ทางด้านนั้น เซี่ยรุ่ยเดินออกไปไกลพอสมควร พลันหันศีรษะมองผู้ติดตามใกล้ชิดข้างกาย “ไป๋ซง แต่ก่อนยามเปี่ยวเม่ยพบข้า เคยยิ้มหรือไม่”
ไป๋ซงซื่อตรงยิ่งนัก ส่ายศีรษะ “ไม่เคยขอรับ ก่อนหน้านี้เวลาคุณหนูฝ่ายญาติพบคุณชาย นางไม่กล้าแม้แต่จะเงยศีรษะขึ้น ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงการยิ้ม”
“เจ้าก็รู้สึกแปลกเช่นกันใช่หรือไม่” เซี่ยรุ่ยยิ้มอย่างมีนัย “เปี่ยวเม่ยของข้า ไม่ได้พบกันหลายวัน ดูเหมือนจะเปลี่ยนไปมาก”
.....................................................................................
“ลูก เจ้าว่าคุณชายเซี่ยผู้นั้นจะสงสัยพวกเราหรือไม่ แม่ทำได้เป็นอย่างไรบ้าง”
ซินเหนียนมองมารดาแวบหนึ่ง ให้คำตอบอย่างตรงไปตรงมา “ก็พอใช้ได้ เซี่ยรุ่ยฉลาดนัก ข้าดูสีหน้าตอนเขาจากไปแล้ว ย่อมต้องสงสัยพวกเราแน่”
ซินเหนียนสอดมือทั้งสองไว้ในแขนเสื้อ ยักไหล่ “แต่จะสงสัยไปก็ไร้ประโยชน์ พวกเราก็มิได้แปลงโฉม มิได้เปลี่ยนตัว ตั้งแต่ศีรษะจรดเท้ายังคงเป็นคนเดิม ความเปลี่ยนแปลงทางจิตวิญญาณ ผู้อื่นจะรู้ได้อย่างไร”
“ล้วนเป็นความผิดของบิดาผู้นั้นของเจ้าของร่างเดิม ถึงกับตีแม่ของเจ้าจนตาย ไม่เช่นนั้นพวกเราก็คงไม่บังเอิญข้ามภพมาได้พอดี…” เซี่ยหนิงหลันหยุดชะงัก “จริงสิ ลูกสาว ร่างเดิมของเจ้าตายอย่างไร”
คำถามนี้ทำให้ซินเหนียนชะงักไปจริง ๆ หลังจากนางข้ามภพมา ยังไม่เคยคิดเรื่องนี้เลย บิดามารดาของร่างเดิมในวันถูกริบทรัพย์นั้นทะเลาะตีกันจนหมดสติทั้งคู่ จึงเป็นโอกาสให้เซี่ยหนิงหลันสองสามีภรรยาเข้ามา
แล้วนางมาได้อย่างไร ร่างเดิมของนางก็น่าจะเคยหมดสติ เพราะนางจำได้ชัดว่าลืมตาขึ้นก็อยู่ในคุก จากนั้นก็มีเรื่องถอนหมั้น ออกเดินทาง เรื่องวุ่นวายต่อเนื่อง
เดี๋ยวก่อน ถอนหมั้น？ ซินเหนียนหันไปสบตากับมารดา แววตาเป็นประกาย “ร่างเดิมของข้า คงมิใช่เพราะถูกคุณชายจากจวนโหวหลินอันถอนหมั้น จนโกรธตายกระมัง”
“อะไรนะ” เซี่ยหนิงหลันตกตะลึง
เห็นบุตรสาวมีสีหน้าจริงจัง จึงอดถามไม่ได้ “เจ้ามั่นใจหรือ”
“น่าจะใช่ หรือไม่ก็เพราะเรื่องถูกริบทรัพย์แล้วถูกเนรเทศจนตกใจตาย” ซินเหนียนเองก็รู้สึกว่าเรื่องนี้เหลวไหลยิ่งนัก
“แต่ข้ารู้สึกว่า โกรธตายน่าจะเป็นไปได้มากกว่า ข้าจำได้ว่าเมื่อวานซินรั่วอวี่ยังปลอบข้าหลายคำ ให้ข้าทำใจให้กว้าง เด็กสาวเช่นนั้น คงเพราะเรื่องถอนหมั้น อับอายและโกรธแค้นจนตาย”
เซี่ยหนิงหลันอ้าปากค้างอยู่นาน “ลูกสาว เจ้าอย่าทำเช่นนั้น สตรีเราอย่าได้อารมณ์รุนแรงเกินไป”
“ข้ารู้แล้ว ผู้อื่นโกรธ ข้าไม่โกรธ โกรธตนเองไร้ผู้แทน”
“ใช่ ใช่ ถูกต้อง” เซี่ยหนิงหลันโอบแขนบุตรสาว พยักหน้ารัว “ต้องคิดเช่นนี้ เรียนรู้จากคนชั่ว ไม่เคยทำร้ายตนเอง ต่อให้ปล่อยสิ่งใดออกมาก็ยังคิดว่าดี คนชั่วมักทำให้ผู้อื่นลำบาก”
ซินเหนียนอดหัวเราะไม่ได้ รู้สึกว่ามารดายามกล่าวถ้อยคำนี้ สีหน้าช่างน่าขัน คล้ายตัวร้ายเข้าสิง
“เอ้อ! เด็กสาวร่างเดิมก็น่าสงสาร อายุยังน้อย ไม่เคยผ่านเรื่องใด อยู่แต่ในห้องหอ พอถูกเนรเทศแล้วถูกถอนหมั้น จะคิดสั้นก็พอเข้าใจได้”
เซี่ยหนิงหลันถอนหายใจ พลันเงยหน้าขึ้น ก็เห็นผู้คุมเฒ่าจางถูมือยิ้มเดินเข้ามา “ฮูหยินสี่ คุณหนูหก เรื่องจัดการเสร็จแล้วหรือ”
เซี่ยหนิงหลันประสานมือคำนับเขาอย่างสุภาพ “ขอบคุณผู้คุมจางที่ช่วยดูแล”
“สมควรแล้ว สมควรแล้ว” ผู้คุมเฒ่าจางมองไปยังตะกร้าที่ซินเหนียนสะพายอยู่แวบหนึ่ง ยิ้มแฝงนัย “ของมีเพียงเท่านี้หรือ ถึงกับให้บุตรชายเสนาบดีต้องมาด้วยตนเอง”
ซินเหนียนยิ้มสดใส เสียงพูดนุ่มนวลอ่อนหวานจนคนฟังไม่ทันระวัง
“ของมีไม่น้อย แต่รถเข็นของพวกเราเต็มแล้ว จะเอาเพิ่มก็วางไม่ลง จึงได้แต่ขอให้เปี่ยวเกอเอาของส่วนใหญ่กลับไป”
“เปี่ยวเกอบอกว่า ไปถึงอำเภอเหิงด้านหน้าแล้ว จะให้คนส่งของมาให้พวกเราอีก เพื่อเตรียมไว้ใช้ยามจำเป็น” เด็กสาวยิ้มเขินให้ผู้คุมเฒ่าจาง “ถึงตอนนั้นคงต้องรบกวนผู้คุมจางอีกแล้ว”
“ไม่รบกวน ไม่รบกวน เป็นเรื่องเล็กน้อย” ผู้คุมเฒ่าจางยิ้มเผยฟันเหลือง “หากคุณชายเซี่ยมาอีก เพียงบอกสักคำก็พอ”
นี่จะเรียกว่ารบกวนได้อย่างไร นี่คือผู้นำทรัพย์มาให้โดยแท้ ทุกครั้งที่ตระกูลเซี่ยส่งของมา ยังแถมเงินให้ไม่น้อย เหลียงก่วงกับพวกเขาก็ได้ส่วนแบ่ง ดีใจยังไม่ทัน จะไปรำคาญได้อย่างไร
ซินเหนียนเม้มปากยิ้ม “เช่นนั้นพวกเราขอตัวก่อน”
“ดี ดี” ผู้คุมเฒ่าจางยิ้มส่งทั้งสองจากไป ลูบคางแล้วจุ๊ปาก “ต้องยอมรับ คุณหนูจากจวนกั๋วกงผู้นี้ งดงามสดใสจริง ๆ”
เซี่ยหนิงหลันเหลือบหางตามองเห็นคนแก่ผู้นั้นยังจ้องพวกนางอยู่ ในใจขยะแขยงยิ่งนัก อดบ่นไม่ได้
“ลูกแม่ เจ้ายิ้มหวานให้เจ้าคนลามกเฒ่านั่นไปทำไม ไอ้คนถ่อย หน้าตาเหมือนหมูเหมือนสุนัข ยังกล้ามองเจ้าด้วยสายตาเช่นนั้น แม่อยากจะเอาหวายฟาดมันสักที”
“ไม่เป็นไร อีกสองวันพอออกจากเมืองหลวงไปไกลหน่อย ค่อยหาทางจัดการพวกมันทีละคน” เด็กสาวเสียงหวาน แต่ถ้อยคำที่กล่าวออกมาร้ายกว่าสัตว์ร้ายเสียอีก
“ถูกต้อง กล้าขูดรีดเงินจากพวกเรา ฆ่าพวกมันสักแปดร้อยครั้งก็ยังไม่พอ”
ทั้งสองคุยกันอยู่ ต้าหลี่รีบร้อนวิ่งมา เห็นพวกนางปลอดภัยจึงโล่งอกเล็กน้อย “ฮูหยิน คุณหนู พวกท่านออกไปนานเช่นนี้ นายท่านสี่เป็นห่วงว่าจะเกิดเรื่อง”
“เมื่อครู่ถูกผู้คุมแซ่จางขวางถามหลายคำ น่ากลัวอยู่บ้าง ตอนนี้ในใจข้ายังเต้นไม่หยุดเลย” ซินเหนียนใช้ปลายนิ้วแตะหน้าอก ทำท่าทีอ่อนแอบอบบาง
ต้าหลี่รีบวิ่งเข้ามาพยุงนาง สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล “คุณหนู ต่อไปไม่ว่าท่านจะไปที่ใด ต้องเรียกข้าไปด้วย อย่าได้ไปไกลลำพัง”
“อืม อืม” เด็กสาวพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย เซี่ยหนิงหลันมุมปากตกลง มองไม่ลงกับท่าทีของบุตรสาวตนเอง
“ไป พวกเรากลับกัน ขบวนเตรียมออกเดินทางแล้ว”
ซินเหวินหย่วนเห็นภรรยาและบุตรสาวกลับมาโดยปลอดภัย รีบเบียดเข้ามาข้างทั้งสอง กระซิบกล่าว
“ตั้งแต่มื้อกลางวันวันนี้ ให้แบ่งอาหารให้ท่านแม่สักส่วนเถิด พี่สามของข้า ตลอดทางจ้องข้าเหมือนข้าทำผิดมหันต์”
“คนโบราณให้ความสำคัญกับความกตัญญู เมื่อวานพวกเรากินดื่มอย่างไม่สนใจใคร ในสายตาคนอื่นคงกลายเป็นอกตัญญูไปแล้ว พวกเราไม่สนใจคนอื่นได้ แต่ไม่สนใจท่านแม่ก็คงไม่เหมาะ”
เซี่ยหนิงหลันพยักหน้า “ได้ แต่ครอบครัวพวกเขามีคนมากมาย หากท่านแม่เอาอาหารไปแบ่งให้คนอื่นเล่า อาหารในมือพวกเราก็มีไม่มาก เลี้ยงคนมากขนาดนั้นไม่ไหว”
ซินเหวินหย่วนโบกมือ “ให้ท่านแม่เพียงส่วนเดียว ส่วนจะจัดสรรอย่างไรเป็นเรื่องของนางเอง หากนางชอบอดท้องทำบุญให้ผู้อื่น พวกเราก็ห้ามไม่ได้”
ขบวนออกจากสถานีเล็ก เวลานั้นฟ้าเพิ่งสาง ผู้คนจำนวนมากลากโซ่ตรวนที่มือและเท้า คร่ำครวญร้องไห้เสียงดัง ทำให้ผู้คุมรำคาญ ฟาดแส้ไปไม่กี่ครั้ง เสียงร้องก็เงียบลง ทุกคนเชื่อฟังทันที
“รีบเคลื่อนไหวให้ไว วันนี้ต้องไปถึงเนินฮวายซูที่อยู่ห่างออกไปสามสิบลี้ก่อนเที่ยง บ่ายจะได้เดินน้อยลง ทรมานน้อยลง”
“ต่อไปอากาศจะร้อนขึ้นทุกวัน ตอนเช้าเดินให้มากหน่อย ช่วงบ่ายจะได้ผ่อนคลาย นี่ก็เพื่อพวกเจ้าเอง จงฮึดให้เต็มที่”