บทที่ 580: บทเรียนแรกแห่งรั้วมหาวิทยาลัย

บทที่ 580: บทเรียนแรกแห่งรั้วมหาวิทยาลัย

"ถ้ายังไม่มีโอกาสลงทุนอื่นที่ดีกว่านี้ ฉันคิดว่ารออีกสักสองสามเดือนเพื่อประเมินสถานการณ์อีกครั้งก็น่าจะดีกว่าค่ะ" เจียงเซี่ยเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่สุขุม ขณะที่เธอกำลังพิจารณาถึงสภาวะตลาดหุ้นในแผ่นดินใหญ่ที่กำลังอยู่ในช่วงขาขึ้นอย่างต่อเนื่อง อันเนื่องมาจากการปฏิรูปเศรษฐกิจที่นำมาซึ่งโอกาสและการหลั่งไหลของเงินทุนมหาศาล

จางหรงถอนหายใจยาว พลางสารภาพความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ในใจ "ทุกคืนที่ฉันหลับตาลง ฉันรู้สึกเหมือนนอนอยู่บนกองหนาม มันหวาดระแวงไปหมด กลัวว่าพอตื่นเช้าขึ้นมา จะต้องเจอกับข่าวร้ายว่าตลาดหุ้นร่วงระนาวจนไม่เหลือชิ้นดี"

ท่านผู้เฒ่าจางซึ่งไม่เคยพิสมัยการเก็งกำไรในตลาดหุ้นอยู่แล้ว ขมวดคิ้วพลางเอ่ยตำหนิหลานชาย "ในเมื่อมันทำให้แกนอนไม่หลับกระสับกระส่าย แล้วจะไปซื้อมันทำไม ขายทิ้งไปซะก็สิ้นเรื่อง จะได้นอนหลับฝันดีเหมือนคนอื่นเขาสักที!"

จางหรงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าปู่ของเขาไม่ชอบเรื่องพวกนี้ จึงรีบอธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "โธ่ คุณปู่ครับ ผมแค่ลองศึกษาดูเฉยๆ เพื่อทำความเข้าใจกลไกของมัน เงินที่ลงทุนไปก็ไม่ได้มากมายอะไรเลยนะครับ อีกอย่าง ตอนนี้ประเทศเรากำลังปฏิรูปและเปิดกว้าง ถ้าผมไม่ขวนขวายเรียนรู้ ไม่เปิดรับสิ่งใหม่ๆ ไม่พยายามทำความเข้าใจโลกภายนอก ผมก็คงกลายเป็นคนล้าหลังในที่สุด แล้วถ้าเราล้าหลัง เราก็จะถูกเอาเปรียบไม่ใช่เหรอครับ"

ท่านผู้เฒ่าจางพยักหน้าอย่างเข้าใจ แม้จะไม่เห็นด้วยทั้งหมด แต่ก็ยอมรับในเหตุผลของหลานชาย

"จะเรียนรู้ก็เรียนไปเถอะ แต่ก็อย่าทุ่มเงินลงไปมากนัก แกสามารถเฝ้าสังเกตการณ์ เรียนรู้ และทำความเข้าใจมันได้โดยไม่จำเป็นต้องเข้าไปซื้อขายเองทุกครั้ง และถ้าหากจะซื้อจริงๆ ก็ต้องรู้จักประมาณตน รู้จักขีดจำกัดของตัวเองด้วย!"

นี่คือเหตุผลที่แม้ท่านจะไม่ชอบ แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะขัดขวาง เพราะท่านตระหนักดีว่าหลังจากการปฏิรูปเศรษฐกิจแล้ว ตลาดหลักทรัพย์ก็จะถูกจัดตั้งขึ้นในประเทศอย่างเป็นทางการ ซึ่งเป็นเรื่องจำเป็นที่คนรุ่นใหม่จะต้องเรียนรู้เพื่อก้าวให้ทันโลก

จางหรงรักในการทำธุรกิจ และสิ่งเหล่านี้คือความรู้ที่เขาจำเป็นต้องมีเพื่อต่อยอดความสำเร็จในอนาคต

"คุณปู่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมรู้จักยับยั้งชั่งใจดี" จางหรงให้คำมั่น

ท่านผู้เฒ่าจางหันไปกำชับเจียงเซี่ยและโจวเฉิงเหล่ยด้วยความเป็นห่วง

"พวกเธอสองคนก็เหมือนกันนะ อย่าให้พี่รองของเธอชักนำไปในทางที่ไม่ดีล่ะ เจ้าเด็กคนนี้มันใจกล้าบ้าบิ่นแถมยังหัวดื้อไม่เคยฟังใคร!"

จางหรงได้แต่เบ้ปากอยู่ในใจ ท่านผู้เฒ่าคงไม่รู้สินะว่าโจวเฉิงเหล่ยที่ดูสุขุมเยือกเย็นคนนี้ แท้จริงแล้วเป็นยิ่งกว่าเขาเสียอีก ความทะเยอทะยานของชายคนนี้มันไปไกลถึงขั้นจับจ้องธุรกิจการขนส่งทางเรือแล้ว การที่เขาตัดสินใจอยู่ที่ปักกิ่งต่อในครั้งนี้ ก็ไม่รู้ว่าจะสร้างเรื่องใหญ่โตอะไรขึ้นมาอีก

โจวเฉิงเหล่ยกล่าวติดตลกเพื่อคลายความกังวลของผู้ใหญ่ "ท่านผู้เฒ่าไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ พี่รองเขาดื้อจะตายไป ต่อไปนี้ผมจะไม่ไปไหนมาไหนกับเขาแล้ว จะได้ไม่ถูกเขาพาเสียคน"

จางหรง "..."

เจียงเซี่ยหัวเราะเบาๆ พลางกล่าวเสริม "ท่านผู้เฒ่าสบายใจได้ค่ะ พี่รองเขารู้จักขอบเขตดี"

จางหรงแสร้งทำเป็นโบกมือไล่โจวเฉิงเหล่ยอย่างรังเกียจ "น้องสะใภ้ของฉันนี่ช่างน่ารักจริงๆ ส่วนนาย ต่อไปนี้อย่ามาให้ฉันเห็นหน้าอีกนะ!"

บรรยากาศที่เคยตึงเครียดเล็กน้อยพลันผ่อนคลายลงด้วยบทสนทนาที่หยอกล้อกัน ท่านผู้เฒ่าจางเห็นดังนั้นก็ไม่ได้กล่าวอบรมอะไรต่ออีก เพราะเขารู้ดีว่าเด็กๆ ทุกคนล้วนเป็นคนดี มีคุณธรรมและน้ำใจงาม ไม่จำเป็นต้องให้เขาพร่ำสอนอะไรมากมาย

หลังจากรับประทานอาหารเย็นเรียบร้อยแล้ว เจียงเซี่ยและโจวเฉิงเหล่ยก็ขอตัวกลับที่พัก เช่นเดียวกับพี่น้องสามคนของตระกูลจางที่แยกย้ายกันไป

จางเจิงและจางรุ่ยต้องกลับเข้ากรมกอง ส่วนจางหรงได้เอ่ยถามขึ้นก่อนจะจากกัน "มีของอะไรอยากให้ฉันช่วยเอาไปฝากคุณลุงคุณป้าที่หมู่บ้านชาวประมงบ้างไหม"

"ไม่มีหรอก อีกไม่กี่วันผมก็จะกลับไปเยี่ยมพวกท่านเหมือนกัน" โจวเฉิงเหล่ยตอบ

เนื่องจากเจียงเซี่ยไม่มีเรียนในวันเสาร์และอาทิตย์ โจวเฉิงเหล่ยจึงตั้งใจว่าจะใช้โอกาสนี้กลับไปเยี่ยมเยียนครอบครัวที่บ้านเกิด

รุ่งเช้าของอีกวัน เจียงเซี่ยตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกสดชื่นและตื่นเต้นกับการเริ่มต้นชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัย เธอจัดการธุระส่วนตัวและให้นมลูกแฝดสามอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะเตรียมตัวออกเดินทางด้วยตัวเอง

เธอตัดสินใจปั่นจักรยานไปเรียนแทนการให้เจียงตงไปส่ง แม้ว่าการมีน้องชายไปส่งจะสะดวกสบายในระหว่างการเดินทาง แต่เมื่อเข้าไปในรั้วมหาวิทยาลัยชิงหัวที่กว้างใหญ่ไพศาลแล้ว การมีจักรยานเป็นของตัวเองย่อมคล่องตัวกว่าเป็นไหนๆ

"จักรยานอย่าลืมล็อกให้ดีนะ แล้วก็กล่องข้าวด้วย ดูแลให้ดีๆ ล่ะ" เจียงตงกำชับพี่สาวด้วยความเป็นห่วง เพราะในมหาวิทยาลัย นอกจากจักรยานแล้ว กล่องข้าวก็เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่มักจะหายอยู่บ่อยครั้ง สาเหตุส่วนใหญ่มาจากการหยิบผิดไป

"รู้แล้วน่า ฉันไม่ใช่คนสะเพร่าขนาดนั้นสักหน่อย" เจียงเซี่ยตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม

เธอก้มลงจุมพิตหน้าผากเกลี้ยงเกลาของลูกน้อยทั้งสามคนอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงไออุ่นและกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเด็กทารก ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไป

โจวเฉิงเหล่ยที่ยืนมองภาพนั้นอยู่เงียบๆ อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ เขารู้สึกว่าการที่เจียงเซี่ยจูบลูกๆ ก่อนออกจากบ้านเป็นกิจวัตรที่น่ารักและอบอุ่นหัวใจอย่างยิ่ง และมันจะสมบูรณ์แบบยิ่งกว่านี้ถ้าเธอไม่ลืมที่จะเผื่อแผ่จุมพิตนั้นมาถึงเขาด้วยสักครั้ง

เจียงเซี่ยมาถึงห้องเรียนในนาทีสุดท้ายพอดี เนื่องจากเธอไม่ได้พักในหอพักและต้องใช้เวลาในการเดินทางรวมถึงการดูแลลูกๆ ในตอนเช้า ทำให้เธอมาถึงช้ากว่าเพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ

ทันทีที่เธอย่างเท้าเข้ามาในห้องเรียนที่เกือบจะเต็มไปด้วยผู้คน ทุกสายตาก็พลันจับจ้องมาที่เธอเป็นจุดเดียว บรรยากาศที่เคยจอแจด้วยเสียงพูดคุยพลันเงียบสงัดลงในบัดดล ราวกับมีใครมากดปุ่มหยุดเวลาเอาไว้

"โห สุดยอดไปเลย! คะแนนภาษาอังกฤษสูงมาก ขาดอีกแค่สองคะแนนก็จะเต็มแล้วนะนั่น!" เสียงใสๆ ของใครคนหนึ่งดังขึ้นทำลายความเงียบ เสียงนั้นก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องอย่างชัดเจน

เจ้าของเสียงเมื่อรู้สึกตัวว่าห้องเรียนเงียบกริบไปอย่างกะทันหันก็นึกว่าอาจารย์เข้ามาแล้ว จึงรีบหันกลับไปนั่งตัวตรงโดยอัตโนมัติ กลุ่มนักศึกษาที่เคยจับกลุ่มคุยกันอย่างออกรสอยู่มุมหนึ่งของห้องก็รีบสลายตัวกลับไปนั่งที่ของตัวเองอย่างรวดเร็ว ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังประตูห้องเรียน

เจียงเซี่ยคุ้นเคยกับการเป็นจุดสนใจของผู้คนมาตั้งแต่เด็ก ทุกครั้งที่เปิดภาคเรียนใหม่ เธอมักจะเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้เสมอ เธอเหลือบมองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะเห็นที่นั่งว่างอยู่แถวหลังสุด จึงเดินตรงไปยังที่นั่งนั้นด้วยท่วงท่าที่สงบนิ่งและมั่นคง

สายตาของทุกคนในห้องต่างเฝ้ามองตามร่างระหงของเธอไปไม่วางตา จนกระทั่งเธอนั่งลงเรียบร้อย หลายคนต่างคิดเป็นเสียงเดียวกันในใจว่า 'เพื่อนร่วมชั้นคนนี้ช่างงดงามเหลือเกิน!'

เจิงจิ้ง ซึ่งเมื่อครู่ยังเป็นศูนย์กลางของวงสนทนา บัดนี้ได้แต่มองเจียงเซี่ยด้วยแววตาที่สั่นไหวเล็กน้อย เจียงเซี่ยเองก็สังเกตเห็นเธอเช่นกัน เธอเพียงปรายตามองแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนสายตาไปทางอื่นอย่างไม่ใส่ใจ

ทันใดนั้น เสียงกริ่งก็ดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าคาบเรียนได้เริ่มต้นแล้ว อาจารย์ที่ปรึกษาหญิงในวัยกลางคนก้าวเข้ามาในห้องพร้อมกับเสียงกริ่ง เธอยืนอยู่หน้าชั้นเรียนแล้วกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม "สวัสดีนักศึกษาทุกคน ฉันชื่อโอวหยางชุนหง เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาของพวกเธอในสาขาการออกแบบเสื้อผ้า รู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่ได้พบกับพวกเธอทุกคนที่มาจากทั่วทุกสารทิศในวันนี้ ตลอดระยะเวลาสี่ปีต่อจากนี้ไป..."

อาจารย์โอวหยางชุนหงแนะนำตัวเองคร่าวๆ จากนั้นก็กล่าวถึงภาพรวมของมหาวิทยาลัยชิงหัว ก่อนจะให้นักศึกษาแต่ละคนขึ้นไปแนะนำตัวเองหน้าชั้นเรียน

นักศึกษาทยอยขึ้นไปแนะนำตัวทีละคน เมื่อถึงคราวของเจิงจิ้ง เธอลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปหน้าชั้นด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ "สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ทุกคน ฉันชื่อเจิงจิ้ง ‘จิ้ง’ ที่แปลว่าเงียบสงบค่ะ ฉันเป็นคนปักกิ่งโดยกำเนิด ฉันทราบดีว่าเพื่อนๆ ทุกคนในห้องนี้ล้วนเป็นหัวกะทิที่มาจากทั่วทุกมุมของประเทศ หลังจากนี้ไปขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ! อ้อ ถ้าหากใครอยากจะเที่ยวชมเมืองปักกิ่ง แต่ยังไม่คุ้นเคยกับเส้นทาง สามารถมาหาฉันได้เลยนะคะ ฉันยินดีเป็นไกด์นำทางให้ค่ะ ขอบคุณค่ะ!"

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องเรียน เสียงปรบมือในครั้งนี้ดังและยาวนานกว่าครั้งก่อนๆ อย่างเห็นได้ชัด อาจเป็นเพราะเจิงจิ้งมีหน้าตาสะสวย น้ำเสียงหวานใส และมีท่าทีที่เป็นมิตรน่าคบหา

ในสาขาการออกแบบเสื้อผ้านั้นมีนักศึกษาหญิงเป็นส่วนใหญ่ และหากไม่นับเจียงเซี่ยแล้ว เจิงจิ้งก็ถือเป็นนักศึกษาหญิงที่สวยที่สุดในห้อง

นักศึกษาคนต่อๆ มาแนะนำตัวเองอย่างเรียบง่าย มีเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีบุคลิกโดดเด่นและกล้าแสดงออก

เจียงเซี่ยนั่งอยู่แถวหลังสุด จึงได้ขึ้นไปแนะนำตัวเป็นคนสุดท้าย

ทันทีที่เจียงเซี่ยก้าวขึ้นไปบนเวที ทั้งห้องเรียนก็พลันเงียบสงัดลงอีกครั้ง

ความงามของเจียงเซี่ยนนั้นช่างโดดเด่นเกินใคร แม้เธอจะสวมเพียงเสื้อยืดกะลาสีลายทางกับกางเกงทหารสีเขียวขี้ม้าธรรมดาๆ แต่กลับดูงดงามเหนือกว่าเจิงจิ้งที่สวมใส่กระโปรงสวยงามอยู่หลายขุม

เจียงเซี่ยเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยท่วงท่าที่สงบนิ่งและมั่นคง ขณะที่เธอกำลังจะเปิดปากแนะนำตัว เจิงจิ้งก็ชิงพูดแทรกขึ้นมาก่อนด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัด "ได้ยินมาว่าเจียงเซี่ยเป็นผู้ที่ได้คะแนนสูงสุดในวิชาภาษาอังกฤษ เจียงเซี่ยคะ ไม่ทราบว่าจะกรุณาแนะนำตัวเองเป็นภาษาอังกฤษให้พวกเราฟังหน่อยได้ไหมคะ"

ไม่ใช่ว่าเธอชอบที่จะเป็นจุดเด่นนักหรืออย่างไร งั้นก็ให้โอกาสเธอได้แสดงความสามารถต่อหน้าเพื่อนๆ ทั้งห้องไปเลยสิ เจิงจิ้งเองก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าภาษาอังกฤษของเจียงเซี่ยนั้นจะยอดเยี่ยมสมคำร่ำลือจริงหรือไม่

ทุกคนในห้องต่างเบิกตากว้าง จ้องมองไปยังเจียงเซี่ยเป็นตาเดียว

แน่นอนว่าการแนะนำตัวเองเป็นภาษาอังกฤษนั้นไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเจียงเซี่ยเลยแม้แต่น้อย แต่คำถามคือ ทำไมเธอต้องทำตามคำขอของเจิงจิ้งด้วยล่ะ การยอมทำตามก็เท่ากับว่าเธอบ้าจี้ไปกับเกมของอีกฝ่าย

เจียงเซี่ยทำราวกับว่าไม่ได้ยินคำพูดของเจิงจิ้งเลยแม้แต่น้อย เธอยิ้มให้กับเพื่อนร่วมชั้นทุกคนอย่างเป็นมิตร แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบง่ายแต่ชัดเจนว่า "สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ทุกคน ฉันชื่อเจียงเซี่ย หลังจากนี้ไปขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"

พูดจบเธอก็เดินลงจากเวทีกลับไปยังที่นั่งของตนเองทันที

ทุกคนในห้องต่างพากันหันไปมองเจิงจิ้งเป็นตาเดียว อยากจะรู้ว่าเธอจะมีปฏิกิริยาอย่างไร

เจิงจิ้ง "..."

การถูกเมินเฉยราวกับเป็นอากาศธาตุต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้นทุกคน ทำให้เจิงจิ้งรู้สึกอับอายและเสียหน้าอย่างรุนแรง เธอสัมผัสได้ถึงสายตาของทุกคนที่จับจ้องมาที่เธอ ซึ่งเต็มไปด้วยความสมเพชและเยาะเย้ย

อาจารย์ที่ปรึกษาเห็นท่าไม่ดีจึงรีบเดินขึ้นไปบนเวทีเพื่อควบคุมสถานการณ์ เธอยิ้มพลางกล่าวว่า "เมื่อสักครู่พวกเราก็ได้ทำความรู้จักกับเพื่อนๆ ในชั้นเรียนกันไปแล้วนะคะ ลำดับต่อไปจะเป็นการเลือกตั้งคณะกรรมการนักศึกษา ใครที่สนใจจะเป็นคณะกรรมการสามารถขึ้นมาบนเวทีเพื่อหาเสียง ให้เพื่อนๆ ลงคะแนนให้ได้เลยค่ะ"

เจิงจิ้งมั่นใจว่าคนอย่างเจียงเซี่ยที่ชอบทำตัวโดดเด่นจะต้องลงสมัครชิงตำแหน่งหัวหน้าชั้นอย่างแน่นอน ด้วยความกลัวว่าหากเจียงเซี่ยได้เป็นหัวหน้าชั้นแล้วจะหาเรื่องกลั่นแกล้งเธอในภายหลัง เจิงจิ้งจึงรีบยกมือขึ้นเป็นคนแรก "อาจารย์คะ หนูขอสมัครเป็นหัวหน้าชั้นค่ะ!"

อาจารย์ที่ปรึกษายิ้มอย่างพึงพอใจ "ถ้าอย่างนั้น ขอเชิญนักศึกษาเจิงจิ้งขึ้นมากล่าวสุนทรพจน์บนเวทีได้เลยค่ะ"

เจิงจิ้งเดินขึ้นไปบนเวทีด้วยท่าทางที่สง่างามและมั่นใจ เมื่อยืนอยู่บนเวทีแล้ว สายตาของเธอก็เหลือบไปมองเจียงเซี่ยโดยไม่รู้ตัว

เจียงเซี่ยสบตากับเธอแวบหนึ่ง ก่อนจะเบือนหน้าหนีไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่างอย่างไม่ใส่ใจ

เธอไม่มีความสนใจในการลงสมัครเป็นคณะกรรมการนักศึกษาแม้แต่น้อย เพราะทันทีที่เลิกเรียน เธอก็ต้องรีบกลับบ้านไปดูแลลูกๆ ไม่มีเวลามาทำกิจกรรมเหล่านี้หรอก

ป่านนี้โจวเฉิงเหล่ยจะพาลูกๆ ออกไปเดินเล่นแล้วหรือยังนะ ความคิดของเธอวนเวียนอยู่กับครอบครัวที่รอเธออยู่ที่บ้าน

เจิงจิ้งเห็นเจียงเซี่ยทำท่าทีไม่สนใจใยดี ก็ยิ่งรู้สึกโกรธจนแทบกระอักเลือด เธอกระตุกยิ้มมุมปาก ก่อนจะเริ่มการแสดงของเธอ "สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ทุกคน ฉันขอแนะนำตัวเองอีกครั้งนะคะ ฉันชื่อเจิงจิ้ง ตั้งแต่สมัยประถมจนถึงมัธยมปลาย…"

(จบบท)