โอ้สวรรค์! นั่นมันวิธีการอันน่าสะพรึงที่ไม่อาจแยกได้ว่าเป็นผีหรือเทพอันใด ชั่วพริบตาก็สังหารคนได้ ทั้งยังทำให้ศพหายไปจากอากาศอย่างไร้ร่องรอย วิธีการอันน่าหวาดกลัวเช่นนี้ แทบจะเทียบได้กับนายท่านของพวกเขา
“ลุกขึ้นเถิด ต่อไปอย่าโง่เขลาเช่นนี้อีก” ชายผู้นั้นไม่หันกลับมา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความรังเกียจ
เห็นผู้อื่นสังหารคนได้รวดเร็วปานลมแล้วไม่หนี กลับนั่งโง่อยู่บนต้นไม้ รอให้เขามาจับหรือ
จูเยี่ยนปรับอารมณ์เล็กน้อย เพิ่งลุกขึ้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังแผ่วเบา
“นายท่าน คุณชายหานมาแล้ว” หานเจาเดินเลียบลำธารมา ภายใต้ความมืด ชุดนักโทษก็ยังไม่อาจปิดความสง่างามของเขาได้
“เป็นอย่างไร”
หานเจาคำนับไปทางเงามืด “ตอนนี้ทุกอย่างยังสงบดี เหล่ากู่กินดื่มได้ กระโดดโลดเต้นได้ สุขภาพยังไม่เลว เพียงแต่…เมื่อวานเหล่ากู่จู่ ๆ ก็ไปติดต่อกับคนผู้หนึ่ง ระหว่างคำพูดมีท่าทีเอาอกเอาใจอยู่มาก”
เสียงของหานเจาหยุดลง ราวกับรอให้อีกฝ่ายถามต่อ แต่กลับไม่ได้รับคำตอบ กลับได้ยินเสียงหัวเราะแผ่วเบาราวขนนก หานเจาทำหน้าสงสัย มองไปยังจูเยี่ยนที่ยืนอยู่ด้านข้าง อีกฝ่ายส่งสายตาเฉียบคมกลับมา
เอ่อ…ไม่เข้าใจแต่รู้สึกว่าน่ากลัวคืออะไรกัน
“ข้างหน้าเป็นอำเภอเหิงหรือ” หานเจารีบพยักหน้า
“ได้ยินว่าช่วงนี้บริเวณอำเภอเหิงมีโจรชุกชุม อาเจา เจ้าจงระวังตัว” ชายผู้นั้นยืนอยู่ในเงามืด ตบมือเบาๆ
เงาดำหลายสายพุ่งออกมาจากหลังต้นไม้ ส่งห่อของหลายห่อให้ แล้วใส่ไว้ในอ้อมแขนของหานเจา
“เอ่อ…” หานเจาดีใจยิ่ง “นี่คือสิ่งของฉุกเฉินที่ฝ่าบาทเตรียมให้กระหม่อมหรือพะยะค่ะ” องค์ชายยังทรงเมตตาเขาอยู่จริง
“ไม่ใช่” หานเจารู้สึกว่าดีใจเก้อ ใบหน้าที่เคยยิ้มพลันหายไป
“ค่าเดินทางของข้า”
“หา”
“ฝากเจ้าเก็บไว้ก่อน” ชายผู้นั้นค่อยๆหันกลับมา ดวงตาหงส์ยกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มคล้ายมีคล้ายไม่มี
“อีกไม่กี่วันถึงอำเภอเหิง พวกเราค่อยพบกันอีก”
หานเจารู้สึกราวกับถูกฟ้าผ่า อะไรนะ นายท่านผู้นี้จะไปยังดินแดนเนรเทศทางเหนือสุดพร้อมพวกเขา
“เช่นนั้น เรื่องราชสำนัก…” หานเจาพูดติดขัด อยากถามว่าแล้วราชสำนักจะทำอย่างไร
อีกฝ่ายยิ้มอย่างอ่อนโยนให้เขา แต่ความเย็นชานั้นราวกับน้ำเย็นสาดใส่
“เพลิงฟ้ากำลังจะมา ใครเล่าจะมีเวลาสนใจผู้อื่น ต่างคนต่างเอาชีวิตรอดจึงเป็นหนทางที่ถูกต้อง”
“เจ้าวางใจ คนที่ควรตายย่อมต้องตาย ไม่มีผู้ใดรอด”
หานเจารู้สึกหนาวเย็นไปทั้งตัว ไม่รู้ว่าตนกลับไปได้อย่างไร ราวกับคนไร้วิญญาณ เดินกลับค่ายอย่างเงียบเชียบ น้องชายหานหลีเห็นเขากลับมา รีบเข้ามารับห่อของจากอ้อมแขน
“เหตุใดจึงมีของมากเพียงนี้ องค์ชายตรัสสิ่งใด”
หานเจาดึงน้องชายนั่งลง มองไปรอบ ๆ เห็นว่าทุกคนล้มตัวหลับ ไม่มีผู้ใดสนใจพวกเขา จึงสูดลมหายใจลึก “ใต้หล้านี้ เกรงว่าจะวุ่นวายจริงแล้ว อาหลี เตรียมตัวให้ดี”
อีกด้านหนึ่ง จูเยี่ยนเดินตามนายท่านของตนไปเงียบ ๆ ตลอดทางไม่กล้าเอ่ยคำ ไม่กล้าเงยหน้าแม้แต่น้อย
เขารู้เพียงว่า นายท่านไม่พูด เขาก็ห้ามพูดมาก มิฉะนั้นตายอย่างไรก็ไม่รู้
เงาดำสายหนึ่งพลันตกลงตรงหน้าทั้งสอง ประสานมือคำนับ “องค์ชายพะยะค่ะ คนอยู่ที่นั่นแล้ว”
จูเยี่ยนไม่รู้ว่าจะไปดูสิ่งใด จึงเดินตามหลังพวกเขาเงียบ ๆ ขึ้นเขาไปตลอดทาง เมื่อเงยหน้ามองไป เห็นยอดเขามีเงาดำไหววูบวาบ หลายคนยืนอยู่หน้าสระน้ำ ด้วยสายตาของเขา พอมองเห็นเลือนรางว่ามีสตรีคนหนึ่งแช่อยู่ในสระ ผมเผ้ายุ่งเหยิง คล้ายคนเสียสติ
พอเห็นคนมา นางดิ้นรนสุดแรง ร้องตะโกน “ไท่จื่อ เจ้ากล้า กล้าลักพาข้าออกจากวังยามวิกาล ไม่กลัวฮ่องเต้ลงโทษเจ้าหรือ” (ไท่จื่อ = รัชทายาท)
ชายผู้นั้นเพียงใช้สายตาส่งสัญญาณ คนข้างสระก็เหยียบสตรีนั้นจมลงในน้ำ “กลุ้กๆ” กลืนน้ำเข้าไปเต็มท้อง
“อึก อ๊า อ๊า…”
จูเยี่ยนเดินตามหลังนายท่าน ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง นี่คือเฮ่อกุ้ยเหรินผู้เป็นที่โปรดปรานที่สุดในวังช่วงนี้ ฮ่องเต้มีพระประสงค์จะเลื่อนตำแหน่งนางเป็นหวงกุ้ยเฟย ในราชสำนักก็มีข่าวลือว่า หากเฮ่อกุ้ยเหรินให้กำเนิดโอรสอีกครั้ง แม้แต่ตำแหน่งฮองเฮาก็อาจเป็นของนาง
“เป็นฮองเฮา” เซียวจิ่นจือยิ้มลึก อ่อนโยนแต่แฝงเย็นชา “เจ้ายังมีค่าพอจะนำไปเทียบกับมารดาของข้าได้หรือ”
“เดิมทีข้าไม่คิดจะยุ่งเกี่ยวกับเจ้า เพียงแต่เจ้ากระโดดโลดเต้นทั้งวัน ทำให้ข้ารำคาญ”
ไท่จื่อยื่นมือรับกระบี่จากจูเยี่ยน ใช้ด้ามกระบี่กดศีรษะสตรีนั้น จนร่างนางค่อยๆจมลงในน้ำ
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าพวกเจ้าช่างน่ารำคาญยิ่ง ข้าจะมีเวลามากมายไปเสียกับพวกตัวตลกเช่นพวกเจ้าหรือ”
“พวกเจ้าไม่มีสิ่งใดที่ควรทำอย่างจริงจังเลยหรือ”
เขากวักนิ้ว “พาขึ้นมา”
ชายหญิงเด็กคนชราหลายคนถูกองครักษ์ชุดดำกว่าสิบคนพาขึ้นมา ทุกคนถูกมัดมือมัดเท้า ร้องไห้คร่ำครวญ
เฮ่อกุ้ยเหรินเบิกตากว้าง จ้องคนที่อยู่ข้างสระ กรีดร้อง “ท่านแม่ ท่านพ่อ พี่ใหญ่ หลาน…”
“เซียวจิ่นจือ เซียวจิ่นจือ เจ้าบ้าไปแล้วหรือ เจ้าทำเช่นนี้ไม่ได้ เซียวจิ่นจือ” เฮ่อกุ้ยเหรินกรีดร้อง ดิ้นในน้ำ
“หม่อมฉันผิดแล้ว ไท่จื่อเพคะ หม่อมฉันผิดไปแล้ว หม่อมฉันจะไม่แย่งอีก หม่อมฉันไม่กล้าแย่งกับพระองค์แล้ว ปล่อยครอบครัวหม่อมฉันเถิด ได้โปรดปล่อยพวกเขาเถิดเพคะ”
ไท่จื่อหรี่ตาหงส์ มองนางอย่างเย็นชา “เพียงเจ้า ก็มีค่าจะมาแย่งกับข้าหรือ”
“พวกเจ้าล้วนคิดว่าการอาศัยบารมีผู้อื่นไม่ต้องจ่ายราคา ทำตัวอวดดีในเมืองหลวงโดยไม่มีผู้ใดจัดการ” ไท่จื่อสูดลมหายใจลึก โบกมือเบาๆ “ฆ่าเสีย”
เพียงคำเดียว องครักษ์ชักคมมีดออก กรีดคอคนตระกูลเฮ่ออย่างรวดเร็ว ศพล้มระเนระนาด สิ้นลมหายใจในพริบตา เฮ่อกุ้ยเหรินที่อยู่ในน้ำเย็นสะดุ้งทั้งตัว กรีดร้องแหลม
นางดิ้นตีน้ำ ตะโกนเสียงแหลม “เซียวจิ่นจือ เจ้าเป็นปีศาจ เจ้าไม่ใช่มนุษย์ มิน่าเล่าฮ่องเต้จึงไม่โปรดเจ้า มิน่าจึงส่งเจ้าไปเป็นตัวประกันที่เป่ยเยี่ยนตั้งแต่เล็ก เจ้าควรตายอยู่ที่นั่น ควรฝังดินไปพร้อมกับมารดาของเจ้าผู้นั้น”
องครักษ์ตบหน้านางอย่างแรงสองครั้ง หยุดคำด่าทอ ไท่จื่อเลิกคิ้ว ไม่มีความโกรธแม้แต่น้อย เพียงยิ้มมองนาง “วางใจเถิด ฮ่องเต้จะตาย เป่ยเยี่ยนก็จะตาย พวกเขาจะลงไปอยู่กับเจ้า รวมถึงบุตรของเจ้า”
“ไม่…” เฮ่อกุ้ยเหรินร้องอย่างสิ้นหวัง “เจ้าห้ามฆ่าหนานเอ๋อร์ เขาก็เป็นน้องชายของเจ้า ไม่…”
ไท่จื่อเช็ดมือ หันหลัง โบกมือให้องครักษ์จัดการสตรีนั้น
“ฝ่าบาท ช่วงนี้เฉิงอ๋องมีความเคลื่อนไหวที่ว่านโจว”
“ไม่สำคัญแล้ว” ไท่จื่อแกว่งนิ้วเรียวยาว ยิ้มบาง “ก็เป็นเพียงแค่ดินแดนรกร้าง เขาจะช่วงชิงก็ปล่อยให้เขาช่วงชิงไป”
..........................................................................................
รุ่งขึ้นยังไม่ถึงยามสาม นักโทษทั้งหลายยังงัวเงียหลับอยู่ ก็ถูกเสียงร้องโหยหวนปลุกให้ตื่น ซินเหนียนตอนนี้ใช้ผ้าปิดหน้าหลับ หนึ่งเพื่อกันยุง สองเพื่อกันแสง นางดึงผ้าฝ้ายออก ยัดเข้าทรวง ลุกขึ้นนั่ง จับแขนมารดา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย เห็นเพียงเหมาหูจื่อราวกับเห็นผี คลานกลิ้งล้มลุกวิ่งมา พลางร้องโหยหวน