หลินซูทั้งอายทั้งขุ่นเคืองจนแทบอยากมุดดินหนี ยามนี้ไม่ว่านางจะพูดสิ่งใดก็ล้วนชวนอึดอัดไปหมด จึงเลือกเงียบเสีย นางเหลือบมองไปทางเตียง แม้จะมีม่านผ้าโปร่งบางกั้นอยู่ แต่ก็ยังเห็นว่าเยี่ยนหมิงเกอพิงอยู่ตรงขอบเตียง และไม่ได้มองมาทางนี้
“ข้าจะสวมเสื้อผ้าแล้ว ท่านอย่าหันมานะ” หลินซูกลัวว่าเขาจะเผลอมองมาอีก จึงเตือนไว้ก่อน
เพียงฟังจากน้ำเสียง เยี่ยนหมิงเกอก็รู้ได้ว่าภรรยาน้อยของตนกำลังขุ่นเคืองเพียงใด แม้ก่อนหน้านี้เขาจะทั้งตะลึง ตกใจ และรู้สึกผิดอยู่บ้าง แต่เมื่อสัมผัสได้ถึงความต่อต้านและความโกรธของนาง ในใจก็เกิดความอึดอัดขึ้นมาอย่างอธิบายไม่ถูก จึงหลุดพูดออกไปว่า
“เจ้าเป็นภรรยาของข้า มีสิ่งใดที่ข้าดูไม่ได้?” หลินซูที่กำลังจะหยิบเสื้อผ้า ชะงักไปทันทีเพราะประโยคนี้ คำพูดของเขา…ฟังดูมีเหตุผลยิ่งนัก จนนางไม่อาจโต้แย้งได้!
เยี่ยนหมิงเกอก็รู้ตัวว่าคำพูดเมื่อครู่ไม่เหมาะ จึงแก้คำ “เจ้าเปลี่ยนเถิด ข้าจะไม่มอง”
ความขุ่นเคืองที่เกิดขึ้นนั้น เขาเองก็ไม่รู้ว่ากำลังโกรธหลินซูหรือโกรธตนเองกันแน่
หลินซูยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง น้ำในอ่างก็เย็นลงหมดแล้ว นางเหลือบมองไปทางเตียงอีกครั้ง เห็นว่าเยี่ยนหมิงเกอไม่คิดจะแอบมอง จึงค่อยๆ ปีนออกจากอ่างน้ำอย่างสั่นๆ
ผิวที่เพิ่งแช่น้ำ เมื่อสัมผัสอากาศเย็นก็ขนลุกขึ้นมาทันที หลินซูรู้สึกว่ามือเท้าของตนสั่นไปหมด ไม่รู้ว่าเพราะหนาวหรือเพราะตกใจ ไม่นานนางก็สวมเสื้อผ้าเรียบร้อย แล้วเอ่ยเสียงอู้อี้ว่า
“ข้าเปลี่ยนเสร็จแล้ว” เยี่ยนหมิงเกอจึงหันกลับมา สายตาที่เดิมมีทั้งความขุ่นเคืองและความกระอักกระอ่วน ในขณะนี้กลับกลายเป็นความตะลึง
ชุดนี้เป็นสีชมพูอ่อน ผิวของหลินซูก็ขาวอยู่แล้ว เมื่อสวมชุดนี้ยิ่งดูขาวนวลราวหยก เนื้อผ้าฤดูหนาวบุใยฝ้ายเพื่อความอบอุ่น ปลายแขนเสื้อรัดแน่น จึงยิ่งเน้นสัดส่วน นางสวมแล้วกลับไม่ดูเทอะทะ เอวของนางเรียวเล็ก ชุดนี้ยกแนวเอวสูง เมื่อสวมเสื้อคลุมสั้นทับอีกชั้น ก็ยิ่งขับให้รูปร่างโดดเด่น จนดูราวกับช่วงขาดูยาวขึ้นมาก
หลินซูอดนึกไม่ได้ว่า คนโบราณเรื่องการแต่งกายก็มีฝีมือไม่น้อย ขอบคอเสื้อมีขนสีขาวนุ่มแนบลำคอ สวมแล้วสบาย อีกทั้งยังทำให้ใบหน้าของนางยิ่งดูงดงาม
“เสื้อผ้าดีทีเดียว” เยี่ยนหมิงเกอกล่าว เสียงแหบเล็กน้อย
อยู่ๆเจ้าตัวร้ายใหญ่เอ่ยชมตน…ไม่สิ ชมเสื้อผ้า หลินซูก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง คิดว่าเขาคงพยายามคลายความอึดอัด จึงตอบไปว่า “ข้าก็คิดว่าไม่เลว”
มองเส้นผมที่ยังเปียกหยดน้ำ หลินซูกล่าวว่า “ข้าจะลงไปให้เสี่ยวเอ้อร์มายกอ่างออก แล้วจะไปหาผ้ามาเช็ดผมให้แห้ง”
เยี่ยนหมิงเกอตอบรับเบาๆ “อืม”
หลินซูรู้สึกว่าเขาคืนนี้แปลกไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้คิดมาก จึงเดินออกไป ทันทีที่เปิดประตู ลมหนาวก็พัดเข้ามาในเสื้อ ทำให้นางสะดุ้ง นางรีบปิดประตูแล้วเดินจากไป
แต่ไม่รู้เลยว่า ตั้งแต่นางหันหลังออกไป สายตาคู่หนึ่งที่เย็นลึกราวน้ำลึก ก็จับจ้องตามนางไม่ละสาย เยี่ยนหมิงเกอยังคงพิงอยู่กับเตียง ภาพในสายตาเปลี่ยนไปมา บางครั้งเป็นภาพหลินซูปีนออกจากอ่าง บางครั้งเป็นภาพนางสวมชุดสีชมพูอ่อนยืนอยู่ตรงนั้น เขาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด พลันรู้สึกคอแห้งผาก เขาคิดว่าคงกระหายน้ำมานานเกินไป
ข้างเตียงมีโต๊ะเตี้ยวางน้ำชาอยู่ เยี่ยนหมิงเกอรินชาจืดๆ ดื่มรวดเดียวสามถ้วย จากนั้นเอนกายพิงเตียง มองลงไปใต้ผ้าห่ม ใบหน้าบอกไม่ถูกว่าเป็นความขุ่นเคืองหรือหงุดหงิด…
________________________________________
หลินซูให้เสี่ยวเอ้อร์มายกอ่างน้ำลงไป แล้วหาผ้าฝ้ายสะอาดมาเช็ดผมจนหมาด
เสี่ยวเอ้อร์ยังใจดี แนะให้นางไปผิงไฟที่เตาในครัวอีกด้วย การก่อไฟในยุคนี้ล้วนใช้ฟืน ไม่เพียงมีควัน บางครั้งยังมีเศษเถ้าปลิวออกมาด้วย
หลินซูคิดว่าผมที่เพิ่งสระเสร็จ หากโดนเถ้าปลิวมาเกาะอีก คงทนไม่ไหวแน่ จึงปฏิเสธความหวังดีของเสี่ยวเอ้อร์ เพียงนั่งผิงความอุ่นจากเตาถ่านในโถงเพื่อเป่าผมให้แห้ง
ขณะที่นางกำลังง่วงงุน ก็พลันได้ยินเสียงดีดพิณดังขึ้นเสียงหนึ่ง นางกำลังจะถามว่าในโรงเตี๊ยมยังมีนักดนตรีหรือไม่ ก็ได้ยินเจ้าของร้านตำหนิเสี่ยวเอ้อร์ว่า “ฮูหยินผู้นั้นกำลังดีดพิณอยู่ในลาน เหตุใดไม่ยกเตาถ่านไปให้?”
เสี่ยวเอ้อร์ทำหน้าลำบากใจ “ท่านเจ้าของร้าน มิใช่ว่าข้าเกียจคร้านไม่ไปส่ง แต่ฮูหยินผู้นั้นไม่รับ ข้าวางไว้ข้างกาย นางยังโมโหใส่ข้าอีก”
พอได้ยินคำว่า “ฮูหยิน” หลินซูก็เดาได้ทันทีว่าเป็นเจียงหว่านเสวี่ย
ยามค่ำก่อนหน้านี้ นางเคยเดินผ่านลานหลังของโรงเตี๊ยม เห็นต้นเหมยหนาวต้นหนึ่งกำลังบานสะพรั่ง ดึกดื่นเช่นนี้ เจียงหว่านเสวี่ยไปดีดพิณอยู่ที่นั่นเพื่อสิ่งใด รบกวนการนอนของผู้อื่นหรือ?
หลินซูคิดไม่ออกว่าสตรีผู้นี้กำลังคิดสิ่งใด เสียงเมื่อครู่เห็นได้ชัดว่าเป็นการลองเสียง บัดนี้เสียงพิณที่ไหลลื่นจึงดังขึ้น ท่วงทำนองเศร้าสร้อย อ้อยอิ่ง คล้ายสตรีร่ำไห้รำพัน ต้องยอมรับว่าฝีมือของเจียงหว่านเสวี่ยยอดเยี่ยมยิ่ง
ที่โต๊ะบัญชี ชายทำบัญชีหนวดเครารุงรังคนหนึ่งกำลังเคาะจังหวะ ศีรษะโยกไปมา ท่าทางเคลิบเคลิ้ม เสี่ยวเอ้อร์เห็นดังนั้นก็หัวเราะถาม “ท่านกัว บอกหน่อยเถิด ฮูหยินผู้นั้นดีดเพลงใด?”
ชายทำบัญชีใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่นเผยสีหน้าภูมิใจ “สายรัดเอวหลวมลงก็ไม่เสียใจ เพื่อคนผู้นั้นยอมให้ตนผ่ายผอม เพลง ‘เตี๋ยเลี่ยนฮวา’ นี้ดีดได้ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยม! ยอดเยี่ยมจริงๆ!”
เขาพูดคำว่ายอดเยี่ยมติดกันสามครั้ง เห็นได้ชัดว่าชื่นชมอย่างยิ่ง
หลินซูไม่ค่อยเข้าใจเพลงโบราณเหล่านี้นัก แต่ก็รู้ว่าเพลงนี้มักใช้บรรเลงให้คนที่อยู่ในใจ เพื่อถ่ายทอดความรัก มุมปากของนางกระตุกเล็กน้อย…หรือว่าเพลงนี้ เจียงหว่านเสวี่ยตั้งใจดีดให้เยี่ยนหมิงเกอฟัง?
ด้วยความอยากรู้ หลินซูจึงคิดจะไปดูที่ลานหลัง นางเพิ่งเลี้ยวผ่านระเบียง ก็ได้ยินเสียงปรบมือ
หลินซูรีบหลบไปหลังเสา เงยหน้ามอง ก็เห็นองค์ชายหกปรบมือ เดินออกมาจากระเบียงฝั่งตรงข้ามอย่างเชื่องช้า แววตาและท่าทีแฝงความเกียจคร้าน ราวกับคุณชายเจ้าสำราญ
“เพลงนี้ของฮูหยินหัน ช่างยอดเยี่ยมจนสะท้อนอยู่ในใจสามวันจริงๆ” น้ำเสียงของเขาก็ยังเกียจคร้านเช่นเดิม
ลมกลางคืนพัดพา กลีบดอกเหมยร่วงหล่นเต็มพื้น เจียงหว่านเสวี่ยอุ้มพิณลุกขึ้น ค้อมกายคำนับเสิ่นเฉิน เสียงนุ่มนวลดุจนกขับขานแฝงความแหบพร่าชวนปวดใจ “คุณชายชมเกินไป ข้าน้อยคิดถึงสามีผู้ล่วงลับ จนไม่อาจหลับได้ จึงดีดพิณบทหนึ่งเพื่อระบายความคิดถึง รบกวนคุณชาย เป็นความผิดของข้าน้อย”
หลังอาบน้ำ นางมิได้เกล้าผม ผมยาวถึงเข่าปล่อยสยายตามลม กลีบเหมยตกลงบนเรือนผมดำ
อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ยิ่งทำให้ร่างของนางดูบอบบาง จนชวนให้ผู้คนรู้สึกสงสาร
ใบหน้าเล็กเพียงฝ่ามือ ผิวขาวราวหยกใต้แสงจันทร์ ดวงตาฉ่ำราวน้ำค้างคลอด้วยน้ำตา ขอบตาแดงเรื่อ ชวนให้ผู้พบเห็นอดสงสารไม่ได้ แม้แต่หลินซูยังเผลอกลืนน้ำลาย
เพียงแต่ว่า…อากาศหนาวเช่นนี้ เจียงหว่านเสวี่ยแต่งกายบางเพียงนี้ ยังดีดพิณอีก ทนหนาวได้ดีนัก นางไม่กลัวขนลุกหรืออย่างไร?
เสิ่นเฉินฟังคำของเจียงหว่านเสวี่ยแล้วกล่าวเพียงว่า “ฮูหยินอย่าได้กล่าวเช่นนั้น การตายของซื่อจื่อหัน ข้าก็รู้สึกเสียใจยิ่ง”
หยดน้ำตาที่คลออยู่ในดวงตาของเจียงหว่านเสวี่ย ไหลลงมาตามหางตาอย่างพอดี วาดเป็นเส้นโค้งงดงามบนใบหน้า ก่อนจะหยดลงจากปลายคาง
เสิ่นเฉินรีบกล่าว “ฮูหยินจงสำรวมใจ”
เจียงหว่านเสวี่ยพยักหน้า แต่น้ำตากลับไหลมากขึ้น “ยามค่ำลมหนาวแรง ฮูหยินควรกลับไปพักผ่อนในห้อง หากท่านล้มป่วย ซื่อจื่อหันใต้โลกหน้า ก็คงไม่สบายใจ”
เสิ่นเฉินกล่าวด้วยท่าทีจริงใจ ขณะกล่าว มือของเขาเอื้อมไปแตะเสื้อคลุมที่ตนสวมอยู่ เจียงหว่านเสวี่ยแม้ใบหน้าจะยังมีคราบน้ำตา แต่ในดวงตาที่ก้มลงกลับมีแววสำเร็จแวบผ่าน หรือว่าจะมอบเสื้อคลุมให้? หลินซูในใจสะดุ้ง หรือว่าเจียงหว่านเสวี่ยมีความเกี่ยวข้องกับองค์ชายหกจริง?
ทว่าชั่วพริบตา เสิ่นเฉินเพียงดึงเสื้อคลุมเข้าหาตัว แล้วลูบแขนตนเอง “อากาศช่างหนาวนัก ข้าก็ต้องกลับไปพักแล้ว”
กล่าวจบก็เตะขันทีไป๋เบาๆ “เตาอุ่นมือ เอามาให้ข้า!” ขันทีไป๋รีบยื่นเตาอุ่นมือทองแดงที่ถืออยู่ให้
เสิ่นเฉินอุ้มเตาอุ่นมือ หาวเล็กน้อย แล้วเดินขึ้นชั้นบนไป สายตาเหลือบไปทางเสาที่หลินซูซ่อนอยู่ แฝงแววหยอกล้อเล็กน้อย
เจียงหว่านเสวี่ยยืนอุ้มพิณอยู่ใต้ต้นเหมย สีหน้าที่อ่อนแอเศร้าสร้อยค่อยๆ หลุดลอกไป เหลือเพียงความขุ่นแค้นกัดฟัน
ระหว่างทางกลับห้อง ขันทีไป๋อดบ่นไม่ได้ “องค์ชายทรงไม่ควรลงไป…”
เสิ่นเฉินตอบอย่างเกียจคร้าน “นางดีดเพลง ‘เตี๋ยเลี่ยนฮวา’ กลางดึก ก็ต้องใช้ความกล้าไม่น้อย หากข้าไม่ไปให้เกียรติ นางจะเอาหน้าไปเข้าใกล้เยี่ยนเหิงได้อย่างไร?”
ขันทีไป๋เห็นว่าองค์ชายหกปีนี้เพียงสิบเจ็ด การกระทำยังมีนิสัยวัยหนุ่มอยู่บ้าง จึงกลืนคำพูดที่ว่า “เจียงหว่านเสวี่ยอาจคิดไม่ซื่อกับพระองค์” ลงไป
ขันทีไป๋อยู่ในวังมานาน เรื่องกลอุบายของสตรีในวัง เขาเห็นมามาก วิธีของเจียงหว่านเสวี่ยแม้จะแยบยล แต่ก็ไม่อาจหลอกสายตาของเขาได้ หลินซูที่ได้ดูละครฉากหนึ่งอย่างเพลิดเพลิน ก็อารมณ์ดีไม่น้อย แล้วกลับห้องไป เสียงพิณเมื่อครู่ดังไปทั่วโรงเตี๊ยม เยี่ยนหมิงเกอย่อมไม่อาจหลับได้ นางค่อยๆ ปิดประตู แต่ไม่เห็นเขาเอ่ยสิ่งใด นางจึงไม่กล้าทำลายความเงียบ
หลินซูคิดว่าจะปูที่นอนบนพื้นดีหรือไม่ แต่ค้นหาทั้งห้องก็ไม่พบสิ่งใดใช้ปูได้
คิดดูแล้ว ก่อนหน้านี้ก็เคยนอนเตียงเดียวกับเยี่ยนหมิงเกอ วันนี้แม้จะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น แต่ดังที่เขากล่าว นางเป็นภรรยาของเขา สิทธิ์เช่นนี้ ตราบใดที่นางยังไม่หย่าขาดจากเยี่ยนหมิงเกอ ก็มีเพียงเขาที่แตะต้องได้