“พี่สาว ข้าไม่ได้หลอกท่านนะ สิ่งที่ข้าพูดล้วนเป็นความจริง ท่านพ่อท่านแม่ของข้าก็รู้ ข้าผู้นี้ไม่เคยพูดเท็จ”
“ความงามของท่านมิอาจกลบเจตจำนงอันสูงส่ง ดาบหนึ่งสะท้านเย็นเยียบสะท้อนทั่วหล้า ท่านคือแบบอย่างของสตรีรุ่นข้า ข้านับถือสตรีเช่นท่านมาตั้งแต่เล็ก ท่านคือวีรสตรีที่ข้าไล่ตามในเรื่องเล่าทั้งหลาย ท่านอย่าได้ดูแคลนตนเองเลย”
ผู้คนทั้งหลายเงียบงัน เจ้าคนนี้ช่างพูดเก่งเสียจริง ถึงกับยกยอจนหญิงจากค่ายหลงหู่ผู้นั้นหน้าแดง
จ้าวซวิ่นเองก็หน้าแดงเล็กน้อย แต่ความรู้สึกดีต่อเด็กสาวตรงหน้ากลับเพิ่มขึ้นมาก น้องสาวผู้นี้ช่างพูดนัก อยากฟัง ฟังแล้วก็ชอบ แต่ความชอบก็ส่วนความชอบ การค้าก็ต้องเป็นการค้า
จ้าวซวิ่นพูดเสียงนุ่ม “ขนมสองแผ่นกับเนื้อแห้งสองชิ้น เป็นราคาครึ่งวัน”
“ข้าทราบแล้ว พี่สาว ข้าย่อมไม่ให้ท่านลำบากเปล่า ท่านวางใจเถิด ต้องให้ท่านได้กินอิ่มแน่นอน ครั้งนี้ท่านช่วยพวกเราไว้มาก ภายหน้าข้าจะให้ถุงน้ำเป็นการตอบแทน”
ถุงน้ำนับเป็นของดี พวกค่ายหลงหู่ถูกกวาดล้างจนไร้ทรัพย์สิน ระหว่างทางไม่มีสิ่งใดติดตัว
จ้าวซวิ่นได้ยินดังนั้นก็ยินดี สีหน้าปิดความดีใจไม่มิด
ซินเหวินอันขมวดคิ้ว “แบกห้าวันได้เพียงถุงน้ำ คุณหนูหก ก่อนจะทำสิ่งใดต้องรู้จักปรึกษาคนในครอบครัว”
“หุบปากเถิด ท่านลุงสาม ข้ามิได้ว่าอะไรท่าน ข้ากำลังพูดกับพี่สาว ท่านจะขัดจังหวะทำไม ท่านผู้นี้ช่างไร้มารยาทนัก อยู่ดีๆก็แทรกขึ้นมา ท่านพูดออกมาจะดูว่าตนเก่งนักหรืออย่างไร ไม่พูดจะตายหรือเจ้าคะ”
ซินเหวินอันเบิกตากว้าง มองซินเหนียนราวกับเห็นผีสิง จบแล้ว จบแล้ว จบแล้ว บ้าไปอีกคนแล้ว
เด็กขี้แยเดินทางมาครึ่งวันไม่เพียงไม่ร้องไห้จนหมดแรง ยังเรียนรู้ที่จะโต้เถียงคนได้แล้ว
“น้องหก เจ้า…” ซินเมิ่งเสวี่ยอ้าปากจะช่วยแก้ต่างให้บิดา แต่ยังไม่ทันพูดจบก็ถูกซินเหนียนโต้กลับ
“พี่สี่ ตอนนี้พวกเรากำลังขอให้พี่สาวช่วยเหลือ เพื่อแก้ปัญหาตรงหน้า หากท่านมีวิธีอื่นที่ไม่ต้องใช้เสบียง เหตุใดเมื่อครู่ไม่พูดออกมาเล่า ท่านเองก็ทั้งยกของไม่ไหวถือของไม่เป็น ช่วยอะไรไม่ได้ก็อย่าพูดมาก”
ซินเมิ่งเสวี่ยก้มหน้าสะอื้น
ไฟโทสะของเซี่ยหนิงหลันพลุ่งขึ้นอีกครั้ง ตะโกนเสียงดัง “อย่าร้องได้แล้ว ร้องร้องร้อง ทั้งวันร้องไปมีประโยชน์อะไร วาสนาดี ๆ ก็ถูกเจ้าร้องจนหมดแล้ว”
“เซี่ยซื่อ เจ้าจะตะโกนอะไร จะไปตะคอกเมิ่งเสวี่ยทำไม อย่าคิดว่าจวนเสนาบดีส่งของมาให้เจ้ากองหนึ่งแล้ว จะมาวางอำนาจเหนือผู้อื่น” ฮูหยินเรือนสามจวงซื่อก็เดือดขึ้นมา ลากโซ่จะเข้ามาปกป้องบุตรสาว
“ของที่บ้านข้าส่งมาเกี่ยวอะไรกับท่าน นั่นเป็นของที่มารดาข้าส่งให้พวกเราทั้งสี่…ห้าคน มิได้ให้พวกท่านใช้ ข้าจะต้องอาศัยของเหล่านั้นไปวางอำนาจใส่ท่านหรือ มีความเกี่ยวข้องอะไรกับท่าน”
จวงซื่อชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ทุบอกคร่ำครวญ “ดีนักเซี่ยซื่อ ข้ารู้อยู่แล้วว่าเจ้าคิดถึงแต่ตนเอง เห็นได้ชัดว่าตอนเที่ยงเจ้ากับซินเหนียนแอบกินขนมกับเนื้อแห้งกันเอง แม้แต่ครึ่งชิ้นก็ไม่แบ่งให้พวกเรา”
“น่าขันยิ่งนัก แอบอะไรกัน พวกเรากินกันต่อหน้าต่อตา ท่านเกี่ยวอะไรด้วย หากมีความสามารถก็ให้บ้านท่านส่งมาเองสิ” เซี่ยหนิงหลันกลอกตา ครั้นเหลือบเห็นผู้คุมหลายคนเดินมาด้วยท่าทางดุดัน ก็รีบดึงลูกสาวถอยไปด้านหลังและเงียบลง
จวงซื่อร้องไห้โวยวาย “ท่านแม่ ท่านดูนางสิเจ้าคะ นางชัดเจนว่าไม่สนใจความเป็นความตายของคนทั้งบ้านแล้ว” นิ้วที่ชี้ออกไปค้างอยู่กลางอากาศ ถูกปลายแส้ฟาดเข้า จวงซื่อร้องด้วยความเจ็บ สีหน้าซีดขาว รีบชักมือกลับ
ผู้คุมหลายคนตะโกน “ใครก่อเรื่อง จะยังเดินทางกันดีหรือไม่ หากไปไม่ถึงสถานีพักนอกเมืองหลวงก่อนฟ้ามืด พวกเจ้าก็จงกินลมกินดินเถิด”
ฮูหยินผู้เฒ่ารีบโบกมือ “ไม่มี ไม่มี มิได้ก่อเรื่อง เพียงแต่อยากขอให้คลายโซ่เล็กน้อย พวกเราได้หาคนมาช่วยแบกหลานสาวที่หมดสติแล้ว”
ผู้คุมเหลือบมองซินรั่วอวี่ที่เอนตัวอยู่ข้าง ๆ อย่างไม่พอใจ “บ้านพวกเจ้ามีเรื่องมากนัก”
บ่นไปสองสามคำก็ไม่ว่าอะไรอีก ปลดโซ่เหล็กที่คล้องเอวของซินรั่วอวี่ออก ซินเหนียนกับเซี่ยหนิงหลันช่วยกันมัดซินรั่วอวี่ขึ้นหลังจ้าวซวิ่น แล้วยิ้มหวานให้อีกฝ่าย “พี่สาวเรียกขานอย่างไร”
“จ้าวซวิ่น”
“พี่จ้าว ข้าชื่อซินเหนียน ซินของคำว่าลำบาก เหนียนของคำว่าคิดถึงไม่ลืม” เด็กสาวเอ่ยเสียงนุ่ม ยิ้มละมุน ราวกับมีแสงสว่างตกกระทบกาย ทำให้ผู้คนอดอยากเอื้อมมือไปลูบศีรษะมิได้
จ้าวซวิ่นพยายามกดมุมปากที่ยกขึ้น เอ่ยเสียงแข็ง “เจ้าเดินตามหลังข้า ระวังหน่อย ทางลงเนินสิบลี้ช่วงหนึ่งเดินยาก”
“อืม อืม” เด็กสาวตอบอย่างว่าง่ายยิ่งนัก
นางหันไป มองเห็นสายตาสอดส่องจากผู้คนในตระกูลอื่น ๆ ที่จับจ้องมาอย่างแผ่วเบา ก็เลือกเมินเสียทั้งหมด
จะมองอะไรกัน ล้วนถูกเนรเทศแล้ว ใครก็ไม่ได้สูงส่งไปกว่าใคร ชีวิตภายภาคหน้า ก็ขึ้นอยู่กับว่าใครจะเอาตัวรอดได้ดีกว่ากัน
ยามบ่าย ยิ่งเดินยิ่งร้อน ทุกคนเหงื่อไหลท่วมกาย เหล่าคุณหนูฮูหยินจากเมืองหลวงล้วนบอบบาง วันแรกต้องเดินทางยาวต่อเนื่องเช่นนี้ หลายคนฝ่าเท้าพองไปหมดแล้ว เดินจนยามเซินใกล้สิ้นเวลา ประมาณห้าโมง ทุกคนแม้แต่จะคร่ำครวญยังไร้แรง
ซินรั่วอวี่ฟื้นขึ้นกลางทาง แม้มีไข้จนมึนงงก็ยังฝืนเดินต่อ แล้วเปลี่ยนไปแบกฮูหยินผู้เฒ่าแทน จ้าวซวิ่นมิได้พูดสิ่งใด เชื่อฟังการจัดการอย่างยิ่ง ให้เปลี่ยนคนก็เปลี่ยน ให้แบกผู้ใดก็แบก โซ่ตรวนลากไปกับพื้น แต่ยังเดินได้มั่นคงดุจเดินบนพื้นราบ
ในขบวนมีหลายคนล้มลง ถูกผู้คุมตะโกนดุ จากนั้นญาติก็หน้าตาเหมือนจะตาย ลากคนเหล่านั้นติดไปด้วย
เร่งรีบกันตลอดทาง เมื่อดวงอาทิตย์ลับฟ้า ความมืดปกคลุม ผู้คนทั้งขบวนจึงมาถึงสถานที่กำหนด
เมื่อเห็นสถานีพักนอกเมืองหลวงในชั่วขณะนั้น หลายคนถึงกับหลั่งน้ำตา
ต้าหลี่ยืนมองผู้คนที่ร้องไห้จนหน้าตาแปลกประหลาดอย่างไร้สีหน้า แล้วเข็นรถตามหลังซินเหนียน
ดูคนพวกนี้สิ บุรุษแต่ละคนอ่อนแรงยิ่งนัก ยังสู้คุณหนูตัวน้อยของนางมิได้ นางยังคิดว่าระหว่างทางอาจต้องแบกคุณหนูเสียอีก ไม่คิดว่าเด็กสาวจะเดินมาได้จนถึงตอนนี้โดยไม่บ่นสักคำ
ซินเหนียนจับแขนเซี่ยหนิงหลัน ส่งพลังรักษาให้อย่างลับ ๆ “คืนนี้ข้าคิดว่าน่าจะทะลุขั้นหนึ่งได้เจ้าค่ะ”
“จริงหรือ” เซี่ยหนิงหลันดีใจยิ่ง “เป็นพลังประเภทใด”
“สองอย่าง”
เซี่ยหนิงหลันดีใจจนแทบลืมตัว เด็กสาวของนางช่างเก่งกาจเหนือคนทั่วไปจริง
“เช่นนั้นก็ใช้พลังพื้นฐานอย่างเก็บของได้แล้วใช่หรือไม่”
ซินเหนียนพยักหน้า “น่าจะได้ คืนนี้ข้าจะลองดูเจ้าค่ะ”
เซี่ยหนิงหลันพนมมือ พึมพำเสียงเบา “ขอให้เปิดมิติเดิมของพวกเราได้โดยเร็ว”
“ตอนนี้สิ่งที่แม่กังวลที่สุดคือเรื่องเดือนนั้น หากมาถึงจะทำอย่างไร”
“แม้ท่านยายจะเตรียมผ้าฝ้ายไว้ไม่น้อย แต่แม่ใช้ไม่ถนัด”
“หากเปิดมิติได้ก็คงดี ของที่พวกเรากักตุนไว้ ใช้กี่ชาติก็ไม่หมด”
ซินเหนียนกำมือมารดาแน่น “วางใจเถิดท่านแม่ ข้าจะพยายาม”