ซางอวิ๋นเหยาค้นพบกระเป๋าเป้ใบนี้จากกล่องที่วางอยู่ด้านบนของตู้เสื้อผ้าสามบาน
บนกระเป๋าสีเขียวทหารมีตัวอักษรสีแดงพิมพ์ไว้ว่า "พนักงานดีเด่นโรงงานรีดเหล็กเจี่ยฟ่าง"
เมื่อสัมผัสกระเป๋า ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็ค่อย ๆ ผุดขึ้นมาอีกครั้ง
ในตอนนั้น มารดายังมีชีวิตอยู่ พี่สาวซางซืออวี้ก็ยังไม่ได้ลงชนบท ซางอวิ๋นเหยาซึ่งกำลังเรียนหนังสืออยู่ อยากได้กระเป๋าใบนี้มากจนอดพูดกับซางซืออวี้ไม่ได้ว่า "ตอนพี่ใช้ ระวังหน่อยนะ อย่าทำให้กระเป๋าเปื้อนหรือเก่าเกินไป"
ในฐานะน้องสาว ซางอวิ๋นเหยามักได้ใช้แต่ของที่พี่สาวใช้ต่อมา จึงพูดประโยคนั้นออกไป
เพราะต้องคอยรับของต่อจากซางซืออวี้อยู่เสมอ ซางอวิ๋นเหยาจึงเม้มปากด้วยความไม่พอใจ
ซางซืออวี้พูดเสียงเบาว่า "น้องสาว พี่ไม่ใช้หรอก เก็บไว้ให้น้อง"
"จริงเหรอ" ซางอวิ๋นเหยาหันไปมองพี่สาว สีหน้าทั้งดีใจและกังวล เธอกลัวว่าพี่สาวจะพูดเล่นกับเธอ
"จริงสิ" ซางซืออวี้ยิ้มพลางลูบศีรษะน้องสาวเบา ๆ
มู่ซิ่วซิ่วผู้เป็นมารดาเดินไปตักน้ำร้อนมาให้สามีล้างเท้า ส่วนซางเหลยที่ถอดรองเท้าและถุงเท้าออกแล้ว ก็หย่อนเท้าลงในกะละมัง ก่อนเปล่งเสียงทอดถอนอย่างสบายอารมณ์ออกมา.
"พ่อคะ เหม็นจังเลย" ซางอวิ๋นเหยาปิดจมูก ส่วนซางเหลยหัวเราะแล้วพูดว่า "ถ้าไม่แช่เท้า เท้าของพ่อจะเหม็นกว่านี้อีก"
เสียงหัวเราะและความครึกครื้นของคนในครอบครัว เป็นความอบอุ่นที่ซางอวิ๋นเหยาในโลกยุคปัจจุบันไม่เคยสัมผัสมาก่อน ซางอวิ๋นเหยาในโลกเดิมเป็นเด็กที่พ่อแม่ไปทำงานต่างถิ่น ก่อนเรียนจบมัธยมต้น เธออาศัยอยู่กับคุณยาย หลังจากคุณยายเสียชีวิต เธอก็เข้าเรียนในโรงเรียนประจำ
กระเป๋าเป้ใบนี้ก็เป็นอย่างที่ซางซืออวี้เคยพูดไว้ เธอไม่เคยใช้มันเลย แม้กระทั่งตอนลงชนบท เดิมทีทางบ้านตั้งใจให้ซางซืออวี้สะพายกระเป๋าใบนี้ไปด้วย แต่ก่อนออกเดินทาง ซางซืออวี้กลับทิ้งกระเป๋าไว้ที่บ้าน
ซางอวิ๋นเหยาปล่อยให้อารมณ์ความรู้สึกของเจ้าของร่างเดิมหลอมรวมเข้ากับตัวเอง ทำให้เธอรู้สึกผูกพันกับยุคสมัยนี้มากขึ้น การจัดกระเป๋าใช้เวลาไม่นาน เสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนสองชุด ผ้าเช็ดตัว ยาสีฟัน แปรงสีฟัน รวมถึงสบู่ ล้วนเป็นของจำเป็น
ในยุคนี้ การซื้อของต้องใช้คูปอง ทุกครอบครัวต่างประหยัด แม้จะพักที่เกสต์เฮาส์ของรัฐ บางแห่งก็มีของใช้ไม่ครบถ้วน
หลังจากจัดของเสร็จ ซางอวิ๋นเหยาก็เปิดโคมไฟตั้งโต๊ะสีเขียวบนโต๊ะหนังสือ ก่อนเริ่มเย็บกระเป๋าเล็ก ๆ ไว้ด้านในกางเกงชั้นใน
วันนี้ที่สถานีรถไฟ เธอเห็นหัวขโมยกับตาตัวเอง ตอนถูกจับได้ สิ่งแรกที่หัวขโมยทำคือชักมีดออกมาเหวี่ยงไปมา ท่าทางดุร้ายของอีกฝ่ายทำให้หัวใจเธอเต้นแรงไม่หยุด เมื่อรู้ว่าพวกหัวขโมยอาละวาดเพียงใด ซางอวิ๋นเหยาจึงยังจำเป็นต้องพกเงินติดตัว เพียงแต่ต้องซ่อนให้เหมาะกับยุคสมัย พยายามเก็บไว้แนบตัวให้มากที่สุดจะปลอดภัยกว่า เพราะเมื่อออกจากบ้าน เงินก็คือความมั่นใจของคนเรา
หลังเย็บกระเป๋าเล็กเรียบร้อย ซางอวิ๋นเหยาก็ล้างหน้าแปรงฟันง่าย ๆ จากนั้นก็ไม่มีอะไรต้องทำอีก จึงล้มตัวลงนอน เดิมทีเธอคิดว่าตัวเองคงหลับยาก เพราะเมื่อก่อนมักเล่นโทรศัพท์มือถือจนหลับไป
แต่ใครจะรู้ว่า เพียงแค่ศีรษะสัมผัสหมอน เธอก็หาวออกมาครั้งใหญ่ แล้วหลับสนิทในทันที
.....................................................................
เช้าวันรุ่งขึ้น ซางอวิ๋นเหยาตื่นขึ้นมาพร้อมเสียงไก่ขันด้วยความสดชื่น อย่างแรกคือเปลี่ยนเสื้อผ้า ด้านบนสวมเสื้อแขนยาวลายดอกผ้าตี๋เหลียง ด้านล่างเป็นกางเกงชุดคนงานสีเทาเข้ม จากนั้นเธอก็เปิดตู้เสื้อผ้าสามบานซึ่งมีแผ่นกระจกติดอยู่ด้านใน ก่อนยืนหวีผมอยู่หน้ากระจก
ขณะหวีผม ซางอวิ๋นเหยาอดตะลึงไม่ได้ แม้เจ้าของร่างเดิมจะผอมบาง แต่เส้นผมกลับดำขลับ หนา และสวยมาก หลังถักเปียแกละสองข้างเรียบร้อย ซางอวิ๋นเหยาก็ถือกะละมังเคลือบออกไปล้างหน้าแปรงฟันที่ลานกลาง
เรือนสี่ประสานแห่งนี้ ทั้งลานหน้าและลานหลังต่างคับแคบ มีเพียงลานกลางที่กว้างขวาง ซึ่งมีรางน้ำเรียงอยู่แถวหนึ่ง ทั้งสิบสองครัวเรือนต่างใช้สถานที่แห่งนี้ล้างหน้า แปรงฟัน และซักผ้า จึงต้องแบ่งเวลากันใช้ ไม่เช่นนั้นจะเบียดเสียดมาก
วันนี้ซางอวิ๋นเหยาต้องเดินทางไปสถานีรถไฟ จึงไม่ได้พบคนที่ปกติมักเจอกันในเวลาเดิม คนที่กำลังใช้อ่างล้างอยู่ตอนนี้คือจี้เหวินลี่ ซึ่งทำงานอยู่ที่สำนักงานจัดสรรเยาวชนลงชนบท
สามีของจี้เหวินลี่ชื่อข่งลี่ เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ ส่วนครอบครัวของเขามีญาติเป็นรองหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อของโรงงาน
ด้วยเหตุนี้ ครอบครัวข่งจึงกันห้องพักไว้ให้ข่งลี่ตั้งแต่เนิ่น ๆ พอเขาแต่งงานก็ย้ายเข้ามาอยู่ในเรือนสี่ประสาน โดยแบ่งปีกตะวันตกของลานหลังกับครอบครัวซางคนละครึ่ง
ตอนที่จี้เหวินลี่ย้ายเข้ามาอยู่ในเรือน สำนักงานชุมชนถึงกับส่งคนมาซ่อมเปลี่ยนกระเบื้องหลังคาทั้งหมดให้ใหม่ การกระทำที่ดูมีอิทธิพลเช่นนี้ บวกกับตำแหน่งงานพิเศษของจี้เหวินลี่ ทำให้คนในเรือนต่างพากันหลีกเลี่ยงเธอ
ผู้ใหญ่บางคนถึงกับล้อเด็ก ๆ ว่า "ถ้าไม่เชื่อฟัง เดี๋ยวจะให้ป้าจี้ส่งไปลงชนบทนะ"
ขณะล้างหน้า ซางอวิ๋นเหยาสังเกตเห็นสายตาของจี้เหวินลี่ ดูเหมือนอีกฝ่ายอยากพูดอะไรบางอย่าง
ซางอวิ๋นเหยาบ้วนฟองยาสีฟันออก ใช้มือซ้ายถือแก้วบ้วนปาก ก่อนถามว่า
"มีอะไรหรือเปล่าคะ"
ซางอวิ๋นเหยายิ้มออกมา เวลาที่เธอยิ้ม ปลายจมูกจะย่นเล็กน้อย ก่อนที่รอยยิ้มจะลามไปถึงดวงตา ดวงตาคู่สวยดำขาวชัดเจน เปล่งประกายชุ่มชื้นราวกับมีสายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงซ่อนอยู่
หากเด็ก ๆ จากโรงเรียนอนุบาลชุนอวี่อยู่ตรงนี้ คงร้องว้าวออกมาแน่นอน เพราะคุณครูเสี่ยวอวิ๋นของพวกเขาสวยมาก และเวลายิ้มก็สดใสเป็นพิเศษ
เมื่อซางอวิ๋นเหยายิ้มให้เช่นนี้ หัวใจของจี้เหวินลี่ก็เต้นเร็วขึ้น แม่ของเธอเคยบอกว่าซางอวิ๋นเหยามีนิสัยแปลก ๆ แต่เพื่อนบ้านคนนี้ตรงไหนกันที่แปลก เห็น ๆ กันอยู่ว่าสวยมาก แถมยังยิ้มได้สวยขนาดนี้อีก
"อารมณ์ดีขึ้นแล้วสินะ" จี้เหวินลี่หลุดปากพูด "เมื่อคืนก่อนฉันได้ยินเธอร้องไห้สะอึกสะอื้น เสียงเบามากเหมือนยุงบิน ทำเอาฉันนอนไม่หลับทั้งคืน"
ซางอวิ๋นเหยาคิดว่านั่นคงเป็นเสียงร้องไห้ของเจ้าของร่างเดิม จึงรีบขอโทษทันที
"ขอโทษนะคะ ตอนนั้นฉันคิดว่ายังเหลือญาติอยู่บนโลกนี้อีกคนหนึ่ง แต่ไม่คิดว่าเธอจะเสียชีวิตไปด้วย รบกวนคุณจริง ๆ ค่ะ"
"ฉันไม่ได้รำคาญที่เธอเสียงดัง" จี้เหวินลี่พูดอย่างหงุดหงิด
หลังพูดประโยคแรกออกไป เธอก็รู้สึกเสียใจทันที ความจริงแล้ว เธอแค่อยากเป็นห่วงเพื่อนบ้านคนนี้
แต่พอพูดออกมา กลับเหมือนกำลังตำหนิอีกฝ่ายว่าร้องไห้น่ารำคาญ ทั้งที่จริง ๆ แล้ว เธอเพียงรู้สึกว่าต่อให้เสียใจมาก ซางอวิ๋นเหยาก็ยังพยายามร้องไห้เบา ๆ จนฟังดูทั้งน่าสงสารและน่าเห็นใจอย่างบอกไม่ถูก
จี้เหวินลี่พูดว่า "ฉันแค่รู้สึกว่าเธอน่าสงสาร"
พอพูดจบ เธอก็รู้สึกว่าตัวเองพูดผิดอีกแล้ว อาจเป็นเพราะเมื่อวานเธอได้ยินเพื่อนร่วมงานพูดถึงเธอในทางไม่ดี ทั้งที่ต่อหน้าสนิทสนมกัน แต่ลับหลังกลับทำเรื่องแบบนั้น
พอคิดว่าต้องไปเจออีกฝ่ายที่ทำงานอีก ใจของจี้เหวินลี่ก็ยิ่งอึดอัด จึงเลือกที่จะเงียบไปเสียเลย อย่างไรเสีย เธอก็เป็นคนพูดไม่เก่ง ปากไม่ตรงกับใจอยู่แล้ว บ่อยครั้งถึงขั้นทำให้ข่งลี่สามีของเธอโกรธจนไม่ยอมพูดด้วย ตอนนี้จะทำให้ซางอวิ๋นเหยาไม่พอใจอีกคนก็คงไม่เป็นไร อย่างมาก หลังจากนี้ก็แค่ไม่คุยกันอีกเท่านั้น จี้เหวินลี่คิดว่าซางอวิ๋นเหยาคงจะโกรธและไม่สนใจเธอ
แต่ซางอวิ๋นเหยากลับพูดว่า "ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ เรื่องที่เกิดขึ้นในครอบครัวติดต่อกันแบบนี้ ทำให้รู้สึกแย่จริง ๆ แต่ทุกอย่างย่อมผ่านไปได้ ไม่มีใครตกต่ำอยู่ตลอดไปหรอกค่ะ"
จี้เหวินลี่ตอบรับเบา ๆ ก่อนหันไปเห็นซางอวิ๋นเหยากำลังพยายามบิดผ้าขนหนูด้วยความยากลำบาก จึงพูดขึ้นทันที
"มือเธอเจ็บขนาดนี้ เดี๋ยวฉันช่วยเอง"
จี้เหวินลี่กลัวว่ามือขวาของอีกฝ่ายจะบาดเจ็บหนักขึ้น จึงบิดผ้าขนหนูจนแห้งอย่างคล่องแคล่ว ก่อนยื่นให้ซางอวิ๋นเหยา
ในความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม จี้เหวินลี่เป็นคนหยิ่ง เข้าหายาก และพูดจาไม่ค่อยน่าฟัง แต่ซางอวิ๋นเหยาในตอนนี้กลับรู้สึกว่า จี้เหวินลี่เพียงแค่เป็นคนใจร้อนและพูดตรงเกินไป คนประเภทนี้ต่างหาก ที่เธอค่อนข้างสบายใจที่จะคบหา เพราะนิสัยตรงไปตรงมา จึงไม่ต้องคอยระวังว่าจะถูกแทงข้างหลังอยู่ตลอดเวลา.