เดิมทีเด็กน้อยกำลังดีใจ แต่ไม่คิดว่าทุกคนในบ้านจะคัดค้านกันหมด เธอรีบพูดขึ้นว่า “น้าอยากเลี้ยงหนู ทำไมถึงเป็นไปไม่ได้ล่ะ? น้ายินดีเอง น้าบอกแล้วว่าบ้านของน้าอยู่กันได้สองคน หนูกินนิดเดียวก็พอ หนูแบ่งข้าวที่น้าตักกลับมาจากโรงอาหารกินกับน้าก็ได้”
คุณยายโอวคิดว่าการพูดกับเด็กต้องมีชั้นเชิง หากพูดว่าเรื่องนี้จะกระทบต่อการแต่งงานของซางอวิ๋นเหยา เด็กคงไม่เข้าใจ จึงต้องอธิบายจากมุมของซางซืออวี้แทน
คุณยายโอวพูดว่า “ถงถง ลองคิดดูนะ แม่ของเธอกับน้าสนิทกันมาก แม่รักเธอที่สุดในโลก ถ้าน้าสะดวกจะเลี้ยงเธอ แม่ก็คงส่งเธอไปเมืองหลวงตั้งแต่แรกแล้ว ไม่ใช่มาจัดการแบบนี้ ตอนนี้แม่ของเธอยังไม่ทันฝังเลย เธอก็จะตามน้าไปเมืองหลวง...”
ได้ยินถึงตรงนี้ ซางอวิ๋นเหยาก็รีบขัดขึ้น “อย่าพูดเรื่องพวกนี้ต่อหน้าเด็กเลยค่ะ เป็นฉันเองที่อยากเลี้ยงถงถง เด็กคนนี้น่ารักและว่านอนสอนง่าย อีกอย่างฉันก็ไม่มีญาติคนอื่นแล้ว ฉันยังคิดว่าฉันเลี้ยงเธอได้ ช่วงแรกอาจลำบากหน่อย แต่ต่อไปชีวิตจะดีขึ้นเรื่อย ๆ”
คุณยายโอวยิ่งมั่นใจว่าไม่ควรให้ซางอวิ๋นเหยาเลี้ยงเด็ก จึงส่ายหน้า “เด็กคนนี้ให้เธอไม่ได้”
พูดจบ คุณยายโอวก็หันไปหาซางเป่าถง “ถงถง อยู่ที่หมู่บ้านอย่างสบายใจเถอะ อย่าดื้อเลย เธออยากให้แม่ของเธอตายไปแล้วยังวางใจไม่ได้อีกหรือ?”
คำพูดของคุณยายโอวค่อนข้างรุนแรง แทงเข้ากลางใจของเด็กน้อยทันที ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาในพริบตา
ขนตายาวไหวเบา ๆ ก่อนหยดน้ำตาจะกลิ้งลงจากหางตา
ซางเป่าถงคิดว่า การจัดการของแม่ต้องถูกต้องแน่นอน
ซางเป่าถงตาแดงก่ำ ราวกับโตขึ้นในชั่วพริบตา หลังของเธององุ้มลงเหมือนมีของที่มองไม่เห็นกดทับอยู่ เธอพูดเสียงเบาว่า “หนูเข้าใจแล้ว”
“เธอออกไปรอข้างนอกก่อนนะ” ซางอวิ๋นเหยารู้ว่าตอนนี้ทำได้เพียงเกลี้ยกล่อมคนในครอบครัวมู่ก่อน การที่ซางเป่าถงอยู่ตรงนี้ไม่สะดวกจริง ๆ จึงคิดให้เด็กไปรอข้างนอกก่อน
“น้าจะคุยกับคุณตาทวด คุณยายทวด แล้วก็ทุกคนดี ๆ เธอไปรอน้าอยู่ในห้องที่เรานอนเมื่อคืนนี้ รอฟังข่าวดีจากน้านะ อย่าร้องไห้เลยได้ไหม? น้าพูดต่อหน้าอัฐิของแม่เธอแล้วว่าจะเลี้ยงเธอ เรื่องความลำบากที่อาจเกิดขึ้น น้าก็คิดไว้หมดแล้ว เธอก็บอกเองว่าไม่กลัวลำบาก เธออยากไปกับน้า ถ้าอย่างนั้นน้าก็จะเลี้ยงเธอแน่นอน!”
คนในครอบครัวมู่ก็ไม่ได้พูดอะไร แม้ซางเป่าถงจะเป็นคนที่ทุกคนกำลังพูดถึง แต่เด็กยังเล็กเกินไปจริง ๆ ไม่เหมาะจะฟังบทสนทนาต่อจากนี้
•
หลังจากซางเป่าถงออกไปแล้ว ซางอวิ๋นเหยาจึงพูดว่า “คุณตา คุณยาย คุณลุง คุณป้า ทุกคนหวังดีกับฉัน ฉันรู้ค่ะ รวมถึงตอนที่พี่สาวไม่ยอมให้ฉันเลี้ยงถงถง ก็เพราะคิดถึงฉันเหมือนกัน ถ้าฉันพาเด็กไปด้วย เรื่องการแต่งงานในอนาคตก็คงมีอุปสรรคอยู่บ้าง แต่สำหรับฉัน นั่นไม่ใช่ปัญหา คนที่จะแต่งงานกับฉันในอนาคต จะต้องยอมรับถงถงให้ได้”
หงเยี่ยนพูดว่า “ตอนนี้เธอยังไม่มีคนรัก จะพูดอะไรก็ง่าย ถ้าอยากได้คู่ครองดี ๆ เด็กคนนี้ต้องเป็นภาระแน่ เธอพาเด็กไปอยู่ในเมือง ให้ความหวังกับถงถงเต็มเปี่ยม สุดท้ายถ้าส่งเด็กกลับมา เด็กจะเสียใจแค่ไหน”
“ไม่มีทางหรอกค่ะ” ซางอวิ๋นเหยามองหงเยี่ยนอีกครั้ง เดิมทีเธอคิดว่าหงเยี่ยนดูแลเด็กไม่ค่อยดี แต่ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะคำนึงถึงความรู้สึกของเด็กอยู่เหมือนกัน
“ถ้ากังวลเรื่องนี้ ฉันเขียนหนังสือรับรองได้ค่ะ ในเมื่อฉันตัดสินใจเลี้ยงเด็กแล้ว ฉันก็ต้องเลี้ยงให้ดี ฉันมีกินอย่างไร ถงถงก็มีกินอย่างนั้น และฉันก็ตั้งใจจะให้ถงถงเข้าเรียนโรงเรียนอนุบาลของโรงงาน แล้วก็เรียนประถม เรียนมัธยม”
คุณยายโอวเอ่ยขึ้นว่า “ถงถงเป็นคนยุให้เธอพาไปใช่ไหม? ที่เด็กมีความคิดแบบนี้ ก็เพราะญาติสายหนึ่งของตาเธอ มู่หงปิงกับเซวียเหม่ยเฟิ่ง อยากรับเธอไปเลี้ยง พูดกันตามตรงนะ ถ้าให้เธอเลี้ยง ฉันไม่วางใจ แต่ถ้าให้สองคนนั้นเลี้ยง ฉันวางใจมากกว่า!”
คุณตามู่ถามขึ้นว่า “อะไรนะ?”
คนอื่น ๆ ในครอบครัวมู่ก็แปลกใจเหมือนกันว่าจู่ ๆ ทำไมถึงมีเรื่องของมู่หงปิงกับเซวียเหม่ยเฟิ่งโผล่ขึ้นมา พวกเขาไม่รู้เรื่องนี้เลย จึงพร้อมใจกันหันไปมองคุณยายโอว
คุณยายโอวอธิบายเรื่องที่เซวียเหม่ยเฟิ่งมาหาเธอ พร้อมทั้งวิเคราะห์สถานการณ์ของทั้งคู่
จากนั้นคุณยายโอวก็พูดต่อว่า “บ้านของมู่หงปิงก็อยู่ไม่ไกลจากหมู่บ้าน ทั้งสองคนก็เป็นพนักงานประจำ อย่างน้อยก็คงไม่ปฏิบัติต่อเด็กแย่เกินไป ฉันยังอยากให้พวกเขาเลี้ยงเด็กมากกว่า”
เมื่อคุณยายโอวพูดถึงมู่หงปิงกับเซวียเหม่ยเฟิ่งแล้ว คนในครอบครัวมู่ก็เอนเอียงไปทางให้สองสามีภรรยาคู่นั้นรับเลี้ยงเด็ก
“เมื่อเทียบกับพวกเขา จุดด้อยของฉันก็คือยังอายุน้อย แต่เหตุผลที่พวกเขาอยากเลี้ยงเด็ก ก็เพื่อให้ไปเป็นเพื่อนลูกชายแท้ ๆ ของตัวเอง พวกเขาไม่มีทางดูแลถงถงด้วยความใส่ใจเท่าฉันแน่นอนค่ะ”
ตอนนี้ซางอวิ๋นเหยาเริ่มใช้เหตุผลด้านความรู้สึก พยายามโน้มน้าวคนในครอบครัวมู่
เธอลุกขึ้นยืน โค้งคำนับทุกคน เปียยาวที่อยู่ด้านหลังตกมาด้านหน้า
“ตามสายเลือดแล้ว ถงถงคือหลานสาวของฉัน พ่อ แม่ แล้วก็พี่สาวของฉันเสียชีวิตหมดแล้ว ตอนนี้ฉันเหลือญาติเพียงคนเดียว ก็คือถงถง ตอนนั้นพ่อกับแม่เลี้ยงพี่สาวเหมือนลูกแท้ ๆ ส่วนฉันก็จะเลี้ยงถงถงด้วยความรู้สึกเดียวกัน ฉันเป็นพนักงานประจำของโรงงานรีดเหล็กเจี่ยฟ่าง ตอนนี้ฉันมีที่พัก... เงินเดือนแต่ละเดือน...”
ซางอวิ๋นเหยาก็ดูออกว่าคนในครอบครัวมู่ห้ามไม่ให้เธอเลี้ยงถงถง เพราะเป็นห่วงทั้งเด็กและตัวเธอเอง ดังนั้นเธอจึงนำข้อดีของตัวเองทั้งหมดออกมาพูด
แน่นอนว่าซางอวิ๋นเหยารู้ดีว่ามีบางเรื่องที่พูดไม่ได้ เช่น เงินเก็บในบ้าน รวมถึงสวัสดิการของโรงงานในช่วงเทศกาลต่าง ๆ เธอจึงไม่ได้พูดถึง
แต่เพียงแค่สวัสดิการบางส่วนของโรงงาน ก็ทำให้คนในครอบครัวมู่ตกตะลึงแล้ว
ทุกคนรู้ว่าพนักงานรัฐวิสาหกิจมีสวัสดิการดี โดยเฉพาะซางอวิ๋นเหยาที่ทำงานอยู่ในเมืองหลวง แต่ไม่มีใครคิดว่ามันจะดีถึงขนาดนี้ เงินเดือนและคูปองอาหารสูงกว่าพนักงานประจำโรงงานทอผ้าในท้องถิ่นถึงสามเท่า
มองแบบนี้แล้ว ซางอวิ๋นเหยาก็เลี้ยงเด็กได้จริง ๆ!
หัวใจของหงเยี่ยนเริ่มร้อนผ่าว เธอหันไปมองสามี มู่เจี้ยนกั๋วพยักหน้าเบา ๆ
หงเยี่ยนยิ้มทันที “เมื่อกี้แม่ก็บอกแล้วว่าถ้ามู่หงปิงกับเซวียเหม่ยเฟิ่งรับเลี้ยงเด็ก พวกเขาจะไม่เอาค่าเลี้ยงดูที่ซืออวี้ทิ้งไว้ ถ้าเธอจะเลี้ยงถงถง...”
หงเยี่ยนกำลังจะเรียกร้องผลประโยชน์
“หุบปาก!” คุณยายโอวคว้าไปป์ยาสูบของสามีมา แล้วเคาะลงกับพื้นอย่างแรง “ยังไม่ถึงตาเธอพูด! ถ้าเป็นแบบนี้ ก็ให้อวิ๋นเหยาเลี้ยงถงถงไป ซางซืออวี้ทิ้งเงินไว้ห้าสิบหยวนกับคูปองอาหารอีกสองร้อยชั่ง ก็ให้อวิ๋นเหยานำกลับไปทั้งหมด!”