ซางเป่าถงที่ไร้พ่อไร้แม่อาศัยอยู่ที่บ้านของคุณตาทวดกับคุณยายทวด ส่วนน้าสาวในเมืองก็อายุยังไม่มาก อย่างมากก็คงส่งเงินมาที่ชนบทบ้าง ไม่น่าจะรับเด็กไปใช้ชีวิตในเมืองด้วย
เด็กคนนี้เหมาะสมเกินไป อีกทั้งหลังจากเซวียเหม่ยเฟิ่งสืบรู้ว่าเด็กคนนี้อายุยังน้อยแต่ทำงานคล่องแคล่ว เธอก็รู้สึกว่านี่ไม่ใช่ลูกสะใภ้เด็กที่สมบูรณ์แบบตามที่พวกเขาต้องการหรอกหรือ ดังนั้นหลังจากได้เห็นซางเป่าถงกับตาตัวเอง เธอก็รีบเสนอความคิดของตัวเองกับคุณยายโอวอย่างอดใจไม่ไหว
คุณยายโอวลังเลขึ้นมา “ซืออวี้ฝากเด็กไว้กับพวกเรา เธอไม่เพียงให้เงินไว้ ยังฝากให้พวกเราดูแลเด็กให้ดี อีกอย่างคนในหมู่บ้านก็มองอยู่ด้วย”
“กังวลอะไรล่ะ” เซวียเหม่ยเฟิ่งพูดพร้อมรอยยิ้ม “สมัยนี้บ้านไหนก็ลำบากกันทั้งนั้น เพิ่มปากกินข้าวมาอีกหนึ่งคนก็หมายถึงต้องเลี้ยงอีกหนึ่งคน จะลำบากแค่ไหนกัน ฉันเสนอแบบนี้ก็เพื่อเด็กด้วย ทะเบียนบ้านของเด็กก็ยังอยู่ที่พวกคุณ บ้านเราพอมีเงินเลี้ยงดูได้ ใครก็พูดไม่ได้ว่าผิด ฉันกับคนรักต่างก็เป็นพนักงานประจำ ถ้ารับเลี้ยงเด็กคนนี้จริง ๆ จะไปทารุณเธอได้ยังไง ต้องดีกับเธอแน่นอน อีกอย่างนะ ที่คุณพูดถึงค่าเลี้ยงดูพวกนั้น บ้านเราก็ไม่ต้องการ ก็แค่เลี้ยงเด็กเพิ่มอีกคน บ้านเราไม่ได้ไม่มีปัญญาหาข้าวให้กินสักส่วนหนึ่งหรอก!”
เซวียเหม่ยเฟิ่งพูดอย่างหนักแน่น
ในความฝัน ซางเป่าถงก็มองออกว่าคุณยายทวดเริ่มหวั่นไหวแล้ว
“ถงถง ไปเล่นไป” เมื่ออยากหารือกันต่อ ซางเป่าถงก็ไม่เหมาะจะอยู่ตรงนี้แล้ว คุณยายทวดจึงไล่เด็กน้อยออกไป
ซางเป่าถงไม่อยากไป แต่ก็ยังถูกคุณยายทวดผลักออกมา
เธอเดินไปพลางหันกลับมามองหลายครั้ง เห็นผู้หญิงคนนั้นพูดกับคุณยายทวดไม่หยุด
ซางเป่าถงไปที่หลุมศพแล้วลูบป้ายหลุมศพของแม่ คิดถึงคำที่แม่เคยบอกให้เธอฟังคำของคุณตาทวดกับคุณยายทวด หากคุณตาทวดกับคุณยายทวดให้เธอตามครอบครัวนั้นไปจริง ๆ เธอก็คงได้แต่เชื่อฟัง
เพราะแม่เคยบอกว่า น้าสาวในเมืองก็มีความลำบากของตัวเอง ถงถงต้องเป็นเด็กดี ฟังคำคุณตาทวดกับคุณยายทวด จึงจะไม่เพิ่มความลำบากให้น้าสาว
ค่าเลี้ยงดูของซางเป่าถงก็ยังรับได้ตามเดิม แถมยังไม่ต้องเลี้ยงเด็ก เรื่องดีแบบนี้ หลังจากครอบครัวมู่หารือกันแล้ว ทุกคนจึงเห็นชอบเป็นเอกฉันท์
ในวันรุ่งขึ้น เด็กน้อยก็ถูกสั่งให้เรียกมู่หงปิงกับเซวียเหม่ยเฟิ่งว่าพ่อแม่ และกลายเป็นลูกสาวบุญธรรมของทั้งสอง
ซางเป่าถงออกจากหมู่บ้านไปใช้ชีวิตในเมือง คนในหมู่บ้านต่างอิจฉา เพราะมู่หงปิงกับเซวียเหม่ยเฟิ่งต่างก็เป็นพนักงานประจำ เงินเดือนและสวัสดิการดีมาก ซางเป่าถงก็ถือว่าหลุดพ้นจากชีวิตชาวนา ต่อไปก็จะเป็นเด็กสาวในเมืองแล้ว
ซางเป่าถงยังเด็กเกินไป ออกจากหมู่บ้านไปดีหรือไม่ เธอไม่รู้ แต่เธอทำได้เพียงเชื่อฟังคำสั่งของผู้ใหญ่
เพียงแต่ก่อนออกจากหมู่บ้าน ซางเป่าถงนึกขึ้นได้ว่ายังไม่เคยพบน้าสาว ในใจจึงมีความเสียดายจาง ๆ
นับแต่นั้น ซางเป่าถงก็ใช้ชีวิตอยู่ในบ้านของมู่หงปิงกับเซวียเหม่ยเฟิ่ง เด็กผู้หญิงในหมู่บ้านอิจฉาที่เธอได้ไปใช้ชีวิตในเมือง แต่ซางเป่าถงกลับใช้ชีวิตในเมืองอย่างอึดอัดทุกข์ใจ
เพราะเธอมีพี่ชายชื่อมู่เสี่ยวหลงที่โง่มาแต่กำเนิด แต่ดันมีแรงมาก เขามักรังแกเธออยู่เสมอ อีกทั้งมู่เสี่ยวหลงยังก่อเรื่องไม่หยุด เธอจึงต้องคอยจับตาอีกฝ่าย
ส่วนคำที่มู่หงปิงกับเซวียเหม่ยเฟิ่งพูดบ่อยที่สุดก็คือ เธอต้องดูแลมู่เสี่ยวหลงให้ดี นี่คือหน้าที่ของเธอ
ซางเป่าถงต้องเป็นผู้ติดตามของมู่เสี่ยวหลงตั้งแต่เด็ก และต้องรับผิดชอบดูแลมู่เสี่ยวหลงให้ดี
เมื่อโตขึ้น ซางเป่าถงจึงรู้แผนของพ่อแม่บุญธรรม ทั้งสองต้องการให้ซางเป่าถงแต่งงานกับมู่เสี่ยวหลง และรับผิดชอบชีวิตครึ่งหลังของมู่เสี่ยวหลงให้ดี
ตั้งแต่วันแรกที่รับซางเป่าถงมาเลี้ยง พ่อแม่บุญธรรมก็เริ่มปลูกฝังความคิดหนึ่งลงในใจลูกสาวบุญธรรมว่า การที่พวกเขารับซางเป่าถงมาเลี้ยงเป็นโชคดีมหาศาลของซางเป่าถง และสิ่งที่ซางเป่าถงต้องตอบแทนพ่อแม่บุญธรรมก็คือดูแลมู่เสี่ยวหลงให้ดี
........................................................................................................
เมื่อฝันมาถึงตรงนี้ เด็กน้อยก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา
เธอถูกน้ากอดไว้ ทั้งตัวชุ่มเหงื่อ ทั้งที่เป็นฤดูร้อนอันร้อนอบอ้าวเช่นนี้ แต่กลับหนาวสั่นขึ้นมา
แต่งงานหรือ แถมยังแต่งกับคนโง่อีกหรือ
ซางเป่าถงยังเป็นเด็ก ไม่เข้าใจความหมายแท้จริงของการแต่งงาน เพียงแต่รับรู้ถึงความอึดอัดทุกข์ใจในความฝัน เธอเหมือนถูกเชือกเส้นหนึ่งมัดแน่นจนดิ้นไม่หลุด ตั้งแต่ครึ่งชีวิตแรกไปจนถึงครึ่งชีวิตหลัง เชือกเส้นนั้นจะพันธนาการเธอไว้ทั้งชีวิต
เด็กน้อยรู้สึกว่าความฝันนี้น่ากลัวเกินไป เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งจากแขนที่ซางอวิ๋นเหยาใช้หนุน แล้วอาศัยแสงจันทร์มองน้าสาวอย่างละเอียด ในความฝัน เธอไม่เคยพบน้าสาวเลย
ห้องนี้ไม่มีม่านหน้าต่าง กระจกฝ้าปล่อยแสงจันทร์ส่องเข้ามา ทำให้เด็กน้อยมองเห็นคิ้วตาของน้าสาวได้ชัดเจน น้าสาวขาวมาก ผิวขาวราวกับเปล่งแสงได้ ซึ่งแตกต่างจากแม่และตัวเธอเอง น้าสาวมีดวงตารูปเมล็ดซิ่งที่สวยมาก เวลายิ้ม ดวงตาจะโค้งเหมือนเสี้ยวจันทร์เล็ก ๆ จมูกของน้าสาวก็เล็กน่ารัก ริมฝีปากเชิดขึ้นเล็กน้อย น้าสาวยังให้เธอกินลูกอมบ๊วยสีดำไม่น่าดูแต่รสชาติดีมาก มือของน้าสาวนุ่มมาก เวลาพูดก็มีความอดทนเหมือนแม่
น้าสาวมาจริง ๆ แล้ว เช่นนั้นทุกอย่างคงไม่เหมือนในความฝันใช่ไหม ไม่มีพ่อแม่บุญธรรมอะไรนั่น เธอก็จะได้ใช้ชีวิตอยู่ในชนบทต่อไป
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เด็กน้อยก็ถอนหายใจยาว แล้วพยักหน้าเบา ๆ ใช่แล้ว ต้องไม่เหมือนในความฝันแน่นอน เมื่อก่อนเวลาฝันร้าย แม่จะกอดเธอไว้แล้วบอกว่า ความฝันมักตรงกันข้ามกับความจริง
ตอนที่เธอผ่อนลมหายใจออก ดวงตาของซางอวิ๋นเหยาก็สั่นไหวเล็กน้อย เด็กน้อยกลัวว่าจะปลุกน้าสาวให้ตื่น จึงรีบล้มตัวลงกลับไปในอ้อมแขนของซางอวิ๋นเหยา
การกระทำเช่นนี้ของเด็กน้อยกลับทำให้ซางอวิ๋นเหยาตื่นเต็มตา ซางอวิ๋นเหยารู้สึกถึงการเคลื่อนไหวข้างกายก็ตกใจ เธอจะมีคนอยู่ข้าง ๆ ได้อย่างไร ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา ความง่วงก็สลายไป เธอลืมตาขึ้นทันที
เมื่อซางอวิ๋นเหยาลืมตา ก็เห็นเด็กที่อยู่ในอ้อมแขนของตัวเอง แล้วจึงนึกได้ว่าตัวเองมาร่วมงานศพของซางซืออวี้ และคนในอ้อมแขนก็คือลูกสาวของซางซืออวี้
อาศัยแสงจันทร์ ซางอวิ๋นเหยามองใบหน้าแดงก่ำของเด็กน้อย รวมถึงเหงื่อบนหน้าผาก หรือว่าเธอกอดเด็กน้อยแน่นเกินไปเหมือนกอดตุ๊กตา จนทำให้เด็กน้อยเหงื่อออกเต็มศีรษะ เมื่อคิดถึงตรงนี้ ซางอวิ๋นเหยาก็รู้สึกเก้อเขินเล็กน้อย เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง แล้วใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเหงื่อบนหน้าผากให้เด็กน้อย