“อย่าพูดเล่น รีบไปป้อนน้ำให้ลูกชายคนโตของเจ้าสักหน่อย” เซี่ยหนิงหลันเร่งให้ซินเหวินหย่วนไปดูแลซินม่อเฉินที่ยังหมดสติไม่ฟื้น
“ท่านพ่อ รีบไปเถิด ข้าจะบดผงยาอยู่สักครู่ ตอนค่ำจะต้มให้พี่ชายหนึ่งหม้อ”
ซินเหนียนเมื่อครู่เพิ่งถ่ายเทพลังเยียวยาให้ซินเหวินหย่วนไปไม่น้อย บัดนี้เขาจึงมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม
ภรรยากับบุตรสาวเอ่ยปากสั่ง เขาก็รับคำราวกับรับพระบัญชาในทันที
เซี่ยหนิงหลันเหลือบมองไปทางเรือนใหญ่ “ลูก แม่ว่าผู้คุมเหมาหูจื่อเดินไปทางนั้นแล้ว”
“แน่นอนอยู่แล้ว ในขบวนมีคนเพิ่มขึ้นกะทันหัน ผู้คุมย่อมต้องสอบถามให้ชัดเจน” ซินเหนียนอาศัยตะกร้าบังมือ หยิบครกบดออกมาจากพื้นที่เก็บของ ทางบ้านเดิมของท่านแม่ช่วยเหลือไม่น้อย สมุนไพรที่ส่งมาให้ ส่วนใหญ่จัดการรากและลำต้นมาแล้ว จึงบดได้สะดวกขึ้นมาก
เซี่ยหนิงหลันจงใจนั่งตรงข้ามบุตรสาว ใช้แผ่นหลังบังสายตาที่จ้องมองมาหลายสาย
“พวกนั้นเป็นใคร เหตุใดจึงมองมาทางพวกเราตลอด”
“ท่านพ่อบอกว่า เป็นคนของจวนป๋อหย่งคังกับจวนโหวเอินอี้ สองจวนนี้มีความเกี่ยวดองกัน” ซินเหนียนบดสมุนไพรไปพลาง
ตั้งแต่เมื่อวานนางก็รู้สึกได้ ว่าทางสองจวนมีคนคอยสังเกตพวกนางอยู่ตลอด เรื่องนี้ก็ไม่เป็นไร จะมองก็มองไปเถิด อย่างไรก็ล้วนเป็นคนถูกเนรเทศเหมือนกัน มองก็ไม่ทำให้เนื้อหายไปครึ่งชิ้น
“ลูกสาว เจ้าเคยรู้หรือไม่ว่า จวนกั๋วกงของพวกเราถูกเนรเทศเพราะเหตุใด” เซี่ยหนิงหลันกระซิบใกล้ซินเหนียน “หรือว่าตระกูลซินมีคนคิดก่อกบฏ”
ซินเหนียนกลอกตา “ก่อกบฏเป็นโทษหนัก เพียงพริบตาก็ถูกลากไปตัดศีรษะ ทั้งยังพัวพันถึงเก้าชั่วโคตร ไหนเลยจะได้ถูกเนรเทศ”
“เก้าชั่วโคตร”
“ตั้งแต่เบื้องบนลงมาถึงเบื้องล่าง ปู่ พ่อ พี่น้อง ลูก หลาน บุตรสาว ลูกเขย หลานชาย หลานนอก หลานสาวนอก และอื่น ๆ แม้แต่สุนัขตัวหนึ่งที่เดินผ่านหน้าประตูเรือน ก็ถูกฆ่าหมด”
“โหดร้ายถึงเพียงนั้นหรือ” เซี่ยหนิงหลันอ้าปาก “แม้แต่สุนัขก็ไม่ละเว้น”
“ก็เป็นเช่นนั้น” ซินเหนียนพยักหน้าอย่างจริงจัง “ผู้มีอำนาจในราชสำนัก ล้วนมีนิสัยวิปริต พวกเราชาวบ้านธรรมดา อย่าได้ไปเกี่ยวข้องกับพวกขุนนางผู้มีอำนาจเหล่านั้นเป็นอันขาด”
“เช่นนั้นเจ้าว่า เหตุใดพวกเราจึงถูกเนรเทศ”
“ได้ยินว่าเป็นเพราะพ่ายแพ้ศึก” ซินเหนียนหมุนครกบดพลางตอบอย่างไม่ใส่ใจ “ต้าซย่า ก็คือราชวงศ์ที่พวกเรามาอยู่ในตอนนี้ มักแย่งชิงเส้นเขตแดนกับแคว้นเยี่ยนอยู่เสมอ”
“ท่านปู่ของข้า ก็คือท่านกั๋วกงผู้เฒ่า นำพาท่านลุงใหญ่ของเรือนใหญ่ รวมทั้งพี่ใหญ่พี่รอง ออกศึกต่อต้านพวกเยี่ยน สุดท้ายกลับพ่ายแพ้ ทั้งสี่คนหายตัวไปอย่างลึกลับ”
“ในราชสำนักจึงมีข่าวลือ ว่าท่านกั๋วกงผู้เฒ่าพาลูกหลานไปเข้ากับศัตรู บัดนี้อยู่ที่แคว้นเยี่ยน กินดีอยู่ดีเป็นแขกผู้มีเกียรติ ยังมีคนกล่าวอีกว่า ท่านลุงใหญ่ของข้าไปเป็นเขยขององค์หญิงแคว้นเยี่ยน”
“ข้าคิดว่า ท่านลุงใหญ่ก็อายุสามสิบแปดใกล้สี่สิบแล้ว จะเป็นราชบุตรเขยอย่างไรเล่าจะดีเท่าพี่ใหญ่พี่รอง องค์หญิงแคว้นเยี่ยนหากไม่ตาบอด ย่อมต้องเลือกพี่ใหญ่พี่รอง ทำไมต้องเลือกชายวัยกลางคนเช่นนั้น”
เซี่ยหนิงหลันทั้งหัวเราะทั้งไม่รู้จะร้องไห้ “ลูกสาว เรื่องที่จริงจังเช่นนี้ พอผ่านปากเจ้ากลับน่าขบขันเสียเต็มประดา”
ซินเหนียนแยกเขี้ยวใส่มารดา “พวกเรานี่แหละเคราะห์ซ้ำกรรมซัด ท่านกั๋วกงผู้เฒ่านำลูกหลานออกศึกเพื่อแผ่นดิน ฮ่องเต้กลับกวาดล้างจวนกั๋วกงของพวกเราจนสิ้น”
“ลูกสาว ตอนนี้เจ้ามีความคิดอย่างไร”
“บ้านเมืองใกล้ล่มสลาย ย่อมมีเรื่องผิดปกติเกิดขึ้น ข้าชักจะเชื่อคำทำนายของสำนักดาราศาสตร์ที่ว่าภัยไฟฟ้าฟาดแล้ว” ซินเหนียนลูบคาง “ฮ่องเต้ที่โง่เขลาเช่นนี้ สำนักดาราศาสตร์ก็ย่อมจัดการไม่ไหว”
“พวกเราต้องเตรียมตัวล่วงหน้า ไม่แน่ว่าระหว่างทางอาจเกิดเรื่องใหญ่ขึ้น ถึงตอนนั้นจะหนีก็ไม่มีที่ไป”
เซี่ยหนิงหลันมีสีหน้าเคร่งขรึม พยักหน้า “ลูกเอ๋ย เจ้าดูชายชรานั่น จะเป็นหัวหน้าสำนักดาราศาสตร์ที่ถูกฮ่องเต้เนรเทศหรือไม่” ซินเหนียนบดสมุนไพรไปพลาง แอบเหลือบมองไปด้านหนึ่ง
คนอื่น ๆ ต่างจับกลุ่มกันเป็นหย่อม ๆ มีเพียงชายชราผู้นั้นนั่งไขว่ห้างอยู่คนเดียวพิงต้นไม้ แผ่นหลังราวกับถูกเหากัด เอาแต่ถูไถกับต้นไม้ ดูแล้วหาได้มีท่าทีของผู้วิเศษใด ๆ ไม่ ก็เป็นเพียงชายชราท่าทางสกปรกน่ารังเกียจคนหนึ่งเท่านั้น
ไม่ไกลนักยังมีชายหนุ่มสองคนยืนอยู่ คาดว่าคงเป็นศิษย์ของชายชราผู้นั้น พวกเขายื่นขนมข้าวหยาบครึ่งชิ้นให้ชายชรา แต่กลับถูกเขารังเกียจ โบกมือไล่อย่างไม่ใยดี ศิษย์ทั้งสองกลับมีความกตัญญูไม่น้อย ถึงกับวิ่งไปทางซินหว่านฉิง หยิบเงินออกมาซื้อขนมงาให้ผู้เป็นอาจารย์ ซินหว่านฉิงลังเลอยู่ชั่วครู่ หันไปมองชายชรา แล้วหยิบของห่อเล็ก ๆ ออกมาขายให้ทั้งสอง ผ่านไปอีกครู่ ศิษย์คนหนึ่งก็วิ่งมาหาพวกนาง แล้วทำความเคารพซินเหนียนอย่างนอบน้อม ซินเหนียนมีสีหน้ามึนงง มองมารดาที่ก็งุนงงไม่ต่างกัน แล้วก็มองไปยังศิษย์ของชายชรา
“เจ้ามีธุระอันใด”
“คุณหนู ท่านอาจารย์ของข้ากล่าวว่า ใบหน้าของท่านเป็นมงคล มีวาสนาสูงส่ง ยากจะประเมินค่า ภายหน้าระหว่างทางย่อมได้รับความช่วยเหลือจากท่าน จึงกำชับให้ข้านำอาหารห่อนี้มอบแก่ท่าน เพื่อผูกมิตรไว้บ้าง”
ซินเหนียนไม่รับของ สีหน้ามีแต่เครื่องหมายคำถาม จ้องมองอีกฝ่าย ศิษย์คนนั้นก็ไม่กระดากใจ ยัดของใส่มือเซี่ยหนิงหลันที่ยังงุนงง แล้วทำความเคารพลากลับไป
“ลูกสาว นี่ไม่ใช่อาหารที่พวกเขาเพิ่งซื้อจากซินหว่านฉิงมาหรือ ทำไมกลับเอามาให้เจ้าอีก”
ซินเหนียนหรี่ตา มองไปยังชายชรา อีกฝ่ายราวกับยินดีที่ได้รู้จักนาง ประสานมือยิ้มกว้าง แล้วโบกขนมงาในมือให้
“ชายชราผู้นี้เป็นอย่างไร คิดจะเข้าหาเจ้าหรือ” เซี่ยหนิงหลันรู้สึกตึงเครียดเล็กน้อย “หรือว่าเขามองออกบางอย่าง”
“เขาจะมองออกอะไรได้” ซินเหนียนรับห่อของจากมือเซี่ยหนิงหลัน แกะออกดู ภายในมีขนมงาห้าชิ้น อีกทั้งยังมีไก่ย่างครึ่งตัว นางเลิกคิ้ว อาศัยตะกร้าบังสายตา โยนของกลับเข้าไปในพื้นที่เก็บของ
ชายชรายินดีให้ นางก็กล้ารับ สะสมไว้ก็ยังดี ของฟรีไม่เอาก็เปล่าประโยชน์ แม้เพียงเล็กน้อยก็ยังมีค่า
อาหารบางอย่างบนรถเข็นที่เก็บรักษายาก ก่อนหน้านี้นางก็อาศัยตะกร้าโยนเข้าไปไว้ไม่น้อยแล้ว
ซินเหนียนคำนวณไว้ในใจ หากไม่นับพี่ชายคนโตที่ยังไม่ฟื้น อาหารที่สะสมไว้ตอนนี้พอให้ครอบครัวของนางกินอิ่มได้เจ็ดวัน หากเกิดภัยพิบัติจริง อาหารเท่านี้ก็ยังห่างไกลจากคำว่าเพียงพอ
บัดนี้นางไม่อาจเปิดพื้นที่เก็บของเดิมได้อีก จึงรู้สึกเร่งรีบอย่างยิ่ง จำเป็นต้องรวบรวมอาหารเพิ่มโดยเร็ว เพื่อเตรียมรับเหตุไม่คาดคิด
ทางด้านซินเหวินหย่วนเพิ่งดูแลบุตรชายคนโตให้ดื่มน้ำเสร็จ ผู้คุมก็เริ่มเอาโซ่ตรวนมาผูกมัดทุกคน พร้อมตะโกนให้เคลื่อนขบวน ผู้คนไม่น้อยนอนหลับอยู่บนพื้นกลางแดด ถูกผู้คุมเตะปลุก ต่างพากันบ่นอุบอิบถอนหายใจ
“ออกเดินทาง ออกเดินทาง หลายวันข้างหน้าไม่มีสถานีพัก ต้องรีบเร่งเดินทาง ไปให้ถึงแหล่งน้ำก่อนพระอาทิตย์ตก”
“อย่าหาว่าข้าไม่เตือน หากไปไม่ถึงแหล่งน้ำ ก็ต้องทนกระหายน้ำ”
“ตั้งสติให้ดี พักมานานแล้ว อย่าแสดงท่าทางอ่อนแรงเช่นนั้น”
ผู้คนโซเซลากรองเท้าเดินไป เดิมทีรองเท้าฟางก็ขาดง่าย หากเดินโดยไม่ระวัง บางคนเพียงสองวันก็ทำพื้นรองเท้าขาด ต้องเดินเท้าเปล่ายิ่งลำบาก
เซี่ยหนิงหลันตอนนี้ชินกับเสียงโอดครวญเหล่านี้แล้ว ตราบใดที่ออกเดินทาง ก็ราวกับบทเพลงคร่ำครวญผลัดกันดังขึ้น ไม่ทราบว่าเรือนใหญ่ไปตกลงกับผู้คุมอย่างไร เพิ่งออกเดินทาง เซี่ยหนิงหลันกับซินเหนียนก็พบว่า ม้าที่ซินหว่านฉิงขี่มา บัดนี้ถูกย้ายไปอยู่ใต้ก้นหัวหน้าเหลียงแล้ว ของสองตะกร้าที่แบกมาก็ถูกผู้คุมยึดไปครึ่งหนึ่ง