หลังจากทั้งสองฝ่ายยื้อกันอยู่พักใหญ่ สามีของภรรยาผู้ใหญ่บ้านก็ยอมมอบคะแนนแรงงานยี่สิบคะแนนให้ครอบครัวมู่ ในที่สุดครอบครัวมู่ก็เริ่มอ่อนข้อ และในช่วงนั้นเอง ซางอวิ๋นเหยาที่ทะลุมิติมาแล้วก็โทรศัพท์มาแจ้งว่าจะมาร่วมงานศพของซางซืออวี้
เนื่องจากท้องถิ่นนี้มีธรรมเนียมตั้งศพไว้เจ็ดวันในฤดูหนาว และตั้งศพไว้สามวันในฤดูร้อน ซางอวิ๋นเหยาจึงเดินทางมาทันเวลาฝังศพพอดี และพิธีศพของซางซืออวี้จะเป็นการฌาปนกิจหรือฝังดิน ก็จำเป็นต้องเคารพความเห็นของเธอ
ก่อนลงชนบท ซางซืออวี้มีทะเบียนบ้านในเมือง และมีชื่ออยู่ในทะเบียนบ้านของตระกูลซาง ดังนั้นจะจัดการศพอย่างไร ก็ควรเป็นไปตามความเห็นของคนในตระกูลซาง
ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านพูดว่า “เธอมาถึงได้จังหวะพอดี พักผ่อนคืนนี้ก่อน พรุ่งนี้เช้าก็จะฝังศพแล้ว ฉันจะบอกให้นะ ตอนนี้ประเทศของเราสนับสนุนการฌาปนกิจ เพราะการฝังดินกินพื้นที่เพาะปลูก ถ้าเผาศพก็สามารถเก็บอัฐิไว้ในสุสานได้ทุกแห่ง เธอเป็นคนเมืองหลวง ต่อไปจะกลับมาไหว้พี่สาวก็ไม่สะดวก ถ้าเป็นอัฐิก็พากลับไปได้เลย...”
ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านถือโอกาสอธิบายข้อดีของการฌาปนกิจไม่หยุด
ซางอวิ๋นเหยาพักผ่อนบนรถไฟไม่เต็มที่ แถมยังเดินทางมาตลอดทางจนเหนื่อยล้า เธอพยายามตั้งใจฟังคำพูดของภรรยาผู้ใหญ่บ้าน แต่ก็อดใจลอยไม่ได้
ชนบทในยุคเจ็ดศูนย์ยังเป็นถนนดินทั้งหมด โชคดีที่เมื่อวานเพิ่งมีฝนตกปรอย ๆ ทำให้พื้นดินที่เคยแห้งฝุ่นชุ่มขึ้น เวลาเดินจึงมีฝุ่นฟุ้งน้อยลง ระหว่างที่ซางอวิ๋นเหยาเดินอยู่ในหมู่บ้าน สิ่งที่มองเห็นมีแต่ความเขียวขจีสดชื่น
หากเป็นเยาวชนที่ลงชนบทซึ่งต้องทำงานในไร่นา คงไม่มีอารมณ์มาชื่นชมทิวทัศน์ สีหน้าคงเขียวพอ ๆ กับทุ่งข้าวสาลี เพราะพื้นที่สีเขียวเหล่านี้ล้วนหมายถึงงานในไร่นาที่ต้องทำ แต่ซางอวิ๋นเหยากลับยังมีอารมณ์ชื่นชมความเขียวสดที่อยู่ตรงหน้า
เสียงฝีเท้าวิ่งดังตึกตักเข้ามา ซางอวิ๋นเหยาสังเกตเห็นเด็กคนหนึ่งรูปร่างผอมมากกำลังวิ่งมาตามทางข้างหน้า
ทั้งเสื้อและกางเกงของเด็กเต็มไปด้วยรอยปะ แต่รอยปะเหล่านั้นเย็บอย่างประณีต ไม่ดูสะเปะสะปะ กลับให้ความรู้สึกสวยงามอย่างมีศิลปะ ศีรษะของเด็กเกลี้ยงเกลา เห็นได้ชัดว่าเพิ่งถูกโกนผมไม่นาน
เด็กน้อยวิ่งมาหยุดตรงหน้าด้วยลมหายใจหอบ ซางอวิ๋นเหยาเห็นเด็กคนนี้ก็สังเกตว่าดวงตาของเด็กบวมแดงจากการร้องไห้ สีหน้าดูหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย
“ป้าหลิว”
เด็กน้อยหัวโล้นร่างผอมเอ่ยทักภรรยาของผู้ใหญ่บ้านก่อน
“โอ๊ย” ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านพูดขึ้น “ถงถง นี่คือ...น้าสาวของหนู”
ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านมองเด็กหญิง ก่อนจะหันมาพูดกับซางอวิ๋นเหยาว่า “ไม่รู้ว่าซางซืออวี้เคยบอกเธอหรือเปล่า หลังจากลงชนบทได้ไม่นานก็แต่งงานกับผู้ชายคนหนึ่ง แต่เพราะสามีของเธอเสียชีวิต ทั้งคู่ยังไม่ทันได้จดทะเบียนสมรส สุดท้ายลูกก็ใช้นามสกุลเดียวกับพี่สาวของเธอ ชื่อว่าซางเป่าถง เป็นเด็กผู้หญิง”
ซางเป่าถงมองซางอวิ๋นเหยาด้วยสายตาคาดหวัง ก่อนเรียกเสียงเบาว่า “น้าสาว”
ซางอวิ๋นเหยาถึงกับตะลึง เธอไม่เคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อนเลย ไม่รู้แม้แต่น้อยว่าพี่สาวแต่งงานแล้ว และยิ่งไม่รู้ว่าพี่สาวมีลูกอยู่ที่ชนบท “พี่หลิว...”
ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านกระแอมเบา ๆ แล้วดึงซางเป่าถงมายืนตรงหน้า เพื่อให้ซางอวิ๋นเหยามองได้ชัดขึ้น “เด็กคนนี้เป็นลูกของพี่สาวเธอจริง ๆ ลองดูคิ้วกับดวงตาสิ เหมือนพี่สาวเธอแทบทุกอย่างใช่ไหม อีกอย่างพี่สาวเธอเย็บปักเก่งมาก เสื้อผ้าของเด็กก็มีลายปัก ลองดูสิ ยังปักคำว่า ‘ถง’ ไว้ด้วย”
เมื่อภรรยาของผู้ใหญ่บ้านพูดเช่นนั้น ซางอวิ๋นเหยาก็เริ่มมองเห็นความคล้ายคลึงกับพี่สาวจากคิ้วและดวงตาของเด็ก แม้เสื้อผ้าที่ซางเป่าถงสวมอยู่จะเก่า แต่ตรงคอเสื้อและชายเสื้อล้วนมีลายปัก ซึ่งเป็นฝีมือของซางซืออวี้จริง ๆ และตรงคอเสื้อก็มีอักษรคำว่า “ถง” ตัวเล็ก ๆ ปักอยู่
ภรรยาของผู้ใหญ่บ้านให้ซางเป่าถงไปยืนรออีกด้านหนึ่ง ก่อนจะรีบเล่าเรื่องของซางซืออวี้ในอดีตให้ซางอวิ๋นเหยาฟัง
ตอนนั้นซางซืออวี้เลือกลงชนบทที่หมู่บ้านซึ่งเป็นบ้านเกิดของพ่อแม่มู่ซิ่วซิ่ว เพราะมู่ซิ่วซิ่วกับซางเหลยเตรียมคูปองและเงินไว้ให้เพียงพอ อีกทั้งยังมีความเกี่ยวดองทางเครือญาติ ซางซืออวี้จึงไม่ต้องพักรวมกับเยาวชนที่ลงชนบทคนอื่น แต่สามารถอาศัยอยู่กับครอบครัวมู่ได้ ชีวิตความเป็นอยู่จึงดีกว่าหญิงสาวที่ลงชนบทในหมู่บ้านอื่น
หลังจากซางซืออวี้มาถึงที่นี่ ตอนนั้นในหมู่บ้านมีเยาวชนที่ลงชนบทไม่มาก ชาวบ้านเองก็ชื่นชมหญิงสาวที่หน้าตาดีและมีการศึกษา จึงมีครอบครัวฐานะดีจากหมู่บ้านข้าง ๆ สนใจซางซืออวี้
คนในตระกูลมู่อยากให้ซางซืออวี้แต่งงานกับอีกฝ่าย
แต่ใครจะคิดว่าซางซืออวี้จะรับปากต่อหน้า ทว่าแอบคบหากับคนงานขนมูลในคอกวัวลับหลัง
เจ้าของร่างเดิมไม่เคยรู้เรื่องเหล่านี้มาก่อน ส่วนซางอวิ๋นเหยาในตอนนี้ แม้ไม่เคยพบหน้าซางซืออวี้มาก่อน ก็ยังอดเป็นห่วงเรื่องของเธอไม่ได้
ในตอนนั้นซางซืออวี้ถูกครอบครัวมู่กดดันอย่างหนักหรือเปล่า ทำไมถึงไม่บอกคนในครอบครัว หรือว่าเธอเคยบอกแล้ว เพียงแต่เจ้าของร่างเดิมยังเด็กเกินไป จึงไม่รู้อะไรเลย
เมื่อภรรยาของผู้ใหญ่บ้านเห็นสีหน้าที่ดูไม่เป็นธรรมชาติของซางอวิ๋นเหยา ก็รีบอธิบายว่า “หมู่บ้านของเราเป็นหมู่บ้านใหญ่ ไม่มีทางบังคับผู้หญิงให้แต่งงานแน่นอน เธอไปถามใครก็ได้ ก่อนหน้านี้หมู่บ้านของเราเป็นแห่งแรกที่สนับสนุนการปลดปล่อยสตรี สนับสนุนให้ผู้หญิงชนบทหย่าร้างได้ ยังเคยจับผู้ชายที่ทำร้ายภรรยาอีก งานด้านสตรีของหมู่บ้านเราทำได้ดีมาก ตอนนั้นครอบครัวมู่อย่างมากก็แค่เร่งให้พี่สาวเธอแต่งงาน ไม่ได้ใช้วิธีบีบบังคับอะไรแน่นอน ไม่อย่างนั้นหลังจากพี่สาวเธอคลอดลูกแล้ว ก็คงไม่กลับไปอยู่กับครอบครัวมู่อีก”
“ตามที่คนในหมู่บ้านเดากัน พี่สาวเธอน่าจะชอบเฮยจื่ออยู่แล้ว อ้อ คนที่อยู่คอกวัวนั่นไม่มีใครรู้ว่าชื่ออะไร พวกเราเลยเรียกเขาว่าเฮยจื่อ”
“พี่สาวเธอกับเขาน่าจะมีวาสนาต่อกัน ก่อนหน้านี้เฮยจื่อเคยช่วยพี่สาวเธอ หลังจากนั้นก็มีคนบอกว่า เคยเห็นทั้งสองเดินคุยหัวเราะด้วยกันในช่วงเย็น แต่พอมีคนเห็นก็รีบแยกย้ายกัน เยาวชนที่ลงชนบทต่างก็คิดว่าทั้งคู่รักกันด้วยความสมัครใจ”
“ทุกคนเดากันว่าพี่สาวเธอเดิมทีไม่ได้คิดจะแต่งงานกับเฮยจื่อ แต่เพราะครอบครัวมู่เร่งเรื่องแต่งงาน เลยทำให้พี่สาวเธอตัดสินใจอยู่กับเฮยจื่อ แม้ต่อมาเฮยจื่อจะเสียชีวิต แต่ก่อนตายเขาดูแลพี่สาวเธอดีมาก ชีวิตในคอกวัวลำบากจริง แต่ช่วงนั้นพี่สาวเธอกลับอ้วนขึ้นนิดหน่อย ต่อมาพอเธอตั้งครรภ์ พวกปัญญาชนที่ถูกกวาดล้างเหล่านั้นก็ดีกับเธอมาก เพราะเธอเป็นหญิงมีครรภ์ ทุกคนจึงช่วยดูแลเธอ”
เดิมทีซางอวิ๋นเหยามีสีหน้าตึงเครียด แต่ตอนนี้สีหน้าค่อย ๆ ผ่อนคลายลง เธอมองออกว่าภรรยาของผู้ใหญ่บ้านพูดความจริง และอย่างที่อีกฝ่ายบอก หากครอบครัวมู่ใช้วิธีบีบบังคับจริง หลังจากนั้นซางซืออวี้ก็คงไม่กลับไปอาศัยอยู่กับครอบครัวมู่อีก