เหนือความคาดหมายของทุกคน แม่เฒ่ากู้กลับไม่คิดคัดค้านแม้แต่น้อย
ตรงกันข้าม เธอยังคอยเสริมเป็นระยะ
“เรื่องค่าชดเชยน่ะ สมควรแล้ว เด็กสองคนนี้ได้รับความเดือดร้อนมากจริง ๆ”
คำพูดนั้นทำเอาทุกคนตาค้าง ตกตะลึงจนพูดไม่ออก
นี่ใช่คนเดียวกับที่ก่อนหน้านี้ยังด่าหลินเจียวเจียวอยู่หรือเปล่า หรือมีอะไรเข้าสิงเธอกันแน่?
แต่หลินเจียวเจียวกลับมองเจตนาของอีกฝ่ายออกทันที
“แม่คะ แม่สามีคนนี้กำลังฝันหวานเกินไปแล้ว”
หวังต้าฮัวหัวเราะหยัน
“ก็เพราะเธอยังไม่รู้จักลูกสาวแม่ดีพอน่ะสิ”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน บางทีบ้านกู้อาจยังคิดจะจับคู่ใหม่ เพราะลูกสาวคนเล็กของตระกูลหวังก็เคยหมายตากู้ฉางชิงอยู่เหมือนกัน แต่ตอนนี้น่ะหรือ? ฝันไปเถอะ
ด้านแม่ของหวังก็เริ่มเข้าใจสถานการณ์ในที่สุด
ชัดเจนเลยว่าพวกเขากำลังจะโยนภาระทั้งหมดมาให้ตระกูลหวังรับแทน
เธอรีบดึงแขนสามี สีหน้าเต็มไปด้วยความร้อนรน
“ท่านพี่ แล้วเราจะทำยังไง? ทำไมยายแก่นั่นไม่ต้องเสียอะไรเลย แต่พวกเรากลับต้องจ่ายค่าชดเชยทั้งหมด?”
นักบัญชีหวังแทบกระอักเลือด เขาจ้องภรรยาด้วยความโมโห
“ตอนนี้ยังจะมาถามอีกหรือ? ถ้าไม่ใช่เพราะคุณชอบหาเรื่อง เรื่องจะบานปลายขนาดนี้ไหม!”
“ต่อให้ลูกสาวเราไม่ได้แต่งเข้าบ้านกู้ ก็ยังหาคนดี ๆ ได้อีกตั้งเยอะ ทำไมต้องใช้วิธีสกปรกแบบนี้ด้วย!”
ยิ่งพูด เขาก็ยิ่งรับความจริงไม่ได้ ลูกสาวคนโตของเขาทั้งหน้าตาดี ทั้งมีอนาคต
แต่เมื่อหันไปมองหลินเจียวเจียว ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจ
หวังต้าฮัวรับมือยากก็จริง แต่หลินเจียวเจียว... ดูจะพูดง่ายกว่า
สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนทันที
“เจียวเจียว ดูสิ ช่วงนี้หนูผอมลงเยอะเลยนะ เดี๋ยวลุงจะฆ่าไก่บำรุงร่างกายให้”
หลินเจียวเจียวก้มมองตัวเองเงียบ ๆ
ผอมลงตรงไหนกัน? เธอเองก็ไม่แน่ใจ
แต่พอได้ยินคำว่า "ไก่" ดวงตาของเธอก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ในยุคนี้ เนื้อสัตว์หายาก แต่แทบทุกบ้านต่างก็เลี้ยงไก่ไว้เอง
ถ้าใช้ไก่เป็นค่าชดเชย ก็นับว่าไม่เลวเลย
เมื่อเห็นเธอยิ้ม นักบัญชีหวังก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เสียไก่สักตัว ยังดีกว่าให้หวังต้าฮัวตามราวีไม่เลิก
หลินเจียวเจียวหันไปมองกู้ฉางเหอเหมือนจะขอความเห็น
แต่เขากลับนิ่งเงียบ เธอจึงเข้าใจว่าเขาเห็นด้วย ทั้งที่ความจริงอีกฝ่ายกำลังอึ้งกับสิ่งที่เธอกำลังจะพูด
จากนั้นหลินเจียวเจียวก็เอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง
“งั้นแต่ละครอบครัวต้องชดใช้ไก่สิบตัว ข้าวสารห้าสิบจิน แป้งห้าสิบจิน แล้วก็เงินอีกหนึ่งร้อยหยวน”
ทั้งลานบ้านตกอยู่ในความเงียบทันที ทุกคนอ้าปากค้าง แม้แต่หวังต้าฮัวยังตะลึง
นี่มันเรียกค่าชดเชย... หรือปล้นกันกลางวันแสก ๆ กันแน่!
แม่ของหวังแทบกระโดดขึ้นด้วยความโกรธ
“นี่มันรีดไถกันชัด ๆ! ต่อให้แต่งเมียยังใช้เงินไม่เท่านี้เลย!”
ครั้งนี้เธอไม่คิดรักษาหน้าอีกแล้ว ใครอยากจ่ายก็จ่ายไป แต่เธอไม่มีวันยอม
เงินก้อนนั้นเธอเก็บไว้แต่งเมียให้ลูกชาย!
หวังต้าฮัวรีบดึงแขนลูกสาวเบา ๆ
“จะเยอะเกินไปหรือเปล่า...”
ตอนนั้นเอง หลินเจียวเจียวจึงเข้าใจอย่างแท้จริงว่า ความยากจนในยุคนี้น่ากลัวเพียงใด
แต่ในเมื่อพูดออกไปแล้ว จะให้ถอยตอนนี้ก็เสียหน้าเกินไป
เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดช้า ๆ
“ถ้าอย่างนั้นก็แจ้งตำรวจเถอะ”
“ฉันกับฉางเหอจะไปตรวจที่โรงพยาบาลอำเภอ ให้ตำรวจกับหมอเป็นคนตัดสินว่าควรชดใช้เท่าไหร่
แบบนี้จะได้ไม่มีใครหาว่าพวกเรารีดไถ”
ทันทีที่ได้ยินคำว่า "ตำรวจ" สีหน้าของหลายคนก็เปลี่ยนไป
แม่เฒ่ากู้กับกู้ฉางชิงถึงกับใจหาย
ต่อให้ต้องจ่ายมากกว่านี้ พวกเขาก็ยอม
แต่ถ้าเรื่องไปถึงตำรวจ ทุกอย่างคงบานปลายยิ่งกว่าเดิม
ส่วนนักบัญชีหวังยิ่งหวาดกลัวกว่าใคร หากเรื่องนี้แดงขึ้นมา ตำแหน่งนักบัญชีของเขาคงจบสิ้น
เขายังต้องรักษาตำแหน่งนี้ไว้ เพื่อให้ลูกชายรับช่วงต่อในอนาคต
สุดท้าย เขาทำได้เพียงหันไปขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าหน่วยผลิตหลิน
หัวหน้าหน่วยผลิตหลินเองก็ปวดหัวไม่น้อย แต่ก็ยังต้องออกหน้ามาไกล่เกลี่ย
ทั้งสองฝ่ายโต้เถียงกันอยู่นาน สุดท้ายค่าชดเชยก็ถูกลดลงเหลือครึ่งหนึ่ง
แม่เฒ่ากู้ไม่มีความเห็นใด ๆ เพราะมัวแต่คำนวณผลประโยชน์อยู่ในใจ
ส่วนนักบัญชีหวังก็กัดฟันตอบตกลง
แม้ต้องเสียทั้งอาหารและเงินอีกยี่สิบห้าหยวน แต่ก็ยังดีกว่าเสียตำแหน่งงาน
นอกจากนี้ แต่ละครอบครัวยังต้องส่งคนมาช่วยงานหลินเจียวเจียวกับกู้ฉางเหอเป็นเวลาสิบวัน
แม้จะเสียหน้าอยู่บ้าง แต่ก็ยังดีกว่าเสียเงินก้อนใหญ่
เมื่อทุกอย่างตกลงกันได้ หลินเจียวเจียวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แค่ยืนเถียงกันมาตลอดทั้งวัน ตอนนี้เธอหิวจนท้องร้องแล้ว
แต่แม่ของหวังยังไม่ยอมจบ
“ท่านพี่ แบบนี้บ้านเราก็แทบล้มละลายแล้วนะ!”
นักบัญชีหวังเจ็บใจจนแทบกัดฟันแตก ก่อนพูดเสียงต่ำ
“ช่างเถอะ... บ้านหลินไม่ใช่คนที่เราจะไปหาเรื่องได้”
จากนั้นแววตาของเขาก็ค่อย ๆ มืดลง
“แทนที่จะมัวโทษคนอื่น คุณควรคิดดีกว่าว่าจะเอาคืนลูกสาวคนโตของเราอย่างไร”
แม่ของหวังชะงัก ก่อนดวงตาจะเป็นประกายขึ้นมาทันที
ใช่แล้ว เรื่องทั้งหมดนี้ สุดท้ายก็เกิดขึ้นเพราะลูกสาวของพวกเธอเองไม่ใช่หรือ?