บทที่ 94 เรื่องชกต่อยที่ไม่คาดฝัน
"ซือเนี่ยน! นังผู้หญิงสารเลว! รีบไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!"
เสียงตวาดแหลมสูงดังขึ้นจากหน้าบ้าน พร้อมกับเสียงด่าทอที่หยาบคายตามมาติดๆ "นังหน้าไม่อาย! กล้าดียังไงมายั่วยวนลูกชายของฉัน แล้วยังตีเขาปางตายจนต้องนอนหยอดน้ำข้าวต้มอยู่ที่โรงพยาบาล นี่มันยังมีกฎหมายบ้านเมืองอยู่ไหม!"
"จะบอกอะไรให้นะ วันนี้ถ้าแกไม่มีคำอธิบายดีๆ มาให้ฉันล่ะก็ อย่าหวังว่าจะได้อยู่อย่างสงบสุข!"
เสียงเอะอะโวยวายที่ดังอย่างต่อเนื่อง ทำให้บรรยากาศครื้นเครงก่อนหน้านี้จางหายไปในพริบตา รอยยิ้มบนใบหน้าของแม่หลินและหลินเซียวแข็งค้าง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความกังวลอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่ต้าหวงที่ผูกอยู่หน้าบ้านก็ยังส่งเสียงเห่าหอนออกมาอย่างรำคาญ
แต่ดูเหมือนว่าครอบครัวหลี่ที่ยกโขยงกันมาในวันนี้จะไม่ได้รู้สึกเกรงกลัวอะไรเลยแม้แต่น้อย เพราะการที่มีคนมามากกว่าย่อมได้เปรียบเสมอ
ซือเนี่ยนเองก็พอจะคาดเดาได้อยู่แล้วว่าครอบครัวของหลี่หมิงจวินจะต้องมาหาเรื่องเธอถึงที่นี่ เพราะเรื่องที่เขาถูกโจวเยว่เซินสั่งสอนไปยกใหญ่นั้นไม่ใช่เรื่องเล็กๆ เลย และมันก็จำเป็นต้องมีคนรับผิดชอบ แต่เธอก็ไม่คาดคิดว่าพวกเขาจะมากันเร็วและมาในเวลาแบบนี้
เธอเหลือบมองเด็กๆ ทั้งสามคนที่เริ่มมีท่าทีตื่นกลัว ก่อนจะหันไปสบตากับแม่และพี่ชายที่สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล แล้วจึงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้เป็นปกติที่สุด "เสี่ยวตง เสี่ยวหาน พาน้องขึ้นไปรอที่ห้องก่อนนะ"
แค่ฟังจากเสียงโหวกเหวกที่ดังอยู่ด้านนอก ก็พอจะเดาได้ว่าคนของบ้านนั้นคงจะยกกันมาไม่น้อย และด้วยเสียงที่ดังขนาดนี้ อีกไม่นานเพื่อนบ้านในระแวกนี้ก็คงจะแห่กันมามุงดูเป็นแน่ ในเมื่อสถานการณ์เป็นแบบนี้ การหลบหน้าจึงไม่ใช่ทางออกที่ดีนัก หากเธอไม่ยอมออกไปเผชิญหน้า ก็จะยิ่งทำให้ดูเหมือนว่าเธอเป็นฝ่ายผิดและกำลังร้อนตัวอยู่
โจวเยว่ตงและโจวเยว่หานมองหน้ากัน ทั้งคู่มีแววตาเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด แต่ก็ยอมทำตามที่คุณน้าบอกแต่โดยดี ทั้งสองจูงมือน้องสาวเดินขึ้นไปบนชั้นสองของบ้าน
แม่หลินร้อนใจจนนั่งไม่ติด รีบลุกขึ้นยืนพร้อมกับพูดว่า "เนี่ยนเนี่ยน เดี๋ยวแม่ลงไปเป็นเพื่อนลูกเอง"
ทางด้านหลินเซียว แม้จะไม่รู้ว่าต้นสายปลายเหตุของเรื่องทั้งหมดคืออะไร แต่เมื่อได้ยินถ้อยคำด่าทอที่หยาบคายและพุ่งเป้ามาที่น้องสาวของเขาอย่างชัดเจน เขาก็พอจะเดาได้ว่าคนกลุ่มนี้ตั้งใจมาหาเรื่องซือเนี่ยน เขาจึงลุกขึ้นยืนด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึมและเดินตามหลังทั้งสองคนออกไป
ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าคือกลุ่มคนที่กำลังยืนออกันอยู่เต็มหน้าประตูบ้านตระกูลโจว หญิงวัยกลางคนท่าทางเอาเรื่องที่ยืนอยู่หน้าสุดกำลังชี้นิ้วด่าทอไม่หยุดปาก ถัดไปไม่ไกลคือโจวถิงถิงที่ซือเนี่ยนเคยพบหน้ามาก่อน ด้านหลังของทั้งคู่มีกลุ่มชายฉกรรจ์อีกหลายคนยืนคุมเชิงอยู่ เห็นได้ชัดว่าทั้งหมดเป็นคนที่ครอบครัวหลี่จงใจพามาเพื่อทวงความยุติธรรมให้กับหลี่หมิงจวินโดยเฉพาะ รอบๆ บริเวณนั้นยังมีเพื่อนบ้านอีกจำนวนไม่น้อยที่ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายและพากันออกมามุงดูเหตุการณ์ เมื่อทุกคนเห็นว่าโจวถิงถิงเป็นคนนำครอบครัวของสามีมาหาเรื่องพี่ชายตัวเองถึงหน้าบ้าน ก็อดที่จะตกใจไม่ได้
"ถิงถิง นี่... นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย" เพื่อนบ้านคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้น
โจวถิงถิงยืนหน้าบึ้งตึงอยู่ตรงนั้น การที่เธอพาลูกพี่ลูกน้องของสามีมาหาเรื่องที่บ้านเดิมของตัวเองแบบนี้ ไม่ว่าจะมองมุมไหนก็เป็นเรื่องที่น่าอับอายขายหน้าอยู่แล้ว แต่ครั้งนี้พี่ชายของเธอทำเกินไปจริงๆ ที่กล้าลงไม้ลงมือกับน้องชายของสามีจนเจ็บหนักขนาดนั้น ตอนแรกทุกคนในบ้านยังเข้าใจว่าเขาคงจะเมาแล้วไปมีเรื่องกับคนอื่น เพราะถามยังไงเขาก็ไม่ยอมปริปากพูด แต่เรื่องกลับมาแดงขึ้นเมื่อมีคนจากบ้านป้าหลิวโทรมาที่บ้านของเธอพอดี และคนที่รับสายก็คือแม่สามีของเธอเอง ความจริงทั้งหมดจึงถูกเปิดเผยว่าคนที่ทำร้ายเขาก็คือพี่ชายแท้ๆ ของเธอนั่นเอง
เมื่อรู้ความจริง เธอจึงรีบไปสืบหาต้นตอของเรื่องราวทั้งหมด แล้วก็พบว่าสาเหตุมันเกิดจากซือเนี่ยนอีกตามเคย!
ผู้หญิงคนนี้ แค่เห็นหน้าครั้งแรกเธอก็รู้ได้เลยว่าไม่ใช่คนดี!
แล้วก็เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด ตั้งแต่ที่ผู้หญิงคนนี้ก้าวเข้ามาในบ้าน เธอก็จัดการไล่ป้าหลิวที่เป็นญาติเพียงคนเดียวของครอบครัวโจวออกไปอย่างไม่ใยดี แล้วตอนนี้ก็ยังมาสร้างเรื่องจนทำให้น้องชายของสามีต้องถูกไล่ออกจากฟาร์มอีก
เธอสืบจนรู้มาว่า ซือเนี่ยนมีพี่ชายอยู่คนหนึ่งที่ทำงานเป็นคนขับรถส่งของอยู่ในตัวอำเภอและกำลังหัดขับรถอยู่ เธอจึงปักใจเชื่อว่าซือเนี่ยนคงอยากจะให้พี่ชายของตัวเองได้เข้ามาทำงานที่ฟาร์ม ถึงได้วางแผนสกปรกใช้วิธีที่น่ารังเกียจแบบนี้บีบให้พี่ชายของเธอไล่น้องชายของสามีออกจากงาน!
ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจและมีเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวเกินกว่าที่ใครจะคาดคิดจริงๆ
แต่เรื่องที่น่าตกใจที่สุดไม่ใช่ความร้ายกาจของซือเนี่ยน แต่เป็นการที่พี่ชายของเธอซึ่งปกติเป็นคนสุขุมเยือกเย็นมาโดยตลอด กลับยอมมีเรื่องชกต่อยกับคนอื่นเพียงเพราะผู้หญิงคนเดียว! นี่เป็นเรื่องที่เธอไม่เคยได้ยินหรือคาดคิดมาก่อนเลยในชีวิต
ครั้งที่แล้วที่เกิดเรื่องกับป้าหลิว เธอเป็นฝ่ายเสียเปรียบจึงไม่สามารถหาเรื่องอะไรได้มากนัก ประกอบกับซือเนี่ยนเองก็ไม่เคยต้อนรับและไม่อนุญาตให้เธอเข้าบ้าน การมาที่นี่จึงมีแต่จะทำให้เธอเสียอารมณ์เปล่าๆ เธอจึงเลือกที่จะอดทนเรื่อยมา
แต่ครั้งนี้มันไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว แม่สามีของเธอรักและตามใจลูกชายคนเล็กราวกับเป็นแก้วตาดวงใจ แต่เขากลับถูกตีจนกระดูกหัก หมอบอกว่าอย่างน้อยต้องนอนพักฟื้นอยู่บนเตียงเป็นเวลาครึ่งปีถึงจะกลับมาเดินได้อีกครั้ง น้องชายของสามีก็อายุไม่น้อยแล้ว ปกติก็เป็นคนใช้เงินมือเติบ ตอนนี้พอมาเกิดเรื่องขึ้น เขาก็ต้องมาเบิกเงินจากครอบครัวของเธอ โจวถิงถิงไม่ใช่คนโง่ เธอจึงไม่พอใจอย่างมาก
พอแม่สามีรู้ว่าคนที่ลงมือทำร้ายลูกชายหัวแก้วหัวแหวนคือพี่ชายของเธอเอง เธอก็พุ่งเป้ามาหาเรื่องเธอเป็นคนแรกทันที จากเรื่องของป้าหลิวในครั้งก่อนที่ทำให้แม่สามีไม่พอใจเธอเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ครั้งนี้จึงยิ่งเหมือนราดน้ำมันเข้ากองไฟ ท่านจึงสั่งให้เธอพาคนมาทวงความยุติธรรมให้ได้
แม้ในใจของโจวถิงถิงจะคุกรุ่นไปด้วยความโกรธ แต่เมื่อคิดว่าเรื่องวุ่นวายทั้งหมดนี้มีต้นเหตุมาจากซือเนี่ยน การหาเรื่องในครั้งนี้จึงพุ่งเป้าไปที่ซือเนี่ยนโดยตรง เธอก็รู้สึกสะใจขึ้นมาและยอมให้ความร่วมมือพาคนมาอย่างว่าง่าย
กลุ่มคนจำนวนมากที่มาพร้อมกับท่าทีคุกคามจับจ้องไปยังซือเนี่ยนที่เพิ่งเดินออกมาจากตัวบ้าน ข้างกายของเธอมีชายหญิงที่ไม่คุ้นหน้ายืนอยู่ด้วยอีกสองคน โจวถิงถิงจึงเดาได้ในทันทีว่าต้องเป็นคนจากครอบครัวหลินอย่างแน่นอน
เมื่อความคิดของตัวเองได้รับการยืนยัน โจวถิงถิงก็แค่นเสียงหัวเราะออกมา "แหม... ดีจริงๆ เลยนะซือเนี่ยน พอไล่น้องเขยของฉันออกจากงานไปได้ปุ๊บ ก็รีบแจ้นพาครอบครัวของตัวเองเข้ามาเหยียบบ้านตระกูลโจวของเราปั๊บเลยนะ เธอคิดว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเองไปแล้วหรือยังไง"
คำพูดของเธอทำให้ชาวบ้านที่มุงดูอยู่เริ่มส่งเสียงซุบซิบกันอื้ออึง ความจริงแล้วเรื่องที่หลี่หมิงจวินไม่ได้มาทำงานที่ฟาร์มเป็นที่รู้กันมาสักพักแล้ว แต่เพราะโจวเยว่เซินสั่งห้ามไม่ให้คนในฟาร์มแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป ทำให้ไม่มีใครรู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่เมื่อได้ยินโจวถิงถิงพูดแบบนี้ ทุกคนก็เริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวได้ว่า ที่แท้เขาถูกซือเนี่ยนไล่ออกไปนี่เอง
สายตาของหลายคนที่มองมายังซือเนี่ยนเริ่มเปลี่ยนไป บางคนที่ไม่ชอบหน้าเธอเป็นทุนเดิมอยู่แล้วก็รีบฉวยโอกาสนี้ผสมโรงทันที "นั่นสิ... ก่อนหน้านี้ฉันยังเห็นพี่หลี่เอาเนื้อมาส่งให้เธออยู่เลย ตอนนั้นนะ เธอใส่แค่ผ้าผืนเดียวบางๆ ยืนคุยอะไรก็ไม่รู้กับพี่หลี่ตั้งนานสองนาน แถมพี่หลี่ยังทำหน้าเหมือนไม่ค่อยเต็มใจอีกด้วย ตอนแรกฉันก็นึกว่าตัวเองคิดมากไปเสียอีกนะเนี่ย ไม่นึกเลยว่ามันจะเป็นเรื่องจริงขึ้นมา..."
เมื่อแม่สามีของโจวถิงถิงได้ยินดังนั้น ดวงตาของนางก็ลุกวาวขึ้นด้วยความโกรธ ลูกชายของนางได้งานดีๆ ทำอยู่แล้ว นางก็แค่หวังให้เขาได้แต่งงานมีลูกชายอีกสักคน ชีวิตนี้ก็คงจะสมบูรณ์พร้อมแล้วแท้ๆ แต่ใครจะไปคิดว่าจู่ๆ จะมีมารเข้ามาผจญ แถมยังทำร้ายลูกชายของนางจนเจ็บหนักขนาดนี้!
"แกสินะที่ชื่อซือเนี่ยน นังผู้หญิงแพศยาที่มายั่วยวนลูกชายของฉัน!" เธอตวาดลั่น พลางใช้สายตาแหลมคมราวกับเข็มทิ่มแทงไปทั่วร่างของซือเนี่ยนอย่างพิจารณา
เมื่อเห็นว่าซือเนี่ยนมีรูปร่างหน้าตาสะสวยเกินกว่าหญิงสาวทั่วไป เธอก็ยิ่งปักใจเชื่อว่าผู้หญิงคนนี้ต้องใช้มารยาหญิงยั่วยวนลูกชายของนางอย่างแน่นอน ในยุคสมัยที่ผู้คนยังให้ความสำคัญกับกุลสตรีที่เรียบร้อยและอ่อนหวาน การมีหน้าตาที่สวยงามโดดเด่นก็มักจะถูกคนครหานินทาได้ง่ายๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงผู้หญิงที่มีรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นและมีดวงตาเจ้าเสน่ห์อย่างซือเนี่ยนด้วยแล้ว
แม่หลินทนฟังคนมาด่าทอลูกสาวของตัวเองต่อหน้าต่อตาไม่ไหวอีกต่อไป เธอโกรธจนหน้าแดงก่ำ "นี่คุณ! จะด่าใครก็ให้มันมีขอบเขตหน่อยนะ อย่ามาปากพล่อยอยู่แถวนี้!"
ซือเนี่ยนรีบคว้าแขนของแม่ไว้ เธอรู้ดีว่าโจวถิงถิงและแม่สามีของเธอตั้งใจเตรียมการมาเป็นอย่างดี การพาชายฉกรรจ์ร่างกำยำมาด้วยถึงสี่ห้าคนแบบนี้ ต่อให้มีต้าหวงอยู่ด้วย ก็ไม่แน่ว่าจะรับมือไหว ประตูเหล็กหน้าบ้านก็ไม่ได้ล็อกเอาไว้ แค่ผลักเบาๆ ก็เปิดออกได้แล้ว ตอนนี้คนกลุ่มนั้นก็ยืนขวางทางเข้าออกอยู่ การปะทะกันซึ่งๆ หน้ามีแต่จะทำให้สถานการณ์เลวร้ายลง
เธอจึงตัดสินใจเปลี่ยนท่าที เก็บความเย็นชาเอาไว้ภายใต้รอยยิ้ม แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุด "คุณป้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไรอยู่เหรอคะ ฉันไปยั่วยวนลูกชายของคุณป้าตอนไหนกัน แล้วลูกชายของคุณป้าคือใครเหรอคะ"
"แกยังจะมาตีหน้าซื่ออีกเหรอ! ที่ลูกชายของฉันต้องเจ็บตัวก็เพราะแกไม่ใช่หรือไง! นังสารเลว! อายุก็ยังน้อย แต่กลับหน้าด้านหน้าทน มายั่วยวนลูกชายของฉันแล้วยังไม่ยอมรับอีก!" แม่หวังตวาดกลับอย่างเดือดดาล
เธอมีลูกชายอยู่สองคน คนเล็กเป็นคนที่เธอรักและตามใจมาตั้งแต่เด็ก ไม่เคยแม้แต่จะดุด่าว่ากล่าว แต่ตอนนี้เขากลับถูกตีจนกระดูกหัก เธอแทบจะคลั่งตายอยู่แล้ว
ในตอนนี้ เธอไม่สนใจหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น สิ่งเดียวที่เธอต้องการคือการขย้ำผู้หญิงที่ทำร้ายลูกชายของเธอให้ตายคามือ!
แต่ซือเนี่ยนกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคำด่าทอเหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย เธอกะพริบตาปริบๆ ทำทีเป็นนึกขึ้นได้ "อ๋อ... คุณป้าหมายถึงพี่คนขับรถที่มาส่งของให้สามีของฉันใช่ไหมคะ"
เธอพยักหน้าอย่างจริงจัง ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่ใสซื่อ "ฉันจำเขาได้แม่นเลยค่ะ ช่วงก่อนหน้านี้เขาขยันมาที่บ้านของฉันบ่อยมากเลยค่ะ มาทีไรก็บอกว่าโจวเยว่เซินให้เอาเนื้อมาส่งให้ ฉันเห็นว่าเขาต้องลำบากมาส่งของให้บ่อยๆ ก็เลยไปบอกโจวเยว่เซินว่าไม่ต้องให้เขามาแล้วก็ได้ แต่พอไปถามถึงได้รู้ว่า ที่จริงแล้วโจวเยว่เซินไม่เคยใช้ให้เขามาเลย... คุณป้าว่าเขาเป็นคนดีแปลกๆ ไหมละคะ สามีของฉันไม่ได้ขอให้เขาเอาเนื้อมาให้พวกเราเลยสักครั้ง แต่เขาก็ยังอุตส่าห์แวะเอามาส่งให้ทุกวันเลย..."
[จบบท]