“ช่างเป็นพวกใจดำไส้เน่าแท้จริง ให้สิ่งใดก็เอาหมด ไม่เคยปฏิเสธ” เซี่ยหนิงหลันพึมพำด้วยความขุ่นเคือง
ซินเหนียนไม่ใส่ใจ “ก็เป็นเรื่องปกติ พี่หญิงใหญ่จะอยู่ต่อ ก็ต้องยอมเสียบางสิ่งไปบ้าง แล้วท่านคิดว่าจะให้ฮูหยินผู้เฒ่าขี่ม้าหรือ ฮูหยินผู้เฒ่าก็ขี่ไม่เป็น”
เซี่ยหนิงหลันพูดไม่ออก แอบเหลือบมองบุตรสาว “เจ้าอยู่ฝ่ายไหนกันแน่”
ซินเหนียนหัวเราะคิก “พอเถิดท่านค่ะอย่าเคร่งเครียดไปเลย ข้าจะถ่ายเทพลังเยียวยาให้ท่านอีกหน่อย ท่านรีบฝึก วันนี้ลองทะลวงขึ้นขั้นหนึ่งดู เมื่อระดับสูงขึ้น ร่างกายก็จะแข็งแรงขึ้น ภายหน้าการเดินทางจะยิ่งง่ายขึ้นทุกวัน”
เซี่ยหนิงหลันเลิกคิ้ว “ขอให้เป็นเช่นนั้น”
สองแม่ลูกเริ่มดูดซับพลัง หมุนเวียนพลังไปพลางเดินทางไปพลาง ไม่ใส่ใจเสียงคร่ำครวญรอบข้าง
ร้องไห้แล้วมีประโยชน์หรือ หากมีประโยชน์กำแพงยักษ์คงพังไปนานแล้ว ไม่สู้ประหยัดแรงแล้วเดินทางต่อ
เมื่อแดดเริ่มแรง ทุกคนต่างต้องเดินฝ่าความร้อน ร้องไห้จนหน้ามืดล้มลง ก็ยังต้องถูกลากให้เดินต่อ
ถูกลากเช่นนี้ทุกวัน ร่างกายก็ถลอกจนเนื้อเปิดเลือดไหล ไม่ต้องพูดถึงเดินทางไกลไปถึงที่เนรเทศ วันพรุ่งก็คงตายเสียแล้ว นี่เพิ่งวันที่สอง ยังไม่ทันก้าวออกไปไกลเท่าใด
ซินเหวินหย่วนหันไปมองภรรยาและบุตรสาว เห็นพวกนางก้มหน้าเดิน สีหน้าปกติ ใจจึงผ่อนคลายลงบ้าง
จากนั้นก็หันไปพูดกับอาจงที่เดินอยู่ข้างกาย “อาจง ระหว่างทางนี้ต้องขอบใจเจ้าที่แบกม่อเฉินไว้ เจ้าวางใจเถิด เมื่อม่อเฉินฟื้นแล้ว ข้าจะให้เขาตอบแทนเจ้าให้ดี”
“ใครจะไปอยากได้” ซินเหวินอันแบกคานไม้เดินตามมาไม่ไกล ได้ยินดังนั้นก็หัวเราะเยาะ “เป็นพ่อไม่ตอบแทนเอง กลับรอให้ซานหลางฟื้นแล้วค่อยตอบแทน”
ซินเหวินหย่วนเหลือบมองเขา “อย่างไร เจ้ามีความเห็นหรือ”
เจ้าคนสามผู้นี้เพี้ยนโดยแท้ ตลอดทางมองเขาไม่เคยถูกใจ น่าขันนัก เขาไม่ได้ไปขุดสุสานบรรพบุรุษของอีกฝ่ายเสียหน่อย จะต้องหาเรื่องถึงเพียงนี้หรือ
“ข้ามีความเห็น! เหล่าซื่อ ตอนนี้เจ้ากลายเป็นคนไม่รู้จักกาลเทศะแล้ว แต่ก่อนยังพอรู้จักประมาณตน บัดนี้ยิ่งไร้แบบแผน”
“อย่างน้อยก็เรียนรู้จากเรือนใหญ่เสียบ้าง หากเจ้าสั่งสอนเนี่ยนเจี่ยเอ๋อร์ได้สักครึ่งของชิงเจี่ยเอ๋อร์ ก็ไม่ถึงกับน่ารำคาญเช่นนี้”
ซินเหวินหย่วนได้ยินดังนั้นก็ไม่พอใจทันที เขารักบุตรสาวยิ่งนัก ใครกล้าว่าบุตรสาวเขาไม่ดี เขาก็พร้อมลงมือ เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ซัดหมัดใส่หน้าซินเหวินอันทันที “ว่าใครน่ารำคาญ ข้าว่าเจ้าต่างหากที่น่ารำคาญ วันหนึ่งไม่ก่อเรื่องเจ้าจะอยู่ไม่สุขใช่หรือ”
“บุตรสาวข้าดีหรือไม่ ต้องให้เจ้ามาวิจารณ์หรือ เจ้าคิดว่าตัวเองเป็นใคร ก็แค่อาสามคนหนึ่ง ยังจะยกเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ ข้ายังไม่เคยว่าบุตรสาวสักคำ เจ้าจะมาพูดอะไร”
มู่จงเห็นทั้งสองทำท่าจะลงมือ รีบแบกซินม่อเฉินเข้ามาขวาง “นายท่านสาม นายท่านสี่ อย่าได้ลงมือเลยขอรับ ระวังจะดึงผู้คุมมา แล้วจะถูกลงโทษอีก”
ซินเหวินอันที่กำลังจะตอบโต้ ได้ยินเช่นนั้นก็รีบหยุดมือ เอามือกุมหน้า พึมพำ “ข้าว่าเจ้าคงเสียสติไปแล้ว”
“เจ้าต่างหากที่เสียสติ ไร้ยางอาย ก็เพียงเพราะเรือนใหญ่ให้พวกเจ้ากินและให้น้ำ พวกเราไม่ได้ให้อะไร เจ้าไม่พอใจหรือ”
“เจ้าต่างหากที่บ้า ไร้ยางอาย ก็เพียงเพราะเรือนใหญ่แจกอาหารให้พวกเจ้า ยังให้ถุงน้ำ พวกเราไม่ได้ให้อะไร เจ้าเลยไม่พอใจหรือ”
“อย่างไร ภรรยาข้าติดหนี้พวกเจ้าหรือ ข้าเองคนเดียวพามารดาไปเกาะกินก็พอแล้ว หรือว่ายังต้องพาพวกเจ้าพวกตัวถ่วงไปด้วย เจ้าไม่อาย ข้ายังอายแทน เจ้าวางแผนอะไรอยู่ ซินเหวินอัน ตอนนี้กลับไม่พูดว่ามันเสียมารยาทแล้วหรือ หรือว่ายังคิดจะเกาะกินแล้วทำเป็นวางท่า”
“เจ้าก็มีภรรยาไม่ใช่หรือ อยากกินก็ไปหาภรรยาตนเองสิ จะเอาแต่ไปขอจากภรรยาผู้อื่นทำไม”
ซินเหวินอันโกรธจนแทบกระอักเลือด เท้าสั่นไหว ยกโซ่ตรวนขึ้นจะฟาดใส่หน้าซินเหวินหย่วน
ปากของเจ้าคนสี่ผู้นี้ เขาจะต้องฉีกให้ขาด ฮูหยินผู้เฒ่ามองเห็นจากที่ไกล ใจเต้นแรงร้องตะโกน พลางตบหลังจ้าวซวิ่นที่แบกตนอยู่ เป็นสัญญาณให้รีบเข้าไป “พวกเจ้าหยุดเดี๋ยวนี้”
จ้าวซวิ่นเชื่อฟังยิ่งนัก นางเองก็เหมือนอยากดูความสนุกด้วย แบกฮูหยินผู้เฒ่าไปถึงข้างซินเหวินอันกับ
ซินเหวินหย่วนภายในไม่กี่ก้าว
“ยังคิดว่าเรื่องน่าขายหน้ามันยังไม่พออีกหรือ เดี๋ยวคนถูกดึงเข้ามา ถูกเฆี่ยนกันแล้วก็จะรู้จักสงบเอง”
ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนหัวแทบระเบิด นางไม่กล้ามองสายตาของคนรอบข้างที่ยืนดูเรื่องสนุก
“พวกเจ้าไม่อาย ข้าหญิงแก่ยังอยากรักษาหน้าอยู่”
“เอ๊ะ ท่านแม่อย่าพูดมั่ว คนที่ไม่อายจริง ๆ คือเหล่าซาน” ซินเหวินหย่วนรีบยกมือแสดงท่าที “ข้าไม่เคยคิดจะให้ภรรยาของเขาส่งอาหารมาให้ข้า เขากลับมาคิดถึงภรรยากับลูกสาวของข้าเสียได้”
ซินเหวินอันหน้าแดงก่ำ มือสั่นถือโซ่ตรวนไว้แน่น คิดจะฟาดซินเหวินหย่วนให้ตาย
ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธจนเจ็บหน้าอก มือหนึ่งกุมอก ตะโกนดุ “พอได้แล้ว”
แต่ก่อนคนสี่ก็เป็นพวกไม่เอาถ่านอยู่แล้ว สองวันนี้ยิ่งไม่เข้าท่า พูดจาทำการตามใจตนเอง ไม่สนใจสถานการณ์
“เหล่าซาน เจ้าลดคำพูดลงบ้าง” คำของอวี๋ซื่อ ราวกับสาดน้ำเย็นใส่ใจซินเหวินอัน เขาอ้าปากจะโต้แย้ง เรียกคำว่า “ท่านแม่” ออกมา
ฮูหยินผู้เฒ่าก็โบกมือให้เขา “เจ้าก็อย่าเอาแต่คิดถึงทรัพย์ส่วนตัวของภรรยาเหล่าซื่อ พวกเขาคนในครอบครัวก็มีมาก คนป่วยก็มี เด็กเล็กก็มี ก็ไม่ง่ายนัก”
จวงซื่อเห็นสามีเสียเปรียบ รีบลากโซ่ที่ผูกกับคนอื่น ๆ กระโดดเข้ามาข้างหน้า “ท่านแม่ คำพูดท่านเช่นนี้ พวกเราจะไปคิดถึงของของน้องสะใภ้สี่ได้อย่างไร เป็นเหล่าซื่อต่างหากที่เข้าใจผิด พวกเราไม่ได้เป็นเช่นนั้น”
“ไม่มีดีที่สุด” ฮูหยินผู้เฒ่ารู้ดีถึงนิสัยสะใภ้สาม จึงไม่อยากพูดมาก
“ตอนนี้การเดินทางก็ยากลำบากถึงเพียงนี้ คนในครอบครัวในยามเช่นนี้ควรร่วมแรงร่วมใจกัน ไม่ใช่ทะเลาะกันเอง ต่างคนต่างสงบแล้วเดินทางต่อ ห้ามก่อเรื่องอีก”
“ท่านแม่ มิใช่ว่าบุตรจะพูดกับท่าน เวลานี้อย่าทำเป็นไกล่เกลี่ยเลย ในขบวนต้องมีความสามัคคี สิ่งแรกก็คือต้องกำจัดตัวบ่อนทำลาย พวกตัวเล็กที่ชอบโผล่มาก่อเรื่องกับภรรยาและลูกสาวของผู้อื่น ท่านควรตบสั่งสอนสักสองสามที ตอนนี้ยังไม่สั่งสอน ภายหน้าจะยิ่งควบคุมยาก”
เห็นสองสามีภรรยาเหล่าซานทำท่าจะระเบิดอีก ฮูหยินผู้เฒ่าจึงถลึงตาใส่บุตรชายคนที่สี่
“เจ้าก็หยุดพูด แล้วเดินทาง”
ซินเหวินหย่วนกลอกตาอย่างไม่พอใจ แบกคานไม้แล้วหันหลังเดินจากไป คนเรือนใหญ่ที่เหลือซึ่งเป็นหญิงม่ายกับเด็ก มองหน้ากันไปมา ซินหว่านฉิงพยุงมือของมารดาเนี่ยซื่อ กระซิบเบา ๆ
“ท่านแม่เจ้าคะ ท่านรู้สึกหรือไม่ว่า อาสี่เปลี่ยนไปมาก”
เนี่ยซื่อตบมือนาง “เรื่องของเรือนสามเรือนสี่ อย่าไปยุ่งมาก”
สองแม่ลูกซินเหนียนไม่รู้เลยว่าด้านหน้ามีเรื่องทะเลาะกัน พวกนางก้มหน้าฝึกฝน ปล่อยใจให้ว่าง ไม่สนใจสิ่งใด ผู้คุมเหล่านี้คอยคุมตัวนักโทษไปมา มีประสบการณ์มาก คุ้นเคยกับแหล่งน้ำ ป่า และเนินเขาตามเส้นทางเป็นอย่างดี ดังนั้นก่อนพระอาทิตย์ตก ทุกคนจึงได้ผู้คุมพาไปหาที่พักข้างลำธารแห่งหนึ่ง
ทุกคนราวกับลิงที่เดินผ่านภูเขาเพลิง นอนหงายแผ่บนพื้น ไม่อยากขยับ ยังมีนักโทษไม่น้อยตั้งแต่เมื่อวานจนวันนี้ไม่ได้ดื่มน้ำแม้แต่นิด พอเห็นลำธารก็แดงก่ำ รีบคลานกลิ้งเข้าไป กระโดดลงน้ำดื่มอย่างตะกละ
ซินเหนียนทำหน้ารังเกียจ “พวกเจ้าส่งถุงน้ำมาให้ข้า ข้าจะไปตักน้ำจากต้นน้ำตรงโน้น”
ค่ายพักของคนกว่าสองร้อยคนกินพื้นที่กว้าง ลำธารสองฝั่งมีผู้คุมเฝ้าอยู่ เพื่อป้องกันการหลบหนี