โรงงานรีดเหล็กเจี่ยฟ่างเป็นหน่วยงานขนาดใหญ่ของเมืองหลวง
ในยุคนี้ รัฐวิสาหกิจล้วนจัดหาอาหารและที่พักให้พนักงาน โรงงานรีดเหล็กที่มีพนักงานนับหมื่นคนแห่งนี้จึงสร้างอาคารที่พักขึ้นมาเพื่อรองรับคนงานในโรงงานโดยเฉพาะ
นอกจากจะใช้อาคารที่พักจัดสรรให้พนักงานแล้ว เรือนสี่ประสานหลายแห่งที่อยู่ใกล้อาคารพัก เนื่องจากกรรมสิทธิ์เป็นของพวก "ธาตุไม่บริสุทธิ์" จึงไม่สามารถรื้อถอนได้โดยตรง คนเหล่านั้นถูกส่งไปเข้ารับการปรับทัศนคติยังฟาร์มต่าง ๆ ทั่วประเทศ เรือนสี่ประสานเหล่านี้จึงถูกจัดให้เป็นหอพักของโรงงานรีดเหล็ก
เรือนเลขที่ 198 ตรอกเม่าจื่อ ก็คือหนึ่งในเรือนสี่ประสานที่ถูกดัดแปลงเป็นบ้านพักครอบครัวของพนักงานโรงงานรีดเหล็ก
เรือนเลขที่ 198 แห่งนี้แบ่งออกเป็นลานหน้าบ้าน ลานกลาง และลานหลัง รวมแล้วมีผู้อยู่อาศัยทั้งหมดสิบสองครัวเรือน เพื่อความสะดวกในการบริหารจัดการ ทั้งสำนักงานชุมชนและหน่วยงานต้นสังกัดจึงให้คนในเรือนเลือก "ลุงผู้ดูแล" ขึ้นมาสองคน
เดิมทีมีเพียงสิบสองครัวเรือน ลุงผู้ดูแลสองคนก็ถือว่าเพียงพอแล้ว แต่หลี่เม่าที่มีอาวุโสเป็นอันดับสามกลับไม่ยอม
เขายืนกรานว่าบ้านพักแห่งอื่นต่างก็มีลุงผู้ดูแลสามคน แม้เรือนเลขที่ 198 จะมีเพียงสิบสองครัวเรือน แต่จำนวนคนก็ไม่น้อย จะมีเพียงสองคนได้อย่างไร
หลี่เม่าเป็นหัวหน้าพ่อครัวของโรงอาหารโรงงาน ไม่มีใครอยากมีปัญหากับเขา สุดท้ายเขาจึงได้เป็นลุงผู้ดูแลคนที่สามของเรือน
ในช่วงฤดูร้อน หลายครอบครัวในเรือนสี่ประสานมักออกมานั่งรับลมคลายร้อนที่ลานกลางซึ่งกว้างขวาง
เมื่อมานั่งรับลมกัน ก็ย่อมต้องมีการพูดคุย และหัวข้อสนทนาในวันนี้ก็คือซางอวิ๋นเหยาที่ไม่ได้มาร่วมวง
มารดาของซางอวิ๋นเหยามีนามว่ามู่ซิ่วซิ่ว มีทะเบียนบ้านชนบท หลังจากสามีของเธอ ซางเหลย มีอาวุโสถึงเกณฑ์ เธอจึงได้เข้าทำงานเป็นพนักงานทำความสะอาดของหน่วยงาน
ส่วนซางเหลยนั้นเป็นช่างตีขึ้นรูประดับเจ็ดของโรงงานรีดเหล็ก โรงงานรีดเหล็กเจี่ยฟ่างเป็นโรงงานขนาดใหญ่ที่มีคนงานนับหมื่น ในบรรดาคนงานที่อายุไม่ถึงสี่สิบปีแต่สามารถเลื่อนขั้นเป็นช่างตีขึ้นรูประดับเจ็ดได้นั้นมีอยู่ไม่กี่คน เห็นได้ชัดว่าซางเหลยทั้งขยันและมีพรสวรรค์
เมื่อห้าปีก่อน มารดาของซางอวิ๋นเหยาเสียชีวิตด้วยอาการป่วย ส่วนบิดาของเธอเสียชีวิตจากอุบัติเหตุในการทำงานเมื่อปีที่แล้ว
ในยุคนั้นการสอบเข้ามหาวิทยาลัยยังไม่ได้กลับมาเปิดอีกครั้ง เยาวชนผู้มีการศึกษายังคงต้องลงชนบท ขณะนั้นซางอวิ๋นเหยามีอายุสิบเจ็ดปี กำลังจะขึ้นชั้นมัธยมปลายปีสุดท้าย แต่หลังจากครอบครัวประสบกับความสูญเสียครั้งใหญ่ เธอจึงเลิกเรียน รับช่วงงานต่อจากบิดา และกลายเป็นคนงานของโรงงานรีดเหล็ก
เด็กสาวอย่างซางอวิ๋นเหยาดูภายนอกอ่อนโยนบอบบาง แต่ใครจะคิดว่าเมื่อเข้าไปในโรงงานแล้ว เธอกลับเป็นคนที่ทุ่มเทจนขึ้นชื่อ และยังได้รับฉายา "สตรีเหล็ก" จากเพื่อนร่วมงานในแผนกอีกด้วย
ลำโพงกระจายเสียงของโรงงานในวันนี้ยังกล่าวชื่นชมจิตวิญญาณการทำงานอย่างทุ่มเทของซางอวิ๋นเหยา
ตามปกติซางอวิ๋นเหยาก็ทำงานหนักอยู่แล้ว แต่เพราะได้รับข่าวร้ายเรื่องการเสียชีวิตของพี่สาว เมื่อคืนเธอจึงนอนไม่หลับ วันนี้ขณะทำงานเกือบพลัดตกลงไปในเบ้าหลอมเหล็กหลอม นั่นจึงทำให้ทุกคนยกเรื่องของซางอวิ๋นเหยาขึ้นมาเป็นหัวข้อสนทนาในวันนี้
พี่สาวที่เพิ่งเสียชีวิตของซางอวิ๋นเหยาชื่อซางซืออวี้ ตามสถานะแล้วเป็นพี่สาวแท้ ๆ ของซางอวิ๋นเหยา แต่ในความเป็นจริง ซางซืออวี้เป็นลูกสาวของพี่สาวคนโตของมารดาซางอวิ๋นเหยา หลังจากพี่สาวของมู่ซิ่วซิ่วเสียชีวิตเพราะคลอดบุตร สามีของอีกฝ่ายต้องการแต่งงานใหม่ มู่ซิ่วซิ่วซึ่งสนิทกับพี่สาวมาตั้งแต่เด็ก จึงรับซางซืออวี้มาเลี้ยงและปฏิบัติต่อเธอราวกับเป็นลูกสาวแท้ ๆ
มู่ซิ่วซิ่วอุ้มซางซืออวี้ที่ยังเป็นทารกกลับมายังเรือนเลขที่ 198 สิ่งแรกที่เธอทำคือคุกเข่ากราบขอร้องทุกคนในเรือน ขอให้ต่อไปอย่าพลั้งปากพูดเรื่องนี้ต่อหน้าเด็ก
เรือนสี่ประสานไม่มีความลับ แต่แม้แต่คนที่ช่างพูดและชอบซุบซิบนินทาที่สุดในเรือน ก็ยังอดกลั้นไม่บอกเรื่องนี้ออกไปภายนอก และช่วยกันปิดบังความจริงที่ว่าซางซืออวี้ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของสามีภรรยาตระกูลซาง
ทั้งหน้าตา นิสัย และบุคลิกของซางซืออวี้กับซางอวิ๋นเหยาล้วนแตกต่างกันสุดขั้ว แต่คนในเรือนสี่ประสานกลับยืนกรานว่าทั้งสองเป็นพี่น้องแท้ ๆ กัน และยังบอกว่าเหมือนกันมากเสียด้วย
กระทั่งหลังจากมารดาและบิดาของตระกูลซางเสียชีวิตติดต่อกัน สองพี่น้องจึงได้รับรู้ความลับนี้ด้วยตัวเอง และเรื่องนี้ก็กลายเป็นหัวข้อที่ผู้คนสามารถพูดถึงกันได้อย่างเปิดเผย
ป้าหลี่คนโตถอนใจแล้วพูดว่า "พวกคุณลองคิดดูสิ เด็กอย่างซางซืออวี้ช่างมีชะตาชีวิตน่าสงสารจริง ๆ ลงชนบทไปได้ไม่กี่ปี ก็จากไปเสียแล้ว"
ข่าวการเสียชีวิตของซางซืออวี้ถูกส่งมาทางโทรเลขถึงหน่วยงานเมื่อวานนี้ เช้าวันนี้ซางอวิ๋นเหยาทำงานในโรงงานอย่างเหม่อลอยจนเกือบเกิดอุบัติเหตุ ดังนั้นข่าวการจากไปของซางซืออวี้จึงไม่ได้เป็นที่รู้กันเพียงในเรือนสี่ประสานเท่านั้น แต่คนในแผนกโรงงานต่างก็รู้เรื่องกันแทบทั้งหมดแล้วเช่นกัน
บิดามารดาของซางอวิ๋นเหยาจากไปหมดแล้ว เหลือเพียงพี่สาวคนเดียว แต่พี่สาวก็ดันจากไปอีก ต่อให้ที่ผ่านมา สองพี่น้องจะไม่ได้สนิทกันมากนัก แต่ซางอวิ๋นเหยาก็น่าสงสารเกินไปจริง ๆ
"ซางซืออวี้เป็นคนคิดมากเกินไป ทั้งที่พวกเราในเรือนสี่ประสานต่างก็ปิดปากเงียบสนิท แต่สุดท้ายเธอก็รู้เรื่องชาติกำเนิดของตัวเอง แล้วดื้อดึงจะลงชนบท ครั้งก่อนที่เจอ เธอผอมจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม ใครจะคิดว่าตอนนี้ถึงขั้นเสียชีวิตไปแล้ว"
"แล้วก็เสี่ยวซางด้วย น่าสงสารจริง ๆ พ่อแม่ก็เสียไปแล้ว พี่สาวคนนี้ก็จากไปอีก ไม่มีญาติเหลือแล้วสินะ ไม่แปลกที่วันนี้ไปทำงานแล้วจะเป็นลม แถมยังบอกว่าจะลางาน... ลุงจ้าว ลาให้เรียบร้อยแล้วหรือยัง? เสี่ยวซางกลับมาป่านนี้ ก็คงไปจัดการเรื่องลางานมาล่ะมั้ง" แม่หม้ายเหอพูดขึ้น
ลุงผู้ดูแลทั้งสามของเรือนสี่ประสานหมายเลข 198 ได้แก่ ลุงจ้าวกวงเลี่ยง ลุงหวังเต๋อเจิ้น และลุงหลี่เม่า
จ้าวกวงเลี่ยงเป็นช่างประกอบระดับแปดที่หาได้ยากในโรงงาน ทั้งมีประสบการณ์ มีความสามารถ และชอบช่วยเหลือผู้อื่น เขาจึงได้เป็นลุงผู้ดูแลคนที่หนึ่งของเรือน
หลังจากแม่หม้ายเหอพูดจบ ทุกคนต่างหันไปมองลุงจ้าว
ลุงจ้าวเคาะก้านไปป์ยาสูบแห้งในมือเบา ๆ แล้วพยักหน้า "เสี่ยวซางไปลางานที่โรงงานจริง ๆ ลาไว้หนึ่งสัปดาห์ เพื่อจัดงานศพให้พี่สาวของเธอ"
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนแตกตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เพราะหากซางอวิ๋นเหยาจะไปร่วมงานศพ ก็หมายความว่าเธอจะพลาดการสอบประเมินระดับฝีมือของโรงงาน
"ทำไมถึงมาลางานเอาช่วงนี้ล่ะ แถมตั้งหนึ่งสัปดาห์ โรงงานกำลังจะสอบประเมินระดับแล้ว เสี่ยวซางก็ต้องสอบครั้งนี้ด้วยไม่ใช่หรือ แบบนี้ไม่เสียโอกาสแย่เหรอ"
"การสอบประเมินระดับของโรงงานมีแค่ปีละครั้งนะ มันเกี่ยวข้องกับเงินเดือนในอนาคตด้วย แบบนี้ค่อนข้างเสียเปรียบเลย"
"โรงงานของพวกเราเป็นโรงงานใหญ่ของเมืองหลวง ทั้งสวัสดิการก็ดี ถ้าพลาดไปหนึ่งปี คงเสียทั้งเงินและคูปองไปไม่น้อย"
"นี่มัน..." คำพูดหยุดชะงักลงทันที เพราะเจ้าของหัวข้อสนทนาได้ผลักประตูเข้ามาในเรือนสี่ประสานพอดี
ซางอวิ๋นเหยาสวมชุดคนงานสีเทาอมฟ้าตัวหลวม ผมดำขลับหนาถูกรวบเป็นหางม้าแบบที่เด็กสาววัยรุ่นนิยมกัน แต่เพราะทั้งวันไม่มีอารมณ์จะดูแลตัวเอง ผมที่เคยหวีอย่างเรียบร้อยจึงเริ่มหลุดลุ่ยและยุ่งเล็กน้อย
ทันทีที่ก้าวเข้าประตู เธอก็สะดุ้งกับภาพตรงหน้า
"เสี่ยวซาง โรงงานเพิ่งประกาศชมเชยเธอว่าเป็น 'สตรีเหล็ก' เป็นกำลังสำคัญของโรงงาน แต่เธอกลับมาลางาน แบบนี้ไม่รู้สึกผิดต่อหน่วยงานที่มอบตำแหน่งนี้ให้เธอบ้างหรือ"
คนแรกที่เปิดปากพูดคือหวังเต๋อเจิ้น ลุงผู้ดูแลคนที่สองของเรือน เขาเป็นวิศวกรของโรงงานรีดเหล็ก ส่วนภรรยาทำงานอยู่ฝ่ายการเงินของโรงงาน หวังเต๋อเจิ้นคิดว่าตัวเองกับภรรยาเป็นปัญญาชน และตำแหน่งลุงผู้ดูแลคนที่หนึ่งควรเป็นของเขามากกว่า ทันทีที่เห็นซางอวิ๋นเหยา เขาจึงเริ่มวางท่าที เตรียมสั่งสอนเธอ
เมื่อเขาพูดจบ สายตาของทุกคนก็หันมาจับจ้องที่ซางอวิ๋นเหยาพร้อมกัน
"ฉันเองก็ได้ยินจากวิทยุของโรงงานเหมือนกัน บทความที่เขียนชมเธอน่ะดีมาก บอกว่าสหายเสี่ยวซางบาดเจ็บเพียงเล็กน้อยก็ยังไม่ยอมถอนตัวจากแนวหน้า แต่ตอนนี้เป็นช่วงสำคัญของการสอบประเมินระดับแท้ ๆ เธอกลับลางานเพื่อไปยังที่ที่พี่สาวลงชนบทอยู่ มันจำเป็นขนาดนั้นเลยหรือ" ป้าหวังพูดขึ้น เพราะสามีของเธอเป็นลุงผู้ดูแลคนที่สอง เธอจึงต้องช่วยสนับสนุนคำพูดของเขา
"เสี่ยวซาง ฉันว่าที่ลุงหวังกับป้าหวังพูดก็มีเหตุผลนะ" แม่หม้ายเหอรีบพูดแทรก "การสอบประเมินระดับเกี่ยวข้องกับการได้บรรจุเป็นพนักงานเต็มตัว เงินเดือนเดือนละห้าหยวน รวมถึงคูปองผ้า คูปองอาหารต่าง ๆ ส่วนต่างในแต่ละเดือนก็ไม่น้อยเลย"
แม่หม้ายเหอไม่เพียงแต่พูดเอง ยังใช้ศอกสะกิดลูกชายเป็นเชิงให้เขาพูดด้วย
โจวเซี่ยงเฉียนรู้ดีว่าแม่กำลังคิดอะไร แต่ก่อนแม่ของเขาไม่ค่อยถูกกับมู่ซิ่วซิ่วนัก และมักมองสองพี่น้องตระกูลซางไม่ค่อยเข้าตา แต่หลังจากสามีภรรยาตระกูลซางเสียชีวิต ซางอวิ๋นเหยากลับขยันขันแข็งและซื่อสัตย์ในการทำงาน แม่หม้ายเหอจึงเริ่มมีความคิดอยากให้ลูกชายแต่งงานกับซางอวิ๋นเหยา
ตอนนี้ซางอวิ๋นเหยาอาศัยอยู่คนเดียวในห้องใหญ่ หากแต่งงานกับเธอ พื้นที่ของครอบครัวโจวก็จะเพิ่มขึ้นมาก อีกทั้งซางอวิ๋นเหยายังเป็นพนักงานประจำของโรงงาน ในสายตาของแม่หม้ายเหอ หลังแต่งงานแล้ว ผู้หญิงก็ไม่จำเป็นต้องทำงานหนักขนาดนั้น แบ่งเวลาไปดูแลบ้านบ้าง ประกอบกับเงินเดือนสูงและสวัสดิการของโรงงาน อนาคตก็คงสุขสบายไม่น้อย
โจวเซี่ยงเฉียนรู้ว่าแม่มองเงินเดือนของซางอวิ๋นเหยาเป็นรายได้ของครอบครัวโจวไปแล้ว จึงอยากให้เธอไม่ต้องลางาน และผ่านการสอบประเมินระดับโดยเร็วจะดีที่สุด