“ตอนที่ฉันเห็นเด็กคนนี้อย่างถงถง ฉันก็เกิดความคิดขึ้นมาว่า จะรับถงถงมาเป็นลูกบุญธรรมดีไหม อย่างน้อยหลงหลงของบ้านเราจะได้มีเพื่อนเล่นเพิ่มอีกคน”
“ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าเป็นความคิดที่ดี เด็กมาอยู่บ้านเรา พวกเราก็ไม่ได้ขาดแคลนอาหาร แถมย่าสะใภ้ใหญ่กับครอบครัวก็จะได้เบาแรงลงด้วย”
คุณยายโอวพูดว่า “ก่อนซืออวี้จะเสีย เขาจัดการทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว พวกเราได้รับเงินที่ซืออวี้ฝากไว้ ก็ต้องเลี้ยงดูเด็กคนนี้ให้ดีแน่นอน”
“หรือว่าถ้าเราเลี้ยงเด็ก จะทำให้เด็กคนนี้ลำบากกันคะ? สามีฉันทำงานอยู่สหกรณ์การค้าและอุปโภคบริโภค ทุกการกระทำของเขามีคนจับตาดูอยู่ ถ้าพวกเรารับเด็กไปเลี้ยง ก็ต้องเลี้ยงดูอย่างดีแน่นอน ส่วนเรื่องที่ซืออวี้ทิ้งเงินไว้ ไม่ว่าจะมากน้อยแค่ไหน ย่าสะใภ้ใหญ่ก็เก็บไว้เถอะ หน่วยงานของฉันกับสามีก็มีสวัสดิการดี เลี้ยงเด็กผู้หญิงเพิ่มอีกคน พวกเราเลี้ยงไหวแน่นอน”
ลมพัดแรงขึ้นทันที สายลมนั้นพัดเอาความร้อนของฤดูร้อนให้จางลงไป ถ้าเป็นคนอื่นคงรู้สึกสบาย แต่เด็กน้อยกลับยิ่งเหงื่อเย็นแตกหนักกว่าเดิม ดวงตากลมโตของเธอเหม่อลอย ที่แท้ก็เป็นเรื่องจริง
ฝันร้ายนั้นกำลังจะกลายเป็นความจริง เธอจะถูกมู่หงปิงกับเซวียเหม่ยเฟิ่งรับไปเป็นลูกบุญธรรม และสุดท้ายต้องแต่งงานกับมู่เสี่ยวหลง
เพียงคิดถึงเรื่องนี้ เด็กน้อยก็คลื่นไส้ด้วยความหวาดกลัว และรู้สึกน้อยใจอย่างบอกไม่ถูก
หยดน้ำตากลิ้งออกจากขอบตา หล่นลงบนพื้นดินจนเกิดรอยเปียกเล็ก ๆ
ทำไมกัน? ทำไมทั้งที่น้ามาแล้ว ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมด แต่เรื่องนี้กลับยังเหมือนในฝันอยู่?
เสียงลมดังเกินไป จนเธอไม่ได้ยินว่าคนข้างในพูดอะไรกันอีก เด็กน้อยไม่อยากอยู่ตรงนี้ต่อแล้ว
ในความฝัน เธอวิ่งไปทางสุสาน แต่ตอนนี้ เธอวิ่งตรงไปยังศาลาตั้งศพ
..........................................................................................
ซางอวิ๋นเหยากำลังยืนรับลมอยู่นอกศาลาตั้งศพ เมื่อครู่เธอปวดท้องเล็กน้อย หลังจากไปห้องน้ำแล้วก็เจอลมเย็นที่หาได้ยากในฤดูร้อน จึงยืนรับลมอยู่ตรงนี้ เธอเห็นเด็กน้อยวิ่งเข้ามา จึงรีบเดินไปรับ
ซางเป่าถงพุ่งเข้ามาซบอ้อมอกของซางอวิ๋นเหยาอย่างแม่นยำ
ก่อนจะรับเด็กไว้ ซางอวิ๋นเหยาสังเกตเห็นดวงตาที่แดงก่ำของเด็กน้อยเสียก่อน
เกิดอะไรขึ้น? หัวใจของซางอวิ๋นเหยาบีบรัดทันที เธอรู้ดีว่าผู้ใหญ่บางคนใจร้าย ชอบพูดเรื่องต่าง ๆ เพื่อแกล้งเด็ก ตั้งใจอยากเห็นเด็กเปลี่ยนสีหน้า หรือว่าจะมีใครตั้งใจรังแกเด็กคนนี้?
ตัวเด็กมีอุณหภูมิสูงกว่าผู้ใหญ่ การอุ้มไว้ท่ามกลางอากาศร้อนเช่นนี้ไม่ใช่เรื่องสบาย
แต่ซางอวิ๋นเหยาก็ยังอุ้มเด็กขึ้นมา แล้วพาไปยังมุมที่ไม่มีผู้คน เธอเพิ่งวางเด็กลง ยังไม่ทันลุกขึ้น เสื้อผ้าของเธอก็ถูกมือเล็ก ๆ จับไว้
“เป็นอะไรไป?” ซางอวิ๋นเหยาลูบศีรษะเด็กน้อยเบา ๆ
“มีใครรังแกเธอหรือเปล่า น้าจะช่วยทวงความยุติธรรมให้ ไม่ต้องกลัวนะ”
คนที่รังแกหนูก็คือสวรรค์ ซางเป่าถงเม้มปาก ทั้งที่สวรรค์ส่งน้ามางานศพแล้ว ทำไมยังปล่อยให้เธอถูกคนไม่ดีรับไปเลี้ยงอีก? ความน้อยใจในใจเอ่อล้นขึ้นมาไม่หยุด ราวกับฟองน้ำที่ผุดขึ้นจากก้นบ่อ ก่อนจะแตกกระจายบนผิวน้ำ เด็กน้อยไม่พูดอะไร มีแต่ร้องไห้สะอึกสะอื้น
ซางอวิ๋นเหยายิ่งปวดใจ เธอหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำตาให้หลานสาว
“ไม่เป็นไรนะ ถ้ามีเรื่องน้อยใจอะไรก็บอกน้าได้ น้าจะฟังเอง”
ถ้าได้อยู่กับน้าก็คงดี... ความคิดนี้ผุดขึ้นมาในใจของเด็กน้อย ทำให้ริมฝีปากขยับเล็กน้อย
ซางอวิ๋นเหยาสังเกตเห็นว่าเด็กกำลังจะพูด เธอรู้ว่าต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ จึงจับมือเล็ก ๆ ของเด็กแล้วพูดให้กำลังใจว่า “อยากพูดอะไรก็พูดได้”
“น้า...” ซางเป่าถงเรียกด้วยเสียงอู้อี้
“หือ?” ซางเป่าถงก้มหน้า เท้าเล็ก ๆ ทั้งสองข้างขยับไขว้กันด้วยความกระวนกระวาย
“น้าคะ... ก่อนแม่จะเสีย แม่บอกให้หนูมาตามหาน้า น้ารับเลี้ยงหนูได้ไหม หนูกินข้าวนิดเดียวเอง แค่นี้เอง”
ซางเป่าถงเงยหน้าขึ้น เพราะร้องไห้หนักจนดวงตาแดงบวม เธอยกมือขึ้นใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้กะระยะห่างเพียงนิดเดียว หากมองให้ดี ก็จะเห็นประกายแห่งความหวังที่ส่องสว่างขึ้นในดวงตาของซางเป่าถง
แต่ตอนนี้ซางอวิ๋นเหยากลับเหม่อลอยไปเสียแล้ว
เพียงประโยคแรกของเด็กน้อยก็ทำให้เธอตกตะลึง เพราะพี่สาวซางซืออวี้ไม่มีทางจัดการแบบนี้แน่ ในจดหมายระบุไว้อย่างละเอียดว่าให้ซางเป่าถงอยู่กับครอบครัวมู่ และให้ครอบครัวมู่เลี้ยงดูต่อไป
ต้องรู้ว่าซางซืออวี้ยอมเสี่ยงทำการค้าในตลาดมืด เพื่อเก็บเงินเป็นค่าเลี้ยงดูลูกสาวในอนาคต ก็เพราะไม่อยากเพิ่มภาระให้น้องสาวคนเดียวที่ยังอยู่ในเมืองหลวง
แต่คำพูดของเด็กน้อยกลับเปิดมุมมองใหม่ให้ซางอวิ๋นเหยา ดูเหมือนว่าเธอจะสามารถพาหลานสาวกลับเมืองหลวงได้จริง ๆ ในโลกเดิมเธอเป็นครูอนุบาล ครูอนุบาลยุคใหม่ต้องแข่งขันกันสูง ทั้งร้องเพลง เต้นรำ ประดิษฐ์ของเล่นจากของเหลือใช้ และทำอาหารเสริมสำหรับเด็กได้ การเลี้ยงเด็กสำหรับเธอจึงไม่ใช่ปัญหา
หลังจากพ่อแม่ของร่างเดิมเสียชีวิต ก็ทิ้งเงินเก็บไว้ประมาณสองร้อยหยวน หากมู่ซิ่วซิ่วกับซางเหลยยังมีชีวิตอยู่ ทั้งคู่รักซางซืออวี้เหมือนลูกแท้ ๆ ถ้ารู้สภาพของเด็กน้อย ก็คงเห็นด้วยให้ซางอวิ๋นเหยานำเงินเก็บก้อนนี้มาใช้เลี้ยงดูซางเป่าถง
ตัวเธอเองก็เป็นพนักงานประจำของโรงงานรีดเหล็กเจี่ยฟ่าง หากหาทางขอความช่วยเหลือจากโรงงาน เพื่อให้ได้รับสวัสดิการของพนักงาน ก็น่าจะส่งซางเป่าถงเข้าเรียนที่โรงเรียนอนุบาลของโรงงานได้
หากจะมีใครคัดค้านการรับเด็กมาเลี้ยง ก็คงมีเพียงซางซืออวี้ เพราะตั้งแต่ต้นจนจบ พี่สาวไม่เคยอยากเพิ่มภาระให้น้องสาวเลย
ซางอวิ๋นเหยาเข้าใจความกังวลของซางซืออวี้ดี พี่สาวเพียงกลัวว่าการเลี้ยงเด็กจะทำให้เธอแต่งงานได้ยากขึ้น แต่ซางอวิ๋นเหยาไม่กลัวเรื่องนั้น อายุเพิ่งสิบแปดปี จะรีบแต่งงานไปทำไม เรื่องมีลูกยิ่งอีกไกล สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือเลี้ยงเด็กน้อยให้เติบโตอย่างดี!
ซางอวิ๋นเหยาคิดต่อยอดจากคำพูดของเด็กน้อย แล้วจัดลำดับเรื่องการเลี้ยงดูเด็กในใจอย่างรวดเร็ว
ซางเป่าถงมองน้าอย่างลุ้นระทึก เธอเห็นน้าขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะตกอยู่ในห้วงความคิด หัวใจของเธอถูกห่อหุ้มด้วยความผิดหวังอย่างมหาศาล หรือว่า...ไม่ได้เหรอ?