวกเขาไม่ได้พานางไปค่ายทหาร และก็ไม่ใช่จวนแม่ทัพ
หรือว่าทหารกลุ่มนี้จะไม่ใช่กำลังของเมืองเฉียง? หลินซูแอบสำรวจทหารกลุ่มนี้อย่างไม่ให้ผิดสังเกต พบว่าผิวพรรณของพวกเขาแม้จะไม่ถึงกับเรียบเนียน แต่ก็ไม่หยาบกร้านเหมือนทหารที่ต้องเผชิญลมทรายตลอดปี
บางทีเพราะวันนี้ทหารออกค้นหากันมาก อีกทั้งฟ้าก็เริ่มมืด บ้านทุกหลังปิดประตูเงียบ ถนนไม่มีผู้คนสักคน บรรยากาศยิ่งดูรกร้างวังเวง พวกทหารหยุดอยู่หน้าหอพักแห่งหนึ่ง ไม่ยากจะดูออกว่าที่นี่ถูกเหมาทั้งหลัง เพียงยามเฝ้าหน้าประตูก็มีมากกว่าสิบคน
หลินซูนึกถึงคำว่า “ไพร่ต่ำกล้าดี!” ที่คุณชายผู้นั้นกล่าวไว้ในตอนกลางวัน หัวใจพลันกระตุกวูบ
ตามเนื้อเรื่องเดิม ในช่วงเวลานี้ ฮ่องเต้ได้ส่งองค์ชายหกมายังชายแดน บอกว่าให้มาทำหน้าที่ควบคุมกองทัพ แต่แท้จริงคือมาแย่งความดีความชอบ แม่ทัพเมืองเฉียงเพื่อเอาใจองค์ชายหก จึงจัดงานรื่นเริงในจวนทุกวัน
พวกคนเถื่อนฉวยโอกาสนี้บุกโจมตีเมือง สุดท้ายเมืองเฉียงพ่ายแพ้อย่างย่อยยับ คนเถื่อนที่เข่นฆ่าจนตาแดงยังถึงขั้นสังหารหมู่ทั้งเมือง เยี่ยนหมิงเกออาศัยความกล้าหาญดุจหนึ่งคนต้านหมื่นคน ฝ่าทัพศัตรูนับหมื่นออกมา ช่วยองค์ชายหกไว้ได้
นับแต่นั้น เขาได้รับความโปรดปรานจากองค์ชายหก กลายเป็นมีดคมกริบในมือของอีกฝ่าย ปลายมีดชี้ไปที่ใด ที่นั่นไม่มีผู้รอดชีวิต
เมื่อฮ่องเต้ชราสวรรคต เขาช่วยองค์ชายหกชิงบัลลังก์ เมื่อฮ่องเต้องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ เขาจึงได้กลับเมืองหลวง ด้วยความสำเร็จจากการสนับสนุนองค์จักรพรรดิ จึงขึ้นสู่ตำแหน่งสูงสุดในราชสำนัก
พอคิดถึงเรื่องเหล่านี้ หลินซูก็รู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมา นางเพียงแค่แย่งม้าตัวหนึ่ง กลับไปแย่งม้าของว่าที่ฮ่องเต้ในอนาคตเข้าแล้ว… สวรรค์คิดจะเล่นนางถึงเพียงนี้หรือ!
เพราะเหม่อลอย นางจึงถูกผลักไปหนึ่งครั้ง ก่อนจะเดินขึ้นบันไดหอพักอย่างเชื่องช้า
องครักษ์ชุดธรรมดาพานางไปโยนไว้ที่โถงชั้นล่าง แล้วขึ้นไปชั้นบน หลินซูคาดว่าคงไปทูลเรียนองค์ชายหก ทหารที่พานางมาส่งไม่ได้เข้าไปในตัวอาคาร เพียงเฝ้าอยู่หน้าประตู คงคิดว่านางหนีไปไม่ได้
และนางก็หนีไปไม่ได้จริงๆ หลินซูยืนจนเมื่อย จึงหาที่นั่งลงบนเก้าอี้ บนโต๊ะมีขนมหน้าตาหยาบ นางก็ไม่ได้แตะต้อง แต่เสี่ยวเอ้อร์กลับกระตือรือร้นอย่างยิ่ง ยกน้ำชามาชงให้นางหนึ่งกา หลินซูดูออกว่าเสี่ยวเอ้อร์ผู้นี้ว่างจนเกินไป
ไม่นาน องครักษ์ชุดธรรมดาก็ลงมาจากชั้นบน แล้วกล่าวกับหลินซูว่า “คุณชายต้องการพบเจ้า”
เปลือกตาของหลินซูกระตุก ในเนื้อเรื่องเดิม องค์ชายหกผู้นี้เป็นคนที่ไม่ทำอะไรตามแบบแผน นางรู้สึกเหมือนมองเห็นจุดจบอันน่าอนาถของตนแล้ว… องครักษ์ชุดธรรมดาพาหลินซูขึ้นไปชั้นสอง เลี้ยวไปไม่นานก็ถึง
เขายกมือเคาะประตูสองครั้ง “คุณชาย พาตัวคนมาแล้ว”
“เข้ามา” น้ำเสียงนี้ยังมีความอ่อนเยาว์ของวัยรุ่นอยู่บ้าง แต่ความเย็นชาและความสูงศักดิ์นั้น ต่อให้กั้นด้วยบานประตูก็ยังรับรู้ได้
หลินซูจุดเทียนให้ตนเองในใจ เรียกตัวเองว่าใครใช้ให้ตาต่ำไปแย่งม้ามา! องครักษ์ชุดธรรมดายืนอยู่หน้าประตู ไม่มีท่าทีจะเข้าไปด้วย
หัวใจหลินซูเต้นแรงเล็กน้อย ในฐานะสตรีจากยุคปัจจุบัน นางย่อมไม่คิดว่าการอยู่ร่วมกับบุรุษตามลำพังจะเป็นเรื่องใหญ่ แต่สำหรับคนในยุคนี้ นั่นเกี่ยวข้องกับชื่อเสียงของสตรี นางไม่เชื่อว่าองค์ชายหกจะไม่รู้
นางเดาไม่ออกว่าองค์ชายหกคิดสิ่งใดอยู่ จึงได้แต่ลังเล ก่อนจะผลักประตูเข้าไป เมื่อมองเข้าไปก็พบว่าในห้องไม่ได้มีเพียงองค์ชายหกคนเดียว นางจึงโล่งใจขึ้นบ้าง
ครั้นเห็นคนผู้หนึ่งนอนอยู่บนเตียง รูปร่างนั้น…ชัดเจนว่าเป็นเยี่ยนหมิงเกอ! ข้างกายยังมีชายชราท่าทางเหมือนหมอกำลังจับชีพจร หัวใจของหลินซูก็พลันตึงเครียดขึ้นอีกครั้ง
“สามี!” นางรีบก้าวเข้าไป ความกังวลและความไม่สบายใจทั้งหมดปะทุขึ้นในอก กลายเป็นความรู้สึกหนักอึ้ง คล้ายหมอกลอยขึ้นมาทำให้ดวงตาแสบเล็กน้อย
“ต่อหน้าคุณชาย อย่าเอะอะ!” ขันทีร่างอวบขาวเอ่ยตำหนินางเสียงเบา ใบหน้ากลมคล้ายแป้งปั้นมีท่าทางหยิ่งอย่างน่าขัน ทำให้คนไม่รู้สึกว่าเขาดุร้าย กลับดูน่าขบขันอยู่บ้าง
หลินซูยกแขนเสื้อเช็ดความชื้นในดวงตาอย่างลวกๆ อีกครั้ง มองเยี่ยนหมิงเกอที่ใบหน้าไร้สีเลือด ก่อนจะค้อมกายคำนับองค์ชายหกที่นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างนอบน้อม “ก่อนหน้านี้ข้าน้อยเพื่อช่วยสามี ด้วยความร้อนใจจึงยืมม้าของใต้เท้ามา อีกทั้งยังทำให้ใต้เท้าล้มลง…”
“พอๆ!” เพียงเอ่ยถึงเรื่องแย่งม้า สีหน้าของเสิ่นเฉินก็มืดลงทันที เขาตัดบทหลินซูโดยตรง เชิดคางเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า “คนที่นอนอยู่บนเตียงนั่น คือสามีของเจ้าหรือ?”
ก่อนหน้านี้บนถนน เสิ่นเฉินยังสวมชุดขาวเรียบง่าย บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นชุดคลุมยาวสีน้ำเงินเข้ม เอวคาดผ้าซาตินสีดำประดับหยกและอัญมณี อีกทั้งยังห้อยหยกปลารูปเขียว ดูโอ่อ่าหรูหราเกินคำบรรยาย เห็นได้ชัดว่าเขากลับถึงโรงเตี๊ยมแล้วจึงเปลี่ยนเสื้อผ้า
เรื่องแย่งม้าถูกปล่อยผ่านไปแล้วหรือ? หลินซูดีใจอยู่ในใจ พอได้ยินคำถามของเสิ่นเฉิน ก็รีบพยักหน้า “ใช่แล้ว เป็นสามีของข้าน้อย”
เสิ่นเฉินใช้นิ้วสองนิ้วลูบคาง สายตาวนเวียนอยู่บนตัวหลินซู แม้ดูเหมือนเลื่อนลอย แต่ความหมายในการพิจารณากลับชัดเจนอย่างยิ่ง
“เขายังแต่งภรรยาด้วยรึนี่!” สุดท้ายเสิ่นเฉินก็เอ่ยประโยคหนึ่งที่ฟังไม่ออกว่าหมายความเช่นไร
ภายใต้สายตาของเสิ่นเฉิน หลินซูกำชายเสื้อแน่น ทำท่าทางกระวนกระวาย ทว่าในใจกลับอยากรู้อยากเห็นจนแทบทนไม่ไหว
คำพูดขององค์ชายหกนี้ เห็นได้ชัดว่าเขากับเยี่ยนหมิงเกอรู้จักกันมาก่อน อีกทั้งยังรู้จักกันไม่น้อย…สมองของหลินซูพลันนึกไปถึงในเนื้อเรื่องเดิม หลังองค์ชายหกขึ้นครองราชย์ เขามีความ “เอ็นดู” ต่อเยี่ยนหมิงเกอผู้เป็นขุนนางอำนาจล้นฟ้า ทรราชยิ้มแย้มผู้หนึ่ง ขุนนางชั่วที่กุมอำนาจทั่วราชสำนักผู้หนึ่ง…
ฝ่ายหนึ่งมีฮองเฮาเพียงผู้เดียวในวังหลัง อีกฝ่ายหลังจากภรรยาคนแรกที่เป็นตัวประกอบตาย ก็ไม่แต่งงานอีกเลย…โอ้สวรรค์! นี่มันชวนตื่นเต้นยิ่งนัก!
หลินซูยิ่งมองเสิ่นเฉิน ก็ยิ่งรู้สึกว่าเขาอาจมีความสัมพันธ์บางอย่างกับเยี่ยนหมิงเกอ!
เสิ่นเฉินที่เดิมทีมีท่าทีสบายๆ อยู่ดีๆ กลับถูกหลินซูจ้องจนขนลุก สตรีผู้นี้ใช้สายตาเช่นใดกัน!
เขากระแอมสองครั้ง กำลังจะเอ่ยปาก ทว่าเสียงขององครักษ์ก็ดังมาจากด้านนอก
“คุณชาย ด้านนอกโรงเตี๊ยมมีกลุ่มทหารไร้สังกัดมา”
มุมปากของเสิ่นเฉินยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “เฟิงเยี่ยนเริ่มนั่งไม่ติดแล้วหรือ?”
เสียงขององครักษ์ลังเลเล็กน้อย “ดูแล้วไม่น่าใช่คนของแม่ทัพเฟิง…”
ยังไม่ทันพูดจบ ชั้นล่างก็มีเสียงดังสนั่นขึ้นมา ตามด้วยเสียงตะโกนก้องดั่งระฆังใหญ่
“ให้ตายเถอะ! กล้าดีอย่างไรถึงจับพี่ใหญ่เยี่ยนของข้า!”